Loop naar de Maan!

Hallo allemaal,

zoals jullie al lazen (in mijn mail of mijn vorige blogpost), wagen Emilie en ik ons aan een buitenaards avontuur: we lopen in de komende maanden immers naar de maan voor Kom op tegen Kanker! Aangezien we beiden heel graag en – de ene al meer dan de andere – regelmatig lopen, zetten we deze sport met veel plezier in het teken van een goed doel. Er worden immers nog steeds veel te veel mensen geconfronteerd met kanker, iets wat ook wij in onze – nabije en verre – omgeving al te vaak gezien hebben, en hoewel het risico om aan de ziekte te sterven jaar na jaar daalt, kunnen zowel de diagnose als de behandelingen nog steeds verbeterd worden. De opbrengst van deze editie van Loop naar de Maan gaat naar klinisch onderzoek dat een directe meerwaarde biedt voor de behandeling van de kankerpatiënt én waarvoor er onvoldoende interesse is bij de farmaceutische industrie (o.a. omdat het geen effect heeft op de verkoop of enkel van toepassing is op zeldzame kankers, waardoor het aantal patiënten te laag is om commercieel interessant te zijn).

Loop naar de maan (Kom op tegen Kanker)
Bron: loopnaardemaan.be

En wat doen wij dan net? Wij proberen minstens 250 euro per persoon (maar natuurlijk liefst meer 😊 ) in te zamelen en gaan in ruil daarvoor per specifieke som geld die we samen ingezameld hebben, een aantal (voornamelijk loop-)uitdagingen aan:

100 euro: Haaike loopt een week lang elke dag 5km

Dit lijkt misschien niet zo spectaculair, maar aangezien het lopen de afgelopen maanden door blessures op een laag pitje stond, vormt dit zeker wel een uitdaging (laat staan het feit dat ik op werkdagen na 11u van huis nog mijn moed bij elkaar ga moeten rapen).

150 euro: Emilie loopt verkleed een wedstrijd

Hoewel we allebei keihard aan het genieten zijn van het zonnetje momenteel, hopen we stiekem dat het niet té warm is op de dag dat Emilie dit gaat moeten doen… 🙂

250 euro: Emilie loopt een trail van 21,1km, Haaike van 15km

We liepen allebei al een halve marathon, maar dat was op asfalt. Daarom gaan we nu voor een stapje meer, zijnde op onverharde weg. Omdat ik het nadeel heb dat dat hier in Zwitserland bijna onvermijdelijk veel hoogtemeters inhoudt (en vooral: omdat ik veel minder getraind ben dan Emilie momenteel), ga ik voor een iets kortere afstand.

400 euro: Haaike loopt 10km in één uur

Ahum ja, ik liep dan misschien al wel langere afstanden, maar een snelle loper, dat ben ik nog steeds niet. Met 10 km/h moeten vele lopers waarschijnlijk nog steeds lachen, maar voor mij zou dat een gigantische stap vooruit betekenen.

450 euro: Emilie doet een loopdropping

Ofte: ze wordt op een haar onbekende plek gedropt en zoekt al lopend – zonder hulpmiddelen zoals gps, gsm… – de weg terug naar huis. No worries, ze krijgt wel een gsm (zonder internet) mee voor het geval ze echt verdwaalt, maar dan moet ze de uitdaging natuurlijk wel nog eens doen 😉

500 euro: Haaike doet een short triatlon in minder dan 1,5 uur

Bij Loop naar de Maan draait het natuurlijk in de eerste plaats om lopen, maar aangezien mijn hart ook bij andere sporten ligt, was het een logische keuze om ook daarin een aantal uitdagingen te zoeken. De combinatie met twee grote favorieten, zijnde fietsen en zwemmen, lag het meeste voor de hand en dus ga ik proberen mijn tijd van vorig jaar in Zürich te verbeteren.

