8 van 2018: boeken

Jullie lazen eerder deze week al de cijfertjes over mijn leesjaar, maar welke boeken waren nu eigenlijk de toppers? Bij deze: de 8 beste boeken van 2018, in dit bericht telkens summier beschreven in twee termen; wie er meer over wil weten, komt via de links terecht op mijn uitgebreidere reviews.

Boeken van 2018 (Le petit requin)
  1. Genesis van Bernard Beckett: filosoferend – verrassend
  2. Ik kom terug van Adriaan van Dis: pijnlijk – mooi
  3. Kokoro van Sōseki Natsume: kabbelend – minzaam
  4. Les âmes grises van Philippe Claudel: hard – zacht
  5. Oceaan van een zee van Alessandro Baricco: dromerig – bizar
  6. Scheiden of blijven van Mira Kirschenbaum: verhelderend – herkenbaar
  7. To the lighthouse van Viriginia Woolf: traag – alledaags
  8. Wild swans van Jung Chang: confronterend – verbijsterend

Reis om de wereld in 196 boeken, gelezen in 2018

Eind februari besloot ik een boekenreis rond de wereld te starten, eentje waarmee ik jaren papieren reisplezier voor de boeg heb. Eens kijken welke landen ik het afgelopen jaar al bezocht 🙂 . Ter herinnering: een boek – fictie of non-fictie – telt mee voor een land, wanneer het boek zich in dat land afspeelt en de auteur een sterke verbinding met het land heeft (hij/zij is er opgegroeid, woont er al jaren, heeft er zijn/haar roots…).

Boekenreis om de wereld (Le petit requin)
  • België: Jeroen Olyslaegers, Wil
  • China: Jung Chang, Wild Swans
  • Duitsland: Bernhard Schlink, Olga
  • Frankrijk: Philippe Claudel, Les Âmes grises
  • Hongarije: Melinda Nadj Abonji, Tauben fliegen auf
  • Japan: Natsume Sōseki, Kokoro: de wegen van het hart
  • Mexico: Valeria Luiselli, Tell me how it ends
  • Nederland: Adriaan van Dis, Ik kom terug
  • Nigeria: Chimamanda Ngozi Adichie, We should all be feminists
  • Peru: Mario Vargas Llosa, Het ongrijpbare meisje
  • Somalië: Waris Dirie, Mijn Woestijn
  • Verenigd Koninkrijk: Julian Barnes, The Sense of an Ending
  • Verenigde Staten van Amerika: Lori Nelson Spielman, The life list
  • Zwitserland: Luise von der Crone, Di blau Riitschuel

Veertien landen is, om niet doelbewust landen gekozen te hebben, een mooi aantal, al ga ik – met 196 landen in totaal – effectief nog eventjes aan het boekenreizen zijn 😉

18 in 2018: eerste keren

Vandaag is het tijd voor mijn favoriete overzichtslijstje: mijn “eerste keren” van het afgelopen jaar, zowel groots als klein, zowel stom als fijn 😉 . In 2018 heb ik voor de eerste keer:

