Oe is ‘t?

Wie mij op Instagram volgt, is nog een beetje mee met wat mij tegenwoordig zo allemaal bezighoudt. Hier op de blog komt het er helaas minder van, want tja, snel een fotootje met onderschrift online zwieren gaat nu eenmaal sneller dan een heel bericht typen. Maar eigenlijk vind ik dat zonde, want ik blog nog altijd graag, maar er is gewoon te weinig tijd om over alles in ‘t lang en in ‘t breed te schrijven. Daarom dit keer kort maar krachtig over vanalles en nog wat en zo in totaal toch een lang bericht (ofte een as we speak zoals op veel blogs te lezen is (als ik het juist voorheb naar een idee van Kelly), maar dan met een andere titel 😉 ):

  • bezig met: een verhuis voor te bereiden. Weeral eentje, want nadat ik in juli verhuisde naar een tijdelijke kamer trok ik begin oktober in bij een koppel dat ik via via had leren kennen. Zij wilden graag terug in een WG (een Wohngemeinschaft) wonen; ik vond dat ergens wat raar (omdat ik – toen ik nog deel was van een wij – echt wel niemand continu in huis zou hebben willen hebben), maar tegelijk dacht ik “hey, als zij dat willen en we komen alledrie goed overeen, waarom dan niet?”. Tja, omdat ze na een maand zouden beseffen dat ze het hele WG-concept een beetje ontgroeid zijn en mij zouden vragen om weer te vertrekken, daarom bijvoorbeeld niet… Vorige week was dus een helse week met 11 appartementsbezoeken (lang leve mijn – weeral! – flexibele werkgever), maar het leverde wel een appartement op waar ik begin december naar verhuis. En met een beetje chance heb ik aan al dat verhuizen wel een vriendschap overgehouden, dus dat is ook al iets.

  • uitkijken naar: rust. Ik denk en hoop dat dit appartement (mijn vierde adres dit jaar…) eindelijk eentje zal worden waar ik wél langer dan een paar maand kan wonen. En oh, mensenlief, ik kijk er zo naar uit om terug een plekje te hebben waar mijn spullen niet voor de helft in dozen staan. Waar ik mijn ding kan doen, dat helemaal van mij is. Nog even mijn energie verzamelen voor de derde verhuis van dit jaar en dan: rust, rust, rust! En dat het leven nu niet durft om nog iets te laten gebeuren, ‘t is genoeg geweest voor dit jaar!
  • trots op: het feit dat ik ondanks de voorbije onstabiele maanden vol emoties gewoon nog overeind sta. Én de anti-depressiva die ik neem tegelijk succesvol aan het afbouwen ben. Dat dat lukt, ik sta er soms nog van te kijken. En dan soms, dan denk ik gewoon: “echte Haaike is eindelijk, eindelijk terug”. Hoe slecht het met momenten ook gaat, dát gevoel en het feit dat ik voor het eerst in jaren echt oprecht vind dat ik goed bezig ben (en dat ook gewoon zeg), dat is meer waard dan wat dan ook!
  • werken aan: een goed evenwicht vinden tussen rust, werk, sporten en een sociaal leven. Het is evident dat het de voorbije maanden allemaal niet van een leien dakje liep, maar ik ben er wel aan blijven werken om dat evenwicht te vinden. Niet altijd even succesvol, maar meestal lukte dat vrij ok. En ook daar: komt dat tegen seg, dat dat gewoon lukt!

