Gedicht: Soms, een enkele keer

Soms, een enkele keer,
met heel veel moeite en voornamelijk toevallig
lukt het iemand
om met beide armen zijn verdriet te omvatten.
Hij tilt het op.
Laat de deur niet op slot zijn, nu…
Hij duwt hem open met zijn knie
en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
Kijk uit! roept hij
want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken
en doorzichtig is het nooit.
Ver weg, in een sloot of op een drassige plek
onder populieren
of achter een scheve schutting tussen oude autobanden,
speelgoed, resten van een vuur,
gooit hij het neer
en fluitend loopt hij terug naar huis.

(Toon Tellegen, Als wij vlammen waren)

Verbeelding Read-a-thon februari

Ik nam in december al deel aan de tweede Read-a-thon van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. De derde ging door begin februari, maar aangezien ik toen de helft van de week op de latten stond (en bijhorend uitgeput in de zetel hing ’s avonds), liet ik die aan mij voorbij gaan. Er waren echter wel meer mensen die die eerste week niet konden en daarom is er ook een februari-bis editie die deze week doorgaat.

Readathon (Verbeelding)

Wat ga ik lezen?

  • Misdaad en straf: ik heb momenteel al 416 pagina’s van dit meesterwerk van Dostojewski gelezen en wil dit tegen het einde van de week uitlezen.
  • Brieven aan Doornroosje: hier wil ik drie brieven in lezen ofte dus drie pagina’s. Niet gigantisch, maar het is dan ook een boek dat je in stukjes moet lezen. Doordat ik vanaf donderdagavond niet meer thuis ben en geen zin heb om het boek mee te nemen voor die 10 pagina’s die ik er in België in zal lezen, hou ik het dus op één brief elke avond van nu tot woensdag 🙂
  • Nog te bepalen: ik ontleende hier in de bib onder andere Bird Box, maar ik twijfel of ik dat ga meenemen naar België of er gewoon van ga profiteren om ginder de bib in te duiken. Waarschijnlijk wordt het dat laatste en dan zie ik wel wat ik daar te pakken krijg. In dit nog te bepalen boek wil ik gewoon beginnen, uitlezen zal afhangen van de dikte 🙂

De vorige keer eindigde ik met ruim 1000 pagina’s, maar dit keer mik ik niet zo hoog. Het is een vrij drukke week, waarbij vooral het weekend stampvol zit, dus het is nog maar de vraag of ik veel leestijd zal hebben. Alleszins, en dat is toch de bedoeling van zo’n Read-a-thon, als ik een gaatje vrij vind, dan zal het opgevuld worden met lezen!

Volgende week maandag volgt een overzicht van wat ik effectief gelezen heb!

Veel leesplezier aan wie ook meedoet 🙂

Week 2015/07 in woord en beeld

Maandag vierden we Johan zijn 36e verjaardag, al bleef het vrij beperkt omdat hij moest werken. Desondanks was er tijd genoeg ’s ochtends en ’s avonds voor de nodige verwennerij!

Le petit requin

Terwijl we ons vorige week goed induffelden in de Vogezen, zakte de temperatuur ook hier thuis nog wat meer, met als resultaat een rivier die langzaam aan het bevriezen is. Op deze foto valt het al bij al nog mee; verderop kwam ik tijdens mijn looptocht nog een stuk tegen waar op 2m na de gehele breedte bedekt was onder een laagje ijs. Uiteraard enkel oppervlakkig, eronder stroomt het water nog, maar toch… de Dender of het Kanaal in Brussel heb ik nooit zo bevroren geweten.

Le petit requin

Deze week verdacht ik een medewerker van de plaatselijke Lidl ervan een hevige Star Warsfan te zijn 😉

Le petit requin

Een colloquium van de ETH over “Langfristperspektiven archäologischer Stätten” ofte langetermijnvooruitzichten voor archeologische sites vulde mijn donderdag en vrijdag. Interessant, zeker de eerste dag, met onder andere lezingen over opgravingen in Rome, Athene, Split, Paestum, Troje, Gordion… Het was boeiend te horen hoe soms wordt afgewogen welke lagen blootgelegd worden: zo hebben sommige sites lagen uit de Romeinse, de Griekse en de Bronstijd. Graaf je dan tot aan de lagen van de Bronstijd en verwijder je de bovenliggende lagen? Of toon je lagen uit de verschillende periodes? In hoeverre heeft toerisme een invloed hierop en mag het hier een invloed op hebben? Zo zal je bij een toeristische site misschien liever geen drie lagen door elkaar tonen, omdat een “leek” hieruit één grote stad zal maken i.p.v. drie periodes van één stad.

Le petit requin

De eerste dag ging door aan de ETH campus bij Hönggerberg, waar ik in oktober al geweest was voor een colloquium over steenimitatie. Voor de tweede dag kozen ze hun locatie in het centrum en dat gebouw was een ontdekking! Ik had de universiteit Zürich ernaast al bezocht, maar was om een of andere reden nog nooit verder gelopen richting ETH.
Wel opvallend tijdens die twee dagen lezingen: op één lezer na, leest iedereen hier zijn tekst gewoon af! Aaargh, serieus mensen, mag ik een beetje verwachten dat jullie vakkennis groot genoeg is om dat papiertje niet nodig te hebben? Of ben ik gewoon gebrainwasht door al die jury’s op de VUB, waar we genadeloos werden afgekraakt bij een slechte presentatiewijze (voor zover dat uiteraard al niet gebeurde op het inhoudelijke)?

