Loop naar de maan! Uitdaging: short triatlon onder 1,5u

Jullie herinneren je misschien nog dat ik vorig jaar, samen met de vriendin van mijn broer, naar de maan liep. Hoewel het oorspronkelijk de bedoeling was om de hele zomer lang updates te geven over de verschillende uitdagingen die we moesten volbrengen, is daar door omstandigheden (ahum) weinig van in huis gekomen. Onder de noemer beter laat dan nooit, komen de volgende weken eindelijk de verslagen online.

Nadat ik een week lang elke dag 5 km liep, sloeg ik tijdelijk een paar uitdagingen over en sprong meteen naar die van 500 euro, namelijk een short triathlon in minder dan 1,5 uur afleggen. Op 29 juli nam ik net zoals in 2016 deel aan de short triathlon in Zürich, waar ik toen 1u34′ nodig had om 500m te zwemmen, 20km te fietsen en 5km te lopen. Vier minuten van die tijd afdoen, leek bij de inschrijving zeer haalbaar, maar aangezien juli niet bepaald een makkelijke maand was, was ik eerlijk gezegd al blij dat ik überhaupt aan de start stond. Gelukkig was mijn moeder erbij voor de nodige mentale steun (de foto’s in dit bericht werden ook door haar getrokken). Ik wilde uiteraard wel alles geven, maar ging ervan uit dat mijn doel voor Loop naar de maan geen optie meer zou zijn.

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)
Mijn doel leek mij dan wel niet meer haalbaar, de aankomstlijn wel en dus voegde ik mijn naam ook toe aan dit bord. Punten voor wie hem vindt 😉

Nadat ik mijn fiets en materiaal geïnstalleerd had in de wisselzone, was het al ongeveer tijd om richting start te trekken. Te midden van een zee van rode badmutsen dook ik samen met alle andere vrouwen van de short triathlon het water in.

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Hoewel die rode mutsen gegeven worden voor de veiligheid – een zwemmer is door dat rood namelijk veel sneller te spotten in het water -, zorgden al die gelijke hoofden er voor dat mijn moeder al snel geen idee meer had waar ik net zat. Nu ja, ergens vanachter was sowieso een goede gok, 40 seconden winst tegenover het jaar ervoor of niet 😉

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Ik slaagde er namelijk nog steeds niet in om de hele afstand in crawl af te leggen, waardoor ik automatisch weer bij de laatsten was die uit het water kwamen. Niet dat dat er mij van weerhield om eruit te zien alsof ik aan het strijden was om een topplaats 😉

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Na de vrij vlotte wissel, was het tijd voor het fietsen, Gelukkig kon ik de oude koersfiets van mijn moeder lenen, aangezien ik op dat moment mijn nieuwe koersfiets nog niet had en mijn oude niet meer echt vertrouwde (wetende dat o.a. het balhoofd moet vervangen worden). Dat ik de 20km op die manier toch op een koersfiets kon doen, zorgde ervoor dat dit onderdeel vrij goed ging. Dat het parcours langs het meer van Zürich loopt en daardoor heel vlak is, hielp natuurlijk wel.

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)
Bewijs van focus tijdens het rijden: ik zag pas achteraf op de foto’s dat in de tegenrichting een vrouw jammer genoeg zwaar gevallen was…

Van mijn moeder hoorde ik dat het als toeschouwer trouwens ook best wel leuk is om aan de kant te staan: zo ging zij tegenover de in- en uitgang van de wisselzone staan, waardoor ze niet alleen de wissels zelf kon zien, maar ook vrouwen die voorbijreden voor hun tweede fietsronde en mannen die al aan het looponderdeel bezig waren (hun wedstrijd was 20′ voor de onze gestart). Genoeg om naar te kijken dus terwijl ik mijn rondjes draaide.