  • lezen: The time of our singing. Ik ben er al veel te lang in bezig eigenlijk, deels omdat het niet het makkelijkste verhaal is, deels omdat ik de laatste tijd zelden toekwam aan langer lezen dan een kwartiertje ‘s avonds. Maar ondertussen zit ik wel helemaal in het verhaal, dus het ziet er naar uit dat ik het toch nog ga uitlezen, hoera!
  • gefrustreerd over: het feit dat ik geld ga moeten geven aan iets dat ik niet eens wil, namelijk een smartphone. Mijn bank vraagt voor nieuwe betalingen namelijk steeds een bevestiging op een tweede toestel. Vroeger deed ik dat op de pc van J., na de breuk op de oude – maar eigenlijk nog vrij nieuwe en vooral super onderhouden – smartphone van mijn vader. Alleen is die twee weken geleden verdwenen op de bus: gestolen of uit mijn zak gevallen, geen idee, maar ik moet dus wel een nieuw of tweedehands exemplaar aanschaffen, want zonder kan ik geen betalingen meer doen (en kan ik niets posten op Instagram, maar dat zou geen reden geweest zijn voor een nieuwe).
  • kijken naar: meer dan normaal. Een aantal verstand-op-nul-programma’s, omdat mijn hoofd daar soms gewoon nood aan heeft en tegenwoordig nog wat vaker dan normaal (Project Runway en Ons eerste huis, ik kijk naar jullie). Daarnaast kijk ik nog steeds heel graag naar Winteruur en ontdekte ik dankzij een lezeres van deze blog (*zwaait naar C.*) de heel mooie aflevering van Alleen Elvis blijft bestaan met Ilja Leonard Pfeijffer en wil ik nu alle andere afleveringen ook bekijken (wat sowieso nooit gaat lukken, want ze zijn nog maar twee dagen beschikbaar en duren elk telkens anderhalf uur).

  • luisteren naar: veel! Lang leve mijn broer met de oneindige stroom aan goede tips. En Spotify, waar ik recent een abonnement op nam na een paar maanden gratis testen.
  • dankbaar voor: de mensen in mijn leven. Ik ben er eentje kwijtgeraakt, maar er zijn er zoveel voor in de plaats gekomen. Mijn collega’s die meer steun geven dan ze zelf waarschijnlijk beseffen, nieuwe mensen die ik in Winterthur leerde kennen, “oude bekenden” uit Zürich waar ik weer tijd voor maak… Ze kunnen de pijn niet wegnemen, maar ze verzachten hem wel.
  • nagenieten van: vorig weekend toen mijn broer hier was. De onnozele dingen waar ik met hem om kan lachen, de stevige wandeling die we deden, het fantastische concert van Nick Cave waar we naartoe gingen, het feit dat hij mij tijdens dat concert vastpakte exact toen het nodig was. Echt waar mensen, ik wens iedereen een mens als mijn broer toe!

  • verbaasd over: de verpleegster van mijn grootmoeder die mij vroeg wat mijn moedertaal was, “want dat is niet het Nederlands he, toch?”. Het is inderdaad wel zo dat ik de laatste maanden gemiddeld amper 1x per week Nederlands spreek; de rest van de tijd spreek ik voornamelijk Duits en af en toe Engels of Frans en hoor ik Zwitsersduits, “gewoon” Duits, Engels of Frans. Lezen en schrijven in het Nederlands doe ik daarentegen wel nog veel, dus ik vind het toch een beetje freaky dat die taal – mijn moedertaal! – mij nu al een beetje ontglipt. Naast de opmerking van die verpleegster merk ik immers zelf ook dat ik af en toe al eens langer naar een woord moet zoeken en rare woordcombinaties of zinsconstructies maak, gebaseerd op een vertaling uit het Duits.
  • proberen: kickboxen! Ik droom er al sinds mijn puberteit met vlagen van om een boksbal en -handschoenen in huis te halen. Die eerste is er nog niet, maar sinds begin oktober volg ik één keer per week kickboxles en dat doet meer deugd dan ik verwacht had. Het is anderhalf uur afzien en zweten gelijk zot, maar achteraf is mijn hoofd zo fantastisch leeg. Deze week deed ik de les voor het eerst ook met eigen bokshandschoen en dat maakte het meteen nog een pak meer uitdagend, maar ook toffer (al ga ik toch maar eens kijken voor een mondstuk, nadat ik op het nippertje een – weliswaar niet heel harde – slag van mijn tegenstander kon ontwijken 😉 ).

Nog een “oe is ‘t” die ik gemist heb en waar jullie benieuwd naar zijn? 🙂

Verbeelding boekenclub herfstmeetup

Aangezien het leven mij blijkbaar maar geen rust wilt gunnen (hoezo, 3x verhuizen dit jaar is niet genoeg? Jup, er komt – amper een maand na de vorige – wéér een verhuis aan binnen dit en maximaal twee maand…), komt dit bericht veel te laat online, maar kijk, beter laat dan nooit nog de aankondiging van de herfstmeetup van de Verbeelding boekenclub, die doorgaat op 2 november (jup, overmorgen dus, ik zei het al, veel te laat online…).