600 euro: Haaike knipt haar haar kort

Bij deze de enige uitdaging waar totaal geen sport bij komt kijken, maar die desondanks misschien wel het meeste moed van allemaal zal vragen. Ik twijfel immers al jaren om mijn haren eens écht kort te knippen, maar eens ik in die kapperstoel zit, durf ik het toch niet en eindig daardoor uiteindelijk elke keer met quasi hetzelfde model. En dus laat ik het nu aan jullie over: als jullie genoeg geld geven, dan moet ik wel 😉

750 euro: Emilie rijdt 5 hellingen uit de Ronde van Vlaanderen

Waar Emilie in het lopen duidelijk de betere van ons beiden is, is fietsen iets minder haar ding. Maar we doen niet voor niets dingen die buiten onze comfortzone liggen en dus gaat ze vijf hellingen uit de Ronde van Vlaanderen oprijden. En nope, het zullen niet de makkelijkste zijn… 🙂

800 euro: Haaike rijdt 3 cols op één dag

Er was eens… een jaar waarin ik dit al deed op de Ventoux. Maar dat is lang geleden (12 jaar al!) en dus opnieuw een hele uitdaging. Vorig jaar raakte ik met veel puffen en blazen – en veel stoppen – twee Alpencols over; als jullie in totaal 800 euro storten dan voeg ik er daar nog eentje aan toe!

1000 euro: Emilie en Haaike lopen in 2018 een marathon

Ahum ja, ergens willen we doodgraag dat we 1000 euro zouden kunnen inzamelen, tegelijk snappen jullie misschien wel dat we daar ook een beetje schrik voor hebben. Want jawel, als we aan dat zotte bedrag komen – toch het dubbele van wat we zouden “moeten” inzamelen – dan gaan we een marathon lopen. Weliswaar niet meer voor het einde van de actie op 8 oktober, aangezien een marathon niet iets is dat een mens “zomaar eventjes” kan doen, maar wel volgend jaar. Zij die gaan sterven, groeten u 😉

Samengevat komt het er dus op neer dat hoe zotter de bedragen zijn die jullie storten, hoe zotter de uitdagingen worden die wij aangaan 😊 Wie op jaarbasis minstens 40 euro aan Kom op tegen Kanker stort, heeft recht op een fiscaal attest en kan zo via de belastingen 45% van zijn of haar donatie recupereren. Helpen jullie kanker mee naar de maan?

Een kleine stap voor ons, een gigantische stap in de strijd tegen kanker!

Jullie kunnen deze actie steunen via onze pagina’s:

Heel erg bedankt!

Emilie en Haaike

Rije, rije, rije

Jah, goed bezig met die 40 dagen bloggen: typ ik gisteren onderstaand blogje, vergeet ik het toch wel niet te publiceren i.p.v. enkel als draft op te slaan zeker? Bon ja, vandaag komt er normaalgezien nog een bericht aan, dus als jullie willen doen alsof jullie dit gisteren al lazen, dan weet niemand nog dat ik even verstrooid was 😉

Misschien weten jullie nog dat ik vorig jaar stevig tegen de grond smakte in de afdaling van de Klausenpass? Op het eerste zicht leek de schade aan mijn koersfiets wel mee te vallen: mijn stuur moest rechtgetrokken worden en het was even prutsen om mijn versnellingen weer goed te krijgen, maar daarna leek ik weer vertrokken te zijn. Jammer genoeg zorgde die val toch voor wat meer schade: tijdens een rit een paar weken later merkte ik immers dat mijn fiets niet meer stabiel aanvoelde en dat bleek aan het balhoofd te liggen. De raming van de fietsenmaker om dat balhoofd en andere – kleinere, maar daarom niet minder belangrijke – mankementen op te lossen, bedroeg echter meer dan de helft van wat die fiets – ondertussen toch al 16,5 jaar geleden – gekost heeft.

Le petit requin

Voeg aan die prijs en ouderdom nog het eigenlijk iets te grote kader toe en de beslissing om voor een nieuwe te gaan, was vrij logisch. Gelukkig liep het wegseizoen toen net ten einde en kon ik in de winter rustig op zoek gaan naar een nieuw model. Wie mij op instagram volgt, zag daar eind januari een eerste selectie verschijnen, gebaseerd op online onderzoek. Volgende stap was het bekijken van die modellen “in ‘t echt”, waardoor er niet alleen twee geschrapt werden (zo vond ik de onderbuis van de BMC toch iets te breed), maar ik twee weken geleden in een fietsenwinkel in België ook halsoverkop verliefd werd op een model dat ik in mijn online zoektocht niet eens een blik gegund had.