Le petit requin

’s Avonds waren we uitgenodigd bij een koppel, waarvan ik de vrouw tijdens de German study groups leerde kennen. Heel gezellige avond, zodanig dat we de op één na laatste bus namen en daardoor ook voor het eerst de nachttrein… die eigenlijk dezelfde is als de dagtrein, maar dan 5 CHF duurder 😉
Zaterdag was het Valentijn, wat wij gelukkig niet vieren. Gelukkig, want kijk maar wat de Zwitsers (of toch de goedkope keten Denner) verstaat onder Valentijn: champagne – logisch -, kalfsvlees – al iets minder logisch, maar ok, ik zie nog een link naar een romantisch zelfgemaakt etentje – én, hou u vast, sigaretten. En daar zijn ze mij dus kwijt, want eikebah, wie wil er nu kussen met een asbak?

Le petit requin

Zondag had ik met vier andere vrouwen afgesproken voor een brunch in het gezellige “Kafi für Dich” (jaja, straks krijgen we hier nog echt een sociaal leven seg). Deze trap naar het niets kwam ik tegen op weg ernaartoe.

Le petit requin

Week 2015/06 in woord en beeld

Kijk, zo zouden nu eens alle kerken moet zijn: open voor elk geloof (dat ze de atheïsten vergeten zijn, vergeef ik hen maar, want wij hebben nu eenmaal geen gebedshuis nodig).

Le petit requin

Tijdens de kerstvakantie kreeg ik van mijn vader een oude radio om tijdens het koken wat naar Zwitserse zenders te kunnen luisteren (kwestie van misschien toch ooit dat Zwitsersduits te begrijpen). Deze woensdag was hij op een andere manier nuttig: er ging namelijk plots gedurende één minuut een luid alarm af, dat vijf minuten later opnieuw herhaald werd en dat verschillende keren na elkaar. Aangezien ik geen idee had wat er aan de hand was, kwam de radio goed van pas, want daar werd omgeroepen dat het om testen van de luchtalarmen ging. Geen reden tot zorgen dus!
Alhoewel… blijkbaar bestaat er hier een standaard noodprocedure, die iedereen verondersteld wordt te kennen. Misschien toch maar eens opzoeken, want verder dan in onze atoomkelder kruipen, kom ik op dit moment toch niet echt 🙂
Nog grappiger werd het toen ik opzocht of België ook zo’n luchtalarmen heeft en wikipedia mij wist te melden dat die daar elke drie maand getest worden i.p.v. één keer per jaar zoals hier het geval is. Nu weet ik niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb in mijn bijna 27 jaar in België nooit ook maar één luchtalarm gehoord!

Le petit requin

Woensdagavond vertrokken we richting Vogezen, waar mijn ouders, mijn broer en zijn vriendin al sinds maandag verbleven. Donderdag trokken we naar La Bresse, waar het jammer genoeg vrij mistig was. Zeker bovenop Kastelberg was het zoeken waar de grond eindigde en de lucht begon 🙂 We gingen daar dan ook maar twee keer naar boven, maar gelukkig zijn er nog meer dan genoeg andere pistes om je op te amuseren.

Le petit requin

Zure, koude wind = een bende onherkenbare bandieten op de piste. Van links naar rechts: mijn moeder, mijn vader (dit keer wel op de blog, wegens toch niet herkenbaar ;-), Johan, Aarjen (mijn broer), ik en Emilie (de vriendin van mijn broer)

Le petit requin

Ook op vrijdag gingen we weer naar La Bresse; dit keer met vrij mooi weer, maar wel opnieuw een koude wind.

Le petit requin

Mijn broer, stokken in de ene hand, ballon in de andere…, niet dat dat iets verandert aan zijn snelheid

Le petit requin

En voor wie zich afvraagt wat hij met een ballon aan het doen was: die zweefde daar gewoon voorbij en werd dus gevangen om een spelletje mee te spelen 🙂

Le petit requin

Zaterdag trokken we naar Gérardmer, waar we voor eerst te warm gekleed waren. Het was de eerste keer dat we er op een zaterdag waren en het was er wel aan te merken dat het weekend was: driedubbel zo lang aanschuiven aan de liften, veel meer volk op de pistes… Het ging nog wel, maar in de toekomst proberen we het toch te houden op weekdagen.

Le petit requin

De rest vertrok al kort na de middag, omdat zij nog vijf uur rijden voor de boeg hadden. Wij bleven nog tot 17u, wat achteraf niet zo’n slim idee bleek omdat toen de grootste uittocht plaatsvond. We deden er een uur over om Gérardmer uit te raken, maar waren toch tegen 20u terug thuis na een plezante en deugddoende driedaagse.

Le petit requin

Conclusie na twee (losse) dagen skiën in de Alpen en drie opeenvolgende dagen in de Vogezen:

  • ik ben een halve sukkel hier en een vlotte skiër daar 🙂
  • veel helmdragers hier, weinig daar
  • lange pistes hier, kortere daar