Week 2015/15 in woord en beeld

De week startte met het uitwuiven van ons bezoek. Hoewel het oorspronkelijke plan was om wat te gaan fietsen, hadden we allebei het gevoel dat we de afgelopen dagen al genoeg gesport hadden en dat een beetje rust dus geen kwaad kon. Al was het zeker geen platte rust, want we namen het terras stevig onder handen. Terwijl Johan haken in de muur boorde, zaaide en plantte ik bloemen en kruiden in de bakken.

Aan het begin van de namiddag zag het er nog zo uit: een vuile vloer (al valt dat op foto schijnbaar nog mee), de tafel bedekt met het kampeerzeil dat het de ganse winter (op een mottige manier) beschermde en bakken, bloemen, potgrond en zaaigoed zo’n beetje overal verspreid.

Le petit requin

En tegen het einde van de namiddag zag het er dan zo uit: een goed geschrobde vloer, maar vooral zeven bakken aan de balustrade, vijf bakken in de muur, allemaal gevuld met kruiden, groenten en bloemen, een aantal ronde potten op de grond, waaronder twee klimplanten die het rekje hopelijk goed zullen gebruiken en op de bank alle ronde potten die anders op de grond niet genoeg licht krijgen (dat is het jammere aan een volle balustrade i.p.v. eentje met spijlen).

Le petit requin

Zo ziet het hoekje achteraan er dus uit. Content met de vorderingen en nu maar hopen dat alles goed groeit en bloeit!

Le petit requin

Later in de week konden we er al meteen ten volle van genieten toen het zonnetje toeliet dat we voor het eerst buiten aten!

Le petit requin

Of tijdens het lezen van een boekje buiten in de zon… Zalig!

Le petit requin

Nog genieten was het van mijn prikbord dat ondertussen een goed laagje witte verf kreeg en nu langzaam maar zeker vol komt te hangen (benieuwd wanneer ik daar voor het eerst een kuis ga moeten doen omdat alles over elkaar hangt ūüėČ

Le petit requin

Tijdens het weekend gingen we nog wat fietsen spotten, al viel mijn voorkeursmountainbike in het echt wat tegen. We sprongen ook even binnen bij The Bookshop, al hield ik mij braafjes aan mijn onbestaand budget ūüôā
Een vraagje: hoeveel tuinvragen zouden jullie verwachten in onderstaand boek? 1001, veronderstel ik? Of dat is toch wat ik dacht. Wel, het bleken er 1087 te zijn, iets waar de “neuroot” in mij lichtjes onnozel van wordt!
En misschien heb ik ze al die tijd gemist in Belgi√ę, maar snickers of m&m’s met hazelnoot-, amandel-, pindakaas- of muntsmaak worden daar toch niet verkocht he? Serieus, wat is daar nu de bedoeling van? Hazelnoot nog tot daar aan toe, maar m&m’s met munt, beikes!

Le petit requin

Zondag was voornamelijk stresserend. Niet omwille van de pannenkoeken, niet omwille van Parijs-Roubaix… wel omwille van het sollicitatiegesprek dat maandagochtend gepland stond en waarvoor ik ongeveer de ganse dag compleet aan het freaken was. Zucht…
Gelukkig zijn er dan nog looptochtjes die mijn hoofd weer leeg kunnen krijgen. Hoewel leeg… toen ik toekwam zag ik dat ik 35 minuten gelopen had over 5km. Ik dacht mijn gemiddelde even snel te berekenen en kwam uit op 8,75 km/h. Ah ja, 30 min is 10 km/h, 40 min is 7,5 km/h, dus dan is 35 min het gemiddelde van die twee.¬†Tot ik alles ingaf in mijn log en het gemiddelde 8,57 bleek te zijn, wat voor een kort “unk”-momentje zorgde. Toen ik eens wilde zien of Johan dezelfde logica zou volgen, kreeg ik eerst hetzelfde antwoord en daarna onderstaande formules, waarna we ons nog even in Excel amuseerden om de veranderende gemiddeldes te bekijken.¬†Uiteindelijk is het logisch dat het niet zomaar het gemiddelde is, snelheid verandert immers niet lineair als je de tijd verandert. Mijn snelle berekening is dus op zich wel goed als benadering, maar ook niet meer dan dat.
En euhm ja, ik vrees dat wij nog al wel eens dingen wat uit de hand laten lopen met formules en toestanden… Zo was daar die keer dat we ons amuseerden met mijn duiklog door te extrapoleren hoeveel duiken ik wel niet zo moeten doen vooraleer ik – op basis van mijn huidige duikgeschiedenis – voor het eerst naar 70m diepte zou duiken. Of die keer dat ik thuiskwam en Johan en een medefysicus mij na een heel lange werkdag inwijdden in Schr√∂dingers kat.
Ach ja, wij zullen toch echt wel niet het enige koppel zijn dat dat doet, toch?

