Verwachtingen

Tijdens een van mijn sessie bij mijn psy ging het over verwachtingen. Daar gaat het wel vaker over, want er is best wel wat werk aan de hoge verwachtingen die ik aan mijzelf stel. Dit keer ging het echter over verwachtingen in relaties. Mijn psy vond dat ook daar mijn verwachtingen te hoog lagen, omdat het tegenwoordig nu eenmaal zo is dat een heel groot deel relaties stranden. Hij vond het zelfs “gevaarlijk”, omdat ik mijzelf met mijn verwachtingen alleen maar ongelukkig kan maken.

Maar verwacht ik dan zoveel?

Wanneer ik wil dat een relatie gebaseerd is op vertrouwen?
Dat ik gewoon kan geloven dat je enkel met een vriend afspreekt i.p.v. mij af te vragen of je ervoor of erna ook nog iemand anders ziet? 

Wanneer ik weet dat relaties kapot kunnen gaan, maar ik verwacht dat je elkaar desondanks als mensen behandelt, met respect met elkaar omgaat?
Dat je niet plots hard en afstandelijk wordt en zaken zegt als “we zijn niet getrouwd, dus je hebt recht op niets” ook wanneer je toen we nog samen waren altijd zei dat “alles van ons is”? (neen, hier moeten jullie niet op antwoorden, wat dit betreft ben ik gewoon  gigantisch naïef geweest…)

Wanneer ik een relatie wil waarin partners elkaar geen pijn willen doen en elkaar ook niet bewust pijn doen? Wanneer “in goede en kwade dagen” ook effectief die kwade dagen omvat? Wanneer partners eerlijk zijn tegen elkaar, over wat ze doen en wat ze denken?

Verwacht ik dan zoveel?

De boeken van oktober 2018

Oktober lijkt een bescheiden leesmaand met twee boeken. In realiteit las ik weliswaar minstens evenveel als in andere maanden, maar artikels en stukken uit wetenschappelijke boeken, die komen hier natuurlijk niet terecht 🙂

Hagar Peeters, Malva

Malva (Hagar Peeters)

Ik had al wel gehoord van Hagar Peeters, maar kende haar werk totaal niet. Dat dit boek toch op mijn e-reader terecht kwam, heeft alles te maken met de Verbeelding book challenge, waarvoor ik immers een boek moest lezen van een auteur met dezelfde initialen als mij. Ik vond een aantal opties, maar deze HP verenigde twee eisen: de inhoud sprak mij aan en het boek was makkelijk vindbaar. Dat ik uiteindelijk niet enkel mijn initialen, maar ook mijn achternaam met de auteur deel, is een leuk toeval (niet dat het mij extra punten opleverde voor de challenge 😉 ).

Ik ben niet eens kapot; ik was nooit heel.

In Malva schrijft Peeters in naam van Malva Marina Trinidad Reyes Hagenaar, ook wel gekend als de dochter van de Chileense dichter en Nobelprijswinnaar Pablo Neruda. Hoewel “gekend” niet het juiste woord is, aangezien haar vader haar kort na haar geboorte verstootte en met geen woord meer over haar repte, omdat ze een waterhoofd bleek te hebben.

Geduldig als een kind dat nog veel leren moet, ben je voor de gedichten die je na eerste lezing afkeurde. Je gaf ze altijd een herkansing, hulde ze in een nieuwe versie. “Waarom kon ik niet worden herzien?” vraag ik hem. “Net zo lang tot ik aan je verwachtingen voldeed, tot je tevreden bromde: ‘Klaar!'”

De jonge Malva vertrekt met haar Nederlandse moeder naar diens thuisland en komt er bij een pleeggezin terecht – haar moeder moet immers werken en kan dus niet voor haar dochter zorgen. Op achtjarige leeftijd sterft Malva en het is dan dat Peeters in haar huid kruipt.

Dood was ik eindelijk zoals ik bij leven leek bedoeld. […] Misschien had mijn vader mij moeten zien zoals ik eruitzag als dode, in plaats van als levende; misschien dat hij dan wel van mij had kunnen houden.

Wat volgt is een fascinerend verhaal over een meisje op zoek naar erkenning door haar vader, met mooie overpeinzingen, een hoop literaire verwijzingen (oh, wat heb ik nog veel te lezen!) en een soms zeer dichterlijke schrijfstijl – Peeters debuteerde als dichteres. Bij momenten vallen auteur en hoofdpersonage daarbij samen, want toen Neruda stierf was Peeters’ vader als journalist in Chili en dus zijn er ook verwijzingen naar haar eigen (soms evenzeer afwezige) vader.

