Week 2014/26

Maandagavond ging ik met Johan mee naar een Risk Talk, georganiseerd door Swiss Re, met als onderwerp “Swiss / EU relationship: Implications for the insurance sector”. ‘t Was dus eerlijk gezegd wel een beetje afwachten of het niet te saai ging zijn voor mij 🙂
De eerste talk was echt wel interessant, omdat de spreker inging op de bilaterale verdragen tussen de EU en Zwitserland en de gevolgen die het Zwitsers referendum van februari dit jaar daarop heeft (het referendum waarmee de Zwitsers beslisten de immigratie, ook die van EU-burgers, te beperken). Doordat zijn uitleg vrij algemeen bleef, was het ook voor mij goed te volgen. 
De tweede spreker was – voor mij althans – soms iets te technisch en bovendien sprak hij ook niet echt super, waardoor ik op de duur enkel nog “blah blah blah” hoorde. Nu ja, Johan vond die lezing ook niet echt goed en een vrouw naast mij (alleen en in typische bank- en verzekeringswereldkledij, dus vermoedelijk op de hoogte van het onderwerp) had een notablokje volgetekend met leuke ventjes. Het lag dus niet (enkel) aan mij 😉
Hoe dan ook was de avond zeker de moeite, want het domein waar de lezing doorging omvat de Villa Bodmer. Ik was hier beginnen schrijven over de geschiedenis ervan, maar ik heb het opgesplitst in een apart berichtje 🙂
Hier dus maar twee fotootjes: de villa zelf en het tapijt in de aanbouw, waarvan de kleurtjes iedereen wel vrolijk maken denk ik.

Dinsdag liep ik voor het eerst in maanden nog eens meer dan 5km aan één stuk (5,8km om precies te zijn). Ik deed dezelfde route als een maand geleden, maar waar ik toen halfweg nog een korte pauze nodig had, liep ik nu een kleine drie kwartier ononderbroken. Jeeej 🙂 Bij thuiskomt stonden water en besjes op het (tussendoortjes)menu, kwestie van het “gezonder willen leven” op alle gebieden door te trekken.

Woensdag ben ik een toertje met de koersfiets gaan doen richting Sihlwald en Türlersee. Op de terugweg passeerde ik in Stallikon aan de Aumüli, een gerestaureerde graanmolen. Ik sprak een boer op de wei ernaast aan om te vragen of het zou storen om het terrein even op te lopen voor een paar foto’s, maar voor ik het wist, was die man begonnen aan een heuse rondleiding 🙂 Net zoals bij de Villa Bodmer ga ik een apart berichtje wijden aan de molen (sorry, maar geef mij erfgoed en ik ben vertrokken…). Hier wel al een paar fotootjes van onderweg en eentje van de molen. 

Türlersee

Aumüli

Donderdag mocht ik de sleutel van het nieuwe appartement ophalen! Heel leuk, alleen jammer dat de vrouw van het immokantoor een euhm.. hoe kan ik dit vriendelijk zeggen… onbeleefde trut was (ok, dat was niet echt vriendelijk, maar hey, dat was zij ook niet). Zo stond ik te praten met de vorige eigenaar en onderbrak ze ons door vanuit een andere kamer te roepen dat ik geen dingen met hém moest bespreken, maar wel met haar! Eigenlijk hadden we het over de wasmachine, die we nota bene overnemen van de vorige eigenaars en waar zij mij dus niet mee zou kunnen helpen. Nu ja, ge denkt, die heeft een beetje een slechte dag, ik zal een vraag aan haar stellen, dan is ze misschien content. Hmm, fout gedacht. Ze liet mij al niet eens mijn vraag afmaken, maar onderbrak mij met een zéér ongeduldige “ja, ik ga dus wel éérst die plaatsbeschrijving afmaken, op het einde moet je maar je vragen stellen, onderbreek mij nu niet”. Owkay, ik mocht dus eigenlijk gewoon met niemand praten, tof! 🙂
Toen ik eindelijk mijn vragen mocht stellen, vroeg ik op een gegeven moment één dingetje opnieuw, omdat ze bij de eerste vraag veel te snel in het Zwitsersduits had geantwoord, terwijl ik nochtans duidelijk had gezegd dat ik weliswaar Duits, maar geen Zwitsersduits spreek. Grote fout, want nu begon ze mij gewoon ronduit uit te kafferen dat ze dat al verteld had en of ik het dan nu ein-de-lijk wel begrepen had. Ondertussen was ze zodanig op mijn zenuwen aan het werken dat ik gewoon even kortaf als zij ben beginnen praten. Blijkbaar was dat dus de goede aanpak, want plots was ze vriendelijk “als we nog vragen hadden, moesten we zeker niet twijfelen om haar te mailen of te bellen”. Nu, wat mij betreft, hoor ik dat mens vooral zo min mogelijk 😉