Le petit requin

De echte dood (Hans Andreus)

Voor L.

Ik denk de echte
dood is zo licht
als een veertje
dat je
wegblaast in een lucht
bol van zon
en dat schommelend
verdwijnt
in het licht dat schijnt
alsof er in de verste
verte
nooit een eind aan komt.

Gelezen in maart 2015

Na de twee boeken van februari, schoot het aantal deze maand terug de hoogte in met zes boeken. Het hadden er nog meer kunnen worden, had ik op het einde van de maand niet beslist om tegelijkertijd te proberen starten in Une saison en enfer van Rimbaud en Chuum zum Gluube van Edith Kammer. Geen idee wat er scheelde, maar ik geraakte al niet eens door de inleiding op Rimbaud, de tekst wilde maar niet doordringen. Dat combineren met Zwitsersduits, wat ook serieus zwoegen is, haalde mijn leesgoesting en -ritme eventjes onderuit. Rimbaud vloog dus terug de kast in, Verhulst kwam eruit met De laatste liefde van mijn moeder en zo kon april toch goed van start gaan. Maar bon, dit ging over maart!

Ik deed ondertussen een extra check van mijn boeken voor de Verbeelding book challenge, voornamelijk om te zien welke een prijs wonnen. Daarbij ontdekte ik echter ook dat De Stad der Blinden verfilmd is en besefte ik dat Walking dead ook past als boek waar een televisieserie op is gebaseerd. Jeeej ūüėČ Tegelijk haalde ik echter De lessen van burn-out weg van het puntje “gebaseerd op waargebeurde feiten”, want tja, elk non-fictieboek zou daar dan onder vallen, dus het moet toch wel fictie zijn, denk ik. Vind ik.
Qua prijzen beperkte ik mij uiteindelijk tot de “grote”, want Bart Moeyaert won met Broere bijvoorbeeld de Woutertje Pieterse Prijs; heel tof natuurlijk, maar als ik elke mogelijke prijs moet gaan bijhouden, dan staat straks 75% van mijn gelezen boeken onder dat puntje ūüôā
In totaal kan ik al 19 van de 30 puntjes schrappen, dus een mooi resultaat na drie maanden, al zeg ik het zelf. Idealiter heb ik onder elk puntje een ander boek staan, maar of dat lukt zie ik wel tegen het einde van het jaar.
Tips zijn altijd welkom, zeker voor de nog lege puntjes, maar ook voor de rest; een mens kan namelijk nooit teveel lezen!

Fjodor Dostojewski, Misdaad en straf

Misdaad en straf (Fjodor Dostojewski)

Deze kloefer van meer dan 600 bladzijden kreeg ik als nieuwjaarscadeau van Johan (een op voorhand afgesproken boekencadeau, waarbij we elkaar twee boeken gaven, eentje nieuw en eentje uit de kast).
Het verhaal gaat over Rodion Romanovitsj Raskolnikov, die een roofmoord pleegt op een oude vrouw. Dostojewski schetst een indringend beeld van een mens, die in conflict raakt met zichzelf, want hoewel Raskolnikov zichzelf aanvankelijk verheven ziet boven andere mensen en de moord dus beschouwt als zijn recht, wordt hij uiteindelijk toch verteerd door schuldgevoelens. Je werpt als lezer een blik in het hoofd van iemand die eigenlijk altijd heel normaal en stabiel leek, maar het ergste doet wat een mens kan doen en dan moet leren omgaan met wat hij gedaan heeft. Je krijgt inzicht in hoe het eigen schuldbewustzijn een mens zwaarder kan straffen dan welke legale straf ook. Je beseft dat niet alleen onze keuzes, maar ook de manier waarop we omgaan met de gevolgen ervan, bepalend is voor wie we zijn.
Straf boek dit, zowel inhoudelijk als naar stijl. Het is absoluut geen boek waar je vrolijk van wordt, al moet ik zeggen dat het al bij al nog meeviel. Misschien ook wel omdat ik op teveel geanticipeerd had, maar dat krijg je dan natuurlijk als Johan zegt dat hij nachtmerries kreeg van dit boek (toch lief he, als cadeau ūüėČ ). Toen een vriend van hem er dan ook nog eens aan toevoegde dat hij zo ongeveer depressief werd door de lezing, was ik voorbereid op het ergste, maar dat bleek het dus gelukkig niet te zijn ūüôā
Alleszins zonder enige twijfel een aanrader! Ik weet nu al dat ik het ooit nog eens ga herlezen.

