FRW, FWF (9), een verjaardag én een give-away

Voor wie nu denkt: “euh, watte?”, een beetje uitleg 😉 . Deze week is het Fashion Revolution Week (ofte dus FRW), een zevendaagse waarin er extra aandacht wordt besteed aan de (wan)toestanden in de kledingindustrie. Het is namelijk jammer genoeg nog steeds zo dat het merendeel van die industrie draait rond fast fashion (focus op véél en vaak verkopen) en er weinig tot geen aandacht gaat naar de mensen die die kleding gemaakt hebben of naar de grondstoffen die daarvoor gebruikt werden. Nadat op 24 april 2013 in Bangladesh het Rana Plaza-gebouw, waarin vijf textielfabrieken gevestigd waren, instortte en daardoor 1138 mensen stierven en 2500 anderen gewond raakten, werd de Fashion revolution opgericht. Deze beweging roept op tot een meer transparante, ethische en duurzame kledingindustrie, zodat de kleding die wij kopen niet ten koste gaat van onze planeet en van andere mensen.

Fashion Revolution
Bron: fashionrevolution.org

Tijdens deze Fashion Revolution Week worden er in meerdere landen verschillende events georganiseerd. In België is het – na twee Fair Fashion Fests – dit keer jammer genoeg iets beperkter, maar in bijvoorbeeld Nederland staat er morgen een photo booth in Amersfoort en zondag een kledingruil in Utrecht gepland. Al ben ik stiekem wel blij om op dit moment in Zwitserland – en dan specifiek in Zürich – te wonen, want behalve een paar drinks bij faire winkels afgelopen week, wordt er morgen op drie plaatsen een Fashion Revolution Day georganiseerd (in Zürich is dat o.a. met een markt waarop duurzame merken aanwezig zijn, filmscreens van vb. The True Cost, een podiumsdiscussie…) en staat er zondag nog een grote kledingruil op de planning. Mijn weekend is dus goed gevuld 😉

rrrevolve reclame (Le petit requin)
Heerlijk eerlijke reclame van rrrevolve, een faire winkel waar gisteren een FRW-apero doorging

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat dit een onderwerp is dat mij nauw aan het hart ligt. Ik koop ondertussen al enkele jaren geen nieuwe kleding meer uit winkels of van merken die niet minstens een fairtrade of ecologisch label dragen, maar ga ofwel voor tweedehands ofwel voor verantwoorde nieuwe kledij. Af en toe post ik daar op deze blog over, al besef ik – nu ik de datum van het laatste bericht uit de reeks zie – dat dat eigenlijk nog veel te weinig gebeurt. Die posts verschijnen onder de naam Fair wear Friday, een initiatief van groene voorbeelden Ma vie en vert, Villa Lisa en Juffrouw Sanseveria.

Logo Fair wear Friday

In deze Fashion Revolution Week meets Fair wear Friday geef ik jullie een overzicht van wat ik deze week op instagram rond het thema postte, namelijk een aantal (soortement) outfitposts waarin ik merken aansprak. In het beste geval om hen te bedanken omdat ze aandacht besteden aan het onderwerp, maar jammer genoeg natuurlijk ook om merken die bij de kneusjes van de klas horen op te roepen tot actie door hen de vraag te stellen “whomademyclothes?“. Kwestie van dit bericht niet oneindig lang te maken, ga ik er hier niet gedetailleerder op in, maar sommige stuks zullen sowieso later nog wel eens aan bod komen in een FWF-bericht (en ik ga dit keer echt wel niet meer zo lang wachten met een vervolg!).

Ik wilde wat variatie brengen in de verschillende modegebieden en dus dook ik maandag in mijn schoenenschuif…

… toonde ik woensdag een volledige outfit…

… en gaf ik mijzelf vandaag figuurlijk bloot door mijn ondergoed te tonen.