  • bingo gespeeld (op een bijeenkomst van de moestuinvereniging; hier heet dat trouwens Lotto, dus ik had het niet eens door tot vijf seconden voor we begonnen te spelen 🙂 )
  • een appartement met een tuin gehuurd (genieten!). En vervolgens voor het eerst een housewarming gegeven (dit is nochtans het veertiende adres waarop ik woon)
Hoe veel foto’s van mijn tuin mag ik nog tonen voor jullie het beu worden? 😉
  • een B12-tekort gehad. Ik ging ook voor het eerst naar een Zwitserse gynaecoloog. Die de diagnose lichen sclerosus stelde, wat mij voor het eerst (en hopelijk laatst) het labeltje “auto-immuunziekte” gaf. Maar ook: gelukkig dat hij het opmerkte en er zo nu al ingegrepen kan worden, zonder dat er al grote schade is aangericht (want nope, geen zin in een vergroeide vagina, dank u)
  • een BMI van meer dan 30 gehad
  • een coca-colatruck gezien
  • een gezond lammetje ter wereld gebracht (het eerste dat ik jaren geleden ter wereld bracht, had jammer genoeg zuurstoftekort opgelopen tijdens de bevalling – ik was er te laat bij – en stierf daardoor na amper een paar dagen)
Lammetjes (Le petit requin)
Het witje bracht ik ter wereld, het zwartje volgde een half uur later vanzelf
  • een mini-interview aan een krant gegeven (de lokale Franse krant L’ Ardennais). Daarnaast was ik voor het eerst te zien op de Zwitserse televisie (weliswaar in de achtergrond bij twee WK-uitzendingen toen de Belgen speelden. Maar toch 🙂 ) en kwam ik – na vroeger al op TV te zijn geweest – op de Belgische radio (Sofie belde mij op in Zwitserland en draaide op mijn vraag Sebastian). Geschreven, gesproken en beeldmedia op één jaar, sebiet word ik nog bekend seg 😜
  • een tafel laten maken en een eigen leeszeteltje gekocht
  • Hongarije en IJsland bezocht. En daardoor voor het eerst Boedapest gezien. En het noorderlicht! En een spuitende geiser!
Een fractie van een seconde voor de uitbarsting van de geiser: een opbollende bel in blauwtinten
  • fruitbomen gekocht
  • Gasthaus Aescher gezien. En La Chaux-de-Fonds. En op de Rhätische Bahn gezeten. En live naar de Formule E-Prix in Zürich gekeken
  • gelezen op een e-reader
  • met een slijpschijf gewerkt (tijdens de cursus steenrestauratie)
Spannend, jong!
  • met een zenmonnik gemediteerd op een kerkhof
  • mijn haar laten knippen in Frankrijk
  • mijn koffer vanaf het bagagekarretje het vliegtuig in zien gaan
  • bewust proberen spreken in het Zwitsersduits (het blijft moeilijk, zeker omdat mijn collega’s – die nochtans het ideale publiek zouden zijn om mee te oefenen – niet willen dat ik het leer. Maar beetje bij beetje probeer ik wat woordjes te integreren in de winkel, op restaurant… Wie weet, binnen een jaar of 20 ofzo, spreek ik het 😉 )
  • zwart brood gegeten
Spiegelei met zwart brood (Le petit requin)
Zwart-wit ontbijt met een gele toets 🙂

Het jaar van zeg nooit nooit

Vorig jaar schreef ik, naast de “standaard” jaaroverzichten, voor het eerst een algemeen jaaroverzicht en koos daarvoor de titel Kroniek van een onaangekondigd klotejaar. Want hoewel het uiteraard nog veel erger had gekund, was dat wat het was: een klotejaar. 2018 was op sommige gebieden beter, op andere dan weer slechter. Een klotejaar ga ik het zeker niet noemen, maar een echt goed jaar, nee, dat was het eigenlijk ook niet. Daarvoor was het te vaak vechten, met en tegen mijn lijf, mijn hoofd en mensen rondom mij. Nu ik er op terug kijk, was het misschien vooral een jaar waarin verschillende dingen gebeurden die ik dit jaar – of ooit – niet had verwacht. Een jaar van zeg nooit nooit dus.

Vliegen

De afgelopen jaren heb ik veel gereisd, ook met het vliegtuig, maar te weinig stilgestaan bij de gigantische impact die dat op het milieu heeft. De afgelopen twee jaar is dat besef er meer en meer gekomen en dus had ik mij voorgenomen om na de reis naar Zuid-Afrika en Mozambique in april 2017 van 2018 een jaar zonder vliegen te maken (wat eigenlijk niets voorstelt, maar “nooit”, daar ben ik niet klaar voor) en in de toekomst enkel nog maar te vliegen voor lange vakanties naar bestemmingen die anders onbereikbaar zijn. Maar toen ging mijn vader op pensioen en vroegen mijn ouders mijn broer, mij en onze partners mee voor een week IJsland om dat te vieren.
Ik heb gezocht naar alternatieven, maar de enige andere optie – een veerboot vanaf het vasteland – maakte dat we, om die ene week met iedereen te kunnen doorbrengen, drie (of zelfs vier) weken onderweg zouden zijn. Iets dat ik zeker zou overwegen voor een lange vakantie in de zomer, maar niet in dit geval (winter, amper nog vakantie over, veel werk voor die studie). Het werd dus het vliegtuig. En ik, die nochtans graag vlieg, voelde nu een mengeling van contentement (joepie, opstijgen en landen!) en mottigheid (hoeveel ecologische impact is zo’n reis waard?).