Verbeelding book challenge
1. Een boek van 500 pagina’s of meer
14. Een boek dat iemand je heeft aangeraden
15. Een boek dat voor 1900 werd gepubliceerd

Bart Moeyaert, Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik

Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik (Bart Moeyaert)

Dit boek kwam ik per toeval tegen in de bibliotheek in mijn ouderlijk dorp (al blijken ze het hier in Z√ľrich ook te hebben! Straks ga ik mijn mening over het gebrek aan Nederlandstalige boeken nog moeten herzien). Aangezien ik weinig tijd had om te profiteren van wat Nederlandse bib-lectuur, besloot ik dit dunne boekje een kans te geven.
Bart Moeyaert neemt ons mee naar zijn kindertijd, die gevuld werd met zes broers (zie ook de ondertitel). In verschillende kortverhalen krijg je een mooi en bij wijlen grappig beeld van de onderlinge broederliefde en -strijd.¬†Fijn om te lezen, al ben ik toch meer fan van de po√ęet in Moeyaert.

Verbeelding book challenge
29. Een bundel kortverhalen

José Saramago, De stad der zienden

De stad der zienden (José Saramago)

In januari las ik al De stad der blinden en toen ik zag dat dit vervolgboek beschikbaar was in de bib, nam ik het zonder enige twijfel mee. Toen ik besefte dat ik het niet ging kunnen uitlezen voor ik naar huis moest vertrekken, ben ik speciaal nog in Brussel de dubbeluitgave gaan kopen; het was op dat moment immers wel al duidelijk dat dit boek er opnieuw “bonk op” was.¬†Saramago blijft ook in dit boek trouw aan zijn opjagende schrijfstijl, die ook hier past bij het verhaal. Enig opzoekwerk leerde mij dat hij hier ook aan vasthoudt in een aantal van zijn andere boeken, ook de eerder historisch getinte. Ik ben er alleszins benieuwd naar, enerzijds inhoudelijk, maar anderzijds ook of die schrijfstijl ook in dat soort boeken evenveel meerwaarde zal bieden.
De stad der zienden gaat over de gevolgen van een verkiezingsdag waarop bijna iedereen in de stad blanco stemt. Saramago start zijn verhaal vrij traag, maar eens hij op dreef komt, krijg je een scherpe schets van de manier waarop het volk ingaat tegen zijn eigen democratie, maar vooral ook hoe de regering de “rebellen” hardhandig terug in het gareel probeert te krijgen… het was bij momenten zo realistisch en actueel dat het pijnlijk was. Verwacht je desondanks niet aan hetzelfde type boek, want daar waar De stad der blinden kort samengevat een overlevingsverhaal is, is De stad der zienden eerder een politieke satire. Toch komen beiden verhalen in het tweede deel van het tweede boek mooi samen.
Ze delen hoe dan ook hun pessimistisch wereldbeeld: mensen zijn slecht en wie toch goed is, wordt wel onderdrukt door de slechten en zo onderuitgehaald. Een mens blijft er een beetje verweesd van achter…

Verbeelding book challenge
16. Een reeks (mag een reeks zijn die je al begonnen bent)

Josh Malerman, Bird box

Bird box (Josh Malerman)