Dag 30 – Eerste selectie in de zoektocht naar een nieuwe koersfiets #keuzeskeuzes #afscheidvanmijn16jarigros

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Ah ja, het leek mij immers slimmer om dit keer niet voor een mannen-, maar wel voor een vrouwenkader te gaan, zodat de geometrie beter op mij afgestemd zou zijn. Tot ik dus een mannenmodel zag staan dat niet alleen technisch alles had wat ik wilde (carbon kader, Ultegra versnellingen…), maar er ook nog eens suuupermooi uitzag in mat zwart met accenten in turquoise. Het onmiddellijk bestellen wilde ik niet, ik wilde er toch eerst even een nachtje over slapen. Alleen moesten we na dat nachtje terug naar huis en bleek hij in Zwitserland een pak duurder te zijn (uiteraard, alles is daar duurder, maar dit was zo een van die gevallen “in verhouding écht veel duurder”).

En toen moesten we onverwacht terug naar België komen… Met mijn grootmoeder gaat het gelukkig al veel beter, al heeft ze voorlopig wel nog constant iemand nodig die bij haar blijft en voor eten e.d. zorgt – wat ik momenteel dus doe, zodat mijn, bij haar inwonende, nonkel wat ontlast wordt en kan gaan werken.
Het “voordeel” van onze terugkeer (veel te positief woord, want uiteraard waren we liever niet moeten afkomen, maar jullie snappen het wel) was dan weer dat we het afgelopen weekend nog eens naar die fietsenwinkel konden. Die liefde op het eerste zicht was ook bij de tweede kennismaking nog even groot en dus besliste ik trouw te blijven aan het merk van mijn oud ros en een bestelling te plaatsen. Dat het een mannenkader is, maakt uiteindelijk ook weer niet zoveel uit: een goede opmeting zorgt ervoor dat ik de juiste kadermaat krijg, met een aan mijn geometrie aangepaste stuurbreedte en stuurpen.

Le petit requin

Mooi toch he? 🙂
Jullie krijgen nog wel eens een volledig zicht eens de fiets toegekomen is (dit zijn details van het toonzaalmodel). En mijn oude? Daar twijfel ik nog tussen een tweede leven als een soort hometrainer – iets waarvoor een kapot balhoofd geen probleem is – of een volledige herbestemming. To be continued 😉

Halve Klausenpassplog

In aanloop naar het Alpenbrevet, waarvoor Johan en ik respectievelijk drie en twee cols over moeten geraken, besloten we om een stevige training te voorzien. ‘s Ochtends trokken we richting Näfels, waar we verwelkomd werden door een kleine vliegtuigformatie…

Klausenpassplog

Vanuit dat dorpje startten we samen voor een opwarming van 25km tot aan de Klausenpass. Aan de voet splitsten we: Johan klimt niet alleen veel sneller dan mij, maar had ook een grote lus van 140km voorzien waarbij hij na de Klausenpass nog de Pragelpass zou beklimmen.

Klausenpassplog

Mijn plannen waren iets minder ambitieus: ik zou tot de top van de Klausenpass rijden, maar daar omdraaien en langs dezelfde weg terugkeren. Jullie horen het al aan de voorwaardelijke wijs: mijn dag verliep niet echt zoals gepland…

Klausenpassplog

Na amper een paar kilometer begon ik het al heel lastig te krijgen: mijn benen voelden aan alsof er geen greintje kracht meer in zat. Aangezien er maar geen einde leek te komen aan de percentages van 7 à 8% (zwaar!), zocht ik een plekje in de schaduw op om even te bekomen en wat energie bij te tanken.

Klausenpassplog

Dat hielp gelukkig wel wat, dus na een kwartiertje reed ik verder. Vanaf de tiende kilometer zaten er vijf plattere kilometers in, die niet alleen wat rust, maar ook een fantastisch zicht boden.

Klausenpassplog

Deze hoogvallei, Urnerboden, is met 8km lengte de grootste alpenweide van Zwitserland. En ja, in een alpenweide horen uiteraard ook koeien-met-bellen thuis.