En hoe zit dat dan met die verjaardag? Wel, vandaag ben ik exact drie jaar aan het bloggen! Hoeraatje voor mijzelf, want eerlijk, toen we drie jaar en één dag geleden naar hier verhuisden en ik besloot familie en vrienden door middel van een blog op de hoogte te houden van ons reilen en zeilen, had ik niet gedacht dat ik drie jaar later niet alleen nog altijd zou bloggen, maar ook al supertoffe mensen zou hebben leren kennen – online en offline -, nieuwe inzichten zou hebben opgedaan en een blij opspringend hartje zou hebben bij elke commentaar die hier binnenkomt. En aangezien dat uiteraard allemaal niet zou gebeuren zonder al wie hier komt lezen, geef ik een cadeautje weg aan jullie. Want serieus, jullie zijn echt zo’n toffe lezers!

Wat houdt dat cadeautje in? Om in het thema van deze week en deze blog te blijven, wordt het iets in drievoud:

Something Haaike, something Swiss
Something fair, a bliss and a kiss

En voor wie het zich afvraagt, het is niet omdat ik mij op een trouwwijsje baseer, dat dát een thema zou zijn 😉
Wat het something fair betreft, ga ik al een tipje van de sluier oplichten: de winnaar van de give-away krijgt namelijk een paar faire kousen. Volgens de merken die ik hier in Zürich kan kopen (want nope, het wordt geen tweedehands paar 😉 ), zal dat een paar worden van Minga Berlin, Thought (het vroegere Braintree) of Naturaline. En aangezien een mens zich daar tegenwoordig best voor verantwoord: dit bericht wordt niet gesponsord; ik vernoem die merken hier gewoon omdat ik zelf blij ben wanneer anderen dat doen en ik zo nieuwe ontdekkingen in het faire en ecologische wereldje kan doen.

Logo Fair wear Friday

Kans maken op het cadeautje is heel simpel: hieronder reageren met het antwoord op deze twee vragen:

  • koop jij fair of eco fashion en zo ja, wat is je favoriete merk? (hoezo, ik gebruik jullie om inspiratie op te doen 😉 )
  • wat is/zijn je lievelingskleur(en)? (zodat ik toch een leidraad heb wanneer ik een paar kousen ga uitkiezen; voor de maat contacteer ik de winnaar wel apart)

Incowrimo 2017: de kaartjes

Misschien herinneren jullie je nog dat ik deel wilde nemen aan InCoWriMo? Dat is ook effectief gebeurd, al verstuurde ik mijn postkaartjes eerder in batch. Dat vond ik namelijk net iets haalbaarder dan – zoals eigenlijk eerder de bedoeling was – er elke dag mee bezig te zijn.
Op voorhand had ik een vaag plan om zoveel mogelijk kaartjes zelf te maken, maar dat gaf ik al snel op: net doordat ik pas op het laatste moment besliste om mee te doen, was het al uitdagend genoeg om elke keer een – zoveel mogelijk bij de persoon passend – kaartje te kiezen uit mijn collectie en natuurlijk een tekst te verzinnen, laat staan ook nog eens zelf een kaartje te ontwerpen.

InCoWriMo 2017 (Le petit requin)

Naar wie ik zo allemaal kaartjes stuurde? Eerst en vooral naar mensen die er sowieso al zouden krijgen, zijnde familie en vrienden die verjaarden. Daarnaast kregen ook een paar bloggers die in februari verjaarden een kaartje in de bus en vertrok er een kaartje met boek naar Spanje. De anderen die hun adres doorgaven, mogen zeker nog iets verwachten, maar omdat ik bij jullie nog net dat tikkeltje “extra” wil doen (zoals vb. een klein cadeautje erbij of een handgemaakt kaartje), lukte het nog niet om jullie allemaal iets te sturen. Ach ja, zo blijft het ergens nog een verrassing wanneer het toekomt, denk ik dan maar 😉

InCoWriMo 2017 (Le petit requin)

Op de website van InCoWriMo zelf selecteerde ik een paar adressen en van twee kreeg ik ondertussen ook een antwoord, dus wie weet blijf ik wel corresponderen met hen.