Dit boek zou ik waarschijnlijk niet gelezen hebben, had ik niet verschillende andere bloggers er in zeer positieve bewoordingen over horen spreken. Hoewel ik vroeger heel graag thrillers en horror las, is dat tegenwoordig immers minder het geval.¬†Bird Box gaat over een maatschappij waar “iets” ervoor zorgt dat mensen die ernaar kijken gedreven worden tot zelfmoord. Malorie en haar twee kleine kinderen kunnen dus niet anders dan geblinddoekt leven. Het boek switcht tussen het heden, waar Malorie samen met de kinderen een rivier afvaart op zoek naar redding, en het verleden, dat een overzicht geeft van het begin van alle ellende en hoe Malorie uiteindelijk alleen met de twee kinderen eindigde.
Het boek is zeker spannend en het las zeer vlot. En toch, ik miste iets. Er waren wat mij betreft iets teveel “loshangende” eindjes: details die niet helemaal klopten, de bevallingssc√®ne ging er zodanig over dat ze wat mij betreft eerder onnozel dan angstaanjagend was… Bij momenten wenste ik eigenlijk dat Malerman gekozen had voor een nog meer psychologische invalshoek: zo wordt er bitter weinig ingegaan op de impact die de kinderen ondervinden van dat geblinddoekt zijn en had ik het vermoedelijk een pak interessanter gevonden was daar meer aandacht aan besteed (al wordt het dan natuurlijk een quasi puur psychologische thriller).¬†Jammer, want op zich hield ik wel van het algemene gevoel van spanning in het boek. Misschien heb ik het boek ook onrecht aangedaan door het vlak na De stad der zienden te lezen; de extreme schrijfstijl van Saramago maakte dat Malermans zinnen bij momenten bijna kinderlijk eenvoudig aanvoelden, een gevoel dat weliswaar – naarmate ik meer in het boek vorderde – verdween, maar toch een impact had op mijn leesbeleving.

Verbeelding book challenge
7. Een mystery of thriller boek

Gabriel García Márquez, Herinnering aan mijn droeve hoeren

Herinnering aan mijn droeve hoeren (Gabriel García Márquez)

Ondanks dat ik nog maar √©√©n boek (Kroniek van een aangekondigde dood) van hem las, heb ik al een tijdje een boontje voor Marquez. Misschien omdat hij de boeken met de mooiste titels ooit schrijft? Aangezien onze Marquez”collectie” ondertussen uitbreidde met Honderd jaar eenzaamheid, Liefde in tijden van cholera en Herinnering aan mijn droeve hoeren (toch echt mooie titels he?), werd het wel tijd om daar eens eentje van te lezen. Het werd de laatste uit het rijtje, simpelweg omdat dat de dunste was en dus ideaal als leesvoer voor mijn citytripdagje naar Basel.
Het verhaal gaat over een oude man die zichzelf voor zijn negentigste verjaardag een 14-jarige maagd “cadeau” doet.¬†En wie nu denkt “eikebah, pedofiel”, ik snap het, maar echt waar, kijk daar voorbij. Het boek is zoveel meer dan dat, het is het verhaal van een man die in de laatste jaren van zijn leven terugblikt op dat leven, dat onvervulde, nietige leven, bestaande uit een carri√®re waarin hij nooit uitblonk, bestaande uit enkel maar hoeren, maar nooit echte liefde, bestaande uit een afglijden in armoede in het vervallen huis van zijn jeugd. Een leven echter ook dat eindigt met voor het eerst liefde leren kennen, in de vorm van een Schone 14-jarige Slaapster, die de nachten die ze samen doorbrengen al slapend beleeft.
Het is een extreme vorm van “Sois belle et tais-toi”-liefde, die de bekroning is van een leeg leven.¬†Triest, maar toch een beetje hoopgevend was dit boek zo hard de moeite waard.

Verbeelding book challenge
13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen: Nobelprijs 1982
19. Een boek met een 65+ hoofdpersonage
20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag

Frank Ryon, De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960

De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960 (Frank Ryon)

