Week 2014/40

Deze week stuurde ik mijn eerste sollicitatie uit, al was het even stressen. Ik had door de weken vakantie in september namelijk al een tijdje niet meer gekeken naar de jobaanbiedingen bij de afdeling Monumentenzorg van Stad Zürich. Toen ik dinsdag checkte of er iets was, bleek er een heel interessante job vacant te zijn als projectleider monumenteninventarisatie… deadline: diezelfde dag! Alle hens aan dek dus om een portfolio te maken, mijn CV te updaten en een motivatiebrief te schrijven. Op zich niet zo veel werk, maar mijn tempo lag toch wat trager dan anders, aangezien dat allemaal in het Duits moest (en niet vrij-vlotte-babbel-Duits, maar wel geen-schrijf- en grammaticafouten-Duits).

Woensdag gingen mijn oktobervoornemens van start en stond dus dit lekkere witlooftaartje op het menu.

Donderdag deed ik een trainingsritje hier in de buurt, waarbij ik opnieuw richting Türlersee trok. Daar was toevallig iemand Alpenhoorn aan het spelen, ideaal voor een rustige pauze dus.

Vrijdag ging ik na een paar weken afwezigheid opnieuw naar de German Study Group. Toen ik in het terugkeren nog even langs de winkel ging, struikelde ik opnieuw bijna over de roltrappen daar. Het ligt misschien aan mij, maar in mijn hoofd bevindt de roltrap naar boven zich logischerwijs rechts en die naar beneden links. Daar is dat dus omgekeerd!

Johan had een tijdje geleden een steile klim bij ons in de buurt ontdekt, dus gingen we zaterdag mountainbiken om dat eens uit te proberen (ik) / revanche te nemen (Johan). Eerst een goede opwarming langs de Sihl met dan op het einde de zogenaamde Streubodengasse. Al bij al maar 1x voet aan de grond moeten zetten op weg naar boven, maar ‘t was bij momenten wringen om te blijven rijden. De weide op de laatste foto geeft een beetje een idee van hoe steil het was 🙂

De dag erna ging ik opnieuw de bossen rond de Sihl in, al was het een pak minder intensief: een korte loop- en wandeltraining van in totaal 3,4km. In de namiddag ging ik naar een Meetup om Zwitsersduits te leren: puur inhoudelijk was het wel interessant, maar de houding van de lerares en een van de medeleerlingen was nogal irritant (o.a. mensen uitlachen als ze iets niet onmiddellijk begrijpen). Niet dat ik niet meer terug ga, maar als ik mij de volgende keer weer anderhalf uur zit op te vreten van de zenuwen, zal het daar toch bij blijven. 
Gelukkig had ik mij aansluitend ook ingeschreven bij de leesgroep, waardoor ik de avond toch ontspannen afsloot. Dit kerkje is trouwens meestal mijn uitzicht tijdens het lezen; kan slechter denk ik dan.

Week 2014/37

Maandagavond ging ik naar een opleiding (met examen) van onze duikclub om in de toekomst met nitrox te kunnen duiken (mengsel met extra zuurstof tegenover gewone lucht, waardoor je langere bodemtijden en minder kans op decompressieziekte hebt). En jeej, ik was geslaagd! 🙂
Alsof ik overigens nog niet genoeg heb bewezen dat ik vaak verstrooid ben, vergat ik op weg naar huis dat we zeker moesten tanken, omdat we maar juist genoeg hadden voor de heen- en terugrit. Aangezien onze terugrit nog een pak langer was dan voorzien, omdat we de vriend waarmee Johan die avond had afgesproken nog naar huis brachten, is het een half wonder dat we thuis geraakt zijn. Exact op het moment dat we de oprit opreden, besefte ik dat we hadden moeten tanken. Korte check van de resterende kilometers gaf dit mooie getalletje 😉 We zijn de dag erna uiteindelijk nog tot aan het tankstation geraakt, maar verder dan dat durfde ik het toch niet meer pushen.

Woensdag gingen we op babybezoek bij mijn nicht en man, wat een schattig kindje! Ik zag er vooral mijn nicht in, wat uitzonderlijk is, want meestal herken ik geen van de ouders in pasgeboren baby’s 🙂 Als cadeau gaven we de 12 body’s, die ik vorige week had gemaakt, in een mooie doos (ale, vind ik toch :-), met bijpassend fotoalbum, waar de 12 maandfoto’s in kunnen verzameld worden.