Klausenpassplog

Jammer genoeg bleken noch de mooie omgeving, noch de plattere kilometers echt soelaas te bieden, waardoor ik bij het begin van het tweede sterk stijgende deel van de klim besliste rechtsomkeer te maken. Weliswaar pas na eerst nog een kwartier in de graskant te zitten twijfelen, want opgeven op een klim, dat heb ik nog nooit moeten doen en was dus toch een beetje pijnlijk. Maar bon ja, als je lichaam aangeeft dat het niet gaat, dan gaat het niet…

Klausenpassplog

Klein voordeel van terugkeren was dan weer dat ik even tijd kon nemen om te stoppen bij een dorpsfeest. Het is op de foto niet echt te zien, maar een aantal mannen waren aan het schwingen en dat blijkt – zo leerde het internet mij achteraf – een soort worstelen te zijn, waarbij de deelnemers jutten broeken dragen en met één hand de broek van de tegenstander moeten vasthouden, terwijl ze hem moeten vloeren. Rare Zwitsers…

Klausenpassplog

Daarna was het tijd om de afdaling in te zetten. In deze bocht liep het echter mis: was het vermoeidheid, was het verstrooidheid… geen idee, maar in elk geval vergat ik mijn pedalen juist te houden (ofte: pedaal aan de binnenkant van de bocht – in dit geval de linker – naar boven) en raakte ik met mijn linkerpedaal de grond. Ik verloor uiteraard de controle over mijn fiets, waardoor ik tegen de grond smakte.

Klausenpassplog

Uiteindelijk bleek het allemaal nog wel mee te vallen en hield ik er niet meer dan schaafwonden aan over, maar het was desondanks serieus schrikken. Achteraf besefte ik ook dat ik voor het eerst bij een val niet als eerste mijn fiets, maar wel mijzelf checkte… duidelijk een teken dat het een zwaardere val was dan ik gewoon ben 🙂
Ondanks dat het “maar” schaafwonden waren, zag ik het niet zitten om nog verder te rijden (achteraf bekeken had dat ook niet gekund, want mijn versnellingen zaten volledig geblokkeerd en mijn stuur was helemaal scheefgetrokken). Een telefoontje naar Johan leerde mij dat hij net op het verste punt van zijn tocht zat, dus op hem wachten was niet echt de meest ideale optie. Lang leve behulpzame Zwitsers echter, want na de twee motards die onmiddellijk na mijn val stopten en checkten of ik geen erge verwondingen, hersenschudding (duusd hartjes voor mijn helm in deze!) of dergelijke had opgelopen, stopte al meteen de eerste auto toen ik begon te liften. Die mensen brachten mij niet alleen terug naar onze auto 30km verderop, maar legden ook mijn fiets erin. Zooo content met hun hulp! In het toilet van een winkeltje vlakbij kon ik voor het eerst deftig mijn schaafwonden en kapotte kleding bekijken, wat toch wel een zeer uitzonderlijke selfie waard was 😉

Klausenpassplog

Alle wonden oppervlakkig schoonmaken, iets eten en drinken en wat uitrusten later, reed ik naar de Klöntalersee, waar ik met Johan had afgesproken om hem nog wat extra kilometers te besparen (en no worries, had ik mij te slecht gevoeld, hij zou uiteraard tot aan ons startpunt gereden zijn). Dat bleek een heel mooi plekje te zijn: ideaal om rustig wat te lezen in mijn boek.

Klausenpassplog

Johan kwam al even kapot – maar dan gelukkig enkel in de figuurlijke zin – toe van zijn rit: de Pragelpass die hij op het einde nog voor de wielen geschoven kreeg, bleek lichtelijk dodelijk qua percentages (met dank aan mijn broer, die hem de rit aanraadde na zelf half gestorven te zijn op die klim 😉 ). Die twee hebben mekaar echt wel gevonden in om ter zotst sporten…
We vonden dan ook dat we allebei wel genoeg afgezien hadden om een ijsje te verdienen. Al is het in dit geval wat lastig om dat woord verplicht in zijn verkleinvorm te moeten gebruiken, want met drie bollen én slagroom én chocoladesaus, was het nu niet bepaald een ijs”je”. Maar lekker, mmm 😉

Klausenpassplog

Laten we het er maar op houden dat het een dubbel dagje qua gevoelens en ervaringen was!

