Verbeelding book challenge 2018 – Tweede kwartaal

We zijn halfweg het jaar; tijd dus om eens te kijken hoe het staat met de Verbeelding book challenge:

Verbeelding book challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

2. Een boek met een plaatsnaam in de titel
Hergé, De avonturen van Kuifje, Bundel 2: Kuifje in Amerika / De sigaren van de farao / De blauwe lotus
Amerika is een plaatsnaam, dus voilà 🙂

6. Een boek dat op de Rory Gilmore boekenlijst staat
Voltaire, Candide
Ondanks dat ik vroeger al wel eens naar Gilmore Girls had gekeken, had ik eerlijk gezegd geen idee wat voor boeken er op die boekenlijst zouden te vinden zijn. Het bleek niet alleen een aangename verrassing, maar ook een goede aanleiding om deze Franse klassieker eindelijk eens te lezen.

9. Een boek waarin de dood centraal staat
Natsume Sōseki, Kokoro
De dood speelt op meerdere manieren een rol in dit boek: enerzijds is er de dood van de keizer die een nieuwe periode inluidt, anderzijds de dood van een personage die een schaduw werpt op het leven van een ander.

13. Een boek met minstens 10 uitgaves/herdrukken
Francine Jay, Gelukkig met minder
Een snelle zoektocht online leerde mij dat dit boek in minstens 12 verschillende talen is uitgegeven, voldoende dus om mee te tellen voor dit puntje.

15. Een boek met een alliteratie in de titel
Richard Sennett, The culture of the new capitalism
Op voorhand ging ik er vanuit dat een of andere Suske en Wiske dit puntje wel zou opvullen, maar uiteindelijk ging Sennett met culture en capitalism met de eer lopen. Al zou het misschien nog beter geweest zijn, had hij gekozen voor current of contemporary capitalism i.p.v. new 😉

25. Een tweedehands boek
Waris Dirie, Mijn Woestijn
Toen ik dit boek had uitgelezen en snel de lijst van de Verbeelding book challenge scande, dacht ik eerst dat het bij geen enkel puntje zou passen. Tot ik mij plots herinnerde dat ik mijn exemplaar niet nieuw kocht, maar 12 jaar geleden kreeg van mijn grootmoeder die het eerst las.

29. Een boek dat je volledig buitenshuis leest
Bettie Elias, Een vluchtige zoen
Ahum ja, met 48 pagina’s was het niet bepaald een prestatie om dit boek volledig buitenshuis (ofte: bij mijn ouders) te lezen, maar kijk, het was het eerste dat voldeed aan dit puntje 🙂

30. Een boek dat drie van de bovenstaande items combineert
Philippe Claudel, Les Âmes grises (puntjes 9, 12 en 13)
Met Wereldoorlog I op de achtergrond en de moord op een meisje op de voorgrond, staat de dood zeker centraal in dit boek (puntje 9); bovendien schreef Claudel alleen al in de categorie “romans” meer dan 10 boeken – en daarnaast nog kort- en kinderverhalen en toneel – (puntje 12), en werd dit boek in minstens 15 talen vertaald (puntje 13).

Zonder speciaal op deze challenge te letten, heb ik een mooie 18 puntjes kunnen afstrepen (het volledige overzicht vinden jullie hier, aangezien ik in deze post enkel ingegaan ben op de nieuwe boeken van het afgelopen kwartaal). De onderstaande, nog te lezen, puntjes zullen ongetwijfeld, zoals de vorige jaren, deels op dezelfde manier in orde komen en deels een effectieve inspanning vragen 🙂 . Tips zijn steeds welkom, want ook al heb ik nog een lange leeslijst, extra leesinspiratie is altijd super!