Omdat mijn nicht vrij moe was, bleven we niet te lang, al namen we nog even een snel kijkje bij hun oneindige collectie beestjes, waaronder deze fantastische geiten met kerstmanbaardjes.

Woensdagavond werd er dan opnieuw afgesproken met vrienden, kwestie van te profiteren van onze tijd in België om zoveel mogelijk mensen te zien. Donderdag gingen we langs bij mijn grootmoeder en het voordeel van daar in de week langs te gaan (i.p.v. in het weekend zoals normaal het geval is), is dat je dan al eens de oefeningen op het nabijgelegen vliegveld kunt zien, zoals de dropping van een twintigtal parachutisten door een Hercules, die daarna nog eens superlaag overvloog. Machtig!

We reden rechtstreeks van bij mijn grootmoeder naar een ander koppel vrienden, de laatste in een reeks vriendenbezoeken. Want… vrijdag vertrokken we met de duikclub naar Egypte voor een week wrakken en koralen!

Week 2014/32

Maandag hingen we eindelijk onze lamp op in de living. Eindelijk, omdat we ze al in januari kochten, maar ze in Brussel niet opgehangen raakte voor de verhuisbeslissing en dus al maanden in een doos stond mooi te wezen. Heel heel blij ermee!

Ik deed ook van good housewife vandaag ofte check voor nummertje 1 in dit hilarische (en tegelijk triestige) lijstje 🙂 Wie maakt dat eigenlijk, zo’n lijstjes?! Want komaan, “Maintain a respectable appearance”, “Be considerate of your spouse’s needs”, “Create the perfect atmosphere”, hallo fifties housewife! En zouden er dan ook huisvrouwen zijn die geloven dat ze die dingen moeten doen om een “goede” huisvrouw te zijn, vraag ik mij dan ook af?

Dinsdag startte ik eindelijk met de oneindige hoop foto’s die zich hier ondertussen heeft opgebouwd. Bekijken, uitsorteren, eventueel bewerken… en dat x 730. Ja, wij nemen teveel foto’s, ik weet het. Dat is plezant. Totdat je ze moet sorteren toch. Maar ‘t is gedaan nu. Tenminste, voor de Zürichfoto’s, er wachten er nog zo’n 4000 van Canada. En 1000 van Barcelona. En… en… en… Zucht. En toch, ooit ga ik een perfect georganiseerde fotodatabase hebben, met geprinte fotoalbums van elke reis (‘t is een mooie wereld in mijn hoofd vantijd).

‘s Avonds gingen we samen lopen en stopten we bij de – onzichtbare – bevers en – wel zichtbare en spelende – otters in het Sihlwald. Jammer genoeg geen foto’s ervan, fototoestelletje vergeten.

Woensdag deden we onze eerste “meetup” met een groepje duikers. Een mens moet ergens beginnen natuurlijk om een sociaal leven op te bouwen in een land waar je geen kat kent en dan is die website echt wel een handig uitgangspunt.

Donderdag integreerde ik voor het eerst het Vitaparcours in mijn looptraining. ‘t Is een leuk parcours, maar er zijn een aantal stukken waar je eigenlijk niet echt kan lopen tussen de oefeningen door (steile trappen, boomwortels over het volledige pad), waardoor het een loop/wandel/oefeningentraining wordt. Goede afwisseling voor af en toe dus!

Vrijdag ging ik terug naar de ottertjes in het Sihlwald, maar dit keer met fiets en fototoestel. Uiteraard toonden ze zich nu niet 🙂
Wel confronterend is de infografiek die er getoond wordt: van 1000 otters in het wild in 1900 naar amper 150 in 1950. Vandaag zijn ze volledig uitgestorven in het wild… Om een otterpopulatie in stand te houden moet een rivier rond de 100kg vis per hectare bevatten; de Sihl komt vermoedelijk nog niet aan de helft van die hoeveelheid!

Zaterdag deden we een andere meetup: een Franstalige rondleiding in Zürich met de Free walk vereniging, gidsen waar je enkel een fooi aan moet betalen. Onze gidse was jammergenoeg nogal gehaast: ze had amper een uurtje voorzien voor onze toer, omdat ze er vlak erna nog eentje had. Het idee achter de organisatie is dus wel leuk, maar als je het gevoel krijgt dat het gewoon lopende band werk is om zoveel mogelijk fooien binnen te halen, tja… Niet dat ik nu nooit nog zo’n rondleiding wil doen, want waarschijnlijk moet je gewoon wat geluk hebben met de gids.
Heel veel hebben we dus niet gezien en al bij al ook vrij weinig dat ik niet al gezien had toen ik met Emilie en S. het centrum bezocht. Wat wel leuk is aan zo’n gids is dat ze wel wat weetjes te vertellen hebben.