Waar?
Chicago Café, Vlaamsesteenweg 45 in Brussel
Vanaf Brussel-Centraal is het een klein kwartiertje te voet of kan je metrolijnen 1 en 5 naar halte Sint-Katelijne nemen.

Wanneer?
donderdag 2 november, om 14u

Wat?
Gezellig babbelen over boeken en andere dingen des levens 🙂 Wie zin heeft, kan zeker ook boeken meebrengen om te ruilen!

Uiteraard is iedereen welkom om te komen! Laat mij liefst wel als reactie op dit bericht (of via Goodreads) weten of je er bij zal zijn, zodat ik weet voor hoeveel mensen ik een plaatsje bij Chicago Café moet voorzien 🙂

Nog vragen? Shoot! 🙂

Verbeelding book challenge 2017: derde kwartaalupdate

Ook dit jaar doe ik mee aan de boekenchallenge van Kathleen en daarbij ga ik opnieuw voor één puntje per boek. De stand staat ondertussen, nu driekwart van het jaar voorbij is, op 43 gelezen boeken en 23 geschrapte puntjes. Zeker geen slecht resultaat, maar als je weet dat ik in de afgelopen drie maanden amper drie extra puntjes afvinkte, zal ik nog gas mogen geven om de zeven resterende puntjes te halen. Ach ja, ik blijf in de eerste plaats lezen waar ik zin in heb en pas dan kijk ik of een boek ergens past, dus we zien wel 🙂

Verbeelding book challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

1. Een boek met meer dan 700 pagina’s
Harry Mulisch, De ontdekking van de hemel

2. Een boek met minder dan 200 pagina’s
Paul Bilton, The Xenophobe’s Guide to the Swiss

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
Thomas Blondeau en Roderik Six, De boekendokter

4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
Laurens De Meyer, Wat (w)eten we?

5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
Robert James Waller, The bridges of Madison County

6. Een self published boek

7. Een boek gepubliceerd in 2017
Hannah Roels, Het portret
Een debuut dat dit jaar verscheen, perfect voor dit puntje dat ik toch moeilijker haalde dan verwacht. Ik lees wel veel recent verschenen boeken, maar recent blijkt toch vooral de afgelopen jaren en zelden het huidige jaar te omvatten 🙂

8. Een boek geschreven door een celebrity
Wouter Deprez, Bloemen, bijen & borstbollen

9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt
Ish Ait Hamou, Als je iemand verliest die je niet kan verliezen

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
Marc de Bel, Ule

11. Een boek met een kleur in de titel
Janet Fitch, White oleander

12. Een boek met een nummer in de titel
David Nicholls, One day

13. Een boek met een illustratie op de cover
Ineke Riem, Zeven pogingen om een geliefde te wekken

14. Een non-fictie boek
Christian Larsen, Gut zu Fuß ein Leben lang

15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
Ray Bradbury, Fahrenheit 451

16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt
David Grossman, Een vrouw op de vlucht voor een bericht
Dit boek stond al jaren op mijn leeslijstje nadat een schoonbroer van J. het mij aanraadde. Ik las het net na onze breuk en het bleek het perfecte boek te zijn op dat moment.

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
Jeroen Brouwers, Bezonken rood

21. Een boek dat je al een keertje las
Judith Glover, Voor jou wil ik sterven

22. Een ver-van-je-bed-boek

23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
Mieke de Loof, Duivels offer

24. Een boek uit de bibliotheek
Rainbow Rowell, Eleanor & Park

25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
Peter Verhelst, Zwellend fruit
Ik mocht ooit een stapeltje Peter Verhelst-boeken lenen en daaruit las ik na De kleurenvanger nu ook Zwellend fruit.

