27 before 28 – Update maand 1

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

2. Minstens 12 boeken lezen
Ik las:

  • Jonas Jonasson, De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
  • Franz Kafka, Brief aan vader

Huidige stand: 2/12, dus dubbel zoveel als ik per maand zou moeten lezen om deze doelstelling te halen.

3. Minstens 52x lopen
Ik ging in totaal 6x lopen, goed voor 30km en goed voor een lichte voorsprong op de 1x per week die ik zou moeten halen.
Huidige stand: 6/52

4. Minstens 20 fietstochten maken
Ook hier best wel goed bezig met twee ritten met de koersfiets en één mountainbikerit.
Huidige stand: 3/20

7. Minstens 12 kapotte / ongebruikte spullen weggooien

  • Versleten kousen
    Ofte compleet uitgeslobberde kousen, al dan niet met gaten erin.
  • Keukenschorten en pannenlappen
    Wij dragen quasi nooit keukenschorten, maar hadden er wel vier in huis; twee zijn er de deur uit. Pannenlappen gebruiken we wel, maar vijf paar is nu ook niet echt nodig; ook hier blijven er nog twee over.
  • Product keramische vuren en eierhouders voor koelkast
    Dit gaat terug naar het Brussels appartement voor de huurders, want wij kunnen er hier toch niets mee doen, wegens al een eierhouder in de koelkast en geen keramisch vuur.
  • Gekopieerde boeken
    Voor mijn studie werden in het eerste jaar een aantal boeken “aangeraden” voor het vak architectuurgeschiedenis. Omdat de aankoop ervan wat duur was (zeker voor niet verplichte boeken), kopieerde ik sommige exemplaren uit de bibliotheek. Ondertussen heb ik beide werken toch aangekocht, wegens eigenlijk toch nogal belangrijke basiswerken (voor de kenners, het gaat om Moderne architectuur. Een kritische geschiedenis van Kenneth Frampton en An outline of European architecture van Nikolaus Pevsner). En ja, een origineel én een kopie, dat is er eentje teveel van elk 🙂
  • Medicijnkastje
    Tja, gezond ga je niet meer worden van vervallen medicijnen, dus weg ermee.

Kleine nota bij dit puntje: wat nog herbruikt kan worden, smijt ik niet weg, maar gaat of naar mensen die er wel iets mee kunnen doen of naar inzamelpunten. Enkel wat echt versleten is, gaat de vuilbak in.

In totaal waren dit al zeker 12 items, maar elk paar kousen als een puntje rekenen, vond ik iets te makkelijk. Eén puntje per categorie dan maar, dus in totaal al 5/12!

12. 6kg vermageren
Onze weegschaal gaf de volle 2,1 kg minder aan dan vorige maand! Klein vreugdedansje dus en hopen dat het zo verder gaat 🙂

17. Minstens drie tentoonstellingen / musea bezoeken
Tegen de verwachtingen in, kan ik hier al eentje schrappen. Ik ging immers met ons bezoek van half juli naar het Kunsthaus hier in Zürich en bekeek daar volgende tentoonstellingen:

  • Cindy Sherman. Untitled Horrors.
  • Johann Heinrich Füssli und Javier Téllez. Die Fackeln des Prometheus.
  • Antoine Bourdelle. Sappho
  • Deel van vaste collectie

Huidige stand: 1/3

18. 365 foto’s nemen
Deze maand alleszins al gebeurd!

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Met het WK heb ik mij wat laten gaan bij het nagels lakken, wat resulteerde in 2x de Belgische driekleur en 1x de Zwitserse vlag.

Belgian nails (Le petit requin)

Swiss nails (Le petit requin)

Check dus voor maand 1/12.

22. Alle hoofdsteden van de wereld kennen
Ik haal op dit moment 118/196. Europa en Zuid-Amerika ken ik al volledig; in Noord- & Midden-Amerika zijn het voornamelijk de “kleintjes” (genre St. Kitts & Nevis, Antigua…) die ik nog niet ken. Azië lukt voor een groot deel, maar het meeste werk zal ik nog hebben aan Oceanië (al die eilandjes!) en Afrika (die namen!).