Ventoux

Tien jaar was het geleden dat ik voor het laatst op de top van de Ventoux stond. Toen we beslisten om dit jaar naar de Provence te gaan, wilde ik dan ook absoluut nog eens naar die top fietsen. Alleen kwamen zware vitaminetekorten “nogal” roet in het eten gooien. Ik was er in het begin van de zomer – in mijn zetel een kwartier uitpuffend omdat ik de trap naar mijn appartement was opgestapt – dan ook van overtuigd dat ik nooit, no way, boven zou geraken. Naarmate ik tegen eind augustus al eens een klein toertje kon fietsen, begon ik stiekem te hopen dat ik misschien tot aan Chalet Reynard zou kunnen geraken (wat vanuit Sault betekent dat je geen gigantisch zware percentages voor de wielen geschoven krijgt). Tijdens de twee weken vakantie-met-fietstrainingen in de Provence, maakte ik daarvan mijn doel, maar – eerlijk is eerlijk – ergens hoopte ik dat die top misschien toch haalbaar zou zijn. Al geloofde ik eigenlijk niet dat het kon. Maar kijk, zeg nooit nooit, want langzaam, maar zeker, met veel luisteren naar mijn lichaam en nog wat meer koppigheid, ben ik boven geraakt 🙂

Met de vriendin van mijn broer aan Chalet Reynard, waarvan we allebei dachten dat het ons eindpunt zou worden. En alletwee op de top geraakt!

Verder studeren

In oktober 2015 startte ik met een tweejarige specialisatiemaster aan de ETH Zürich. Ik werkte het eerste jaar af, maar lastte daarna een onderbreking in die uiteindelijk twee jaar zou duren. Begin dit jaar deed ik een eerste poging om opnieuw te starten, maar die strandde al na amper twee weken. Teveel stress, teveel werk, teveel druk, teveel, teveel… Ik stopte opnieuw, dit keer met het idee “ik ga die studie nooit meer afmaken, dat gaat mij nooit lukken”. Of ik ze effectief ga afmaken, zal nog moeten blijken natuurlijk, maar dat ik een semester zou hebben zoals dat in het najaar er uiteindelijk een was – met stress, maar binnen de perken, met vooral opbouw van zelfvertrouwen -, dat had ik nooit verwacht.

Dat het met “Vrouwen bouwen” een thema naar mijn hart was, heeft ook wel geholpen 🙂

Verhuizen

Tja, na drie verhuizen vorig jaar, waarvan ik er geen enkele eigenlijk echt wilde (wat niet wegneemt dat ik ze – vooral die laatste naar een eigen appartement – wel nodig had), is het niet onlogisch dat ik mijzelf had voorgenomen om een heel jaar in dezelfde woning te blijven. Enter een aanzet tot samenwonen en huizen kijken. Enter twijfels of ik er al wel klaar voor ben. Enter een appartement dat per-fect is. Dus ben ik gesprongen. Ik weet nog steeds niet of het de juiste beslissing was (of vooral: de juiste timing). Maar ondanks dat is dat huis een thuis geworden. Eentje waar ik in mijn mooi bureauhoekje zit te werken met zicht op de tuin, eentje waar ik bij elk beetje mooi weer die tuin inloop (en bij slecht eigenlijk ook vaak), eentje waar ik graag in thuis kom.