InCoWriMo 2017 (Le petit requin)

Tot slot bleek vooral Postcrossing een heel fijne ontdekking, waardoor een groot deel van de kaartjes naar verschillende uithoeken van de wereld opgestuurd werden. Achteraf bekeken had ik de optie om niet per se telkens naar een nieuw land te sturen beter pas na InCoWriMo aangevinkt, want dan zou het landenlijstje – en dus ook onderstaand overzicht met vlaggetjes – nog net iets gevarieerder geweest zijn, maar bon ja, puur voor het plezier van het kaartjes sturen, maakt het natuurlijk niets uit naar welk land je kaartje net vertrekt 🙂 . Het leuke aan die site is natuurlijk ook dat je, als je zelf kaartjes verstuurt, er ook ontvangt, waardoor ik al verschillende keren fijne post in de bus ontdekte.

InCoWriMo 2017 (Le petit requin)

‘t Was alleszins heel plezant om mee te doen, dus als ik het niet vergeet, neem ik volgend jaar zeer waarschijnlijk weer deel!

PS: wie zich afvraagt waarom hier maar 27 kaartjes getoond worden, terwijl februari 28 dagen telde: ik verstuurde van één kaartje twee exemplaren 😉

40… neen, 31… euhm, 15

Jullie merkten het misschien al: naast de 40 dagen zonder vlees vielen ook de 40 (of eigenlijk 31) geplande dagen bloggen wat in het water. Geen erg, want zoals jullie al lazen, was de reden daarvoor véél belangrijker dan welk voornemen ook. Ondertussen gaat het al een pak beter mijn grootmoeder (al zal ze nog een tijdje moeten herstellen) en ben ik terug thuis. Bij het oppikken van alle “losse draadjes”, inherent aan plots alles laten vallen en naar België vertrekken, horen ook die uitdagingen; vanaf morgen (of ja, eigenlijk vandaag, want dit is ook een – zij het voor mij doen zeer kort – blogje) ga ik hier dus weer van start 🙂

Wat jullie zo mogen verwachten? Al zeker een paar ouwe getrouwen, zoals twee boeken- en maandoverzichten en het weekmenu van februari, maar ook blogjes over terrastuinieren (wie weet al gevolgd door een eerste bericht over “tuintuinieren”), autoloos leven, bizarre handleidingen, momenten om te koesteren… En – een mens mag ambitieus zijn – hopelijk ook eindelijk wat reisberichten over Zuid-Afrika. Kwestie van daar toch over geschreven te hebben vooraleer ik opnieuw naar ginder vertrek 😉

Tot morgen!

Manische maand maart

De afgelopen twee weken was het hier eventjes wat stiller. Wegens euhm… op mijn kop gevallen tijdens het skiën (niet zo erg gelukkig, maar toch een paar dagen hoofd- en nekpijn van gehad), een oor- en keelontsteking gehad, mijn enkel verstuikt… nope, het kon hier echt niet op! Doe daar nog de veel positievere factoren “bezoek aan België” en “28 kaartjes in 28 dagen versturen” bovenop en bloggen werd logischerwijs even op een lager pitje gezet.

Gelukkig zijn er zotte ideeën genoeg om er meteen weer goed in te vliegen, al helemaal tijdens de vastenperiode die vandaag start. Hoewel die 46 dagen duurt (ofte 40 dagen vasten + 6 zondagen) en dus tot halfweg april loopt, ga ik mijn doelen beperken tot de maand maart. Het aprilgedeelte van de vasten overlapt namelijk deels met onze geplande reis en die bevat al activiteiten en zottigheden genoeg 🙂 . Dat “40 dagen” of “manische maand maart” beter bekt dan “bijna 40 dagen maar niet helemaal” of “manische maand maart en een stukje van april” telt misschien ook wel wat mee voor de estheet/neuroot (schrap wat niet past) in mijzelf.

Bon, wat omvat al die maartse manie dan?