1. Een boek met een dier in de titel
4. Een boek van een auteur die helaas het afgelopen decennium gestorven is
8. Een boek dat begint met “Er was eens”
10. Een boek van een auteur met dezelfde initialen als jou
16. Een boek geschreven door een zoon/dochter van een andere auteur
19. Een boek waarin tijdreizen voorkomt
20. Een boek dat zich in de ruimte afspeelt
22. Een boek waarin de zee een belangrijke rol speelt
23. Een boek over een alleenstaande ouder
24. Een boek dat zich afspeelt in China
27. Een boek waarin een gevangenis voorkomt

Maand in woord en beeld: juni #2

De langste dag van het jaar is voorbij en daarmee ook de maand juni. Een maand waarin vermoeidheid nog steeds de hoofdrol speelde, maar de balans toch overhelde naar de goede kant door een heerlijke vierdaagse in Hongarije mét Nick Cave als verjaardagscadeau. Dat op de valreep de oorzaak van mijn vermoeidheid ook gevonden werd, laat mij hoopvol beginnen aan het tweede deel van dit jaar! 🙂

Dag 167 – De toerist uithangen vlakbij huis met een bezoekje aan Schloss Hegi

Schloss Hegi Winterthur (Le petit requin)

Dag 168 – Om de twee jaar komt de verder onbestaande voetbalfan in mij naar boven. Dit keer keken we o.a. in Zürich naar de Zwitserse match, maar met een Belgische frietjestoets 😉

Quinoaburger Jack & Jo (Le petit requin)

Dag 169 – Had ik vorig jaar een hele jaar dezelfde foto als achtergrond op het werk, dan wissel ik dit jaar elke maand naar een nieuwe afbeelding. Eentje die mij dit keer regelmatig een glimlach bezorgde: wanneer het warm was, omdat “irgendwo” bij ons was, wanneer het regende, omdat inderdaad wel “ergens” de zon zal schijnen 🙂

Le petit requin

Dag 170 – Het blijft leuk om bij mooi weer opdrachten op verplaatsing in te plannen; dit keer moest ik in Birmensdorf een werf controleren en kon tevreden terug naar kantoor. Hoera voor architecten met zin voor monumentenzorg!

Birmensdorf (Le petit requin)

Dag 171 – Op woensdag kroop ik ’s avonds niet in mijn eigen bed; wel in een van de bedjes op de slaaptrein naar Boedapest!

Le petit requin

Dag 172 – … alwaar we na aankomst bijna meteen smolten door de hitte en dus besloten om meteen de thermen van Széchenyi uit te testen, waar we konden afkoelen in het zwembad. Vandaar trokken we naar de Sport Arena waar we Nick Cave aan het werk zagen en verdorie, die mens weet hij hoe een optreden moet geven! Ik zag hem ondertussen drie keer aan het werk en elke keer was op een andere manier krachtig. Heerlijk verjaardagscadeau ♥

Széchenyibad Boedapest (Le petit requin)

Dag 173 – Omdat mijn vermoeidheid nog steeds door woog, genoten we op een heel rustig tempo van de stad: uitgebreid brunchen, langere afstanden met de stadsfietsjes, op het gemakje rondwandelen, regelmatig stoppen voor een pauze… en ondertussen onze ogen uitkijken bij al die mooie architectuur! Zo mogen verjaardagen wel altijd zijn (en wat een gelukzak ben ik dat ik dat zo vaak over mijn verjaardagen kan zeggen!)

Parlement Boedapest (Le petit requin)

Dag 174 – Bezochten we op vrijdag Pest, dan trokken we zaterdag naar Buda, waar we op ontdekking gingen in ondergrondse kelders, overweldigd werden door het gigantische paleis, uitrustten (ik dan vooral) op café met de match van de Duivels en puften (opnieuw ik vooral) bij de beklimming van de Gellértheuvel. Gelukkig werden we boven met open armen ontvangen 😉

Vrijheidsmonument (Le petit requin)

Dag 175 – De laatste dag ontdekten we ’s ochtends het Margaretha-eiland met een looptochtje. Omdat we op voorhand al vermoedden dat dat wel voldoende inspanning voor de rest van de dag ging zijn, trokken we daarna opnieuw naar de thermen – dit keer die van Gellért – voor wat pure luiigheid én een massage. Luisteren naar mijn lichaam, heet dat dan 😉

Budapest-Keleti (Le petit requin)

Dag 176 – Eens terug thuis installeerde ik het zalige cadeautje dat mijn ouders mij gaven en kroop daar ’s avonds gezellig mee in bed 🙂 . Verwend verjaardagsnest, ikke!

