Fair fashion, hoedoededa?

Ik kreeg al een paar keer de vraag hoe ik nu eigenlijk weet of een kledingstuk op een faire en/of ecologische manier geproduceerd is. Ondertussen kan ik zelf mijn weg al wel (wat) vinden tussen alle certificaten, merken, labels en andere wegwijzers, maar in het begin liep ik ook verloren in dat grote faire, ecobos. Lang leve lijstjes zoals dat van Kelly, die een zoekende mens heel erg op weg helpen!

Naar aanleiding van die vragen, ontstond het plan om hier een soort how to te schrijven, maar jullie kennen mij ondertussen al: tussen idee en uitvoering durven hier al wel eens maanden (om niet te zeggen jaren, ahum) te liggen. De uitvoering staat nog steeds gepland, maar tot die tijd zijn jullie misschien ook geholpen met de cursus die ik afgelopen weekend ontdekte en waar ik mij onmiddellijk voor inschreef: Future Learn (een van de vele platformen waar je online cursussen kan volgen) biedt namelijk Who made my clothes? aan, georganiseerd door de Britse University of Exeter en de globale organisatie Fashion Revolution.

Who made my clothes? (Future Learn)
Bron: Future Learn

In de cursus wordt ingegaan op de vraag hoe je kan uitvinden wie je kleren gemaakt heeft, hoe de kledingindustrie werkt, hoe je de mode-industrie zo kan beïnvloeden dat ze meer aandacht hebben voor hun werknemers en het milieu… Ze richten zich op “mensen die interesse hebben in mode, ethische handel en activisme”. De cursus duurt drie weken, waarbij je op ongeveer 4 uur per week moet rekenen om alle artikels, filmpjes e.d. door te nemen. Deelname is gratis, al heb je in dat geval slechts toegang tot 30 juli. Wie onbeperkte toegang wil – en een Certificate of Achievement – kan upgraden voor 34 euro.

Aangezien de cursus pas gestart is, heb ik nog geen idee of het effectief de moeite is (ik word overigens ook niet gesponsord voor dit bericht), maar aangezien je met een gratis profiel niet oneindig toegang hebt, laat ik het jullie liever nu al weten 🙂 . De eerste cursus start vandaag, 26 juni; mogelijk volgen er nog andere edities.

FRW, FWF (9), een verjaardag én een give-away

Voor wie nu denkt: “euh, watte?”, een beetje uitleg 😉 . Deze week is het Fashion Revolution Week (ofte dus FRW), een zevendaagse waarin er extra aandacht wordt besteed aan de (wan)toestanden in de kledingindustrie. Het is namelijk jammer genoeg nog steeds zo dat het merendeel van die industrie draait rond fast fashion (focus op véél en vaak verkopen) en er weinig tot geen aandacht gaat naar de mensen die die kleding gemaakt hebben of naar de grondstoffen die daarvoor gebruikt werden. Nadat op 24 april 2013 in Bangladesh het Rana Plaza-gebouw, waarin vijf textielfabrieken gevestigd waren, instortte en daardoor 1138 mensen stierven en 2500 anderen gewond raakten, werd de Fashion revolution opgericht. Deze beweging roept op tot een meer transparante, ethische en duurzame kledingindustrie, zodat de kleding die wij kopen niet ten koste gaat van onze planeet en van andere mensen.

Fashion Revolution
Bron: fashionrevolution.org

Tijdens deze Fashion Revolution Week worden er in meerdere landen verschillende events georganiseerd. In België is het – na twee Fair Fashion Fests – dit keer jammer genoeg iets beperkter, maar in bijvoorbeeld Nederland staat er morgen een photo booth in Amersfoort en zondag een kledingruil in Utrecht gepland. Al ben ik stiekem wel blij om op dit moment in Zwitserland – en dan specifiek in Zürich – te wonen, want behalve een paar drinks bij faire winkels afgelopen week, wordt er morgen op drie plaatsen een Fashion Revolution Day georganiseerd (in Zürich is dat o.a. met een markt waarop duurzame merken aanwezig zijn, filmscreens van vb. The True Cost, een podiumsdiscussie…) en staat er zondag nog een grote kledingruil op de planning. Mijn weekend is dus goed gevuld 😉

rrrevolve reclame (Le petit requin)
Heerlijk eerlijke reclame van rrrevolve, een faire winkel waar gisteren een FRW-apero doorging