Eens ze vertrokken was, was het eindelijk genieten: aaah een eigen appartement. Véél groter dan die “hotelkamer” waar we nu zitten en een plek waar je je eigen goesting mee kan gaan doen. En een terras, dus binnenkort weer bloemetjes en buitenzitten.
‘s Avonds keken we naar de match van de Duivels tegen Zuid-Korea. Aangezien ik mij heb voorgenomen om vaker mijn nagels eens te lakken, ging ik hier maar al meteen all the way met de Belgische driekleur 🙂

Vrijdag waren de schilders aan het werk in het nieuwe appartement (in quasi alle kamers werden de muren en plafonds opnieuw wit geschilderd). We lieten hen ook het terras doen, want dat was in een soort vuilgeel (vuil zowel in de zin van “niet zo mooi” geel als in “niet proper”). Blijkbaar leggen de meesten hier een soort kunstgrasachtige “mat” op hun terras, maar geef mij dan toch maar gewoon geschilderd. Links is voor; rechts is na (maar dat zou wel duidelijk moeten zijn denk ik).

Zaterdag en zondag verhuisden we bijna alles van het voorlopige naar het nieuwe appartement, want daar moesten we uit tegen 1 juli, maar dan zouden we al in België zijn om ginder het appartement leeg te halen.
‘s Avonds ging ik voor de – voorlopig – laatste keer lopen/wandelen in het Allmend natuurgebied, goed voor 4,4km dit keer.

Week 2014/25

Maandag ging ik met de auto van mijn ouders naar Brussel om nog wat extra verhuisdozen te kopen en op de terugweg wat rommel naar het containerpark te brengen (een keramische schaal met kaars hoort trouwens thuis bij het “niet-brandbaar afval”, kwestie van logisch te doen 😉
Bijna een zwaar accident gehad, toen een of andere zottin met schijnbaar zelfmoordpogingen plots zonder te kijken vanaf een parking de viervaksbaan opstormde waar ik aan +/- 70 km/h op reed. Vollenbak moeten remmen en mij opzij smijten, zodat ik met de neus van de wagen eindigde op de tegenrichting (ofte meer dan 1 rijvak verder dan waar ik reed). Uiteindelijk was het niks, maar mijn hartslag schoot wel even de hoogte in. Blij ook dat ik ooit een slip- en remcursus volgde, waardoor ik al eens had kunnen oefenen op remmen met een ABS, want dat lawaai als die in gang schiet, is toch wel verschieten.

‘s Avonds kreeg ik al een pré-verjaardagscadeautje van mijn ouders en broer: twee fotoalbums met foto’s van mijn geboorte tot nu. Supermooi cadeau, zonder twijfel bij de mooiste die ik al gekregen heb!


Dinsdag trok ik weer naar ons appartement om er de laatste dozen in te pakken en te starten met de verhuislijst die je moet opmaken voor de Zwitserse douane.

‘s Avonds kropen we thuis allevier in de zetel met frietjes en Bickyburgers (van het frietkot, want dat hebben ze hier in Zwitserland natuurlijk niet) en de Belgen op tv. Nu niet meteen de leukste match, maar bon, ze hebben gewonnen en dat is uiteindelijk het voornaamste 🙂

Woensdag ging ik nog een toertje lopen: 4km in totaal, enkel kort onderbroken om onderweg even een kievit te bekijken, die nogal zenuwachtig leek. Beetje opzoeken leert dat kievits hun nest meestal op de grond leggen, dus waarschijnlijk zat ik daar gewoon te dicht bij. Het lopen ging op zich wel goed, al blijft de hoest die ik nu al een paar weken meesleep wat lastig.