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Na twee ronden van 10km en 37′ op de fiets (goed voor opnieuw 40″ winst tegenover 2016) was het tijd om weer naar de wisselzone te gaan, al liep het daar even mis: mijn rechterschoen klikte namelijk niet meer uit, zodat ik mijn voet uit mijn schoen wrong en op één schoen de wisselzone inliep. Niet bepaald handig, maar hey, ’t is niet alsof er een podiumplaats vanaf hing 😉

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Ook de tweede wissel ging vlot, maar toen kwam wat ik al wist dat het lastigste moment ging zijn: de start van het lopen. Ik weet niet waarom het net is, maar de overgang van zwemmen naar fietsen is zoveel makkelijker dan die van fietsen naar lopen. Mijn benen voelden als lood en dat duurde dit jaar een pak langer dan vorig jaar. Hoewel 9,3km/h geen slecht gemiddelde is voor mij, liep ik toch anderhalve minuut trager dan het jaar ervoor. De slechte voorbereiding eiste in dit onderdeel duidelijk zijn tol…

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Al nam dat niet weg dat ik met de meet in zicht nog een laatste spurtje eruit perste en doodcontent over de meet kwam, want verdorie, ondanks de rotweken die achter mij lagen, was ik toch maar over die meet geraakt!

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Mijn moeder stond mij aan de finish op te wachten, al deden de drank en de koude douche (warm,  zo warm!) op het eerste moment het meeste deugd 😉

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)

Daarna was ik echter meer dan content dat ze er was, want daar waar ik vorig jaar met J. babbelde over het verloop van mijn wedstrijd kon dat nu met haar. Moest ze er niet geweest zijn, ik zou mij denk ik even heel eenzaam gevoeld hebben in het midden van de hoop sporters rond mij. Nu was het “gewoon” een fijne sportdag, eentje waarop ik afzag en daar toch gigantisch veel deugd van had!

Short triathlon Zürich 2017 (Le petit requin)
In een van de stoelen voor “finishers only” 😉

Samen met de iets vlotter verlopen wissels, eindigde ik in een tijd van 1u33’20” en dus 29″ sneller dan het jaar ervoor. Ver van de vier minuten die ik voor Loop naar de maan eigenlijk wilde afdoen van mijn tijd, maar gezien de omstandigheden, besloot ik (na toch even na te vragen bij een paar sponsors of zij dat ook ok vonden 😉 ) dat een verbetering van mijn tijd ook mocht tellen als “uitdaging geslaagd”.

Short triatlon Zürich 2016

De afgelopen weken broebelde mijn hoofd wat over met een hele hoop leuke, maar ook minder leuke dingen: al het geregel rond de renovatiewerken, de aankomende verhuis, beslissingen over onze auto, mijn studie, tussendoor ook nog bezoek, sportwedstrijden… Blogs lezen, dat ging nog wel, maar zelf verwoord krijgen wat er allemaal in mijn hoofd rondzweefde, dat lukte dan weer niet. Ach ja, het voordeel is dat ik nu extra veel te vertellen heb 😉
Om te beginnen: onze eerste triatlonwedstrijd!

Le petit requin

Voorbereiding

In het voorjaar schreven we ons in voor de korte triatlon van Zürich, goed voor een halve kilometer zwemmen, 20 km fietsen en vijf kilometer lopen. We overwogen ook de Olympische triatlon (1,5 km zwemmen – 40 km fietsen – 10 km lopen), maar hoewel we die afstanden elk apart wel aankunnen, leek de korte combinatie ons uiteindelijk wel genoeg uitdaging voor een eerste wedstrijdervaring. Achteraf bekeken waren we heel blij met die keuze, want waar we bij de inschrijving iets te weinig rekening mee hadden gehouden, was de voorbereiding. Met vijf weken België en bijhorende bezoekjes kwam er van trainen namelijk niet zo veel in huis: enkel het lopen werd echt op peil gehouden; verder ging ik amper twee keer een toertje fietsen. Door mijn oogoperatie mocht ik bovendien een tijdje niet zwemmen…
Voeg daar nog aan toe dat we op de terugweg naar Zürich door file pas tegen middernacht in ons bed lagen en de ochtend erna al om 5u uit de veren moesten om onze startnummers en dergelijke af te halen en jullie begrijpen waarschijnlijk wel waarom Johan even overwoog om niet mee te doen. Ik wilde echter absoluut aan de start verschijnen, nadat ik een vorige wedstrijd door vermoeidheid al had moeten laten schieten en ja, als ik dan toch opstond, kon hij evengoed ook meedoen 😉 (op het moment zelf heeft hij mij wel eventjes vervloekt, maar no worries, uiteindelijk was hij heel blij dat we hebben deelgenomen).