Wie hier al wat langer meeleest, weet dat dit een onderwerp is dat mij nauw aan het hart ligt. Ik koop ondertussen al enkele jaren geen nieuwe kleding meer uit winkels of van merken die niet minstens een fairtrade of ecologisch label dragen, maar ga ofwel voor tweedehands ofwel voor verantwoorde nieuwe kledij. Af en toe post ik daar op deze blog over, al besef ik – nu ik de datum van het laatste bericht uit de reeks zie – dat dat eigenlijk nog veel te weinig gebeurt. Die posts verschijnen onder de naam Fair wear Friday, een initiatief van groene voorbeelden Ma vie en vert, Villa Lisa en Juffrouw Sanseveria.

Logo Fair wear Friday

In deze Fashion Revolution Week meets Fair wear Friday geef ik jullie een overzicht van wat ik deze week op instagram rond het thema postte, namelijk een aantal (soortement) outfitposts waarin ik merken aansprak. In het beste geval om hen te bedanken omdat ze aandacht besteden aan het onderwerp, maar jammer genoeg natuurlijk ook om merken die bij de kneusjes van de klas horen op te roepen tot actie door hen de vraag te stellen “whomademyclothes?“. Kwestie van dit bericht niet oneindig lang te maken, ga ik er hier niet gedetailleerder op in, maar sommige stuks zullen sowieso later nog wel eens aan bod komen in een FWF-bericht (en ik ga dit keer echt wel niet meer zo lang wachten met een vervolg!).

Ik wilde wat variatie brengen in de verschillende modegebieden en dus dook ik maandag in mijn schoenenschuif…

… toonde ik woensdag een volledige outfit…

… en gaf ik mijzelf vandaag figuurlijk bloot door mijn ondergoed te tonen.

En hoe zit dat dan met die verjaardag? Wel, vandaag ben ik exact drie jaar aan het bloggen! Hoeraatje voor mijzelf, want eerlijk, toen we drie jaar en één dag geleden naar hier verhuisden en ik besloot familie en vrienden door middel van een blog op de hoogte te houden van ons reilen en zeilen, had ik niet gedacht dat ik drie jaar later niet alleen nog altijd zou bloggen, maar ook al supertoffe mensen zou hebben leren kennen – online en offline -, nieuwe inzichten zou hebben opgedaan en een blij opspringend hartje zou hebben bij elke commentaar die hier binnenkomt. En aangezien dat uiteraard allemaal niet zou gebeuren zonder al wie hier komt lezen, geef ik een cadeautje weg aan jullie. Want serieus, jullie zijn echt zo’n toffe lezers!

Wat houdt dat cadeautje in? Om in het thema van deze week en deze blog te blijven, wordt het iets in drievoud:

Something Haaike, something Swiss
Something fair, a bliss and a kiss

En voor wie het zich afvraagt, het is niet omdat ik mij op een trouwwijsje baseer, dat dát een thema zou zijn 😉
Wat het something fair betreft, ga ik al een tipje van de sluier oplichten: de winnaar van de give-away krijgt namelijk een paar faire kousen. Volgens de merken die ik hier in Zürich kan kopen (want nope, het wordt geen tweedehands paar 😉 ), zal dat een paar worden van Minga Berlin, Thought (het vroegere Braintree) of Naturaline. En aangezien een mens zich daar tegenwoordig best voor verantwoord: dit bericht wordt niet gesponsord; ik vernoem die merken hier gewoon omdat ik zelf blij ben wanneer anderen dat doen en ik zo nieuwe ontdekkingen in het faire en ecologische wereldje kan doen.