Zo heeft de St. Peterkirche de klok met de grootste wijzerplaat van Europa. Jups, ook groter dan de Big Ben, al zou je dat niet zeggen als je ze ziet.

Mooi gedecoreerde deur van Zur zahmen Taube, het huis waar Gottlieb Duttweiler geboren werd. Gottlieb wie? Die mens is de oprichter van Migros, de grootste Zwitserse detailhandel. Dat zegt jullie waarschijnlijk nog niks, maar Migros is zo’n beetje de Delhaize van Zwitserland 😉

Nieuwe ontdekking van de dag was het Lindenhof, een plein waar vroeger een Romeins kasteel stond. Dit standbeeld is opgericht ter ere van de verdeding van de Zürichse vrouwen tegen Albrecht I. Terwijl de mannen aan het vechten waren om Winterthur terug te veroveren, bleven de vrouwen alleen achter in een onverdedigde stad, het ideale moment dus voor Albrecht I om Zürich te proberen innemen. De vrouwen kleedden zich echter in een militaire uitrusting en gingen op het Lindenhof staan, waardoor het vanop afstand leek alsof er een heel leger klaarstond om de stad te verdedigen. Albrecht I durfde het dus niet aan om aan te vallen en Zürich bleef gevrijwaard van gevechten.

De havenkraan

Na de rondleiding gingen we nog wat drinken met de rest van de groep en daarna bezochten we zelf nog de campus van de universiteit, aangezien Johan die nog niet gezien had.

Decoratieve deur van het universiteitsgebouw

Schattige slagluikjes, al vraag ik mij af of dat comfortabel is om te sluiten

Zondag deden we een fietstochtje van een kleine 35km, waarbij Johan voor het eerst op de koersfiets kroop. Na 10km wisselden we wel weer; mijn schoenen zijn nu eenmaal iets te klein voor hem en na een tijdje begint dat de bloeddoorstroming in je tenen af te sluiten. Maar ondertussen is de eerste stap richting een eigen koersfiets wel gezet denk ik 🙂

Johan en de kitscherige zwanenzitbank

‘s Avonds ging ik naar nog een andere meetup, al was die niet zo sociaal als de andere. Het was immers een leesgroep, waarbij je gewoon samenkomt om een paar uurtjes rustig te kunnen lezen (geen boekbesprekingen e.d. dus). Ik ga dat nog doen alleszins, want hoewel ik op voorhand wat twijfelde, was het eigenlijk heel plezant om bijna 3u compleet in een boek te verdwijnen. Al veel te lang geleden, dat gevoel!

Week 2014/30

Maandag ging ik langs in het centraal station (waar blijkbaar soms vrachtwagens rondrijden…) voor een halftaxabonnement, d.w.z. een abonnement waarmee je een korting van (maximaal) 50% krijgt op al je treinritten. Daarna richting bank voor een eigen bankrekening, want ik heb weliswaar wel al een kaart gekoppeld aan Johan zijn rekening, maar kon er zelf nog geen openen zolang ik niet officeel in Zwitserland gedomicilieerd was. Jammer genoeg kon ik enkel een zeer beperkte rekening openen omdat inog geen B-permit heb. Het is weliswaar al beter dan niets, maar ik kan er in bijna geen enkele winkel mee betalen, noch in het buitenland. Beetje stom, al snap ik ook wel dat de bank niet zomaar aan Jan en alleman die hier even een paar maandjes blijft een volwaardige rekening gaat geven. Grappig was wel dat ik een papier moest ondertekenen dat ik niets met de VS te maken heb (nooit er gewoond, geen Green card…); blijkbaar worden de Amerikanen hier aan een strengere controle onderworpen vooraleer ze een rekening mogen openen.

Het levert al langer gegniffel op, maar dinsdag nam ik er pas een foto van: de achternaam van een koppel hier in het gebouw. Ik weet niet hoe ze er uit zien, maar in mijn hoofd zijn het kleine trolletjes met donker, slierterig haar en grote etterbuilen. Gaat waarschijnlijk goed meevallen eens ik hen in het echt ontmoet. Of tegenvallen natuurlijk, want wie wil er nu geen sprookjesfiguren in zijn gebouw 😉

Woensdag ging ik op bezoek bij E. in Freiburg, die ik ken van tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Cottbus. De plannen om elkaar te bezoeken, waren er al langer, maar Brussel en Freiburg liggen nu eenmaal niet op een steenworp van elkaar. Zürich en Freiburg daarentegen, dat is amper twee uurtjes rijden met de bus (en overigens ook supergoedkoop, amper 16 euro heen en terug (tip voor wie naar/in Duitsland reist: Meinfernbus). En ajup, daarmee heb ik sneller dan verwacht nummertje 20 kunnen verwezenlijken!