Le petit requin

Dag 177 – Op het werk dringend nood hebben aan een pauze + een verjaardagskaartje willen kopen = even binnen springen bij een van mijn favoriete winkels in Winterthur #zietdiekast ♥ #löffelhase

Löffelhase Winterthur (Le petit requin)

Dag 178 – Woonde ik vorig jaar een paar maanden bij een crazy cat lady met een kattenwindwijzer, dan blijk ik nu in de buurt van een crazy dog man te wonen 🙂

Le petit requin

Dag 179 – Omdat ik het deze week definitief gehad had met mijn aanslepende hoest en de allesoverheersende vermoeidheid, zat ik op donderdag opnieuw bij mijn huisarts. Ging ik er ongeveer een maand geleden voor het eerst naartoe sinds mijn verhuis naar Winterthur, dan was dit al mijn derde bezoek…

Le petit requin

Dag 180 – Gelukkig wel eentje dat veel duidelijk maakte, want een dag later brachten de resultaten van een röntgenfoto van mijn longen, een ECG in rust, een meting van mijn longfunctie en een uitgebreide bloedtest aan het licht dat mijn bloed amper nog B12 en ijzer bevat. Ik mocht meteen plaatsnemen voor een ijzerinfuus en B12-injectie en vertrok opgelucht, maar met een naar drugsverslaving neigende elleboog terug naar huis 😉 #drieprikpogingennodig #damnyouaders

Le petit requin

Dag 181 – Aangezien die vermoeidheid ook voor heel veel stress had gezorgd (paniekaanvallen omdat je denkt dat de depressie terug is, omdat je zo extreem lusteloos bent, vluchtneigingen op het werk omdat ik mijn werk van geen kanten rond kreeg…), raadde mijn psy mij berglucht en -rust aan. Hoera voor wonen in een land waar dat meteen het volgende weekend al kan ♥

Arolla (Le petit requin)

Gedicht: Dit is het land

Omdat geen enkel kind verplicht zou mogen worden om veel te vroeg het land van grote mensen in te moeten…

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

(Annie M.G. Schmidt, En wat dan nog?)

De boeken van mei 2018

Mei werd een bibliotheekboekenmaand met drie boeken die ik uit / via de Zentralbibliothek Zürich leende en twee boeken uit de bibliotheek van Haaltert. Ik was immers het weekend voor en na de steenkapcursus in België en kon er dus van profiteren om nog eens mijn slag te slaan in een Nederlandstalige bib 😉

Richard Sennett, The Culture of the New Capitalism

The Culture of the New Capitalism (Joëlla Opraus en Nathalie van Wingerden)

Het was mijn psy die mij dit boek aanraadde, aangezien werk regelmatig een rol speelt in onze gesprekken (boehoe voor een systeem waarbij je elk kwartier moet opschrijven wat je gedaan hebt, zeker voor een perfectionist als ik…). Socioloog Richard Sennett beschrijft in dit boek de evolutie van het kapitalisme, van de industriële naar de globale vorm: waar een werknemer vroeger vooral beoordeeld werd op resultaten en vakmanschap telt nu in de eerste plaats iemands potentieel (ofte: je moet je blijven bewijzen). Ook wisselen mensen vandaag veel vaker van job, terwijl het vroeger veel evidenter was een hele carrière binnen een en hetzelfde bedrijf te blijven. Niet elke mens kan echter even goed om met de onstabiliteit die dat met zich meebrengt.

Judgments about potential ability are much more personal in character than judgements of achievement. An achievement compounds social and economic circumstances, fortune and chance, with self. Potential ability focuses only on the self. The statement “wou lack potential” is much more devastating than “you messed up”. It makes a more fundamental claim about who you are.

Daarnaast vond ik ook het hoofdstuk over de “mogelijkheid” van aankopen heel interessant, waarbij Sennett meent dat we dingen vaak kopen omwille van de mogelijkheden die ze in zich dragen.