Vermoeiende liefde

Na de breuk vorig jaar had ik eigenlijk gedacht / gehoopt dit jaar even een time-out van al dat relatiegedoe te nemen. Even terugplooien op mijzelf en dan wel zien of er iemand op mijn pad zou komen. Bleek hij daar al meteen in die eerste dagen te lopen. Bleek hij ook geen onbekende. Bleek hij degene die ik dacht voor altijd kwijt te zijn en nooit meer in mijn leven te kunnen of willen hebben.
Vlak na onze breuk schreef ik nog: “goed komen, dat kan dit niet meer”. Niet dat ik ondertussen zeker ben van het tegendeel, want het is verdomd zwaar om om te gaan met wat hij gedaan heeft. En toch, ik zie hem nog graag, voelde zoveel kriebels toen er een jaar geleden onverwacht een tweede eerste kus was. Snap dat zijn jeugd, zijn vorige scheiding en zijn angsten ervoor zorgen dat hij op sommige gebieden helemaal niet goed kan functioneren, ook niet in een relatie waarin er liefde is van beide kanten. Snap dat hij vast zat in bepaalde gedachten en daar geen uitweg meer uit zag. Snap niet waarom hij gekozen heeft voor de weg die hij vorig jaar nam. Zie dat hij daar oprecht spijt van heeft, zich gigantisch schuldig voelt. Voel pijn, verdomd veel pijn, omdat wat wij hadden zo goed was en nu zo, zó veel moeilijker. Begrijp dat die “zo goed” misschien vooral voor mij telde en minder voor hem door die f*cked up mensen die er te veel, te vaak geweest zijn in zijn leven. Voel mij ziek wanneer ik denk aan hem en haar. Ben kwaad. Op hem. Op zijn vader en zijn psychoses. Op zijn moeder en haar zo vaak zo onverantwoord gedrag. Op zijn ex die hem kapotmaakte bij hun scheiding. Op hem omdat hij mij op gelijkaardige manier kapotmaakte vorig jaar. Ben kwaad. Veel te vaak en veel te heftig. Ik weet niet of dat ooit beter gaat worden. Het moet, als wij willen lukken. Maar het gaat nog niet. Vraag mij soms af of het niet makkelijker zou zijn om ons te laten waar het was. Denk soms dat het beter zou zijn. Alleen of met een ander. Blijf amper met mijn hoofd boven water. Besef dat ik hem desondanks niet kwijt wil. Omdat ik hem, ondanks alles, graag zie. Omdat het – niet altijd, maar soms wel opnieuw – heerlijk is. Omdat ik, ondanks alles, thuis ben bij hem.

Silsersee (Le petit requin)
23 december 2018 aan de Silsersee. Uitkijken naar een nieuw jaar dat hopelijk makkelijker wordt

8 in 2018: cijfers

We zijn vandaag 14 januari en ik ga eens beginnen terugblikken op 2018 😜 En jup, ik weet dat bij veel mensen / kranten / televisiezenders de jaaroverzichten al lang verschenen zijn, maar zelf ben ik van het principe dat een jaar volledig voorbij moet zijn vooraleer ik er op terug kijk. Hoe vaak gebeurt het immers niet dat er in de laatste dagen van het jaar nog belangrijke gebeurtenissen plaatsvinden, die nooit in een jaaroverzicht opgenomen worden? Om er maar twee op te noemen: Saddam Hoessein werd opgehangen op 30 december en de tsunami van 2004 gebeurde op 26 december. En nope, dingen van dat kaliber zullen in mijn leven uiteraard niet (of hopelijk niet 😉 ) plaatsvinden, maar mijn laatste dag van het jaar eindigde in IJsland met watervallen, een geiser en noorderlicht… Toch wel een plaatsje in een jaaroverzicht waard, denk ik dan!

Wie hier al even meeleest, weet dat ik een lijstjesmens ben en dat ik hou van cijfertjes. Vandaag start ik dus met een van mijn leukste/meest freaky/overdreven (*schrappen wat niet past*) overzichten, waarin ik de beiden combineer: een terugblik op het afgelopen jaar in acht lijstjes vol cijfertjes:

Kunst en cultuur

  • Muziek: Ik luisterde 6614 minuten naar muziek op Spotify (daarnaast natuurlijk ook nog via andere kanalen). Ik luisterde het meeste naar Nick Cave & The Bad Seeds, Zbigniew Preisner, Radiohead, Warren Zevon en John Cale. Mijn meest gespeelde nummers waren I need you, Into my arms en Girl in Amber van Cave, Sebastian van Steve Harley & Cockney Rebel en Close Watch van Cale (volgend jaar misschien toch wat vrolijkere muziek kiezen, hoe mooi deze nummers ook zijn).
  • 13 langspeelfilms – 6 kortfilms
  • 16 series (The Crown – Suits – Van A tot Z (Dirk De Wachter) – Narcos – Hotel Römantiek – Blue Planet II – Grey’s Anatomy – Grace & Frankie – Call the Midwife – The end of the f*cking world – The handmaid’s tale – Bake-off Vlaanderen – Las Chicas del Cable – Nailed it! – Alleen Elvis blijft bestaan – Maniac)
  • 13 tentoonstellingen / lezingen / andere events:
    • Poolse dag in Schloss Hegi, Winterthur
    • Fair Fashion Fest, Gent
    • Rosetsu in Museum Rietberg, Zürich
    • Colloquium Le grand Genève van Icomos, Genève
    • Rondleiding Ingenieursbauwerke entlang der Limmat, Zürich
    • Labirintus, Boedapest
    • Vaste collectie Museum für Gestaltung, Zürich
    • Tentoonstelling Saffa 58 – The women’s Landi in het Museum für Gestaltung, Zürich
    • Colloquium Arealentwicklungen aan de ETH, Zürich
    • Tentoonstelling Robert & Trix Haussmann aan de ETH, Zürich
    • DesignGut in het Casinotheater, Winterthur
    • lluminarium in het Landesmuseum, Zürich
    • Bruegel in het Kunsthistorisches Museum, Wenen
    • Beletage von Schloss Schönbrunn
    • Gustav Klimt & Kuss in Schloss Belvedere, Wenen
  • Concerten:
    • Nick Cave in de Papp László Budapest Sportaréna, Boedapest
    • Die Zauberflöte in de staatsopera, Wenen
    • Drie huisconcerten bij Richard Irniger
Ein abgezehrter Alter mit Augenschmerzen van Franz Xaver Messerschmidt in Schloss Belvedere

Boeken

Jup, ik weet dat boeken ook cultuur zijn, maar dat is zo’n groot deel van mijn leven, dat het een apart kopje verdient 🙂

  • 62 boeken, waarvan 3 graphic novels
  • 13298 pagina’s (wat betekent dat ik dunnere boeken gelezen heb; vorig jaar las ik immers amper 430 pagina’s minder op nochtans 9 boeken minder)
  • 40 op papier, 20 op mijn e-reader en 2 op mijn laptop (dat was voor de e-reader)
  • van die papieren boeken ontleende ik er 17 in de bib en 7 van vrienden / familie, kocht ik er 13 nieuw en 3 tweedehands (aankopen niet noodzakelijk dit jaar)
  • 34x fictie, 28x non-fictie (een absoluut record voor die laatste categorie)
  • 33 mannelijke auteurs, 28 vrouwelijke, eentje onbekend wegens oude, overgeleverde sprookjes (een veel betere verhouding dan vorig jaar, hoera!)
  • 23 Nederlandstalig, 19 Engelstalig, 2 Franstalig, 6 Duitstalig en 12 naar het Nederlands vertaalde boeken
  • oudste boek: Candide (1759) – meest recente: Iedereen mooi (23/3/2018)
  • kortste boek: The History of England (18 pagina’s) – langste: Wild swans (713 pagina’s)
Boeken 2018 (Le petit requin)
Dit zijn ze, de 62 boeken van dit jaar. Ook te vinden in dit lijstje.

