Week 2014/50 (+ stukje week 49)

Na een weekje steenkappen nam ik vrijdagavond de bus terug naar Zürich, iets wat er voor zorgde dat mijn zaterdagochtend al om 7 uur ’s morgens in de buurt van Mulhouse startte (Google maakt daar trouwens Mulhuizen van, maar zou er één Nederlandstalige dat zo noemen?). Reden was de Franse douane, die blijkbaar niet enkel verhuiswagens, maar ook reisbussen aan de kant haalt. Je kan hen alleszins niet beschuldigen van onzorgvuldigheid: alle koffers werden gecontroleerd met een drugshond, drie mensen moesten hun koffer ook volledig openen en alle passagiers werden daarnaast ook gecontroleerd op identiteit en reden van de reis. De Zwitserse douane (jup jup, 30km verder werden we weer aan de kant gezet) was een pak minder grondig, want zij vergeleken enkel de passagierslijst met de identiteitskaarten. Mij niet gelaten, hoe sneller we doorreden hoe liever, want we hadden al een uur vertraging op dat moment…

Le petit requin

Thuis stond er een verrassing op mij te wachten: niet alleen komt Sint-Maarten op Belgische wijze bij ons, maar blijkbaar ook Sinterklaas op Zwitserse wijze 🙂 . Typisch daarbij zijn de Grittibänze, een lokaal Sinterklaasgebak, dat weliswaar opgegeten was voor ik eraan dacht een foto te nemen 😉
Daarnaast bleek Johan ook een kerstboom gekocht en versierd te hebben (een paar dagen later gevolgd door onverwachte kerstversiering op de venster; vermoedelijk een zeer volhardend restant van de vorige bewoners) en hingen we in de namiddag onze nieuwe lamp in het bureau op. De rest van de dag bracht ik door in bad, in de zetel en in bed. Lui jawel, maar 18u reizen, dat kruipt wel in de kleren eigenlijk.

Le petit requin

Le petit requin

Le petit requin

Zondag werd er gelopen en gingen we naar de wekelijkse “Sunday evening reading group”.

Le petit requin

Lezen was trouwens zo’n beetje de rode draad doorheen de week de volgde, met de read-a-thon, al schreef ik daar al genoeg over 😉

Le petit requin

Tweede rode draad was lopen, want nadat ik de week voor mijn opleiding in België al eens een uur liep, deed ik nu nog beter met juist geen anderhalf uur! De bedoeling was om langs de rivier (en dus quasi langs de spoorweg) te lopen tot ik niet meer kon en dan naar het dichtstbijzijnde station te stappen om de trein terug te nemen. Kwestie van af en toe iets verder te geraken dan mijn gebruikelijke ritjes en aangezien mijn treintickets altijd gelden voor 24h, kan ik zo’n looptocht soms inbouwen met een ticket dat nog niet vervallen is.
Dat deed ik ook, maar in plaats van één station verder te lopen dan de vorige keer, liep ik quasi tot in het centrum van Zürich, goed voor 11,8 km in 1u26. Contentement alom hier, ook al omdat ik op het einde nog een beetje energie over had om een spurtje te trekken om mijn trein nog te halen 😉
Opvallende constatatie onderweg: mensen met veel honden. En met veel bedoel ik dan niet drie of vier, maar bijvoorbeeld drie mensen met 21 honden. Of dit koppel dat op de wandel was met ongeveer 15 honden. Enerzijds denk ik dat het misschien vrijwilligers van een asiel zijn, maar dan anderzijds lopen de meeste van die honden gewoon zonder leiband en het zou mij verbazen dat alle honden in het asiel zo goed getraind zijn.

Le petit requin

Ook tijdens het weekend werd er op zondag nog gelopen, dit keer een half uur, maar aan een hoger tempo. Ik wilde wel eens 10 gemiddeld halen en dat lukte, zij het meer uitgeput dan van dat anderhalf uur lopen… Toch maar niet gaan overdrijven dus en rustiger opbouwen naar een hoger gemiddelde. Zaterdag gingen we ook al fietsen, een ritje van amper 25 km, maar waarin we wel de Albispas aandeden vanaf de lange kant. Goed voor een dik half uur klimmen, dus het was een kort, maar pittig tochtje. Vanop de Albispas reden we naar een recent door Johan ontdekte uitkijktoren, vanwaar je – net zoals vanop de Uetliberg – een mooi zicht hebt op het meer van Zürich en de Alpen. Daarnaast zie je van hier ook ons appartement en de steden Zug en Baar liggen.