Potency is something we can buy […]. A commonplace in the electronics industry is that ordinary consumers buy equipment whose capabilities they will never use: memory hard-drives which can store four hundred books, though most people will store at best a few hundred pages of letters, or software programs which sit unopened on the computer. The behavior of these punters parallels that of buyers of super-fast sports cars who mostly crawl in bumper-to-bumper traffic, or of the owners of the infamous SUV machines meant for desert navigation used mostly to shepherd children to and from school. These are al consumers of potency. 

Ondanks dat ik bij een paar stukken in het boek maar moeilijk mijn aandacht kon houden (wanneer de auteur branding en politiek vergelijkt bijvoorbeeld) en het door het academische taalgebruik niet altijd even vlot las, was het zeker interessant om te lezen.

Philippe Claudelt, Les Âmes grises

Les Âmes grises (Philippe Claudel)

Nadat ik in de afgelopen jaren van Philippe Claudel al La petite fille de monsieur Linh en Meuse l’oubli las, zorgde de Zürich book club voor mijn derde – en mooiste – leeservaring van deze auteur. Les âmes grises speelt zich af in een Noord-Frans dorpje in 1917, dat – omdat de fabriek in het dorp bemand moet blijven – op het eerste zicht weinig te lijden heeft onder de oorlog die zich nochtans vlakbij afspeelt. Het verhaal wordt daarentegen opgehangen aan de moord op een tienjarig meisje en de verteller begeleidt je als lezer doorheen de zoektocht naar de moordenaar, weliswaar zonder dat het boek een whodunit wordt.

On sait toujours ce que les autres sont pour nous, mais on ne sait jamais ce que nous sommes pour les autres.

Het is een aangrijpend boek over het verlies van liefde en van schoonheid, over de dood en hoe die de levenden achterlaat als minder dan ze ervoor waren, omdat een stukje van jezelf verdwijnt samen met degene die je verliest. De oorlog speelt op de achtergrond als een perfecte metafoor en maakt het in die zin toch een – atypisch, maar fantastisch – oorlogsverhaal. Of, zoals ik het op Goodreads kort verwoordde: “Ik ga naar Where the wild roses grow van Nick Cave luisteren nu… Ofwel komen daardoor de wachtende tranen naar buiten, ofwel verdwijnen ze, omdat een ander ze weent. Merci Claudel, om mij op de mooiste manier pijn te doen.”

Anuschka Rees, The Curated Closet

The Curated Closet (Anuschka Rees)

Een aantal jaar geleden ontdekte ik toevallig de blog van Anuschka Rees en aangezien ik er toen een aantal inspirerende teksten las over het verbeteren – en en passant ook minimaliseren – van je kleerkast, wilde ik haar boek ook wel lezen. Kleding is voor mij weliswaar een pak minder belangrijk dan het voor haar lijkt te zijn, maar dat neemt niet weg dat ze een verfrissende en interessante aanpak heeft: op zoek gaan naar je eigen stijl aan de hand van wat je mooi vindt en hoe je levensstijl er uit ziet i.p.v. je te baseren op lichaamstypes, de huidige mode of de hipste en duurste merken.

As a result, the online world is so saturated with ads and brand messages, it’s impossible to escape. And so most of us spend our days surrounded by pretty pictures of stuff and glamorous people talking about that stuff. Every day, we see fashion bloggers and Instagrammers buying more and more, without thinking about it too much. And even if at first we think, “What, you bought another pair of leopard heels?!” over time that constant exposure changes our own perception of what’s normal and we ourselves get used to buying more and more without thinking about it too much. Flash sales, two-for-one deals, and constantly changing collections teach us to make fast decisions. Being less selective becomes the new normal.

Haar proces is duidelijk gestructureerd (hoera voor lijstjes en boomdiagrammen 😉 ), maar wel zeer – om niet te zeggen te – uitgebreid. Hoewel er veel beelden in het boek staan, hadden dat er gerust nog meer mogen zijn: o.a. wanneer ze het heeft over “stevige, goede naden”, zou een detailfoto van een slechte en een goede naad meer hebben kunnen verduidelijken dan tekst dat kan. Ook het hoofdstuk “duurzaamheid” had nog uitgebreider gemogen, maar het is al goed dat het er überhaupt inzit (en wie haar hele filosofie volgt, zal sowieso al een duurzamere – want minder gevulde – kleerkast krijgen). Al bij al een inhoudelijk interessant boek, dat weliswaar vrij veel herhaalt van wat ook op haar blog te vinden is.