In de namiddag dan vertrokken richting luchthaven met een korte tussenstop in het centrum. Ik was er 100% van overtuigd dat mijn vlucht vertrok om 18u30 (met dus check-in tegen 18u) en had dus gemikt op 17u-17u15 om op de luchthaven te zijn. Bij aankomst om 17u zag ik mijn vlucht niet op het scherm, dus er dan toch maar even mijn ticket bijgehaald. Bleek dat mijn vlucht om 17u30 was en dat de check-in sloot om 16u55. Klein attackske dus, want ik moest nog én langs de ticketcontrole én langs de security én tot aan de juiste gate lopen. Nogal onhaalbaar dus, maar bon, ik ben maar beginnen spurten. Aan de security nog staan prullen, want door het gehaast was ik mijn riem vergeten uit te doen en moest ik nog apart gecheckt worden. Ik had dan ook nog wat eten en drank bij (ah ja, ik had erop gerekend om dat nog rustig te kunnen opeten voor de security), dus dat ook nog moeten inleveren. Gelukkig toonde het scherm dat mijn vlucht ondertussen van gate veranderd was, wat dus betekende dat hij nog niet vertrokken was! Die nieuwe gate was wel de verste, dus opnieuw beginnen lopen. Bij deze zijn mijn hakken trouwens helemaal goedgekeurd, want ik heb aan al dat lopen niet eens één blaartje overgehouden 🙂 Uiteindelijk waren er zelfs nog twee mensen achter mij en zat ik om 17u24 op het vliegtuig, dat met een kwartier vertraging vertrok. Dat ik niet geklaagd heb over die vertraging, kan je je wel voorstellen 😉
De luchthaven van Basel is overigens wel een leuke om in aan te komen, omdat je bij het naar buiten gaan je land moet kiezen. Er is immers een Franse (Mulhouse), Duitse (Freiburg) en Zwitserse (Basel) kant.

Donderdag nog een klein toertje gaan lopen, al was het te snel na het avondeten, waardoor we uiteindelijk quasi evenveel gewandeld hebben. Och ja, op zijn minst toch een beetje beweging gehad.

Vrijdagavond zijn we gaan eten in het centrum, in restaurant Zeughauskeller, waar ze typische Zwitserse gerechten serveren. Johan ging voor worst met zuurkool, ik voor Älplermagronen, een pasta met aardappelen en ajuinen. Lekker, maar zwaar! Erna hebben we nog een stukje meegepikt van Zwitserland-Frankrijk op groot scherm. Aangezien de Zwitsers verloren met 2-5, was de sfeer niet meteen uitgelaten.

+ verjaardagsweekend in Mürren

Week 2014/23

Deze week begon met de laatste twee testen voor het vak “Rédaction de textes”, bestaande uit enerzijds het schrijven van een samenvatting en anderzijds een eerder theoretische test over schrijftechnieken (vb. andere mogelijkheden om een overdreven gebruik van het werkwoord “avoir” te vermijden). Weliswaar heel interessant, maar het was mij helemaal niet gelukt om volledig door de cursus te geraken. Omdat ik wel al goede punten had gehaald op de eerste twee testen en ik met een gemiddelde van 12/20 een vrijstelling voor het examen zou kunnen halen, besloot ik het er toch maar op te wagen. Mijn samenvatting was naar mijn aanvoelen een goede tekst, maar de theorie was – zoals verwacht – meer gokken dan weten. Afwachten dus of het totaal nog voldoende zou zijn voor de vrijstelling…
Na het examen ging ik nog langs op ons appartement om een paar zaken op te halen. In de lift hing dit schitterende voorbeeld van Google Translate. Heel grappig, maar tegelijk natuurlijk ook wel een beetje triestig dat het blijkbaar niet mogelijk is om een correcte tekst te schrijven.

Dinsdag kregen we, sneller dan verwacht, al de uitslag van de testen van gisteren. En ahoi, ik heb mijn vrijstelling! Weliswaar met een buis op de ene test, maar de andere drie haalden dat voldoende op. Opluchting, al hoop ik wel nog eens door die cursus te gaan om effectief wel iets op te pikken van die schrijftechnieken.