Logo Fair wear Friday

Kans maken op het cadeautje is heel simpel: hieronder reageren met het antwoord op deze twee vragen:

  • koop jij fair of eco fashion en zo ja, wat is je favoriete merk? (hoezo, ik gebruik jullie om inspiratie op te doen 😉 )
  • wat is/zijn je lievelingskleur(en)? (zodat ik toch een leidraad heb wanneer ik een paar kousen ga uitkiezen; voor de maat contacteer ik de winnaar wel apart)

Meedoen kan tot en met zondag 28 mei om middernacht. De winnaar maak ik in de week erna bekend 🙂

Fair wear Friday (8)

Het lijkt hier wel een halve inhaalweek te worden, want behalve het boekenbericht dat jullie nog te goed hadden, beloofde ik jullie eind april al een betere blik op de fantastische tas die Kelly voor mij maakte! Al zorgt die schandelijke vertraging er wel voor dat ik jullie ondertussen op basis van anderhalve maand intensief gebruik kan vertellen dat ze niet alleen mooi, maar ook heel praktisch is (Elk nadeel heb zijn voordeel om in EK-voetbalsferen te blijven…). Wie bij Kelly zelf meeleest, moest overigens ook helemaal niet zo lang wachten 🙂 (en kan daar ook terecht voor details over patroon en stoffen).

Logo Fair wear Friday
Een initiatief van Ma vie en vert, Villa Lisa en Juffrouw Sanseveria

Maar goed, genoeg inleiding, over naar de foto’s en de feiten: toen Kelly tot mijn verbazing “ja” antwoordde op mijn eigenlijk lachend bedoelde vraag of ze ook tassen op bestelling maakte, ging het in mijn hoofd vooral van “whiiii, ik mag een tas op maat laten maken”!
Hoe ik wilde dat die tas er zou gaan uitzien, was vrij snel beslist: mijn groene tas, die jullie al eerder zagen voorbijkomen, was namelijk mijn enige grote tas. Hoewel ik nog steeds heel blij ben met die aankoop, past de kleur uiteraard niet bij elke outfit even goed. Zeker bij rood, een kleur die toch veelvuldig in mijn kast voorkomt, zorgde het al eens voor een lichtelijk kerstboomgevoel 🙂 . Groot en neutraal waren dus zonder enige twijfel de belangrijkste voorwaarden.

FWF 8 (Le petit requin)

Ik snuffelde wat door Kelly’s archief en onder meer deze geweldige jeansbroeken- en kippentassen, in combinatie met mijn contentement over mijn groene tas, leidden tot een voorkeur voor een rechthoekige vorm. Daarnaast leken een paar zakjes mij ook wel praktisch voor sleutels en gsm. Kelly mailde enthousiast terug met nog een paar vraagjes o.a. over hoe ik de rits wilde en daarna was het spannend afwachten.

FWF 8 (Le petit requin)

De tas die Kelly maakte, overtrof mijn verwachtingen compleet. Kijk maar eens naar die mooie combinatie van donker- en lichtgrijs! Kijk naar die mooie belijningen van tassenband en zakjes! Iets wat mijn moeder overigens een zodanige “oh, zo mooi” ontlokte, dat ik toch even heb moeten benadrukken dat de tas wel degelijk met mij mee zou gaan naar Zwitserland 😉

FWF 8 (Le petit requin)

Kijk naar die verzonken rits, die perfect afgestemd is op de kleur van de binnenafwerking!

FWF 8 (Le petit requin)

Kijk naar al die zakjes! Kelly schatte volledig juist in dat ik een mengelmoes van stofjes (en dus op en top verwerking van stofrestjes) daarvoor zeker zou kunnen appreciëren. Heel esthetische buitenkant, heel praktische binnenkant, check! De zijzakken zijn ideaal voor mijn waterfles, pennenzak en/of paraplu. In de kleine zakjes kan ik mijn sleutels en gsm kwijt en in de grotere zakken vinden mijn boeken en laptop een plaatsje.

FWF 8 (Le petit requin)

In de buitenzakken is meestal mijn klein fototoestelletje te vinden, kwestie van dat altijd bij de hand te hebben 🙂 . Of zoals op deze foto’s, mijn nieuwe zonnebril. Ook die hoort in deze rubriek thuis: het is namelijk een model uit bamboe, wat dus wel een paar hoeraatjes voor hernieuwbaar materiaal waard is!