Pedro Brugada, Ons hart. Gebruiksaanwijzing en onderhoudsboekje

Ons hart (Pedro Brugada)

Nadat mijn grootmoeder vorig jaar een hartaanval kreeg, belandde dit boek van hartspecialist Brugada op haar tafel. Ik begon er toen in te lezen, maar kon het niet uitlezen. In de bib bleek het sindsdien, telkens ik in België was, uitgeleend of gereserveerd. Tot eind mei dus 🙂

Het volstaat niet om roestplekken te overschilderen en je kar in de was te zetten. Wat onder de motorkap zit, verdient veel meer aandacht. Want inderdaad, we bekommeren ons vooral om de uiterlijke tekenen van verval – we haten het dat we verrimpelen, levervlekken krijgen, uitzakken en kaal worden – en vergeten dat onze binnenkant net zo goed veroudert. Bottom line: mensen worden vanzelf ouder als hun niets overkomt, maar ze blijven niet vanzelf gezond.

De inleiding, die het levensverhaal van Brugada vertelt, was wat mij betreft niet echt nodig, maar was tegelijk ook niet storend. Daarna gaat hij in op de verschillende hartziektes in een hoofdstuk dat je bij momenten wat doet duizelen omdat er zo veel instaat – zowel veel informatie per ziekte als veel ziektes an sich. Verder in het boek gaat het over behandelmethodes en – nog belangrijker – preventie van hartziektes.

De natuur heeft ervoor gezorgd dat we honger krijgen en eten lekker vinden, zodat we zeker voldoende gemotiveerd zouden zijn om ons straalkacheltje brandend te houden. Iets lekker vinden is een vorm van genot, en genot heeft met emotie te maken. Daardoor is eten, zonder dat we het altijd beseffen, een emotioneel en psychologisch zwaarbeladen aangelegenheid. Geen wonder dat mensen met emotionele problemen als compensatie, straf of beloning vaak abnormaal gaan eten: ze krijgen vreetbuien, worden anorectisch of gaan aan de drank. Eten vult niet alleen de gaten in onze buik, maar ook die in onze hersenen.

Hoewel die tips in zekere zin vanzelfsprekend waren, confronteerden ze mij toch met een paar slechte gewoontes (hoezo, ik eet teveel suiker…). Een interessant, vlot geschreven boek – iets wat gezien het onderwerp niet evident is – en nuttig voor zowel gezonde mensen als hartlijders. Moest ik ooit met een hartziekte geconfronteerd worden, zie ik mij zeker teruggrijpen naar dit boek om het betreffende hoofdstuk nog eens te lezen (nu was het bij momenten zoveel info dat het moeilijk was om alles te onthouden 🙂 ).

[…] het belang van beweging en sport om ziekten te voorkomen, vroeg aan het licht te brengen – wie vooral in zijn luie stoel blijft zitten, merkt niet hoe hij langzaam aftakelt – en zelfs om ziekten te bestrijden, kan niet genoeg worden benadrukt. Als je nooit sport, dan kun je ook niet doodvallen tijdens het sporten, maar is het risico dat je sowieso vroegtijdig doodvalt ettelijke malen groter dan voor sporters.

Wim Oosterlinck, Ik wilde geen kinderen (en nu heb ik er twee)

Ik wilde geen kinderen (en nu heb ik er twee) (Wim Oosterlinck)