Om te vergeten:

  • Het geluid en gevoel van mijn gezicht dat over de grond schuurde. Ook al heb ik geen te erge schrik opgedaan (ik ben de week erna al terug op mijn fiets gekropen voor een korte klim én afdaling) en was de schaafwonde op mijn gezicht de minst erge, dat geluid, brrrrr, ik hoor het nu nog…

Om te onthouden:

  • De Zwitsers! Want ook al doen ze aan rare sporten, ze zijn vooral heel erg behulpzaam.
  • Ik ben er heel goed vanaf gekomen: iets meer naar rechts neerkomen en ik had 20m lager kunnen liggen, iets anders vallen en ik had misschien iets gebroken…
  • Lang leve mijn helm! Ik heb hem ondertussen vervangen, want aangezien ik duidelijk op mijn hoofd terechtgekomen ben, is de kans te groot dat hij niet meer voldoende stevigheid biedt. Maar hey, liever een nieuwe helm moeten kopen dan mogelijks een kapot hoofd.
  • Binnenpedaal al-tijd naar boven houden in een scherpe bocht! Want ja, ik wilde wel eens weten hoe plat ik ga in een bocht, maar om nu op deze manier te beseffen dat ik blijkbaar zo plat ga liggen dat mijn pedaal tegen de grond komt, nope, dat was nu ook weer niet nodig.
  • Johans uitspraak dat “dit echt wel de mooiste dag van het jaar geweest is he tot nu toe”. Hij had het weliswaar over het weer, maar euhm ja, ik kon toch niet echt helemaal akkoord gaan 😉

Short triatlon Zürich 2016

De afgelopen weken broebelde mijn hoofd wat over met een hele hoop leuke, maar ook minder leuke dingen: al het geregel rond de renovatiewerken, de aankomende verhuis, beslissingen over onze auto, mijn studie, tussendoor ook nog bezoek, sportwedstrijden… Blogs lezen, dat ging nog wel, maar zelf verwoord krijgen wat er allemaal in mijn hoofd rondzweefde, dat lukte dan weer niet. Ach ja, het voordeel is dat ik nu extra veel te vertellen heb 😉
Om te beginnen: onze eerste triatlonwedstrijd!

Le petit requin

Voorbereiding

In het voorjaar schreven we ons in voor de korte triatlon van Zürich, goed voor een halve kilometer zwemmen, 20 km fietsen en vijf kilometer lopen. We overwogen ook de Olympische triatlon (1,5 km zwemmen – 40 km fietsen – 10 km lopen), maar hoewel we die afstanden elk apart wel aankunnen, leek de korte combinatie ons uiteindelijk wel genoeg uitdaging voor een eerste wedstrijdervaring. Achteraf bekeken waren we heel blij met die keuze, want waar we bij de inschrijving iets te weinig rekening mee hadden gehouden, was de voorbereiding. Met vijf weken België en bijhorende bezoekjes kwam er van trainen namelijk niet zo veel in huis: enkel het lopen werd echt op peil gehouden; verder ging ik amper twee keer een toertje fietsen. Door mijn oogoperatie mocht ik bovendien een tijdje niet zwemmen…
Voeg daar nog aan toe dat we op de terugweg naar Zürich door file pas tegen middernacht in ons bed lagen en de ochtend erna al om 5u uit de veren moesten om onze startnummers en dergelijke af te halen en jullie begrijpen waarschijnlijk wel waarom Johan even overwoog om niet mee te doen. Ik wilde echter absoluut aan de start verschijnen, nadat ik een vorige wedstrijd door vermoeidheid al had moeten laten schieten en ja, als ik dan toch opstond, kon hij evengoed ook meedoen 😉 (op het moment zelf heeft hij mij wel eventjes vervloekt, maar no worries, uiteindelijk was hij heel blij dat we hebben deelgenomen).

De wisselzone

Eens we onze startnummers hadden afgehaald en identificatiestickers op onze fietsen, helmen en rugzakken gekleefd hadden, konden we naar de wisselzone. Na wat gespiek bij de sporters rondom ons, kwamen we uiteindelijk tot onderstaande configuratie:

  • koershandschoentjes aan het stuur bevestigd en koersschoenen ingeklikt in de pedalen, om al rijdend aan te doen (ging bij mij goed; Johan daarentegen heeft zo ongeveer gezworen het nooit meer op die manier te doen 🙂 )
  • koersbroek en looptruitje op de fiets gehangen om zo snel mogelijk te kunnen wisselen met de zwemkledij (misschien kopen we op termijn wel een triatlonpakje, maar het leek ons wat zot om daar al meteen in te investeren)
  • helm los op de fiets gehangen, zodat we die ook direct konden aandoen (het is namelijk verboden om met je fiets te bewegen – zowel lopend als fietsend – zonder je helm te dragen)
  • loopschoenen op de grond met een zak tegen de regen erover als bescherming