Het laatste boek van deze maand kreeg ik van mijn grootmoeder, die zelf behoort tot die “Vlamingen in de Congo”. Mijn grootvader, een van de getuigen in het boek, en zij vertrokken in 1953 naar Congo en bleven er tot de onafhankelijkheid in 1960.¬†Dat alleen al maakt dit boek voor mij interessant: zaken die ik nooit geweten had en die nu plots vragen werden… Zo blijkt het merendeel van de kolonialen vertrokken te zijn zonder te weten waar in Congo ze terecht zouden komen, dat werd hen pas tijdens de reis meegedeeld. Iets wat vandaag zo onwaarschijnlijk is, dat ik er zelfs nooit bij stilgestaan had. Ik bedoel maar, had ik niet op voorhand geweten waar in Zwitserland ik zou terechtkomen, ik zou misschien niet eens vertrokken zijn. Ah ja zot, ge ziet dan van hier dat ze ons ergens droppen in een dorpje in het Italiaanssprekend deel ofzo ūüôā En dat is m√°√°r Zwitserland he, Congo is ongeveer 60 keer groter en zo totaal anders qua levenswijze en welvaart!
En dan vraag ik mij af: wisten mijn grootouders het wel op voorhand? En indien niet, waren ze dan eigenlijk wel blij met de hun toegekende bestemming? Het zijn maar twee van de vele vragen die dit boek opriep en alleen al daarom is het voor mij de moeite geweest om het te lezen.
Los daarvan echter geeft dit boek ook een goed inzicht in die laatste koloniale periode (die heel anders is dan de meer gekende en terecht afgekeurde periode onder Leopold “handenafhakker” II). Niet dat de Belgen in die laatste 10 jaar enkel maar goede zaken gedaan hebben, maar het toont wel de motieven om naar Congo te gaan, de algemene beeldvorming van de zwarten in Belgi√ę en hoe die tot stand kwam, de verschillen tussen een post in de stad en een post in de brousse, het leven daar op gebied van klimaat, woning, huishouden, plaatselijke contacten… Veel kolonialen vertrokken met het idee voor enkele jaren naar daar te gaan, maar waren zodanig onder de indruk van dat grote, vreemde land, dat ze er veel langer wilden blijven. De onafhankelijkheid was voor velen dan ook een gedwongen terugkeer naar dat Belgi√ę waar ze zich niet meer helemaal thuis voelden en door velen ook schuin werden bekeken. Ook daar gaat het boek op in: hoe namen de kolonialen terug “thuis” de draad weer op?
De auteur analyseert zelf weinig, maar dat was ook niet de bedoeling, denk ik. Het is meer een weergave van interviews, getuigenissen…, zowel positief als negatief en legt je als lezer dan ook geen meningen op, die moet je zelf vormen.¬†Doordat het boek zich beperkt tot de periode 1950-1960 mis je natuurlijk een groot deel van de kolonisatieperiode (wat bijvoorbeeld met de eerste periode nadat de Belgische staat de macht over Congo overnam van Leopold II, hoe ervoeren de Belgen die nog bleven na 1960 de problemen in het land…), maar daarvoor bestaan andere boeken.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
25. Een boek dat zich afspeelt in Afrika

Bron afbeeldingen: Goodreads

Week 2015/14 in woord en beeld

Maandag ruimde ik de keuken volledig op, waar het al bij al best wel meeviel met het teveel aan gerief, al bleken we wel drie blikopeners te hebben (eentje bleef behouden, eentje ligt nu bij het kampeergerief en eentje op de weggeefstapel). Hoe die vorig jaar alledrie door de verhuisselectie geraakt zijn, ik snap het nog niet.
Daarnaast verdwenen voornamelijk een aantal ongebruikte tassen en bakvormen en kochten we eindelijk eens een deftig steelpannetje, waardoor de twee oude, die telkens weer voor frustratie zorgden, weg mochten. Ik verschoof ook wel een aantal dingen van plaats (en zorgde daardoor de rest van de week voor wat extra hersenoefening, omdat we allebei nog moesten wennen aan de nieuwe indeling). Belangrijkste reden was dat ik meer plaats wilde voor onze verschillende meelsoorten, aangezien we – sinds we een keukenrobot kregen van mijn ouders – bijna altijd zelf brood maken. En dat is des te leuker wanneer we kunnen afwisselen, wat momenteel met ruim 10 verschillende soorten zeker lukt!