Al bij al dus nog geen volledige puntjes kunnen schrappen, maar wel goed bezig voor de puntjes die over het volledige jaar lopen. Hopelijk hou ik die puntjes volgende maand even goed vol én kan ik één of twee andere puntjes schrappen.

Week 2014/29

Maandag ging ik naar Ikea voor een bureau en boekenkast. Voordeel van overdag te kunnen gaan, is dat er dan niet zoveel volk is (overvolle winkels maken mij zenuwachtig) en dat je tenminste rustig even alles kunt bekijken.

Dinsdag ging ik nog een toertje lopen/wandelen (6,5 km) vooraleer Emilie, de vriendin van mijn broer, en vriendin S. vanuit Salzburg toekwamen. In de namiddag gingen we met ons drie naar Zürich, al deden we daar niet veel anders dan rustig langs de rivier naar het meer wandelen en ons daar in het gras zetten om wat te zwemmen en te zonnen 🙂

Eerste ijsje van het jaar…

… aan het “Zwanenmeer” van Zürich

Woensdag waren we iets actiever en bezochten we Zürich centrum, waarbij ik zelf ook veel nieuwe plekjes ontdekte. Schone stad waar ik (vlakbij) woon! 🙂

Uithangbord van restaurant Tasca Romero

De Predigerkirche werd – zoals de naam het al zegt – gesticht door de Orde van de Predikheren (of Dominicanen) als deel van een klooster. De bouw ervan ving aan in 1231 en werd afgerond in 1269; opvallend genoeg werd geen kerktoren gebouwd. In de eerste helft van de 14e eeuw werd de kerk uitgebreid met een gotisch koor, vermoedelijk als gevolg van een brand. Ook de vensters van de zuidelijke zijbeuk dateren uit deze periode. 
Als gevolg van de reformatie in de 16e eeuw werden de bedelordes (hiertoe behoren de Dominicanen, maar ook ondermeer de Franciscanen en de Karmelieten) opgeheven. De kloostergebouwen werden vanaf dan gebruikt door het nabijgelegen hospitaal en de kerk werd ontwijd. Koor en schip werden van elkaar gescheiden door een wand: in het koor werd koren opgeslagen en in de rest van de kerk werden vijf grote wijnpersen geïnstalleerd.
Eind 17e eeuw kreeg het gebouw terug een religieuze functie als parochiekerk van de gemeente Niederdorf (vandaag nog de naam van een wijk in het oude deel van de stad Zürich). Hierbij werd de kerk verbouwd en kreeg ze haar huidige uitzicht.
Sinds 1968 is ze als monument beschermd. (Bron: Website van de Predigerkirche)

Fontein bij de Predigerkirche

Wat die fiets met Schmuck und Uhren (Juwelen en uurwerken) te maken heeft, geen idee. Maar een leuke etalage geeft het wel.

Rechberggarten

Rechbergpalais

Grossmünster

In de Grossmünster zijn een aantal glasramen van Sigmar Polke te zien.

Havenkraan, die deel uitmaakt van het kunstproject “Zürich Transit Maritim” waarbij getoond wordt hoe Zürich er uit had kunnen zien, was het stadsontwikkelingsplan van begin 20e eeuw uitgevoerd. Toen wilde men immers een industriële handelshaven uitbouwen. De kraan is dus niet afkomstig uit Zürich zelf, maar wel uit de Duitse havenstad Rostock. (Bron: Website Zürich Transit Maritim)

Grappige reclame/waarschuwingsborden: je moet weliswaar geen angst hebben voor haaien in de rivieren en meren rond Zürich, maar dat neemt niet weg dat er wel degelijk andere gevaren zijn.

St. Peterkirche

Originele deurklopper. Mooi, dat is nog iets anders…

Zur Grossen Reblaube

Fraumünster

Kruisgang van de Fraumünster

Net zoals in de Grossmünster, heeft ook de Fraumünster een aantal moderne glasramen, ditmaal van Marc Chagall.