Hoe lang leeft een mens uiteindelijk? Duizend jaren of slechts één? Is het een week of zijn het eeuwen? Hoe lang duurt de dood? Wat wil dat zeggen, voor altijd?

En toch, ondanks – of misschien omwille van – het bovenstaande, pakte het boek mij niet helemaal. Het is de moeite van het lezen degelijk waard, maar het is geen echte topper.

Jung Chang, Wild Swans

Wild Swans (Jung Chang)

Ook het tweede boek dat ik deze maand las, belandde omwille van de Verbeelding book challenge op mijn nachtkastje, al was dit er eentje dat al heel lang op mijn leeslijst stond (en waarvan ik mij na het beëindigen van dit boek afvroeg waarom ik het er toch zo lang op heb laten staan).

Under a dictatorship like Mao’s, where information was withheld and fabricated, it was very difficult for ordinary people to have confidence in their own experience or knowledge. Not to mention that they were now facing a nationwide tidal wave of fervour which promised to swamp any individual headedness. It was easy to start ignoring reality and simply put one’s faith in Mao. To go along with the frenzy was by far the easiest course. To pause and think and be circumspect meant trouble.

Chang vertelt het levensverhaal van drie vrouwen – haar grootmoeder, moeder en zichzelf – tegen de achtergrond van de geschiedenis van China in de twintigste eeuw. Een periode die grote veranderingen omvat: haar grootmoeder wordt geboren op een moment waarop de Qing-dynastie aan haar laatste jaren bezig is – wat ook betekent dat haar voeten worden gebroken om zogenaamde “Lotusvoetjes” te krijgen – en wordt tijdens het Kuomintang-bewind aan een krijgsheer uitgehuwelijkt als concubine. Haar moeder beslist in haar puberjaren als rebel voor het communistische leger te werken en klimt later, net zoals haar man, op binnen de partij. Jung Chang zelf, dochter dus van twee partijfunctionarissen, groeit op onder het regime van Mao, maar slaagt er in 1978 in naar het Verenigd Koninkrijk te gaan om te studeren en keert niet meer terug. Ook al zijn deze drie vrouwen duidelijk de drie hoofdpersonages, de vader van de auteur is dat al evenzeer en is voor mij qua “karakterontwikkeling” ook het meest interessante “personage” (een beetje raar om dit te zeggen over een echte mens i.p.v. over een fictief persoon).

I was extremely sad to see the lovely plants go. But I did not resent Mao. On the contrary, I hated myself for feeling miserable. By then I had grown into the habit of ‘self-criticism’ and automatically blamed myself for any instincts that went against Mao’s instructions.

Ik wist al wel dat het leven onder Mao – om het zeer eufemistisch uit te drukken – geen lachertje was, maar dat het zo erg was… neen, dat wist ik niet. Het is interessant en verhelderend, maar tegelijk verbijsterend en confronterend om te lezen over bepaalde belangrijke gebeurtenissen. Zo is er de hongersnood, waarbij het niet alleen hallucinant is om te lezen hoe het zover is gekomen, maar ook hoe er mee wordt omgegaan. Lees maar onderstaand fragment, dat eerder leest als een of ander absurd theaterstuk… Self-deception while deceiving others, zoals de auteur het beschrijft.

On another occasion there was a giant pig squeezed into a truck. The peasants claimed they had bred an actual pig this size. The pig was only made of papier-mâché, but as a child I imagined that it was real. Maybe I was confused by the adults around me, who behaved as though all this were true. People had learned to defy reason and to live with acting.

Ook het gedeelte over de Culturele Revolutie zal mij nog lang bijblijven. De manier waarop er met mensen omgegaan werd: de complete willekeur waarmee iemand de ene dag een hoge functionaris binnen de partij is, maar de andere beschouwd wordt als een kapitalist die land en partij verraad, de hardheid waarmee met mensen omgegaan wordt, de bijeenkomsten waarop mensen aan zelfkritiek moeten doen en zware kritiek krijgen, de absurditeit van het platleggen van het onderwijs en hoe je enerzijds moet gelezen hebben over het Marxisme-Leninisme om te mogen toetreden tot de partij, maar anderzijds bekritiseerd wordt wanneer je leest, omdat dat een teken van bourgeoisie is…

Where there is a will to condemn, there is evidence.