Martinstor

Markthalle

Zum roten Bären (naar het schijnt het oudste gasthof van Duitsland)

Veel winkels/cafés in Freiburg hebben voor hun deur een bijpassend symbool op het voetpad, zoals bijvoorbeeld dit beertje voor het gasthof Zum roten Bären

Grappig standbeeldje, dat deel uitmaakte van cirkelvormig groepje grappige mannetjes

Neues Rathaus

Altes Rathaus

Schwabentorbrücke

Freiburger Münster vanaf de Schloßberg

Schloßberturm

Lorettokapelle: tijdens de Frans-Oostenrijkse oorlog halfweg de 18e eeuw werd de Franse koning, die op het plein voor de kapel de beschieting van Freiburg in het oog hield, met één kanonskogel beschoten. De kogel raakte de koning niet, maar sloeg in in de kapel en is daar vandaag nog te zien naast het raampje boven de kapeldeur.

Freiburger Münster

De glas-in-loodramen in de Freiburger Münster zijn bijna allemaal “gesponsord” door de toenmalige gildes. Dit raam bijvoorbeeld werd geschonken door de bakkers, die een pretzel als herkenningsteken hadden.

Originele oplossing tijdens de werf

Münsterplatz

Historisch koophuis op de Münsterplatz

Wiwilíbrücke met Herz-Jesu-kirche

Konzerthaus

Donderdag ging ik ongeveer 5km lopen langs onze waterval (die ligt op amper 3 minuutjes lopen van onze deur, dus dan mag ik “onze” zeggen, vind ik). ‘s Avonds vertrokken we naar België voor een dagje familiebezoek en een weekend duiken. Onderweg was de zonsondergang mooi te zien, alleen fotografeert dat niet zo super met een klein toestelletje 🙂

Vrijdag ging Johan op bezoek bij zijn moeder, terwijl ik met mijn broer ging mountainbiken aan de Steenberg.

Week 2014/29

Maandag ging ik naar Ikea voor een bureau en boekenkast. Voordeel van overdag te kunnen gaan, is dat er dan niet zoveel volk is (overvolle winkels maken mij zenuwachtig) en dat je tenminste rustig even alles kunt bekijken.

Dinsdag ging ik nog een toertje lopen/wandelen (6,5 km) vooraleer Emilie, de vriendin van mijn broer, en vriendin S. vanuit Salzburg toekwamen. In de namiddag gingen we met ons drie naar Zürich, al deden we daar niet veel anders dan rustig langs de rivier naar het meer wandelen en ons daar in het gras zetten om wat te zwemmen en te zonnen 🙂

Eerste ijsje van het jaar…

… aan het “Zwanenmeer” van Zürich

Woensdag waren we iets actiever en bezochten we Zürich centrum, waarbij ik zelf ook veel nieuwe plekjes ontdekte. Schone stad waar ik (vlakbij) woon! 🙂

Uithangbord van restaurant Tasca Romero

De Predigerkirche werd – zoals de naam het al zegt – gesticht door de Orde van de Predikheren (of Dominicanen) als deel van een klooster. De bouw ervan ving aan in 1231 en werd afgerond in 1269; opvallend genoeg werd geen kerktoren gebouwd. In de eerste helft van de 14e eeuw werd de kerk uitgebreid met een gotisch koor, vermoedelijk als gevolg van een brand. Ook de vensters van de zuidelijke zijbeuk dateren uit deze periode. 
Als gevolg van de reformatie in de 16e eeuw werden de bedelordes (hiertoe behoren de Dominicanen, maar ook ondermeer de Franciscanen en de Karmelieten) opgeheven. De kloostergebouwen werden vanaf dan gebruikt door het nabijgelegen hospitaal en de kerk werd ontwijd. Koor en schip werden van elkaar gescheiden door een wand: in het koor werd koren opgeslagen en in de rest van de kerk werden vijf grote wijnpersen geïnstalleerd.
Eind 17e eeuw kreeg het gebouw terug een religieuze functie als parochiekerk van de gemeente Niederdorf (vandaag nog de naam van een wijk in het oude deel van de stad Zürich). Hierbij werd de kerk verbouwd en kreeg ze haar huidige uitzicht.
Sinds 1968 is ze als monument beschermd. (Bron: Website van de Predigerkirche)

Fontein bij de Predigerkirche

Wat die fiets met Schmuck und Uhren (Juwelen en uurwerken) te maken heeft, geen idee. Maar een leuke etalage geeft het wel.