De mens achter “de radiopresentator Wim Oosterlinck” wilde blijkbaar eerst geen kinderen, maar heeft er nu toch twee. Voldoende om dit boek mee te nemen uit de bib, want – zoals wie hier al langer meeleest, waarschijnlijk wel weet – ook hier was de kindervraag niet makkelijk beantwoord. Jammer genoeg sluit het boek veel te weinig aan bij de titel, die, bij mij toch, de indruk wekt dat het gaat over twijfels over het ouderschap, over al dan niet kinderen willen… Blijkt dat hele vraagstuk in twee pagina’s beschreven te worden en neer te komen op “ik wilde eerst averechts doen en dus wilde ik geen kinderen en toen kreeg ik een vriendin en waren er vrienden met kinderen en wilde ik er wel”…
Dat neemt niet weg dat het best wel een grappig boek is, dat mij bij momenten deed denken aan de – weliswaar nog leukere – boekjes van Wouter Deprez. Wie echter op zoek is naar een boek over twijfels over ouderschap, laat dit best in de rekken staan 🙂

Bron afbeeldingen: Goodreads

Maand in woord en beeld: juni #1

Hoe meer het jaar vordert, hoe meer ik mij bij momenten afvraag hoe ik dat vroeger toch deed om wekelijks een “week in woord en beeld” te schrijven; het lijkt nu immers al alsof het ene overzicht nog maar net geschreven is, terwijl het alweer tijd is voor het volgende 🙂 . Bij deze: juni, deel 1!

Dag 152 – Bye bye laatste dag van de steenkapcursus, hallo dokter, puffertje en zetel #meh

Le petit requin

Dag 153 – Het voelde als een serieuze wandeling, maar eigenlijk stak ik gewoon eventjes mijn neus buiten in de tuin van mijn ouders

Rozen (Le petit requin)

Dag 154 – Terug naar huis. Met een gehuurde auto die automatisch tegenstuurt, wanneer je over een lijn gaat; best wel grappig om zien 🙂

Dag 155 – Dokter 2. Medicijnen nummers 2, 3, 4 en 5.

Le petit requin

Dag 156 – Dachsen. Doodop. Dom idee om ondanks een ziektebriefje toch te gaan werken.

Dachsen (Le petit requin)

Dag 157 – Een nieuwe serie, warme chocomelk met sojaslagroom en koekjes… als ik hiermee niet genees, weet ik het ook niet meer 😉 #callthemidwife

Le petit requin

Dag 158 – ’t Is duidelijk dat ik met een hoofd vol watten rondloop, want kijk eens wat hier “ineens” aan het gebeuren is #cactuskindje #woehoe

Le petit requin

Dag 159 – Naar de winkel 700m verderop = grote uitstap van de dag. Lezen = rest van de dag #Candide #Voltaire

Le petit requin

Dag 160 – Pioenen ♥

Pioen (Le petit requin)

Dag 161 – Voor het eerst in 64 jaar nog eens een autorace in Zürich! En ik was erbij! Met een VIP-ticket en dus bezoek aan de pitlane en al! Hoera! Lang leve het dutje tussenin, zodat ik het een hele dag kon volhouden #formuleEprix

Fomule E-Prix Zürich (Le petit requin)

Dag 162 – Langs de tuin om de planten in de serre water te geven en inspiratie op te doen bij constructies van andere tuiniers. Langs de rivier naar huis wandelen en blij zijn met een bankje, want amai, 4km is plots gigantisch ver #ikwilmijnconditieterug #boehoebronchitis

Le petit requin

Dag 163 – Genieten van rustige wegen. En van rare blikken van tegenliggers omwille van mijn ietwat ongewone “lading”: tomaten- en bamboestokken die in mijn rugzak zitten (en ver over mijn hoofd uitsteken)

Le petit requin

Dag 164 – Dus. Ondanks nieuwe remblokjes werkten de remmen van mijn fiets niet goed, waardoor ik besliste naar de fietsenmaker te gaan “vooraleer ik een keer zou vallen”. Twee keer raden wat er twee meter voor de deur van die fietsenmaker gebeurde… #nietdoorderemmen #nattepedalennatteschoenen #maarloempzoloemp

Le petit requin

Dag 165 – Na anderhalve week terug aan het werk en bijna weer bij de dokter belanden #attackske #waarishetoorspronkelijkegebouwnaartoe

Le petit requin

Dag 166 – Het plan was een avondje met vrienden in Zürich. En toen reden door een ontspoorde werktrein enkel nog “bovenstaande treinen”. Grapjassen, die SBB #rustigavondjeindezeteldanmaar

Le petit requin