Short triathlon Zürich (Le petit requin)

Bij het verlaten van de wisselzone kregen we een chip voor de tijdsmeting, die we aan onze enkel moesten bevestigen. Meer dan op de kaart met het fiets- en loopparcous kijken en aan land eens van het eind- naar het startpunt van het zwemmen wandelen, deden we uiteindelijk niet meer. We waren te moe om energie te willen verspillen aan veel opwarmen en hoopten dan maar dat de fietstocht van 10 km van thuis naar de start ‘s ochtends vroeg wel voldoende zou zijn 🙂

Zwemmen

Het eerste onderdeel was meteen hetgene dat ons het minste ligt: Johan, wiens wedstrijd 20 minuten voor de mijne startte, slaagde er weliswaar in om de volledige afstand in crawl te zwemmen, maar is niet zo’n snelle zwemmer. Ik was in totaal dan weer iets sneller, maar was nog maar – ruw geschat – 50m ver toen ik al moest overschakelen van crawl op schoolslag. Nog wat werk dus aan de winkel, want hoewel ik ben blijven afwisselen tussen beide slagen, zou het uiteraard sneller gaan moest ik de volledige afstand in crawl aankunnen.

De start zelf is trouwens vrij chaotisch: samen het water inlopen is voor mij weliswaar het beste (anders sta ik 10 minuten te treuzelen voor ik de kou kan overwinnen 😉 ), maar zeker de eerste tientallen meters is het opletten om geen slagen uit te delen of te krijgen van andere zwemmers.

Om te onthouden voor de volgende keer:

  • chip vaster aanspannen, want die komt tijdens het zwemmen losser te zitten (zou ik nochtans moeten weten van het duiken, want mijn horloge en kompas span ik boven water ook altijd heel strak aan, zodat ze onder water goed zitten).
  • sportbeha onder mijn zwempak aandoen was een goed idee: het hindert het zwemmen niet en ik moet bij het omkleden tenminste niet staan prullen met een beha op een vochtig lichaam (want ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij mij krult dat dan langs alle kanten op)
Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Geen foto’s van tijdens het zwemmen, wel eentje van toen we uit het water kwamen. En ook: oh boy, ik wist het wel al, maar het is echt wel héél duidelijk wie van ons twee het strakste staat… (Bron: http://www.finisherpix.com)

Fietsen

Aangezien de volgorde van de sporten tijdens een triatlon blijkbaar bepaald wordt door de veiligheid, was het na het zwemmen tijd om op de fiets te klimmen. Als er tijdens het zwemmen iets misgaat, kunnen de gevolgen immers veel erger zijn dan op de fiets en op de fiets erger dan al lopend, omdat je enerzijds tijdens het lopen minder zwaar kan vallen en anderzijds makkelijker kan overschakelen naar stappen bij complete uitputting.

Onze fietsroute bestond uit twee rondes van elk 10km, wat het voordeel had dat Johan en ik elkaar onderweg kruisten, toen hij in zijn laatste en ik in mijn eerste ronde zat, en we elkaar dus even konden aanmoedigen. Toen ik aan mijn tweede ronde bezig was, kwam ik hem overigens nog eens al lopend tegen.
Het fietsen ging bij allebei vrij vlot (Johan fietste 33 minuten; ik vijf minuten langer): bij mij was het samen met het lopen mijn beste nummer, want ik eindigde bij beide nummers op ongeveer dezelfde plaats in de ranking. We hadden weliswaar geluk dat onze route vrij vlak was, omdat we op de weg langs het meer bleven; de Olympische triatlon moest tijdens hun 40km een aantal keer een stevig klimmetje over.