40 dagen bloggen (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

Om te beginnen het zotste idee van allemaal, zijnde de 40 dagen bloggen van Kathleen. Ik weet niet of het mijn ding gaat zijn om 31 dagen aan één stuk te bloggen (toch wel een beetje schrik voor blogmoeheid), dus we zien wel of ik dit de hele maand volhoud of af en toe onderbreek. Bloggen is tenslotte een hobby, dus zodra ik merk dat het van “moeten” i.p.v. “willen” word, ga ik sowieso een dagje (of meer) pauze houden. Maar dat neemt niet weg dat ik het wel wil proberen, want ook zonder de – zeer welkome – inspiratielijst van Kathleen kan ik al meteen serieus wat dagen opvullen met een hele reeks onafgewerkte drafts.

Dagen zonder vlees
Bron: dagenzondervlees.be

Daarnaast zijn de vasten ondertussen traditioneel ook “Dagen zonder vlees” en daar doe ik – als ik het mij goed herinner – voor het derde jaar op rij aan mee. Deze uitdaging ga ik wel verder zetten in april, maar 46/46 zal er desondanks vermoedelijk niet inzitten (tenzij ze in Zuid-Afrika en Mozambique fantastische vegetarische opties hebben voor de keren dat er gebraaid zal worden).
Ook bij de extra uitdagingen ga ik mijn best doen, zij het minder gefocust dan vorig jaar. De nieuwste in het rijtje, namelijk plantaardig eten, wil ik wél zeker wat vaker uitproberen, al leerde vandaag mij al meteen dat dat wat aandacht vraagt: was ik zeer blij eindelijk sojaroom te hebben gevonden, at ik toch wel geen mayonaise (met ei) bij mijn witloofsalade zeker…

Tot slot leerden mijn winterdoelen, die eind maart aflopen, mij dat er ook daar nog wat werk aan de winkel is: al dat ziek zijn en vallen zorgde er namelijk voor dat ik o.a. nog maar 3x ging zwemmen en in maart dus nog zeven zwemsessies moet inplannen, dat ik nog 21 dagen suikervrij moet eten én dat ik mijn 30 day yoga challenge enkel nog maar kan halen door ofwel nog tot en met 29 maart elke dag yoga te doen (als ik de challenge beschouw als 30 dagen aan één stuk) ofwel nog 22 sessies van de Yoga revolution van Adrienne moet doen (als ik de challenge beschouw als “een 30 day yoga challenge afwerken, maar niet per se in 30 aaneensluitende dagen). Welke invulling ik aan dat laatste geef, zal een beetje afhangen van hoe goed mijn enkel meewil; beide resultaten zijn sowieso mooi meegenomen.

Voila, bij deze weet ik weer wat gedaan de komende maand 😉 . Jullie nog zotte plannen?

InCoWriMo 2017

NaNoWriMo doet bij sommigen misschien wel een belletje rinkelen; InCoWriMo ofte International Correspondence Writing Month mogelijks iets minder. Ik leerde het concept toevallig vorige week kennen toen ik via Pinterest terechtkwam op de blog van Boho Berry: het is de bedoeling om elke dag van februari een kaartje op de post te doen.

Nu schrijf ik zelf heel graag kaartjes, alleen komen die vaak bij dezelfde mensen terecht voor verjaardagen, kerst e.d. Niet dat daar iets mis mee is natuurlijk, maar het leek mij wel leuk om ook eens wat breder te gaan dan dat en deze uitdaging is zeker een stap in de goede richting. Of ik effectief een hele maand lang elke dag een kaartje ga versturen, dat zie ik nog wel (ik start namelijk nogal onvoorbereid). Maar het is alleszins wel de bedoeling om eindelijk alle bloggers een kaartje te sturen die hun adres doorgaven voor het “30 kaartjes versturen”-puntje van mijn verjaardagsdoelstellingen. Daarnaast maakte ik vandaag eindelijk ook werk van een tip die Sofie van Loesje Zaakjes mij al een hele tijd geleden gaf: een profiel maken op de website postcrossing.

En zo ging vandaag mijn eerste kaartje op de post, op weg naar een Russische vrouw die o.a. houdt van kaartjes met ramen en deuren erop en dus hopelijk blij is met dit fotokaartje uit het kanton Graubünden.

Le petit requin

Doet iemand van jullie mee? Of heeft er nog iemand zin om post te ontvangen? 🙂