Opernhaus

Na onze wandeling door het centrum namen we een stadsfiets (kan je hier gratis huren) tot aan de Viaduktstrasse (die weliswaar ook nog in het centrum ligt, maar toch wel al een eindje stappen van het oudste deel). Johan had ondertussen gedaan met werken en vervoegde ons hier ook. De Viadukstrasse is in feite een ganse straat vol (hippe) winkeltjes, die in een spoorwegbrug zijn ingebouwd. Aan de ene zijde zijn de ingangen van de winkels, aan de andere zijde is een wandelbrug naast het spoorwegviaduct gebouwd. Vlakbij is een soort containerdorp gebouwd, dat – zeker met het supermooie weer – een heel leuk plekje leek om iets te drinken. Tot we de prijzen op de kaart zagen: een mojito kostte bijvoorbeeld 13 euro. We zijn duidelijk nog niet genoeg geïntegreerd om dit al als normale prijzen te beschouwen 😉

’s Avonds namen we nog de trein tot op de Uetliberg, omdat je daar nu eenmaal een heel mooi uitzicht over de stad hebt.

Donderdagochtend vertrokken Emilie en S. opnieuw, respectievelijk naar München en Brussel. In de loop van de dag kreeg ik onverwacht bezoek van dit vogeltje, dat weliswaar heel vlotjes binnenvloog, maar toen compleet in de war raakte en nogal hysterisch tegen de ruit begon te vliegen. Meerdere pogingen om hem te vangen en buiten te zetten mislukten, maar uiteindelijk geraakte hij zelf een beetje moe en lukte het toch (na eerst nog snel deze wazige foto te trekken weliswaar).

Vrijdag ging ik nog eens lopen/wandelen: dit keer 6,7km wat gezien de hitte meer dan voldoende was. Opnieuw lang leve de fonteintjes, want zonder zou het niet echt te doen geweest zijn. 

’s Avonds gingen we nog eens langs Ikea, ditmaal voor tuinmeubels (jups, we hadden daar beter 1x van gemaakt i.p.v. én maandag én vrijdag, maar bon, dat wist ik maandag nog niet 🙂
Grappig systeem dat ze daar trouwens hebben om de karretjes een verdieping lager te krijgen.

Zaterdag wilden we in de Alpen gaan wandelen, maar serieuze buikkrampen strooiden nogal roet in het eten. Ik kroop dus maar weer in mijn bed, terwijl Johan de meubels in elkaar stak.

Zondag was de buikpijn gelukkig verdwenen, zodat we toch nog konden sporten. Voor het eerst gingen we mountainbiken en dat in het vlakbijgelegen Sihlwald. We deden in totaal 20km, maar gezien de steiltegraad bij momenten was dat al genoeg. Volgende keer trouwens eerst een toertje rond doen vooraleer we het bos indraaien, want nu kregen we na 2km “opwarming” al een steile klim van 2km voorgeschoteld.

Week 2014/28

Het begin van de week bestond, kort samengevat, uit het uitpakken van dozen, het verder in elkaar puzzelen van meubels, het bakken van brood en mij verbazen over rare reclameborden: De heer is mijn herder, daarom leid ik geen tekorten. Euhm ja, laten we hopen dat deze reclame niet te lang blijft hangen, want om dit nu te zien elke keer ik buiten ga…

Le petit requin

Ik puzzelde de twee schommelstoeltjes in elkaar, waarvan er eentje in de living komt en eentje in het bureau. En daarmee is de living – op het ophangen van de lamp na – afgewerkt!

Le petit requin

Melkbrood…

Le petit requin

…en vlechtbrood (waarvan het recept er nog aankomt)

Le petit requin

Op vrijdag kwam ons eerste bezoek (t.t.z. ons eerste plezier- i.p.v. verhuisbezoek 😉 ) uit België langs voor een verlengd weekend: J., een vriend van Johan. Aangezien het weer op vrijdag niet echt super was en Johan die dag ook nog moest werken, gingen J. en ik naar het Kunsthaus Zürich. Er liepen een aantal tijdelijke tentoonstellingen en daarnaast is er ook een zeer uitgebreide vaste collectie, zodat één namiddag eigenlijk veel te weinig was.
We startten met wat voor mij de leukste ontdekking van de dag zou worden, namelijk de werken van de Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti. Het Kunsthaus bezit een van de grootste collecties van zijn werk, doordat ze de werken van de Alberto Giacometti Foundation mogen tentoonstellen. Hoewel zijn schilderijen zeker ook de moeite zijn, waren het vooral de slanke bronze sculpturen die mij het meest aanspraken. Gelukkig behoren die tot de vaste collectie (al worden ze uiteraard soms uitgeleend) en kan ik ze dus wel nog eens gaan bekijken in de toekomst.