Le petit requin

Ik waste deze week ook voor het eerste met “seepje” (hoe schattig is die naam wel niet seg :), een plantaardig wasmiddel dat ik kocht op het Fair Fashion Fest. Het werd zeker goedgekeurd, al moet de grote test – een wasmachine vol modderige mountainbikekleren – nog komen ūüėČ

Le petit requin

Woensdag ging ik voor het eerst sinds januari nog eens zwemmen (jaja, dat voornemen om 12x te gaan zwemmen gaat nog moeilijk worden op deze manier). Het deed zodanig deugd dat ik mij een beetje liet gaan en meteen 1,5km zwom. Ook al is zwemmen een van de beste sporten om spierpijn e.d. te vermijden, toch voelde ik het de dag erna. Ach ja, wie weet zal ik het ooit wel eens leren om niet meer overmoedig te zijn…

Le petit requin

Ik ontdekte deze week tijdens een reactie bij Gerhilde ook dat mijn¬†spellingchecker¬†blijkbaar een West-Vlaming is. De correcte¬†schrijfwijze van geupdate is volgens hem namelijk niet ge√ľpdatet, maar wel heupdate. En ja, ik weet wel dat hij niet he-update bedoelt, maar ook bij een heup-date weet ik niet zo goed wat ik mij daar juist bij moet voorstellen.

Le petit requin

En daar hield het niet op met de moeilijke woorden voor deze week, want ik waagde mij aan een Zwitsersduits boekje, Chuum zum Gluube. Best wel uitdagend, omdat je een onbekend woord niet zomaar in het woordenboek kan opzoeken. Ah ja, er bestaat namelijk niet √©√©n Zwitsersduitse spelling en zo was ik een kwartier¬†googelen¬†verder voordat ik¬†ontdekte dat “iinisch” op de meeste plaatsen wordt geschreven als “einisch” en dat het “einmal” betekent. Vlot leest het dus niet bepaald, maar het is desondanks wel leuk om mijn begrip van het Zwitsersduits met kleine stapjes per keer te zien verbeteren.

Le petit requin

Vrijdagavond kwamen twee ex-collega’s van Johan toe voor een Paasbezoekje. Het weer zag er jammer genoeg niet echt schitterend uit, maar we besloten het er desondanks op te wagen om een dagje te ski√ęn in Davos. Het zicht was bij momenten zodanig slecht dat het meer ski√ęn op gevoel was dan iets anders, maar het deed desondanks deugd.
Ik ging wel eventjes serieus over mijn grenzen, doordat ik – lang leve de mist – een afdaling een euhm… ietsje pietsje korter inschatte dan ze was. Dat gevoel als je je vanaf boven laat gaan en halfweg plots merkt dat er nog een extra knik in de afdaling zit, waardoor je enkel nog maar kan denken “aaaaaaaaargh te snel, te snel”… wel, ik kan het aanraden als je heelhuids beneden raakt, want dan geeft het vooral een ongelooflijke kick. Anderzijds, had ik een verkeerde beweging gemaakt, dan zat ik dit nu vermoedelijk met een gebroken been te typen.¬†
En ja, als je als enige vrouw met drie mannen op stap gaat en zo’n stoot uithaalt, dan krijg je natuurlijk dit: je draait je beneden om om naar hen te kijken (zij stonden nog bovenaan) en denkt “ik hoop dat die mij niet gaan nadoen”, maar uiteraard doen ze dat wel.¬†M. haalde het, al zag hij halverwege ongeveer even bleek als ik er moet uitgezien hebben en was zijn reactie “what the f****ck was dat jong” duidelijk genoeg ūüôā Johan ging tegen de grond toen hij zijn snelheid wilde verminderen, gelukkig zonder veel erg (desondanks: instant schuldgevoel, check!) en D. bekeek het allemaal eventjes en besloot dan maar als enige op een normale manier naar beneden te komen.
Ik zei het al, plezant dagje ūüėČ

Le petit requin

Zondag ging de drie mannen fietsen en bleef ik “noodgedwongen” thuis, aangezien ik het niet echt zag zitten om op mijn damesfietsje mee te doen. Dat gaf mij dan weer wel tijd om mijn derde looptraining van de week af te werken en wafels te maken. Ah ja, ’t was ook de Ronde van Vlaanderen vandaag en het is hier ten huize Depoorter-Peeters ondertussen een traditie geworden om dat te combineren met wafels.

Le petit requin

We sloten hun bezoek af met een avondbezoekje aan Z√ľrich centrum, waar het extreem kalm was, vermoedelijk door de combinatie van zondag en Pasen. Plezant en vermoeiend weekend (het lukt ons blijkbaar niet om mensen uitgeruster naar huis te laten vertrekken dan ze zijn toegekomen ūüôā