Om te onthouden voor de volgende keer:

  • zorgen dat ik geen waarschuwing van de scheidsrechter krijg 🙂 . Het was gelukkig “maar” een waarschuwing, omdat ik niet rechts genoeg reed en het achterkomers dus moeilijker maakte om mij in te halen; sommige andere overtredingen kunnen namelijk zorgen voor een stop and go in de penaltybox (rechts inhalen, fietsen in de wisselzone), een twee minuten durende stop in de penaltybox (wanneer je gebruikt maakt van de slipstream van je voorganger) of zelfs diskwalificatie (o.a. – en geheel terecht – wanneer je afval weggooit).
  • drinkbussen meenemen! Doordat onze drinkbussen nog ergens in een verhuisdoos zaten, hadden we er totaal niet aan gedacht om ze mee te nemen. Maar aangezien er geen bevoorrading was tijdens het fietsen, wilde dat zeggen dat we zowel het zwemmen als het fietsen zonder drank aflegden, wat toch niet meteen ideaal te noemen is. Stomme fout, maar bon ja, eentje die we volgende keer – met een opnieuw ingerichte keuken – normaal niet meer zullen tegenkomen 🙂

 

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Lopen

Ging de overgang van zwemmen naar fietsen nog vrij vlot, dan was de overgang naar het lopen serieus doorbijten: mijn benen leken de eerste honderden meters wel 100 kilo te wegen… Ook die overgang is dus duidelijk iets waar we nog wat op kunnen trainen.

Bij Johan was het lopen zijn beste nummer: hij legde de 5km af in net geen 24 minuten. En dan mispakte hij zich op het einde nog, omdat je – best wel verwarrend – onder een eerste boog doorging vooraleer naar de effectieve finishboog te lopen. Johan dacht dat die eerste boog de finish was en perste er dus een spurtje uit, om dan – compleet leeggelopen – te merken dat hij nog 300m moest afleggen. De oudere man die hij net nog vrolijk overgegaan was, haalde hem zo vlak voor de meet toch weer in…

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Ik zat – gelukkig – te leeg om bij de eerste boog nog te willen spurten, al zorgden Johans aanmoedigingen ervoor dat ik in het zicht van de echte meet mijn laatste krachten toch nog aansprak 🙂 . Goed voor een tijd van net geen 31 minuten, zeker niet slecht dus wetende dat ik vaak trager dan dat loop (en dan niet eerst gezwommen en gefietst heb).

Heel tof was ook dat bij de laatste bocht je naam op de aankomstboog verscheen, waardoor de speaker je persoonlijk kon verwelkomen aan de aankomst.

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Hoewel we allebei vrij achteraan in onze leeftijdscategorie eindigden (Johan in 1u25′ op plaats 89 van 105 en ik in 1u34′ op plaats 91 van 103), waren we best wel tevreden met die uitslagen. Gezien de voorbereiding, de vermoeidheid en vooral het feit dat dit onze eerste triatlonervaring was, is ongeveer anderhalf uur best wel ok. We weten alleszins waar we op moeten trainen voor de volgende keer, want jup, die volgende keer, die komt er zeker! Wanneer en of het opnieuw de korte of toch de Olympische wordt, dat zien we nog wel 🙂

Halve marathonplog Genève

Na alle voorbereidingen was het zondag tijd voor het echte werk. Al startte ons halve marathon-weekend al op zaterdag, want na een treinrit van ruim 3u kwamen we aan in Genève.

Vanaf het station ging het onmiddellijk richting airbnb, waar vooral loopkleren in de kleerkast terechtkwamen 🙂

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Waarna we richting loopdorp trokken om er ons loopnummer en -t-shirt af te halen…

Halve marathon Genève (Le petit requin)

… en er wat rondliepen tussen de verschillende standjes met loopkleren, energiedrankjes, -gels, -repen en dergelijke meer.

Halve marathon Genève (Le petit requin)

We wierpen een blik op wat ik eerst dacht dat onze finishlijn ging zijn, maar uiteindelijk die van de wedstrijden zaterdagavond (10km en de kortere Genevoise van 6,5km) bleek te zijn. Voor de halve en de volledige marathon op zondag werd namelijke een volledige brug afgesloten.

Halve marathon Genève (Le petit requin)

De rest van de dag brachten we door met een bezoekje aan Genève, later toon ik nog wel eens meer daarvan. We deden het vooral rustig aan om onze voeten wat te sparen, dus een heel uitgebreid bezoek was het niet. ‘s Avonds had ik geboekt in een pastarestaurant, ah ja, wat anders?!

