Verbeelding book challenge 2017: derde kwartaalupdate

Ook dit jaar doe ik mee aan de boekenchallenge van Kathleen en daarbij ga ik opnieuw voor één puntje per boek. De stand staat ondertussen, nu driekwart van het jaar voorbij is, op 43 gelezen boeken en 23 geschrapte puntjes. Zeker geen slecht resultaat, maar als je weet dat ik in de afgelopen drie maanden amper drie extra puntjes afvinkte, zal ik nog gas mogen geven om de zeven resterende puntjes te halen. Ach ja, ik blijf in de eerste plaats lezen waar ik zin in heb en pas dan kijk ik of een boek ergens past, dus we zien wel 🙂

Verbeelding book challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

1. Een boek met meer dan 700 pagina’s
Harry Mulisch, De ontdekking van de hemel

2. Een boek met minder dan 200 pagina’s
Paul Bilton, The Xenophobe’s Guide to the Swiss

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
Thomas Blondeau en Roderik Six, De boekendokter

4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
Laurens De Meyer, Wat (w)eten we?

5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
Robert James Waller, The bridges of Madison County

6. Een self published boek

7. Een boek gepubliceerd in 2017
Hannah Roels, Het portret
Een debuut dat dit jaar verscheen, perfect voor dit puntje dat ik toch moeilijker haalde dan verwacht. Ik lees wel veel recent verschenen boeken, maar recent blijkt toch vooral de afgelopen jaren en zelden het huidige jaar te omvatten 🙂

8. Een boek geschreven door een celebrity
Wouter Deprez, Bloemen, bijen & borstbollen

9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt
Ish Ait Hamou, Als je iemand verliest die je niet kan verliezen

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
Marc de Bel, Ule

11. Een boek met een kleur in de titel
Janet Fitch, White oleander

12. Een boek met een nummer in de titel
David Nicholls, One day

13. Een boek met een illustratie op de cover
Ineke Riem, Zeven pogingen om een geliefde te wekken

14. Een non-fictie boek
Christian Larsen, Gut zu Fuß ein Leben lang

15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
Ray Bradbury, Fahrenheit 451

16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt
David Grossman, Een vrouw op de vlucht voor een bericht
Dit boek stond al jaren op mijn leeslijstje nadat een schoonbroer van J. het mij aanraadde. Ik las het net na onze breuk en het bleek het perfecte boek te zijn op dat moment.

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd
Jeroen Brouwers, Bezonken rood

21. Een boek dat je al een keertje las
Judith Glover, Voor jou wil ik sterven

22. Een ver-van-je-bed-boek

23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
Mieke de Loof, Duivels offer

24. Een boek uit de bibliotheek
Rainbow Rowell, Eleanor & Park

25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid
Peter Verhelst, Zwellend fruit
Ik mocht ooit een stapeltje Peter Verhelst-boeken lenen en daaruit las ik na De kleurenvanger nu ook Zwellend fruit.

26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
Patrick Ness, A monster calls

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat
Vladimir Nabokov, Lolita

30. Een eerste deel in een reeks
Takahiro Kurashima, Poemotion 1

Daarnaast las ik in de afgelopen drie maanden ook nog deze boeken, die bij geen enkel nieuw puntje passen (hoe is dat nu toch mogelijk?! 😉 ):

  • Katleen Gabriels, Onlife
  • Toon Tellegen, Ik moet
  • Christopher Isherwood, A single man
  • Piers Steel, Uitstelgedrag. Waarom we lastige dingen voor ons uit schuiven en hoe we hiervan afkomen
  • David Grossman, De omhelzing
  • Rosa Montero, Het absurde idee je nooit meer te zien
  • Riadh Bahri, Depressief? Loser!
  • Cees Nooteboom, Allerzielen
  • Hayaan Hirsi Ali, De maagdenkooi

Normaalgezien maak ik geen lijstjes van boeken die ik ga lezen, aangezien ik dus eigenlijk gewoon altijd kies wat ik op dat moment het liefste wil lezen. Dat ga ik blijven doen, maar ik ga de komende drie maanden toch eerst eens kijken of er in dit lijstje iets naar mijn goesting zit 😉

6. Een self published boek
Une saison en enfer van Arthur Rimbaud, Still Alice van Lisa Genova of – bij voorkeur – een van de boeken die mijn grootvader schreef over Congo.