Het is een boek waarbij ik meerdere keren mijn hoofd heb geschud in ongeloof en verdere opzoekingen over de recentere geschiedenis van China zorgden daar ook voor. Want ja, de omgang met mensen is sterk verbeterd – gelukkig maar -, maar nog steeds is er slechts één partij, nog steeds hangt Mao’s beeld op het Tiananmenplein, nog steeds is dit boek er verboden lectuur…

[…] he was confident that much of the population would not be able to make rational deductions with the fragmentery information available to them. Indeed, at the age of eighteen I was still only capable of vague doubts, not explicit analysis of the regime. No matter how much I hated the Cultural Revolution, to doubt Mao still did not enter my mind.

De schrijfstijl is vrij droog, maar het is en blijft natuurlijk eerder een geschiedkundig verhaal met een persoonlijke invalshoek dan een roman. Toch merk je wel dat naarmate de schrijfster haar eigen verhaal nadert, de stijl ook vlotter en persoonlijker wordt, in die mate zelfs dat ik het boek nog amper aan de kant kon leggen.

‘Father is close, Mother is close, but neither is as close as Chairman Mao.’

Bron afbeeldingen: Goodreads

Silberstreifen oktober

Oktober was een maand waar ik op voorhand wat bang voor was, want “dat opnieuw studeren, gaat dat wel lukken? ga ik om kunnen met de stress van die eerste presentatie? ga ik op het werk overeind blijven? en en en…”. Bleek het achteraf bekeken een heerlijke maand te zijn geweest met het tweede deel van onze vakantie in de Provence, een heerlijk weekend weg in Zwitserland én veel werk, maar ook veel voldoening en zelfvertrouwen door die presentatie!

  • Onnozel doen aan een koud riviertje. Met als gevolg dat drie van ons dat koude water indoken en helemaal kopje onder gingen
  • Schattige straatjes in Sault. Met als topper de ongelooflijk smalle Grande rue 🙂
Château de Berne Lorgues (Le petit requin)
Meegaan naar een wijnproeverij en een heel mooi domein ontdekken
  • Met mijn broer in het donker het afdekzeil over het zwembad willen leggen. Een stap verkeerd zetten, mijn evenwicht verliezen en achterover de iets lager gelegen struiken in tuimelen. De slappe lach krijgen en er bijna niet meer uit geraken ♥
Mont Ventoux (Le petit requin)
Met dank aan aanmoedigingen van andere fietsers tijdens de klim op de top van de Ventoux staan samen met mijn broer, zijn vriendin en mijn vriend ♥ Voor die laatste twee was dat trouwens hun eerste keer, hoera!
  • Een nieuwe, goede gynaecoloog vinden hier in Zwitserland
  • Een roodborstje zien in onze tuin 😍
  • Tickets hebben voor de tentoonstelling van Breugel in Wenen! En voor de opera!
Embräer E-Jet E2 (Le petit requin)
Mijn broer die mij deze foto van een vliegtuig met een heerlijke haaien-livery stuurt!
  • Mijn sleutel vergeten en anderhalf uur moeten wachten voor ik binnen kon, maar dankzij de heerlijke nazomer die tijd al lezend buiten in de tuin doorbrengen
  • Beslissen om een tweede stukje wandeling niet te doen, omdat ik de vermoeidheid begon te voelen en in de plaats met een chocomelk en zicht op de bergen pauze nemen
Le petit requin
Herfstkleuren! Oh, al die mooie, heerlijke kleuren 😍
Le petit requin
Op restaurant deze cola krijgen en mij afvragen van waar ik dat merk toch ken. Het eiland natuurlijk!
  • Onze groep voor de presentatie van dit semester op gang trekken en daar voldoening uithalen, want dat was jaren geleden (in het middelbaar deed ik dat nochtans vaker, de “leiding” van een groep nemen; (een gebrek aan) zelfvertrouwen, het doet wat met een mens…). Daardoor ook het gebouw kunnen kiezen dat ik het liefste zou uitwerken. Omdat het mij heel erg interesseerde, maar ook omdat ik er al veel info over vond. Ofte: maak het uzelf niet altijd zo moeilijk mogelijk!
Le petit requin
Mij proberen herinneren hoe Lärchen in het Nederlands heten en vooraleer aan “lariks” te denken dankzij herinneringen aan Monty Python eerst bij de Engelse benaming uitkomen: The Larch! (ook: wat een mottige lariks hebben die uitgekozen seg!)
  • Op de bijeenkomst van de tuinvereniging de vraag / halve opmerking krijgen dat ik “al wel lang in Winterthur woon zeker, omdat ik het hier zo goed ken”. Hoera voor mijn werk in deze, dat mij door een project vlakbij na één jaar al een local kan doen lijken 🙂
  • In de kleinste cinema van de Alpen naar een filmpje kijken
  • Een serie bingewatchen i.p.v. mijzelf te forceren om te werken. Daar helemaal door ontspannen en een dag later vlot kunnen werken #ikgahetnogeenslerenseg
Le petit requin
Dit cactusje “en garde”, die zich blijkbaar op een strijd voorbereidt 😉
  • Mijn vriend die bij het zien van het machtige uitzicht bovenop een berg op een voor hem zeer atypische en vooral zeer Eddy Wally-achtige wijze “oelalaa” uitroept
  • Soep kunnen eten (jup, dit klinkt onnozel, maar na een nacht misselijkheid, was dit een dag later wel degelijk hét geluk van de dag)
Le petit requin
Nevel over de velden, maar toch – met een dikke pull aan – ontbijten in de tuin. Oh, die tuin! 😍
  • Een vriend die ik deze zomer wat uit het oog verloor, terug zien
  • Een hilarisch gesprek hebben in de leesgroep. Op zich was het gewoon een misverstand over de Caumasee en een stoomkoker (don’t ask), maar ik lag plat
  • Zelfs twee dagen voor mijn presentatie tijd nemen voor ontspanning en beweging. Serieus, waar is stresserende Haaike naartoe?! (kleine noot: ze is ondertussen weer alive and kicking, maar ondertussen heb ik die andere momenten toch ook maar gehad, nah!)