De rest van de week ging op aan het proberen leren van twee cursussen, met weliswaar enkele leuke tussendoortjes: 
Zo is er het lammetje bij mijn ouders thuis dat 3x per dag zijn fles moet krijgen…

…vierden we mijn moeder haar verjaardag, waarbij ze van Johan, mijn broer en mij deze bakvormen kreeg (die zes kleintjes zou ik stiekem ook wel willen 😉 Ze heeft ze allebei al uitgetest en de baksels kwamen heel mooi uit de vormen. Goed gerief dus!

… ging ik een minitoertje lopen (zijnde 1,2km) en was ik blij dat ik na die afstand de fiets van mijn broer kon overnemen om terug naar huis te gaan. Véél te heet!

… kwam Johan ‘s avonds toe, want hij wilde van het lang weekend profiteren om de verhuis al wat voor te bereiden en nog eens te gaan duiken. Zaterdag dus naar Brussel, waar ik tussendoor ook langsging bij Passa Porta voor een vaderdagcadeautje. Ik ga die winkel echt nog wel missen denk ik: niets leuker dan rondsnuisteren in een boekenwinkel met veel keuze, zowel in genres als in talen! En natuurlijk zijn er in Zürich ook boekenwinkels, maar ‘t zal toch wel wennen zijn om quasi enkel keuze te hebben uit Duitse boeken. Op weg terug naar huis sloeg de Rode Duivelsgekte toe in de metrostations; ze speelden dan ook hun laatste oefenmatch voor het WK.

‘s Avonds gingen we nog langs bij Johans zus, schoonbroer, slapende neefje en toekomstig petekindje van Johan 😉 en zondagavond was het tijd voor barbecue bij mijn ouders thuis.

Week 2014/22

Vooral veel gestudeer (of proberen studeren) deze week, maar toch ook wel veel leuke momentjes:

Als VIP-gasten in het huidige appartementsgebouw (dank u SwissRe), mochten we dinsdagavond samen met de andere VIP’s op restaurant. Denk: negen gangen, zeven vlees/vis/groenten, twee desserts. Overwegend lekker, al hadden voor mij die rauwe vis en die tartaar niet gemoeten. Anderzijds, Johan was blij met de dubbele portie, dus eigenlijk toch iedereen content 🙂 Jammer genoeg geen foto’s van het eten (is wat raar vind ik als je met enkel vreemden aan tafel zit); wel eentje van de toiletdeur. Want zeg nu zelf, grafisch is dit wel mooi, maar om nu direct te zien dat dit de vrouwentoiletten zijn…

Woensdag wordt zo’n beetje mijn loopdag hier, omdat dan de kuisdienst langskomt en ik toch sowieso een uurtje “verbannen” wordt uit het appartement. Voor het eerst in lang nog eens 20min aan een stuk gelopen en dat 2x, gescheiden door 4min stappen. Nog altijd belachelijke afstanden, tijden en gemiddeldes voor wie een beetje deftig loopt, maar hey, een mens moet ergens weer beginnen en lopen is nooit mijn sterkste punt geweest.

Vrijdagavond kwamen we terug naar België, weliswaar elk met een andere vlucht, omdat ik pas veel later had kunnen boeken doordat mijn examens nog niet allemaal vastlagen. Ik vloog dus rond 18u30 vanuit Basel, Johan rond 21u vanuit Zürich, allebei richting Zaventem. Voor het eerst in een maand terug geslapen in ons eigen appartement, waar het vooral wennen was aan het lege terras: toen we vertrokken stond dat nog boordevol planten, maar ondertussen was mijn moeder het komen leeghalen, kwestie van de planten niet te laten verkommeren. Voornaamste reden voor terugkeer (naast – voor mij dan toch – mijn examens) was het lentefeest van Johans petekindje. Gezellig feest met zelfs een indoor zwembad, waar we dan ook graag mee indoken; niemand is ooit te oud voor een watergevecht 😉 Johan vertrok deze ochtend terug naar Zürich; ik blijf nu ruim twee weken in België. Morgennamiddag al mijn eerste test met mogelijk nog een vrijstelling voor het examen…