Le petit requin

Verbeelding Read-a-thon december conclusie

Ik liet vorige week weten dat ik mee wilde doen aan de Verbeelding Read-a-thon en bij deze is het tijd om eens te kijken naar wat er hier zoal gebeurde op leesvlak.

Readathon (Verbeelding)

Korte samenvatting van de planning: Er ist wieder da van Timur Vermes uitlezen en ofwel Woesten ofwel Hasse Simonsdochter volledig lezen en beginnen in het andere.

Wat ik effectief las:

  • Er ist wieder da: uitgelezen! Goed voor 282 blz.
  • Woesten: uitgelezen! Goed voor 382 blz.
  • Hasse Simonsdochter: uitgelezen! Goed voor 328 blz.

Als ik er mijn “toiletlectuur” ook bijreken, namelijk The Dilbert principle, dan kom ik met nog eens 27 blz. erbij zelfs boven de – vorige week nog onhaalbaar geachte – grens van 1000 pagina’s. Deze week was met andere woorden een groot succes!

Elke week zo’n read-a-thon zou wat van het goede teveel zijn uiteraard, want ik keek deze week bewust geen enkele serie ’s avonds (wel een film zaterdagavond). Maar, en dat is wel eentje om vol te houden, ik deed ook al eens sneller mijn laptop uit om nog wat te lezen. Niet nodig als ik nog nuttige dingen aan het doen ben op die laptop, maar wel een veel beter alternatief dan nog maar eens kijken naar mijn mails, een nieuwssite, Facebook, Feedly…

Ik duim alvast dat er na de read-a-thons van september en december een nieuwe versie komt in maart (of vroeger, dat mag ook 😉

Verbeelding Read-a-thon

De laatste tijd heb ik mij weer helemaal in het lezen gestort, getuige daarvan ook de maand november waarin ik zeven boeken las. Zeven, dat is geleden van zo lang geleden dat ik zelfs niet meer weet van wanneer het geleden is.
Ondertussen leerde ik ook de voordelen van Goodreads kennen (na een mislukte poging vorig jaar, toen ik het vooral pure chaos vond) en sloot er mij aan bij de Verbeelding boekenclub, opgericht door Kathleen van – duh – Verbeelding. In september organiseerde ze al eens een Read-a-thon (ofte lees zoveel mogelijk in één week tijd), maar aangezien die doorging in de week waarin mijn broer en zijn vriendin op bezoek kwamen, zou het nogal asociaal geweest zijn om dan mee te doen 🙂

Readathon (Verbeelding)

Komende week gaat echter de tweede Read-a-thon door en dit keer doe ik wel mee!
Op de planning staan:

  • Er ist wieder da: de debuutroman van Timur Vermes, over Hitler die ontwaakt in het hedendaagse Duitsland.
  • Woesten van Kris Van Steenberge: opnieuw een debuutroman, die blijkbaar heel erg de moeite zou zijn. Dit boek is bovendien ook een van de decemberboeken van bovenstaande boekclub, dus twee vliegen in één klap.
  • Hasse Simonsdochter van Thea Beckman: for old times’ sake, want al een paar keer gelezen, maar de laatste lezing dateert toch alweer van een aantal jaar geleden.

In Er ist wieder da heb ik momenteel 114 van de 396 pagina’s gelezen; ik hoop dit boek tegen het einde van de week uit te lezen. Daarnaast wil ik ofwel Woesten ofwel Hasse Simonsdochter volledig uitlezen en beginnen in het andere. In het ideale geval lees ik ze alledrie uit, maar aangezien we dan spreken over bijna 1000 pagina’s waarvan ongeveer 280 in niet zo makkelijk Duits, denk ik dat dat wat te hoog gegrepen is.

Ik hou voor mijzelf wel de optie open om een van bovenstaande boeken aan de kant te laten liggen en in een ander boek te beginnen; het moet tenslotte plezant blijven en als ik er geen goesting in zou hebben, dan is dat maar zo 🙂

Volgende week een update van wat ik effectief gelezen heb!