Le chariot

Le petit requin

Trois hommes qui marchent

Le petit requin

De drie tijdelijke tentoonstellingen waren Sappho met voornamelijk werken van Antoine Bourdelle, Die Fackeln des Prometheus met werken van Johann Heinrich Füssli en een filminstallatie van Javier Téllez en tot slot Untitled Horrors, een retrospectieve over het werk van Cindy Sherman.

Ontwerptekening en uiteindelijk schilderij van Füssli: zoek de zeven verschillen 😉

Le petit requin

Le petit requin

De vaste collectie is heel uitgebreid en geeft een overzicht van de oude meesters tot de modernere werken. Het was eigenlijk veel te veel, zeker in combinatie met de tijdelijke tentoonstellingen, voor één namiddag. Ik ben alleszins van plan om nog eens terug te gaan wanneer er een andere tijdelijke tentoonstelling is om dan de nieuwe en de rest van de vaste collectie te bekijken.
Tot slot helemaal geen kunst, maar wel iets wat ik nog nooit in een museum gezien had: reclame voor het schilderbedrijf dat instond voor de muren! 🙂

Le petit requin

Het oorspronkelijke plan voor zaterdag was een wandeling in de buurt van de Aletschgletsjer, maar door het slechte weer besloten we de autorit in te korten en naar de Sustenpass te gaan voor een onze eerste blauw-witte (en dus alpiene) wandeling hier in Zwitserland. De wandeling startte langs de Steinsee en trok toen hogerop richting Tierberglihütte.

Le petit requin

Jammer genoeg zat een groot deel van de omliggende bergen in de wolken, al klaarde het op een gegeven moment wel mooi op. Wij gingen uiteindelijk slechts tot op het punt waar je de Steinlimigletsjer voor het eerst heel goed ziet liggen en keerden toen terug, omdat er slecht weer leek aan te komen. En effectief, iets erna zaten we volledig in de mist, al had dat ook wel iets 🙂 . Doordat dit een blauw-witte route was, moest je soms wel al echt klauteren, dus ik kijk er al naar uit om eens terug te gaan bij mooi weer en volledig tot boven te gaan. Daar zal je waarschijnlijk een machtig zicht hebben over zowel de Steinlimi- als de Steingletsjer.

Le petit requin

Zicht op de Steinlimigletsjer

Le petit requin

Verbazingwekkend genoeg bleken we ’s avonds alledrie verbrand te zijn en dat ondanks dat we de zon hooguit 10 minuutjes gezien hadden! J. had er jammer genoeg het meeste last van en vertrok daardoor deze ochtend iets vroeger dan gepland.

Week 2014/27

Maandag verhuisde ik nog de laatste spullen van het tijdelijke naar het nieuwe appartement. Helemaal leeg zag het tijdelijke appartement er trouwens best wel weer ok uit, maar desondanks was twee maanden op 32 m² wel genoeg 🙂 . ’s Avonds vertrokken we naar België voor de definitieve verhuis.

Le petit requin

Dinsdag haalden we al onze meubels in het Brusselse appartement uit elkaar. Het enige positieve aan het skippen van mijn examens in juni, is dat ik toen al alle spullen in dozen had kunnen inpakken en dat dat dus gelukkig toch al een (groot) werk minder was. Daardoor had ik nog tijd om met mijn broer te gaan winkelen om een paar zaken te halen die we hier in Zwitserland niet (of te duur) kunnen kopen. Zo hebben ze hier vb. geen visbouillon en is Belgisch bier wel verkrijgbaar, maar enkel in speciaalzaken. In de Delhaize had er een werknemer zich geamuseerd met de colaflesjes met naam, getuige het Hans & Grietje-koppeltje in de rekken.
Johan ging in de late namiddag de verhuiswagen ophalen en toen kon het inladen beginnen, waarbij we gelukkig werden geholpen door mijn ouders en een vriend van Johan. Tussendoor zagen we Zwitserland verliezen van Argentinië (ondanks mijn Zwitserse vlag-nagels 😉 ), maar ’s avonds deden de Belgen het gelukkig wel beter tegen de VS.