De wisselzone

Eens we onze startnummers hadden afgehaald en identificatiestickers op onze fietsen, helmen en rugzakken gekleefd hadden, konden we naar de wisselzone. Na wat gespiek bij de sporters rondom ons, kwamen we uiteindelijk tot onderstaande configuratie:

  • koershandschoentjes aan het stuur bevestigd en koersschoenen ingeklikt in de pedalen, om al rijdend aan te doen (ging bij mij goed; Johan daarentegen heeft zo ongeveer gezworen het nooit meer op die manier te doen 🙂 )
  • koersbroek en looptruitje op de fiets gehangen om zo snel mogelijk te kunnen wisselen met de zwemkledij (misschien kopen we op termijn wel een triatlonpakje, maar het leek ons wat zot om daar al meteen in te investeren)
  • helm los op de fiets gehangen, zodat we die ook direct konden aandoen (het is namelijk verboden om met je fiets te bewegen – zowel lopend als fietsend – zonder je helm te dragen)
  • loopschoenen op de grond met een zak tegen de regen erover als bescherming

Short triathlon Zürich (Le petit requin)

Bij het verlaten van de wisselzone kregen we een chip voor de tijdsmeting, die we aan onze enkel moesten bevestigen. Meer dan op de kaart met het fiets- en loopparcous kijken en aan land eens van het eind- naar het startpunt van het zwemmen wandelen, deden we uiteindelijk niet meer. We waren te moe om energie te willen verspillen aan veel opwarmen en hoopten dan maar dat de fietstocht van 10 km van thuis naar de start ’s ochtends vroeg wel voldoende zou zijn 🙂

Zwemmen

Het eerste onderdeel was meteen hetgene dat ons het minste ligt: Johan, wiens wedstrijd 20 minuten voor de mijne startte, slaagde er weliswaar in om de volledige afstand in crawl te zwemmen, maar is niet zo’n snelle zwemmer. Ik was in totaal dan weer iets sneller, maar was nog maar – ruw geschat – 50m ver toen ik al moest overschakelen van crawl op schoolslag. Nog wat werk dus aan de winkel, want hoewel ik ben blijven afwisselen tussen beide slagen, zou het uiteraard sneller gaan moest ik de volledige afstand in crawl aankunnen.

De start zelf is trouwens vrij chaotisch: samen het water inlopen is voor mij weliswaar het beste (anders sta ik 10 minuten te treuzelen voor ik de kou kan overwinnen 😉 ), maar zeker de eerste tientallen meters is het opletten om geen slagen uit te delen of te krijgen van andere zwemmers.

Om te onthouden voor de volgende keer:

  • chip vaster aanspannen, want die komt tijdens het zwemmen losser te zitten (zou ik nochtans moeten weten van het duiken, want mijn horloge en kompas span ik boven water ook altijd heel strak aan, zodat ze onder water goed zitten).
  • sportbeha onder mijn zwempak aandoen was een goed idee: het hindert het zwemmen niet en ik moet bij het omkleden tenminste niet staan prullen met een beha op een vochtig lichaam (want ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij mij krult dat dan langs alle kanten op)
Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Geen foto’s van tijdens het zwemmen, wel eentje van toen we uit het water kwamen. En ook: oh boy, ik wist het wel al, maar het is echt wel héél duidelijk wie van ons twee het strakste staat… (Bron: http://www.finisherpix.com)

Fietsen

Aangezien de volgorde van de sporten tijdens een triatlon blijkbaar bepaald wordt door de veiligheid, was het na het zwemmen tijd om op de fiets te klimmen. Als er tijdens het zwemmen iets misgaat, kunnen de gevolgen immers veel erger zijn dan op de fiets en op de fiets erger dan al lopend, omdat je enerzijds tijdens het lopen minder zwaar kan vallen en anderzijds makkelijker kan overschakelen naar stappen bij complete uitputting.