Week 2014/48

Maandag startte ik mijn dag met een looptochtje en daarbij liep ik voor het eerst in een paar maanden nog eens een uur aan een stuk. Ok, eigenlijk niet helemaal aangezien ik een paar minuutjes stilstond om te kijken naar dit eekhoorntje, maar wie loopt daar nu ook voorbij? 😉
Ik liep dit keer iets trager dan eind juli (7,5 km/u gemiddeld i.p.v. 8 km/u), maar het ging wel een pak vlotter. Toen waren de laatste tien minuten er eigenlijk wat te veel aan, maar was ik te koppig om dat uur nog te laten liggen; dit keer had ik misschien zelfs nog wat langer kunnen lopen. Het tempo is dus nog vrij traag, maar dat maakt mij niet uit, ik ben vooral zeer content dat ik dat gewoon kan, een uur aan een stuk lopen zonder stikkapot te zijn. Wie had dat ooit gedacht?

Het werd uiteindelijk een zeer sportieve loopweek, want woensdag moest de auto naar de garage voor de wissel van zomer- naar winterbanden en profiteerde ik van het uurtje wachten om opnieuw te gaan lopen. Bijna een uur dit keer met tussendoor een paar minuutjes wandelen, wegens een verkeerd bospad gekozen en geen goesting om op een steile afdaling tegen de grond te gaan. Zaterdag liep ik opnieuw; dit keer een half uur, maar wel aan een iets hoger tempo (9 km/u, voor mij is dat al vrij snel). Straks ga ik nog een echte loopster worden seg 😉

Deze week kreeg ik ook rare post: een gratis luier. Blijkbaar loopt er momenteel een actie, waarbij er per gekochte pamper nog iets extra naar het goede doel gaat. Heel tof allemaal natuurlijk, maar ’t is nogal onnozel om zo’n reclame te sturen naar mensen zonder kinderen. En neen, ’t is niet omdat ik 27 ben en een relatie heb, dat ik sowieso een kleine heb rondlopen. Gelieve dat te noteren Migros, dank u.

Donderdag vertrok ik naar België om in het onooglijke dorpje Amay (vlakbij Huy) een opleiding te gaan volgen bij het Centre des métiers du patrimoine. Vrijdag was een dag theorie, volgende week ga ik een ganse week leren stenen te kappen en te bewerken volgens de oude technieken. Best wel spannend dus!

De reis Zürich-Amay bracht mij onder andere langs het station Liège-Guillemins.

Het Collégiale Notre-Dame de Huy, dat we vrijdag bezochten. Later meer over de theoriedag en de praktische opleiding; ik ga dat in één blog gieten.

Tijdens het weekend ging ik naar huis en werd er geshopt, met als buit zwarte laarzen, zwarte pumps en een (quasi gratis, wegens tweedehands) kleedje. Euhm ja, doordat ik aanvaard werd als werkloze voor die opleiding (wat niet echt zeker was, aangezien ik niet ben ingeschreven bij een VDAB of iets dergelijks) moest ik maar de helft van het inschrijvingsgeld betalen en had ik dus wat budget over. En schoenen zijn dan uiteraard de beste keuze om dat geld dan aan uit te geven, hum hum. Ter mijner verdediging: ik had geen zwarte laarzen en mijn huidige zwarte pumps zijn versleten en vooral te groot. Jawel, te groot, want mijn voeten zijn op miraculeuze wijze op een paar jaar tijd van maat 39-40 naar 38 gekrompen; die laarzen waren nu verdorie zelfs maar een maat 37 meer (mét kousen). Geen idee hoe dat kan en ik hoop vooral dat dat zich niet blijft verderzetten, want op deze manier shop ik binnen 5 jaar bij de kinderen…

Ik zette al het treingelees ook bij mijn ouders verder met o.a. de dunne boekjes Marcel van Erwin Mortier en Wit is altijd schoon van Leo Pleysier. Daarnaast las ik ook het eerste deel van de bachelorthesis van Emilie na, altijd interessant om te lezen over zaken waar ik niets vanaf weet, in dit geval maaren, ofte een soort vulkanische kraters, in Oost-Afrika.

Zondag vertrok ik terug naar Amay, wat een hele onderneming werd. Het eindigde ermee dat ik een taxi moest nemen van Huy naar Amay, bye bye 25 euro en boehoe voor de TEC. Serieus gasten, als een bus volgens de website stopt aan halte X en aan die halte hangt ook een uurrooster van de desbetreffende bus, dan is het echt wel niet normaal om die bus onaangekondigd niet te laten passeren daar, maar wel aan een halte een kwartier stappen verder. Al zeker niet als het de laatste bus van de dag is!
Ik was dus zeer blij toen ik eindelijk bij het opleidingscentrum toekwam, dat gevestigd is in een voormalige abdij. Dat is uiteraard aan de gebouwen te merken, maar ook aan de logeerkamers, die elk vernoemd zijn naar een van de vroegere abdissen.