Le petit requin

Woensdag gingen we dan met vier op weg: Johan en zijn broer in de verhuiswagen; mijn broer en ik in onze auto. Deadline: 16u30 aan de douane in Basel, die een uurtje later immers sluit; krijg je je goederen niet op tijd geregistreerd (en je moet ongeveer een uurtje rekenen daarvoor), dan is het wachten tot de volgende dag. Onderweg hadden we al een paar keer Franse douane-“zwaantjes” gezien en we waren nog aan het grappen dat ze ons aan het volgen waren. Kort daarna: verhuiswagen aan de kant gehaald 🙂 . Wij mee erachter natuurlijk, want ik had de verhuislijst en alle andere documenten mee. Al bij al zijn we daar maar een kwartiertje verloren, want die douaniers hadden snel door dat we geen illegaal vervoer deden 😉
Aan de Zwitserse grens moesten we uiteraard ook weer aan de kant en daar was het dan een heen-en-weer geloop: eerst bij de Zwitsers voor de eerste aangifte, dan met hun papier naar de Fransen voor een stempel om dan daarmee weer terug bij de Zwitsers te gaan voor de definitieve goedkeuring. Echt grondig door de verhuislijst gaan of in de verhuiswagen zelf controleren, doen ze eigenlijk niet, maar ik vermoed dat als je een duidelijke lijst hebt, ze er wel vanuit gaan dat het ok is.

Le petit requin

Eens toegekomen was het dan uitladen, wat niet echt een pretje was, omdat je de wagen aan ons gebouw niet tot vlak voor de deur kan krijgen. Gelukkig dat beide broers er waren, want met vier ging het al bij al nog vrij vlot; ik moet er niet aan denken hoe dat met maar twee zou gegaan zijn.

Le petit requin

’s Avonds gingen we nog iets eten in Zürich stad, opnieuw bij pizzeria Santa Lucia. Grappig eigenlijk hoe al onze bezoekers/verhuizers (zijnde mijn moeder bij de kleine verhuis eind april en nu Johans en mijn broer bij de definitieve verhuis) Zürich enkel maar in het donker te zien hebben gekregen.

Donderdag vertrokken beide broers weer richting België met de verhuiswagen en gingen wij naar het gemeentehuis om ons aan te melden. Jammer genoeg ging dat enkel voor mij, omdat Johan zich eerst nog moet uitschrijven in Zürich (aha, toch één ding waarin de Belgen efficiënter zijn: daar moet je je immers enkel uitschrijven als je naar het buitenland verhuist, niet bij een verhuis van de ene naar de andere Belgische gemeente). Ik kon mij wel inschrijven, maar kreeg de niet zo leuke boodschap dat ik momenteel maar zes maand mag blijven, omdat ik nog geen werk heb. En geen werk is geen werkvergunning en dus geen verblijfsvergunning B (ofte 5-jarige vergunning, het hoogst mogelijke voor ons op dit moment), maar een verblijfsvergunning L (korte duur van 6 maanden). Als ik na zes maand nog geen werk zou gevonden hebben, gaat het migratiebureau contact met mij opnemen en dan mijn situatie evalueren. Beetje spannend wel en ook niet helemaal wat ons op voorhand gezegd was, namelijk dat zolang een van beide partners voldoende verdient, beiden een vergunning B krijgen. Nu ja, we zien wel…

Le petit requin

In de namiddag trokken we naar het meer van Zürich. En ja, ik zie jullie al denken, moeten jullie niet uitpakken en kasten in elkaar steken? Eigenlijk wel ja, maar aangezien de voorbije dagen vrij vermoeiend waren door de verhuis en de verplaatsingen erbovenop, wilden we vandaag vooral een beetje rust. Die kasten en dozen gaan niet weglopen ook tenslotte…
Het water was ongeveer 20°C, dus vrij “warm”. Ik heb denk ik amper 20 minuten nodig gehad om er in te geraken, hum hum 😉

Le petit requin

Vrijdag stak ik al een aantal meubels in elkaar. 