Onze fietsroute bestond uit twee rondes van elk 10km, wat het voordeel had dat Johan en ik elkaar onderweg kruisten, toen hij in zijn laatste en ik in mijn eerste ronde zat, en we elkaar dus even konden aanmoedigen. Toen ik aan mijn tweede ronde bezig was, kwam ik hem overigens nog eens al lopend tegen.
Het fietsen ging bij allebei vrij vlot (Johan fietste 33 minuten; ik vijf minuten langer): bij mij was het samen met het lopen mijn beste nummer, want ik eindigde bij beide nummers op ongeveer dezelfde plaats in de ranking. We hadden weliswaar geluk dat onze route vrij vlak was, omdat we op de weg langs het meer bleven; de Olympische triatlon moest tijdens hun 40km een aantal keer een stevig klimmetje over.

Om te onthouden voor de volgende keer:

  • zorgen dat ik geen waarschuwing van de scheidsrechter krijg 🙂 . Het was gelukkig “maar” een waarschuwing, omdat ik niet rechts genoeg reed en het achterkomers dus moeilijker maakte om mij in te halen; sommige andere overtredingen kunnen namelijk zorgen voor een stop and go in de penaltybox (rechts inhalen, fietsen in de wisselzone), een twee minuten durende stop in de penaltybox (wanneer je gebruikt maakt van de slipstream van je voorganger) of zelfs diskwalificatie (o.a. – en geheel terecht – wanneer je afval weggooit).
  • drinkbussen meenemen! Doordat onze drinkbussen nog ergens in een verhuisdoos zaten, hadden we er totaal niet aan gedacht om ze mee te nemen. Maar aangezien er geen bevoorrading was tijdens het fietsen, wilde dat zeggen dat we zowel het zwemmen als het fietsen zonder drank aflegden, wat toch niet meteen ideaal te noemen is. Stomme fout, maar bon ja, eentje die we volgende keer – met een opnieuw ingerichte keuken – normaal niet meer zullen tegenkomen 🙂

 

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Lopen

Ging de overgang van zwemmen naar fietsen nog vrij vlot, dan was de overgang naar het lopen serieus doorbijten: mijn benen leken de eerste honderden meters wel 100 kilo te wegen… Ook die overgang is dus duidelijk iets waar we nog wat op kunnen trainen.

Bij Johan was het lopen zijn beste nummer: hij legde de 5km af in net geen 24 minuten. En dan mispakte hij zich op het einde nog, omdat je – best wel verwarrend – onder een eerste boog doorging vooraleer naar de effectieve finishboog te lopen. Johan dacht dat die eerste boog de finish was en perste er dus een spurtje uit, om dan – compleet leeggelopen – te merken dat hij nog 300m moest afleggen. De oudere man die hij net nog vrolijk overgegaan was, haalde hem zo vlak voor de meet toch weer in…

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Ik zat – gelukkig – te leeg om bij de eerste boog nog te willen spurten, al zorgden Johans aanmoedigingen ervoor dat ik in het zicht van de echte meet mijn laatste krachten toch nog aansprak 🙂 . Goed voor een tijd van net geen 31 minuten, zeker niet slecht dus wetende dat ik vaak trager dan dat loop (en dan niet eerst gezwommen en gefietst heb).

Heel tof was ook dat bij de laatste bocht je naam op de aankomstboog verscheen, waardoor de speaker je persoonlijk kon verwelkomen aan de aankomst.

Short triathlon Zürich (Le petit requin)
Bron: http://www.finisherpix.com

Hoewel we allebei vrij achteraan in onze leeftijdscategorie eindigden (Johan in 1u25′ op plaats 89 van 105 en ik in 1u34′ op plaats 91 van 103), waren we best wel tevreden met die uitslagen. Gezien de voorbereiding, de vermoeidheid en vooral het feit dat dit onze eerste triatlonervaring was, is ongeveer anderhalf uur best wel ok. We weten alleszins waar we op moeten trainen voor de volgende keer, want jup, die volgende keer, die komt er zeker! Wanneer en of het opnieuw de korte of toch de Olympische wordt, dat zien we nog wel 🙂