FWF 8 (Le petit requin)

Ongesponserd en al, maar wie ook op zoek is naar een houten zonnebril, is misschien wel geholpen met de resultaten van mijn zoektocht: de mijne komt van het Zwitserse Bambuu, maar er zijn er ook te vinden bij het eveneens Zwitserse Einstoffen, het Belgische merk Antonio Verde en het Duitse Kerbholz (vanwaar ook mijn horloge komt die ik jullie in de vorige FWF toonde).

FWF 8 (Le petit requin)

Weer een paar stappen verder op weg naar een faire en ecologische kleerkast! Dikke merci Kelly!

Fair wear Friday (7)

Jullie weten ondertussen al dat ik al eens een schop onder mijn gat kan gebruiken om voor i.p.v. achter de camera te kruipen, maar wanneer Earth Day op een vrijdag valt en het dan ook nog eens Fashion Revolution Week is (waar ze hier in Zürich volop aan mee doen, hoera ende joepie), dan is dat meer dan voldoende schop. Tijd voor de ondertussen toch al zevende editie van Fair wear Friday op deze blog (en nog lang niet uitverteld, nope nope). Voor wie het nog niet wist: met dank aan gangmakers Ma vie en vert, Villa Lisa en Juffrouw Sanseveria!

Logo Fair wear Friday

Kwestie van het mijzelf iets makkelijker te maken op gebied van poseren, besloot ik naar een van de speeltuinen hier in de buurt te gaan. Net nadat de zon grotendeels achter de heuvel verdween weliswaar, want het kind uithangen voor het oog van de camera (die ik dan nog zelf instel ook) is één ding, dat doen onder het oog van andere spelende kindjes, dat is toch nog net iets teveel gevraagd 😉 . Publiek had ik desondanks, van de zeer nieuwsgierige, maar gelukkig ook zeer stille en niet veroordelende soort:

FWF 7 (Le petit requin)

Mijn outfit bestaat dit keer uit:

FWF 7 (Le petit requin)

  • Trui: laten we maar meteen beginnen met het kneusje van de groep, toch op gebied van fair en ecologisch gehalte. Op de schaal van “graag gedragen” scoort het wél heel hoog; in die mate dat dit truitje er ongeveer in zijn eentje verantwoordelijk voor is dat ik wil leren naaien. Er gaat immers ooit (maar laat het nog lang zijn aub!) een dag komen dat het versleten zal zijn en tegen dan hoop ik een even comfortabel, zacht en mooi exemplaar (het detail op de rug!) te kunnen maken.

FWF 7 (Le petit requin)

  • Jeans: hetzelfde model van Kuyichi als mijn eerste faire exemplaar, maar dan een donkerdere kleur. Het zijn de enige twee jeansbroeken die ik heb (en met uitbreiding eigenlijk de enige twee broeken momenteel), dus ze worden niet alleen graag, maar ook veel gedragen.
    Ellen sprak een tijdje geleden over de negatieve aspecten van jeans en daarom heb ik Kuyichi onlangs een mailtje gestuurd om te vragen hoe hun verfprocédé verloopt. Op hun website vind je bij het ene bedrijf dat voor dat deel van het maakproces verantwoordelijk is, namelijk geen specifieke uitleg over het productieproces, bij het andere staat dat ze voldoen aan de Oeko-Tex 100 test (= test op aanwezigheid van o.a. voor mens en milieu schadelijke chemicaliën). Klinkt niet slecht – toch voor dat ene bedrijf -, dus ik geef ze het voordeel van de twijfel tot ik een reactie krijg. Gisteren kreeg ik trouwens van iemand die een textielopleiding gevolgd heeft, te horen dat een jeans zoals de mijne (één kleur, geen washed jeans) maar één verfbad zou nodig hebben. Nog altijd niet ideaal, maar wel al beter dan meerdere verfbaden. Even afwachten dus of hun antwoord positief is én dat ze terug lid worden van de Fair wear Foundation. Ik ontdekte immers net dat ze in januari dit jaar hun lidmaatschap kwijtgeraakt zijn / opgezegd hebben. Anderzijds zijn ze natuurlijk wel nog steeds GOTS-gecertificeerd, dus ze doen het nog steeds goed. Maar ja, als het ooit “heel goed” was, dan is het natuurlijk jammer als het “gewoon goed” wordt. Ik duim dus even hard, want ik heb er een zwarte broek op het oog en laat zo’n item nu al een tijdje op mijn verlanglijstje staan 😉 .