Week 2014/21

Johan is dit weekend onze auto gaan ophalen, terwijl ik thuis teksten over de waarde van dialecten tegenover standaardtaal aan het lezen was. De dissertatie die daaruit moest voortvloeien is er uiteindelijk niet meer gekomen (“insert repeat” als het op is, is het op). Maar soit, Johan is dus met de trein naar Chur gereden, maar heeft er in het terugkomen al van geprofiteerd om de auto eens te testen op een Alpenpas. Dezelfde die we vorige week met de moto overgegaan zijn toen we terugkwamen van de garage, maar dit keer wel met een veel blauwere hemel. Vergelijk ook zeker eens de derde foto hier met de tweede van dit bericht. Auto en omgeving goedgekeurd in alle geval 😉

Zondag wilden we gaan wandelen en kozen we voor het dorpje Stoos als uitvalsbasis, omdat dit niet te ver rijden is en toch de mogelijkheid geeft om al wat te klimmen. We dachten met de auto tot in Stoos te kunnen rijden, maar de enige weg ernaartoe is enkel toegankelijk voor bevoegden, zijnde dus voor de bevoorrading van het dorp. Voor de rest is Stoos alleen met een bergtreintje te bereiken, wat dan ook ons transportmiddel werd. Te voet kon natuurlijk ook, maar dit hield ongeveer 4u wandelen (heen en terug) extra in. Iets voor een volgende keer, wanneer we op een vroeger uur beginnen wandelen.
We wilden starten met een stukje afdaling, om dan een iets uitdagendere bergweg te kunnen nemen. Die bleek echter nog afgesloten te zijn, omwille van lawinegevaar, vandaar dus de doodlopende rode lijn op onderstaand kaartje 🙂 In de plaats gingen we dan maar over Mettlen en Charenstöckli tot bovenop de Fronalpstock. Die ligt nog juist onder de 2000m grens (1922m) en vanop de top heb je een heel mooi uitzicht over de Vierwaldstättersee en enkele andere pieken tot boven 3000m. Het was jammergenoeg wat mistig over het meer en vrij bewolkt boven de allerhoogste pieken. We zullen ze wel ooit eens te zien krijgen 😉 Terugkeren deden we over Furggeli en Oberes/Unteres Frontal. De wandeling van de Fronalpstock richting Klingenstock willen we zeker nog eens doen, want dat zag er een leuk paadje uit. Maar al bij al hadden we vandaag toch wel al wat uurtjes gewandeld en het begon ook al vrij laat te worden, dus time to call it a day.

Rode lijn = onze wandelroute / Dikke zwarte lijn = treintje

Kerkje van het dorpje Stoos

Kabelliftjes van Stoos naar Mettlen 

Tussen Mettlen en Charenstockli

Sneeuw onderweg!

Vierwaldstättersee

Afdaling richting Furggeli

Pad omhoog richting Huserstock en Klingenstock

Treintje terug naar beneden (op +/- 10min tijd overbrug je 800 hoogtemeters)

Thuis pikten we kort nog wat mee van de verkiezingsuitzending, maar daar werd ik nu niet bepaald vrolijk van. Al deed de VRT soms wel zijn best: arme Martine Tanghe veel te lang commentaar laten geven op beelden van de Anspachlaan, waar de NVA zou moeten toekomen “ja, er is veel volk op straat, maar de bus lijkt er nog niet te zijn… het verkeerslicht springt ook op rood nu… wel mooi weer vandaag, waarschijnlijk ook daarom dat er zoveel mensen rondlopen”. Interessant! 😉
En Bruno Tobback is weliswaar niet mijn favoriet, maar zijn partijspeech twee keer onderbreken omdat Bart De Wever misschien op of uit een bus zou stappen, is er misschien toch ook wel wat over.

‘s Avonds zijn we voor het eerst ook eens gaan uit eten in Zürich (die MacDonalds de eerste avond rekenen we even niet mee 😉 Het werd Santa Lucia, een Italiaan, die vrij toeristisch bleek te zijn. Anderzijds, de pizza’s waren lekker en dat is uiteindelijk wat telt!