Rechberggarten

Rechbergpalais

Grossmünster

In de Grossmünster zijn een aantal glasramen van Sigmar Polke te zien.

Havenkraan, die deel uitmaakt van het kunstproject “Zürich Transit Maritim” waarbij getoond wordt hoe Zürich er uit had kunnen zien, was het stadsontwikkelingsplan van begin 20e eeuw uitgevoerd. Toen wilde men immers een industriële handelshaven uitbouwen. De kraan is dus niet afkomstig uit Zürich zelf, maar wel uit de Duitse havenstad Rostock. (Bron: Website Zürich Transit Maritim)

Grappige reclame/waarschuwingsborden: je moet weliswaar geen angst hebben voor haaien in de rivieren en meren rond Zürich, maar dat neemt niet weg dat er wel degelijk andere gevaren zijn.

St. Peterkirche

Originele deurklopper. Mooi, dat is nog iets anders…

Zur Grossen Reblaube

Fraumünster

Kruisgang van de Fraumünster

Net zoals in de Grossmünster, heeft ook de Fraumünster een aantal moderne glasramen, ditmaal van Marc Chagall.

Opernhaus

Na onze wandeling door het centrum namen we een stadsfiets (kan je hier gratis huren) tot aan de Viaduktstrasse (die weliswaar ook nog in het centrum ligt, maar toch wel al een eindje stappen van het oudste deel). Johan had ondertussen gedaan met werken en vervoegde ons hier ook. De Viadukstrasse is in feite een ganse straat vol (hippe) winkeltjes, die in een spoorwegbrug zijn ingebouwd. Aan de ene zijde zijn de ingangen van de winkels, aan de andere zijde is een wandelbrug naast het spoorwegviaduct gebouwd. Vlakbij is een soort containerdorp gebouwd, dat – zeker met het supermooie weer – een heel leuk plekje leek om iets te drinken. Tot we de prijzen op de kaart zagen: een mojito kostte bijvoorbeeld 13 euro. We zijn duidelijk nog niet genoeg geïntegreerd om dit al als normale prijzen te beschouwen 😉

‘s Avonds namen we nog de trein tot op de Uetliberg, omdat je daar nu eenmaal een heel mooi uitzicht over de stad hebt.

Donderdagochtend vertrokken Emilie en S. opnieuw, respectievelijk naar München en Brussel. In de loop van de dag kreeg ik onverwacht bezoek van dit vogeltje, dat weliswaar heel vlotjes binnenvloog, maar toen compleet in de war raakte en nogal hysterisch tegen de ruit begon te vliegen. Meerdere pogingen om hem te vangen en buiten te zetten mislukten, maar uiteindelijk geraakte hij zelf een beetje moe en lukte het toch (na eerst nog snel deze wazige foto te trekken weliswaar).

Vrijdag ging ik nog eens lopen/wandelen: dit keer 6,7km wat gezien de hitte meer dan voldoende was. Opnieuw lang leve de fonteintjes, want zonder zou het niet echt te doen geweest zijn. 

‘s Avonds gingen we nog eens langs Ikea, ditmaal voor tuinmeubels (jups, we hadden daar beter 1x van gemaakt i.p.v. én maandag én vrijdag, maar bon, dat wist ik maandag nog niet 🙂
Grappig systeem dat ze daar trouwens hebben om de karretjes een verdieping lager te krijgen.

Zaterdag wilden we in de Alpen gaan wandelen, maar serieuze buikkrampen strooiden nogal roet in het eten. Ik kroop dus maar weer in mijn bed, terwijl Johan de meubels in elkaar stak.

Zondag was de buikpijn gelukkig verdwenen, zodat we toch nog konden sporten. Voor het eerst gingen we mountainbiken en dat in het vlakbijgelegen Sihlwald. We deden in totaal 20km, maar gezien de steiltegraad bij momenten was dat al genoeg. Volgende keer trouwens eerst een toertje rond doen vooraleer we het bos indraaien, want nu kregen we na 2km “opwarming” al een steile klim van 2km voorgeschoteld.