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Terug in ons tijdelijk appartement deden we de laatste voorbereidingen: loopnummer bevestigen, kleren klaarleggen…

Halve marathon Genève (Le petit requin)

… en nog een half uurtje yoga met stretchoefeningen!

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Ons ontbijt ‘s ochtends bestond opnieuw uit pasta, dit keer met ahornsiroop en aangevuld met bananen. Een ontbijt dat ik vroeger, toen weliswaar met bruine suiker, wel vaker at voor de zwaarste fietstochten 🙂

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Daarna was het tijd om vanuit het centrum te vertrekken naar de start in Chêne-Bourg, een dorpje vlak naast Genève. Uiteraard moest ik ondertussen al voor de derde keer die ochtend naar de wc en dus was het aanschuiven in de rij.

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Een moment waar we dan maar van profiteerden om een “voor”-foto te nemen, eentje waar we er eigenlijk allebei nogal moe op uitzien, vind ik.

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Kort voor 8h gingen we het zakje met onze truien en mijn fototoestelletje afgeven. Die werden op nummer in vrachtwagens gesorteerd en zo naar de aankomst gebracht. Super georganiseerd, want zowel bij het afgeven als bij het afhalen verliep dit heel vlot!

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Aangezien ik mijn toestelletje afgaf, heb ik uiteraard ook geen foto’s van tijdens de wedstrijd. Niet dat ik daar sowieso aan zou gedacht hebben eigenlijk 🙂
Hieronder dus een paar foto’s van de organisatie: eerst van Johan, want die liep – uiteraard – véél sneller dan mij en finishte in een zotte 1u41′, goed voor zijn snelste halve marathon ooit!

Halve marathon Genève (Le petit requin)
Bron: marathon-photos.com

Tegen alle verwachtingen in ging het ook bij mij vrij vlot en voelde ik mijn enkel tijdens het lopen totaal niet (nochtans deed hij bij het opstaan wél pijn). Ik liep veel trager dan Johan natuurlijk, maar met 2u17′ – goed voor 9,3 km/h gemiddeld – wel veel sneller dan ik zelf gedacht had! Daarmee liet ik 600 mensen achter mij, dus jeeej, niet laatste 😉 . Maar vooral: het was eigenlijk heel plezant lopen, met regelmatige aanmoedigingen van mensen aan de kant, kindjes die handjeklap wilden doen (en eentje die – op basis van het vlagje op mijn nummer – “ouais, la Belgique” riep), een DJ in de tunnel waar we door liepen, een onbekende Belg die mij “Haaike, ge doet dat goed” toeriep (heel verrassend, want ondanks dat mijn naam ook op mijn nummer stond, had ik een persoonlijke aanmoediging echt niet verwacht!)…

Het was vrij warm, maar gelukkig waren er voldoende bevoorradingen om water (en stukjes banaan) bij te tanken. De verwachte klop rond 10km bleef uit, al had ik het tussen kilometer 18 en 20 iets lastiger, omdat alles wat pijn begon te doen. Gelukkig gaf het zicht op de boog van de laatste kilometer voldoende moed om er nog een versnelling uit te schudden. Heel blij dat dat nog kon!

Halve marathon Genève (Le petit requin)
Bron: marathon-photos.com

Johan stond ondertussen al ruim een half uur te genieten van het zonnetje aan de finish 😉 . Zalig om in zijn armen te kunnen eindigen! En samen op de foto te kunnen gaan, want jeej, we hebben het beide uitgelopen! 🙂

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Aangezien we nog wat tijd aan de finish doorbrachten met stretchen en wat eten en drinken, was het tegen dat we naar het appartement terug wilden, al bijna tijd voor de aankomst van de marathon. We bleven dus nog even kijken en zagen de eerste man na 2u11′ over de meet komen! En jup, professioneel atleet of niet, die doet dus 6min minder dan ik over de dubbele afstand, auwtch 😉

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Daarna was het tijd om ons te gaan omkleden en de trein terug naar Zürich te nemen. En af en toe eens blij en trots piepen op mijn horloge 😉

Halve marathon Genève (Le petit requin)

Op naar de volgende, want dat loopvirus, dat lang gesluimerd heeft, is hier in Zwitserland echt wel doorgebroken. Afspraak op 8 juni voor een avondwedstrijd 🙂