FWF 7 (Le petit requin)

  • Schoenen: van Esprit! Klinkt misschien niet meteen super, maar het zijn er van de veganistische “Peta approved” collectie (of zoals ze op de website zo mooi zeggen: door Peta als vegaan erkend, hihi). Heel comfortabel en makkelijk schoon te maken, waarbij ik dat laatste sneller dan verwacht leerde toen bovenstaande jeans niet enkel mijn benen, maar ook mijn schoenen bleek gekleurd te hebben. Neemt niet weg dat ik mij na het initiële “jeeej, veganistische schoenen”-enthousiasme wel al heb afgevraagd of ze eigenlijk voor de rest wel eco of fair zijn. Want vegan is in zekere zin wel eco, omdat er geen dieren voor moeten gekweekt worden en sterven, maar eigenlijk heb ik geen idee van de “goedheid” van de materialen waarmee dan wel gewerkt is. Nu ja bon, kleine stapjes met een keer en een vegan label is al een pak beter dan helemaal niets, denk ik dan maar.

FWF 7 (Le petit requin)

  • Kousen: aangezien sokken stoppen ook hier geen doorgegeven familietrekje is en mijn oude “slechte” kousen langzaam maar zeker gaten beginnen vertonen, ben ik op zoek gegaan naar een beter alternatief. Dat vond ik onder meer bij het Duitse merk Minga Berlin, die een mooi aanbod hebben: effen of met een motiefje, pastelkleuren, gewoon zwart of felgekleurd… En – niet onbelangrijk 😉 – ze hebben o.a. het GOTS-certificaat en de verpakking gebeurt klimaatneutraal. In alle opzichten schone kousen dus!

FWF 7 (Le petit requin)

  • Juwelen: een gebied waar ik eerlijk gezegd nog (te) weinig aandacht aan besteed, maar met deze horloge en oorbellen is toch al een eerste stap gezet. Wat de oorbellen betreft: die bracht mijn grootmoeder mee uit Patagonië en werden daar lokaal gemaakt. De horloge is dan weer van het Duitse merk Kerbholz, dat weliswaar (nog) geen certificaten heeft, al lees ik op hun website wel dat ze daar mee bezig zijn. Maar de combinatie van hout als basismateriaal en het feit dat bij elke gekochte horloge een bedrag gestort wordt voor bosaanplanting, is toch al een dikke hoera waard. Dat ik ze kreeg van mijn broer, zijn vriendin en Johan doet daar nog een hoop hartjes bovenop!

FWF 7 (Le petit requin)

Rapport

Punten gaan naar:

  • kleding van eco/fairtrade merken
  • kleding uit tweedehands winkels of tweedehands gekregen van iemand
  • kleding die zelfgemaakt is

En dat geeft dan voor deze outfit (accessoires niet meegeteld, want dat doe ik nooit):

  • Trui: 0/1
  • Broek: 1/1
  • Schoenen: 1/1
  • Kousen: 1/1

Totaal: 3/4

Ofte 75% en dat is toch al best wel goed, vind ik! Voldoende alleszins om morgen te dragen bij het afsluitende event van de Fashion Revolution Week (denk: fair fashion market, walk-in closet ofte kledingruil, The true cost ein-de-lijk eens bekijken…).
En om nadien nog eens mee naar de speeltuin te gaan, want behalve mooi zit het vooral ook super comfortabel 😉

FWF 7 (Le petit requin)

Dagen zonder vlees, verpakkingen en afval: het einde

De Dagen zonder vlees eindigden zaterdag en dus is het – na de stand van zaken halfweg – tijd voor een laatste update van zowel de basis- als de extra uitdagingen.