’s Avonds kwam de vertegenwoordiger langs die bezig is met onze gezondheidsverzekering, om de laatste papieren in orde te brengen. Gezondheidsverzekeringen zijn hier in vergelijking met België vrij duur (reken 200 à 300 euro per maand), al is dat ook relatief natuurlijk: in België gaat een groot deel van je belastingen ernaar toe en dat is hier minder het geval.
Zaterdag staken we nog wat meubels in elkaar en gingen we ’s avonds op groot scherm kijken naar wat de laatste match van de Belgen zou worden. We dachten naar een café te gaan waar andere Belgen zouden samenkomen, maar toen we daar aankwamen, zat het er zo propvol, dat je gewoon niets kon zien. Dan maar naar een café iets verderop, maar toen daar kort voor de rust twee mannen bijna begonnen vechten, verhuisden we naar nog iets verder, waar we dan eindelijk rustig zaten. ’t Was alleszins een andere kant van Zürich daar: een mengeling van een jonge, hippe uitgaansbuurt met een marginale hoerenbuurt. Zo onzwitsers 😉

Le petit requin

Zondag gingen we nog eens fietsen, al deden we door de hitte maar een goeie 35km. Dat het warm was, was al na 10km duidelijk, toen ik al een halve drinkbus had leeggedronken en eigenlijk nog vrij spaarzaam had gedronken. Lang leve de drinkfonteintjes die je regelmatig tegenkomt! We reden via Horgen over de Horgenberg richting Hirzel en Hausen-am-Albis en hielden een lange stop aan de Türlersee, waar Johan ook even indook. Voor mij was het water – ondanks of misschien net door de warmte – te koud. Om te eindigen moesten we nog over de Albispasshöhe, een vrij stevig klimmetje van 2km met een zalige afdaling erna.

Le petit requin

Week 2014/26

Maandagavond ging ik met Johan mee naar een Risk Talk, georganiseerd door Swiss Re, met als onderwerp “Swiss / EU relationship: Implications for the insurance sector”. ’t Was dus eerlijk gezegd wel een beetje afwachten of het niet te saai ging zijn voor mij 🙂
De eerste talk was echt wel interessant, omdat de spreker inging op de bilaterale verdragen tussen de EU en Zwitserland en de gevolgen die het Zwitsers referendum van februari dit jaar daarop heeft (het referendum waarmee de Zwitsers beslisten de immigratie, ook die van EU-burgers, te beperken). Doordat zijn uitleg vrij algemeen bleef, was het ook voor mij goed te volgen. 
De tweede spreker was – voor mij althans – soms iets te technisch en bovendien sprak hij ook niet echt super, waardoor ik op de duur enkel nog “blah blah blah” hoorde. Nu ja, Johan vond die lezing ook niet echt goed en een vrouw naast mij (alleen en in typische bank- en verzekeringswereldkledij, dus vermoedelijk op de hoogte van het onderwerp) had een notablokje volgetekend met leuke ventjes. Het lag dus niet (enkel) aan mij 😉
Hoe dan ook was de avond zeker de moeite, want het domein waar de lezing doorging omvat de Villa Bodmer. Ik was hier beginnen schrijven over de geschiedenis ervan, maar ik heb het opgesplitst in een apart berichtje 🙂
Hier dus maar twee fotootjes: de villa zelf en het tapijt in de aanbouw, waarvan de kleurtjes iedereen wel vrolijk maken denk ik.

Dinsdag liep ik voor het eerst in maanden nog eens meer dan 5km aan één stuk (5,8km om precies te zijn). Ik deed dezelfde route als een maand geleden, maar waar ik toen halfweg nog een korte pauze nodig had, liep ik nu een kleine drie kwartier ononderbroken. Jeeej 🙂 Bij thuiskomt stonden water en besjes op het (tussendoortjes)menu, kwestie van het “gezonder willen leven” op alle gebieden door te trekken.