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt
Ik lees momenteel The time of our singing van Richard Powers.

18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat
Ik twijfel of ik De lange winter van Laura Ingalls Wilder zou lezen. Enerzijds past het perfect voor dit puntje, anderzijds wil ik graag de hele serie nog eens op volgorde lezen en laat dit nu niet meteen het eerste boek zijn… 🙂

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen
Charles Lewinsky, Melnitz

22. Een ver-van-je-bed-boek
The Luminaries: het dichtsbijzijnde land vanaf het punt dat van hieruit knal aan de overkant van de wereld ligt, is Nieuw-Zeeland en dus ging ik in mijn leeslijstje op zoek naar boeken die zich afspelen in dat land of door auteurs van daar geschreven zijn. Dubbel check met dit boek van Eleanor Catton. Al besef ik terwijl ik dit schrijf, dat ik niet eens weet of ze het hier wel in de bib hebben…

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen
Kroniek van een aangekondigde dood van Gabriel García Márquez: dit blijkt het enige boek te zijn waarvan ik mij herinner dat we het klassikaal gelezen hebben; voor de rest mochten wij lezen wat we wilden (kan dat? 🙂 ).

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij
Jane Austen, Sense and Sensibility

Ik? Ik val niet, ik dans.

Bijna drie maanden bleef het hier stil. Niet dat ik niet meer schreef. Maar het was te hard en dan weer te zacht, te genadeloos en dan weer te vergevend. Te persoonlijk, vooral. Want niet dat jullie niet mogen meelezen, maar sommige dingen, tja, sommige dingen, die moeten nu eenmaal eerst even kunnen bezinken, moeten eerst kunnen gedeeld worden met wie het dichtst bij mij staat. En vooral: ik moet in staat zijn ze te kunnen verwoorden voor jullie, wat de afgelopen weken niet lukte: ofwel voelde ik mij slecht en kwamen de woorden wel, maar wilde ik ze niet publiceren, ofwel voelde ik mij goed en had ik geen zin om door woorden opnieuw te verzwelgen in het slechte. Afstand nemen van al die gevoelens, het was nodig bij momenten. Wat niet betekent dat ik ze onderdrukt heb, integendeel. En tegenwoordig ben ik zelfs al eens in staat om ze bewust op te zoeken en te verwerken. Zoals nu, nu ik dit schrijf op een goede dag en weet dat de kans groot is dat ik straks weer aan het wenen zal zijn. Maar dat is niet erg. Het moet er nu eenmaal uit, niet teveel ineens, want dan bestaat de kans dat ik kopje onder ga, maar beetje bij beetje.

Hoe het nu met mij is? Het gaat. Niet goed, maar ook niet slecht. Of neen, soms gaat het goed, heel goed zelfs, soms gaat het slecht. In lijn der verwachtingen dus. Maar niet helemaal, want had je mij nog niet eens zo lang geleden gevraagd wat ik zou doen “gesteld dat”, dan had ik zonder enige twijfel “instorten” geantwoord (of neen, ik zou geantwoord hebben dat ik daar niet eens over zou moeten nadenken, want dat was toch helemaal geen optie. Want hij en ik, wij zagen elkaar toch gewoon graag, wij waren toch voor altijd?). Maar dus: instorten. Want hoe zou er een andere optie kunnen zijn wanneer de enige stabiele factor van de laatste jaren plots zou wegvallen? Hoe zou er iets anders kunnen gebeuren wanneer ik mij al zo fragiel voel, bij de psy net op het randje goedgekeurd word om met mijn depressie toch te gaan werken, daar op dat werk net overeind blijf?