Dagen zonder… vlees

Sinds de update mocht ik alle bolletjes groen inkleuren, wat het totaal op 45 van de 46 dagen vegetarisch brengt. Beter dus dan vorig jaar toen ik 5x “zondigde”, al moet ik toegeven dat ik stiekem toch wel even gevloekt heb ik dat ik die vrienden in februari niet tóch gevraagd heb om vegetarisch te koken. Allemaal groene bolletjes zou er nog net iets mooier uitgezien hebben, niet? 😉

Dagen zonder vlees eindstand (Le petit requin)

Om dat “goed” te maken ga ik in maart wel voor een volledig groene maand, want die amper vijf resterende dagen vond ik zo weinig dat ik gerust nog wel eventjes vlees en vis aan de kant wilde laten staan. En daarna: goh, waarschijnlijk wordt het terug zoals het was. Misschien dat mijn percentage vegetarisch nog een beetje zal stijgen, misschien ook niet en dan is dat ook niet erg, want 60-70% is best wel ok.

Dagen zonder… uit-het-seizoen-groenten

Meer seizoensgroenten (Dagen zonder vlees)

We deden in het tweede deel een extra effort en hoewel het zeker nog beter kan, aten we wel meer dan de helft van de tijd enkel seizoensgroenten (of een beperkt aantal tropische groenten).
Tegen het einde van de maand had ik zelfs een aanval van “oh nee, ‘t is de laatste maand dat we spruitjes kunnen eten, en pompoen, en radicchio en schorseneren en dat is allemaal zo lekker en nu mag ik dat maanden niet eten, boehoehoe”. Ook in de winter is het dus écht niet zo erg om seizoensgroenten te eten 😉 Al heb ik natuurlijk wel makkelijk spreken, aangezien ik mij nog regelmatig bezondig aan groenten die totaal niet in het seizoen zijn en daardoor de echte seizoensgroenten natuurlijk minder snel beu word…

In alle geval: ook seizoensgericht koken leverde hier veel lekkere gerechten op, dus we gaan proberen om er te blijven op letten. Het zal sowieso een proces met vallen en opstaan worden, maar net zoals meer vegetarisch eten in het begin wat aandacht vroeg, maar nu een automatisme is, hoop ik dat ook dit zo wordt.

Mosterdworteltjes met couscous en linzen (Julienne)

Dagen zonder… voedselverspilling

Minder voedselverspilling (Dagen zonder vlees)

Hier moet ik niet veel woorden aan vuil maken: dit ging in het eerste deel goed en in het tweede deel ook. Wat wel nog beter kan – maar niet het doel van deze uitdaging was -, is soms wat creatiever omgaan met “echt” groenteafval: zo kan je van aardappel- of appelschillen bijvoorbeeld chips maken of kan je bouillon trekken van groenteschillen. Op zo’n dingen letten wij momenteel niet en dat kan dus wel beter. Maar bon ja, ‘t is soms een beetje kiezen: nog meer invriezen (want laten we wel wezen: dat altijd onmiddellijk verwerken is niet realistisch) zou een grotere diepvries betekenen en dus een groter energieverbruik. Momenteel hebben wij een kleine diepvries met drie lades en dat is heel bewust: die verbruikt uiteraard wel elektriciteit, maar minder dan de grotere modellen en is tegelijk groot genoeg om voldoende in te kunnen bewaren voor twee mensen, maar ook weer niet zo groot dat we vergeten wat er eigenlijk allemaal inzit. Maar heel veel speling om dingen als schillen e.d. ook te gaan invriezen hebben we dus niet. Een aandachtspuntje, maar geen waar ik heel fanatiek op ga letten. Zou er ergens een studie bestaan die het energieverbruik dat gepaard gaat met GFT-afval (zijnde verwerking, vervoer naar compostbedrijf en landbouwbedrijven) onderzoekt, zodat ik dat kan vergelijken met het energieverbruik van een grotere of kleinere diepvries? 😉

Dagen zonder… verpakkingen

Minder verpakkingen (Dagen zonder vlees)

Ik vrees dat dit nog steeds even slecht gaat als bij de vorige update. En waar ik hierboven eigenlijk nog half lachend naar een onderzoek vroeg, zou ik wel écht heel graag weten wat de meeste impact heeft op het milieu: verpakte biologische groenten of onverpakte niet-biologische groenten? Nu voelt het namelijk als kiezen tussen de pest of de cholera: ofwel kies ik voor producten die behandeld zijn met pesticiden (ofte: niet goed voor het milieu) ofwel kies ik voor producten die verpakt zijn in plastic (ofte: niet goed voor het milieu). Aaaaargh!