Sport

  • 1650km gefietst (waarvan weliswaar ongeveer 1000km woon-werkverkeer was; het was dus een zéér triest sportief fietsjaar)
  • 145km gelopen
  • 15km gezwommen
  • 3x skiën
  • 2x sleeën
  • 11 wandelingen in de Alpen, waaronder 2 sneeuwschoenwandelingen
  • 3 wandelingen elders: 2x in de Provence, 1x in de Vogezen
  • 15x yoga (zo weinig!)
  • 74x spieroefeningen (dit is dan weer wel iets waar ik blij mee ben)
  • 2 duiken (een dieptepunt sinds ik ermee startte)
  • 95x 10000 stappen of meer gezet
  • 1 deelgenomen sportwedstrijd:
    • 20km van Brussel
  • 6 afgezegde sportwedstrijden:
    • Alpenchallenge Lenzerheide
    • Granfondo San Gottardo
    • Short triatlon Zürich
    • Pitz Alpine Glacier Trail
    • Alpenbrevet
    • Bodensee Radmarathon,
De effecten van de eerste keer sleeën, ahum. Hoezo, ik ben loemp? 😉

Wonen & werken

Ik woonde op “amper” twee verschillende adressen dit jaar (tegenover vier vorig jaar; hopelijk vindt er volgend jaar opnieuw een halvering plaats 😉 ).

Ik werkte een volledig jaar aan 60%, maar werd wel een periode ziek gezet (anderhalve maand volledig thuis, drie-en-een-halve maand aan 30% werken).

Ik gebruikte op 44 dagen dit jaar de auto, waarvan 4x voor het werk en 8x voor minder dan 10km (gelukkig weliswaar in 90% van de gevallen, omdat ik echt grote of zware dingen moest vervoeren). De andere ritten vielen vooral onder de noemers “bezoek aan België” en “reis naar de Provence”.

De 365 miljoenste keer van de afgelopen jaren dat ik de sleutel van een nieuw appartement vasthield. En neen, dat is geen overdrijving 😉

Gezondheid

  • 9x bij de huisarts
  • 2 ijzerinfusen
  • 3 B12-inspuitingen (nr. 4 volgt vandaag)
  • 3x bij de gynaecoloog
  • 1 biopsie
  • 1 auto-immuunziekte
  • 1 bitje tegen tandenknarsen
  • 1 griepinenting
  • 1 bloeddonatie (in april, dus voor de tekorten toesloegen; nu mag ik een tijdje niet meer)
Mijn arm in juli: na al een paar bloedcontroles en infusen werd het steeds moeilijker om nog deftig in mijn aders te prikken

Reizen

  • Februari: skiën Vogezen
  • Februari: weekend Samedan
  • Juni: steenkapcursus Givet, Frankrijk
  • Juni: citytrip Boedapest
  • Juli: weekend Arolla
  • Augustus: weekendje Gadmen
  • September-oktober: twee weken Provence
  • Oktober: weekend Parpan
  • December: citytrip Wenen
  • December: weekend St. Moritz
  • December-januari: één week IJsland
  • 16 dagen in België (verspreid over vier bezoeken)
  • 12 dagen bezoek uit België (broer – ouders – E. & M.)
  • 13 verschillende kantons in Zwitserland
  • 5 verschillende landen (ik tel België wel, maar Zwitserland niet mee)
Op wandel in kanton Schwyz met zich op de Grosser (links) en Kleiner (rechts) Mythen

Eten & drinken

  • 191x vegetarisch
  • 61x veganistisch (ofte 70% vegetarisch, minder dan vorig jaar, meer dan in 2015 en 2016)
  • 98x vlees
  • 15x vis
  • Op 24 dagen dronk ik alcohol, meestal 1 glas, maximaal 2
Mijn eetjaaroverzicht in kleur (met toch één volledige maand groen, hoera!)

Bloggen

En tot slot de cijfertjes waar jullie als mijn lezers het meeste aan bijdragen:

  • 127 blogberichten (beetje verwarrend hoe wordpress op de ene plaats 132 en op de andere 124 aangeeft, terwijl de som 127 is)
  • 87963 woorden (als ik dat hier kan, moeten die 20000 voor mijn thesis ook wel lukken zeker? Aaaargh 😉 )
  • 1305 reacties (waarvan weliswaar ruw geschat 40% reacties van mij op jullie reacties zijn)
  • 25170 views (say whut?!)
  • 8566 bezoekers (serieus, zwaait keer jongens, wie zijt gijle allemaal?)
Leukste blogstatistiek van het jaar: exact 10x zoveel reacties als geschreven berichten 🙂