26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
Patrick Ness, A monster calls

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
Vladimir Nabokov, Lolita

30. Een eerste deel in een reeks
Takahiro Kurashima, Poemotion 1

Daarnaast las ik in de afgelopen drie maanden ook nog deze boeken, die bij geen enkel nieuw puntje passen (hoe is dat nu toch mogelijk?! 😉 ):

  • Katleen Gabriels, Onlife
  • Toon Tellegen, Ik moet
  • Christopher Isherwood, A single man
  • Piers Steel, Uitstelgedrag. Waarom we lastige dingen voor ons uit schuiven en hoe we hiervan afkomen
  • David Grossman, De omhelzing
  • Rosa Montero, Het absurde idee je nooit meer te zien
  • Riadh Bahri, Depressief? Loser!
  • Cees Nooteboom, Allerzielen
  • Hayaan Hirsi Ali, De maagdenkooi

Normaalgezien maak ik geen lijstjes van boeken die ik ga lezen, aangezien ik dus eigenlijk gewoon altijd kies wat ik op dat moment het liefste wil lezen. Dat ga ik blijven doen, maar ik ga de komende drie maanden toch eerst eens kijken of er in dit lijstje iets naar mijn goesting zit 😉

6. Een self published boek
Une saison en enfer van Arthur Rimbaud, Still Alice van Lisa Genova of – bij voorkeur – een van de boeken die mijn grootvader schreef over Congo.

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
Ik lees momenteel The time of our singing van Richard Powers.

18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
Ik twijfel of ik De lange winter van Laura Ingalls Wilder zou lezen. Enerzijds past het perfect voor dit puntje, anderzijds wil ik graag de hele serie nog eens op volgorde lezen en laat dit nu niet meteen het eerste boek zijn… 🙂

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
Charles Lewinsky, Melnitz

22. Een ver-van-je-bed-boek
The Luminaries: het dichtsbijzijnde land vanaf het punt dat van hieruit knal aan de overkant van de wereld ligt, is Nieuw-Zeeland en dus ging ik in mijn leeslijstje op zoek naar boeken die zich afspelen in dat land of door auteurs van daar geschreven zijn. Dubbel check met dit boek van Eleanor Catton. Al besef ik terwijl ik dit schrijf, dat ik niet eens weet of ze het hier wel in de bib hebben…

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen
Kroniek van een aangekondigde dood van Gabriel García Márquez: dit blijkt het enige boek te zijn waarvan ik mij herinner dat we het klassikaal gelezen hebben; voor de rest mochten wij lezen wat we wilden (kan dat? 🙂 ).

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij
Jane Austen, Sense and Sensibility

Ik? Ik val niet, ik dans.

Bijna drie maanden bleef het hier stil. Niet dat ik niet meer schreef. Maar het was te hard en dan weer te zacht, te genadeloos en dan weer te vergevend. Te persoonlijk, vooral. Want niet dat jullie niet mogen meelezen, maar sommige dingen, tja, sommige dingen, die moeten nu eenmaal eerst even kunnen bezinken, moeten eerst kunnen gedeeld worden met wie het dichtst bij mij staat. En vooral: ik moet in staat zijn ze te kunnen verwoorden voor jullie, wat de afgelopen weken niet lukte: ofwel voelde ik mij slecht en kwamen de woorden wel, maar wilde ik ze niet publiceren, ofwel voelde ik mij goed en had ik geen zin om door woorden opnieuw te verzwelgen in het slechte. Afstand nemen van al die gevoelens, het was nodig bij momenten. Wat niet betekent dat ik ze onderdrukt heb, integendeel. En tegenwoordig ben ik zelfs al eens in staat om ze bewust op te zoeken en te verwerken. Zoals nu, nu ik dit schrijf op een goede dag en weet dat de kans groot is dat ik straks weer aan het wenen zal zijn. Maar dat is niet erg. Het moet er nu eenmaal uit, niet teveel ineens, want dan bestaat de kans dat ik kopje onder ga, maar beetje bij beetje.

Hoe het nu met mij is? Het gaat. Niet goed, maar ook niet slecht. Of neen, soms gaat het goed, heel goed zelfs, soms gaat het slecht. In lijn der verwachtingen dus. Maar niet helemaal, want had je mij nog niet eens zo lang geleden gevraagd wat ik zou doen “gesteld dat”, dan had ik zonder enige twijfel “instorten” geantwoord (of neen, ik zou geantwoord hebben dat ik daar niet eens over zou moeten nadenken, want dat was toch helemaal geen optie. Want hij en ik, wij zagen elkaar toch gewoon graag, wij waren toch voor altijd?). Maar dus: instorten. Want hoe zou er een andere optie kunnen zijn wanneer de enige stabiele factor van de laatste jaren plots zou wegvallen? Hoe zou er iets anders kunnen gebeuren wanneer ik mij al zo fragiel voel, bij de psy net op het randje goedgekeurd word om met mijn depressie toch te gaan werken, daar op dat werk net overeind blijf?