Woensdag ben ik een toertje met de koersfiets gaan doen richting Sihlwald en Türlersee. Op de terugweg passeerde ik in Stallikon aan de Aumüli, een gerestaureerde graanmolen. Ik sprak een boer op de wei ernaast aan om te vragen of het zou storen om het terrein even op te lopen voor een paar foto’s, maar voor ik het wist, was die man begonnen aan een heuse rondleiding 🙂 Net zoals bij de Villa Bodmer ga ik een apart berichtje wijden aan de molen (sorry, maar geef mij erfgoed en ik ben vertrokken…). Hier wel al een paar fotootjes van onderweg en eentje van de molen. 

Türlersee

Aumüli

Donderdag mocht ik de sleutel van het nieuwe appartement ophalen! Heel leuk, alleen jammer dat de vrouw van het immokantoor een euhm.. hoe kan ik dit vriendelijk zeggen… onbeleefde trut was (ok, dat was niet echt vriendelijk, maar hey, dat was zij ook niet). Zo stond ik te praten met de vorige eigenaar en onderbrak ze ons door vanuit een andere kamer te roepen dat ik geen dingen met hém moest bespreken, maar wel met haar! Eigenlijk hadden we het over de wasmachine, die we nota bene overnemen van de vorige eigenaars en waar zij mij dus niet mee zou kunnen helpen. Nu ja, ge denkt, die heeft een beetje een slechte dag, ik zal een vraag aan haar stellen, dan is ze misschien content. Hmm, fout gedacht. Ze liet mij al niet eens mijn vraag afmaken, maar onderbrak mij met een zéér ongeduldige “ja, ik ga dus wel éérst die plaatsbeschrijving afmaken, op het einde moet je maar je vragen stellen, onderbreek mij nu niet”. Owkay, ik mocht dus eigenlijk gewoon met niemand praten, tof! 🙂
Toen ik eindelijk mijn vragen mocht stellen, vroeg ik op een gegeven moment één dingetje opnieuw, omdat ze bij de eerste vraag veel te snel in het Zwitsersduits had geantwoord, terwijl ik nochtans duidelijk had gezegd dat ik weliswaar Duits, maar geen Zwitsersduits spreek. Grote fout, want nu begon ze mij gewoon ronduit uit te kafferen dat ze dat al verteld had en of ik het dan nu ein-de-lijk wel begrepen had. Ondertussen was ze zodanig op mijn zenuwen aan het werken dat ik gewoon even kortaf als zij ben beginnen praten. Blijkbaar was dat dus de goede aanpak, want plots was ze vriendelijk “als we nog vragen hadden, moesten we zeker niet twijfelen om haar te mailen of te bellen”. Nu, wat mij betreft, hoor ik dat mens vooral zo min mogelijk 😉

Eens ze vertrokken was, was het eindelijk genieten: aaah een eigen appartement. Véél groter dan die “hotelkamer” waar we nu zitten en een plek waar je je eigen goesting mee kan gaan doen. En een terras, dus binnenkort weer bloemetjes en buitenzitten.
’s Avonds keken we naar de match van de Duivels tegen Zuid-Korea. Aangezien ik mij heb voorgenomen om vaker mijn nagels eens te lakken, ging ik hier maar al meteen all the way met de Belgische driekleur 🙂

Vrijdag waren de schilders aan het werk in het nieuwe appartement (in quasi alle kamers werden de muren en plafonds opnieuw wit geschilderd). We lieten hen ook het terras doen, want dat was in een soort vuilgeel (vuil zowel in de zin van “niet zo mooi” geel als in “niet proper”). Blijkbaar leggen de meesten hier een soort kunstgrasachtige “mat” op hun terras, maar geef mij dan toch maar gewoon geschilderd. Links is voor; rechts is na (maar dat zou wel duidelijk moeten zijn denk ik).

Zaterdag en zondag verhuisden we bijna alles van het voorlopige naar het nieuwe appartement, want daar moesten we uit tegen 1 juli, maar dan zouden we al in België zijn om ginder het appartement leeg te halen.
’s Avonds ging ik voor de – voorlopig – laatste keer lopen/wandelen in het Allmend natuurgebied, goed voor 4,4km dit keer.