Kerekewere: 8 november

Dit blogidee is een typisch geval van “hoe teveel perfectionisme een idee bijna de nek kan omwringen”. Ik startte namelijk met het idee dat ik bij het terugkijken altijd de dag zelf wilde toevoegen én koos voor de alombekende titel “Throwback Thursday”. Ergo: ik heb vijf berichten in concepten staan, omdat ik alle oude foto’s wel al had beschreven, maar niet toekwam aan het toevoegen van de foto van de dag zelf en het mij te stom leek om x dagen later nog terug te blikken. Bovendien stonden die concepten vervolgens ingepland voor 2023 en 2024, zijnde de volgende keer dat de dagen in kwestie op een donderdag vallen. Rolt gerust met uw ogen, dat heb ik ook gedaan…

Om maar te zeggen: ik ga vanaf nu terugblikken wanneer ik daar goesting in heb (vandaar ook de nieuwe naam van de “reeks”) en daarbij de huidige dag negeren, want die foto komt hoe dan ook toch aan bod in mijn maandoverzichten. En bij deze neem ik jullie, na veel geklets, mee naar mijn 8 november in de vorige jaren:

2012

In 2012 vertrok ik bijna naar Egypte voor wat er mijn eerste duikreis zou worden. Tot dan dook ik nog zonder eigen duikhorloge, maar wetende dat ik ginder een hele week lang meerdere duiken per dag zou doen – en de kans op decompressieziekte dus hoger zou zijn -, kocht ik er eentje en ging die samen met mijn toenmalige club uittesten bij Nemo33. Een ervaring die mij, door de belletjes van alle duikers onder mij bij het afdalen van de put, vooral deed denken aan een gigantisch bubbelbad 🙂

Le petit requin

2013

Een jaar later was ik op het werk blijkbaar bezig met hout (ik vermoed voor de dakconstructie van het Vleeshuis in Antwerpen), want toen las ik deze Guide pour le bon usage.

Le petit requin

2014

In 2014 woonde ik begin november ongeveer een half jaar in Zwitserland en kwamen mijn ouders voor het eerst op bezoek. We gingen uiteraard ook fietsen en dat gebeurde blijkbaar te midden van het eerste laagje sneeuw van dat jaar (een dag later was het overigens al geen laagje, maar een gigantisch dikke laag toen we hogerop in de bergen een wandeling deden).

Le petit requin

2015

Probeer ik mijzelf momenteel keihard te overtuigen om nog eens buiten te gaan fietsen (want brr, ’t is zoveel kouder ineens), dan bewijst deze terugblik echt wel dat november nog steeds een goede fietsmaand is. In 2015 kroop ik immers opnieuw op de fiets, dit keer samen met mijn vader, moeder en broer voor een ritje langs Schelde en Dender.