En toch ben ik niet ingestort. Of ja, deels wel. Natuurlijk, hoe kan het ook anders? Ik ben de dag na de breuk naar België gevlucht, naar armen die mij wel nog wilden vasthouden en mij overeind hielden terwijl ik weende en brulde om al dat verdriet. Nooit heb ik geweten dat liefde zo fysiek pijn kon doen, dat het zo letterlijk kan voelen alsof je een stukje doodgaat, hoe hard afwijzing een mens kan treffen. Eigenlijk snap ik het nog niet helemaal hoe het komt dat ik desondanks toch overeind gebleven ben. Hoe ik na vier dagen België de trein terug nam, een tijdelijke kamer vond, alleen alles inpakte, alleen alles naar die kamer verhuisde en begon aan mijn leven alleen. Hoe ik sociaal contact opzocht, terwijl ik daar in de maanden ervoor niet eens energie voor kon opbrengen. Hoe ik doodop was door al het verdriet en toch bij momenten de ziel uit mijn lijf sportte, omdat dat meer dan ooit een uitlaatklep vormde.

Terwijl ik een stuk van mijzelf verloor, heb ik een ander stuk teruggevonden. Dat stukje kracht dat ik vroeger had, maar dacht definitief kwijt te zijn door burn-out en depressie. Dat stukje zelfvertrouwen in het feit dat ik uiteindelijk overal wel doorheen kom. Dat niemand mij klein krijgt. Zelfs niet hij. Terwijl ik dacht dat hij de enige was die mij overeind hield de afgelopen jaren. Blijkt dat zelfs de sterkste pilaar mag wegvallen, ik harder dan ooit mag wankelen, overeind komen doe ik toch.

Of alles dan ok is? Uiteraard nog niet. Er blijven nog zoveel vragen. De vraag of het eigenlijk ooit enkel wij twee geweest zijn in onze relatie? Of is zij altijd in zijn hoofd erbij geweest, wetende dat hij voor hij mij kende ook al eens op haar verliefd geweest is? De vraag hoe het kan, dat iemand thuis plannen maakt om naar het buitenland te verhuizen en de vraag stelt of ik met hem zou willen trouwen en ondertussen op het werk “passioneel verliefd” is op een collega? De vraag hoe een mens dat kan, afspreken en kussen met de nieuwe vrouw en een paar uur later in bed kruipen en kussen met de “vorige” vrouw? De vraag hoe het kan dat iemand het ene moment de belangrijkste persoon in mijn leven is en de dag erna iemand die geen rol meer speelt? De vraag hoe iemand de ene dag zo liefdevol kan zijn en de andere zo hard en koud? Het zijn vragen die gigantisch veel pijn doen en waarop geen enkel antwoord ooit bevredigend kan zijn. En dus probeer ik ze los te laten. Nu nog als een ballonnetje dat tegen het plafond zweeft, maar ik af en toe nog eens naar beneden trek. Binnen een tijdje hopelijk als een ballonnetje dat de vrije hemel in kan en niet meer terug komt.

Maar ik ga vooruit. Soms wankelend en twijfelend, vasthoudend aan al wat was, soms lichtvoetig huppelend om al wat mogelijk is. Soms struikelend, soms stevig rechtop.

Want als ik één ding geleerd heb de voorbije maanden, dan is het wel dit:

Ik?
ik val niet, ik dans.

(Uit: Een meisje)

Gedicht: Schreeuw

Op de wanden
Van mijn hart
Pleeg ik
Elke dag
Graffiti.

Hoor mij roepen
Hoor mij tieren
Hoor mij brullen
Hoor mij gieren
Hoor mij tilt slaan
Hoor mij stilletjes luidkeels
Doodgaan.

(Sabien Jagers)