De losse groenten blijf ik zoals steeds verzamelen in eigen zakken: de stickertjes kleef ik samen op mijn boodschappenlijstje of een verloren papiertje in mijn handtas. Vroeger ging ik dan altijd naar de selfscan, omdat ik niet goed wist of ze dat aan de kassa wel zouden appreciëren, maar ondertussen zette ik mij daarover en – zo blijkt – bijna iedereen reageert daar positief op. En in feite: voor hen is het ook gewoon makkelijker, want i.p.v. tig zakjes te moeten scannen, geef ik hen gewoon een papiertje waar alles verzameld staat. Win win dus: minder gesleur voor de kassamedewerk(st)er, minder verpakking voor mij (al ga ik nog altijd af en toe naar de selfscan hoor, want zelf kassaatje spelen is gewoon tof 😉 ).

En voor wie daar ook aan twijfelt, maar bijvoorbeeld in de Colruyt winkelt: in zo’n winkel verzamel ik ook alles in een zak en zet gewoon zelf alles in de weegschaal; ik heb nog niemand aan de kassa horen klagen dat ze niet zelf de zakjes in en uit de weegschaal mochten halen 😉

Le petit requin

Een bezoekje aan wat online een tweede verpakkingsvrije winkel leek te zijn, draaide uit op een teleurstelling: het bleek namelijk een gewone biowinkel, waar niet in bulk verkocht wordt. Gelukkig lag degene die ik een paar weken ervoor ontdekte niet veraf, dus trok ik met mijn bokalen naar daar en keerde toch met twee soorten linzen, kikkererwten, hazelnoten, amandelen en havermout terug. Ik vroeg hen ook eens waarom ze geen volkoren pasta aanbieden (die eten wij namelijk liever, maar vinden we dus enkel verpakt) en toen kreeg ik het nogal bizarre antwoord “ah ja, dat is eigenlijk een goed idee. We hebben daar gewoon nog niet aan gedacht”. Met een beetje geluk komt daar dus nog verandering in 😉 Maar ook indien niet, kunnen we alleszins al de meeste granen (ze hebben er ook couscous, quinoa, rijst…) en bijvoorbeeld ook koffiebonen verpakkingsvrij kopen. Aangezien we dat tot voor deze Dagen zonder Vlees allemaal verpakt kochten, is dat toch al een grote stap vooruit.

Bachsermärt Zürich (Le petit requin)

Conclusie

Los van alle “inspanning” op gebied van eten vind ik het vooral frappant hoe weinig autokilometers dat eigenlijk maar uitspaart. Of dus vooral: hoe vervuilend zo’n auto uiteindelijk toch nog is. Niet dat ik dat niet wist natuurlijk, maar dat 45 vegetarische dagen ons nog niet eens 1x op en af naar België laten rijden (700km enkel), dat is toch wel even slikken. Het hoort natuurlijk ergens bij het expatleven, maar ik ga opnieuw eens kijken of er geen waardige alternatieven bij het openbaar vervoer te vinden zijn (al vrees ik – wetende dat bijvoorbeeld de rechtstreekse trein van Brussel naar Basel recent werd afgeschaft – dat dat nog steeds zal uitkomen op én duurder én langer én minder flexibel).

Wat de conclusie op gebied van eten betreft (want daar gaat het hier uiteindelijk toch om 🙂 ), die blijft een beetje dezelfde als de vorige keer: niet slecht, maar niet super. Maar vooral: hoewel er nog veel onontgonnen terrein is (zelf notenmelk maken bijvoorbeeld, zoals eeuwige ecogoeroe Kelly wel deed), zijn er weer wat stapjes in de goede richting gezet en dat is uiteindelijk toch het doel van zo’n uitdagingen!