Le petit requin

2016

In 2016 viel mijn oog op twee rare fenomenen: een deels in het niets eindigend viaduct en een paasklok die zich stiekem een plekje tussen de kerstchocolade toe-eigende.

Le petit requin

2017

Een jaar geleden had ik net te horen gekregen dat ik weer moest verhuizen en dus stond mijn agenda boordevol te bezoeken adressen. Gelukkig zorgde dit heerlijke krokodilletje, dat nu nog steeds mijn agendabladwijzer is, voor wat vrolijkheid te midden van alle drukte waar ik die week telkens tegenaan keek 🙂

Le petit requin

Maand in woord en beeld: oktober #2

In het tweede deel van oktober was mijn belangrijkste bezigheid (naast werken) het voorbereiden van de presentatie die ik dit semester moest geven. Tegen alle verwachting in bleek ik niet overweldigd door de stress en was er nog tijd over om leuke dingen te doen (komt-dat-tegen!).

Dag 290 – Tijd bijvoorbeeld om rustig naar de winkel te wandelen en te genieten van de warme nazomer met mooie herfstkleuren…

Le petit requin

Dag 291 – Voor het werk dook ik opnieuw het Staatsarchief in om oude brandverzekeringen uit te pluizen. Iets wat ik sowieso leuk vind, maar stiekem nog een beetje meer omdat ik er ook altijd een wandelingetje door het Irchelpark bij krijg 🙂

Staatsarchiv Zürich / Irchelpark (Le petit requin)

Dag 292 – Naar de vergadering van de moestuinvereniging gaan en meespelen met de “lotto”. Wat dus bingo bleek te zijn #ikbennochtansnoglangnietbejaard 😉

Le petit requin

Dag 293 – In juni stond een weekend Lenzerheide gepland om aan de Alpenchallenge deel te nemen. Mijn gezondheidsproblemen strooiden toen roet in het eten, dus verschoven we onze overnachting naar de herfst. En oh, wat was dat achteraf bekeken een fantastisch idee! 😍

Piz Danis (Le petit requin)

Dag 294 – Stralend blauwe luchten en felle herfstkleuren de ene dag, restjes sneeuw  en ruige landschappen op bijna 3000m de andere… Heerlijk! ♥

Parpaner Rothorn (Le petit requin)

Dag 295 – Mooie woorden op een aanplakbord tegenover het werk

Le petit requin

Dag 296 – Op zwart zaad zitten blijkt wreed lekker te zijn 😜 #houtskoolbrood

Le petit requin

Dag 297 – In België registreerde ik mij al jaren geleden officieel als orgaandonor; hier in Zwitserland had ik enkel een kaartje bij in mijn portefeuille. Tot nu!

Swiss Transplant (Le petit requin)

Dag 298 – Mooie tentoonstelling met werken van Nagasawa Rosetsu. Die ik niet mocht fotograferen, dus krijgen jullie de patronen in de al even mooie uitbreiding van het Rietberg museum te zien 😉

Museum Rietberg Zürich (Le petit requin)

Dag 299 – Avondje met Bach, Beethoven en Schuman #huisconcert

Haus Irniger Zürich (Le petit requin)

Dag 300 – En voor het geval jullie nu denken “druk voor unief, ’t zal wel”, ik werkte er wel degelijk voor. Hier bijvoorbeeld toen ik mijn pagina’s voor de reader van de excursie aan het maken was 😜

Le petit requin

Dag 301 – Fan van de nieuwe locatie voor onze zondagse leesgroep

Herman's Wohnzimmer (Le petit requin)

Dag 302 – Nu ik thuis meer plaats heb, kan mijn collectie architectuurboeken op het werk plaats ruimen voor andere dingen (zij het dan niet volledig, want sommige boeken gebruik ik daar nu eenmaal vaker)

Le petit requin

Dag 303 – Op verplaatsing voor het werk het gevoel hebben een herfstwandelingetje te doen (toch het eerste half uur, nadien was het binnen puzzelen met een complexe houtstructuur en buiten kou lijden omdat het begon te regenen)

Le petit requin

Dag 304 – Een crazy cat lady ben ik (nog) niet, een crazy plant lady, tja, dat kan ik écht wel niet meer ontkennen nu 😜

Le petit requin