En toch ben ik niet ingestort. Of ja, deels wel. Natuurlijk, hoe kan het ook anders? Ik ben de dag na de breuk naar België gevlucht, naar armen die mij wel nog wilden vasthouden en mij overeind hielden terwijl ik weende en brulde om al dat verdriet. Nooit heb ik geweten dat liefde zo fysiek pijn kon doen, dat het zo letterlijk kan voelen alsof je een stukje doodgaat, hoe hard afwijzing een mens kan treffen. Eigenlijk snap ik het nog niet helemaal hoe het komt dat ik desondanks toch overeind gebleven ben. Hoe ik na vier dagen België de trein terug nam, een tijdelijke kamer vond, alleen alles inpakte, alleen alles naar die kamer verhuisde en begon aan mijn leven alleen. Hoe ik sociaal contact opzocht, terwijl ik daar in de maanden ervoor niet eens energie voor kon opbrengen. Hoe ik doodop was door al het verdriet en toch bij momenten de ziel uit mijn lijf sportte, omdat dat meer dan ooit een uitlaatklep vormde.

Terwijl ik een stuk van mijzelf verloor, heb ik een ander stuk teruggevonden. Dat stukje kracht dat ik vroeger had, maar dacht definitief kwijt te zijn door burn-out en depressie. Dat stukje zelfvertrouwen in het feit dat ik uiteindelijk overal wel doorheen kom. Dat niemand mij klein krijgt. Zelfs niet hij. Terwijl ik dacht dat hij de enige was die mij overeind hield de afgelopen jaren. Blijkt dat zelfs de sterkste pilaar mag wegvallen, ik harder dan ooit mag wankelen, overeind komen doe ik toch.

Of alles dan ok is? Uiteraard nog niet. Er blijven nog zoveel vragen. De vraag of het eigenlijk ooit enkel wij twee geweest zijn in onze relatie? Of is zij altijd in zijn hoofd erbij geweest, wetende dat hij voor hij mij kende ook al eens op haar verliefd geweest is? De vraag hoe het kan, dat iemand thuis plannen maakt om naar het buitenland te verhuizen en de vraag stelt of ik met hem zou willen trouwen en ondertussen op het werk “passioneel verliefd” is op een collega? De vraag hoe een mens dat kan, afspreken en kussen met de nieuwe vrouw en een paar uur later in bed kruipen en kussen met de “vorige” vrouw? De vraag hoe het kan dat iemand het ene moment de belangrijkste persoon in mijn leven is en de dag erna iemand die geen rol meer speelt? De vraag hoe iemand de ene dag zo liefdevol kan zijn en de andere zo hard en koud? Het zijn vragen die gigantisch veel pijn doen en waarop geen enkel antwoord ooit bevredigend kan zijn. En dus probeer ik ze los te laten. Nu nog als een ballonnetje dat tegen het plafond zweeft, maar ik af en toe nog eens naar beneden trek. Binnen een tijdje hopelijk als een ballonnetje dat de vrije hemel in kan en niet meer terug komt.

Maar ik ga vooruit. Soms wankelend en twijfelend, vasthoudend aan al wat was, soms lichtvoetig huppelend om al wat mogelijk is. Soms struikelend, soms stevig rechtop.

Want als ik één ding geleerd heb de voorbije maanden, dan is het wel dit:

Ik?
ik val niet, ik dans.

(Uit: Een meisje)

Gedicht: Schreeuw

Op de wanden
Van mijn hart
Pleeg ik
Elke dag
Graffiti.

Hoor mij roepen
Hoor mij tieren
Hoor mij brullen
Hoor mij gieren
Hoor mij tilt slaan
Hoor mij stilletjes luidkeels
Doodgaan.

(Sabien Jagers)

En toen was niets nog zoals het was

Verschillende keren al bleven mijn vingers boven de toetsen zweven. Want ik weet echt niet hoe ik moet vertellen wat momenteel mijn hele leven beheerst, al mijn gedachten bepaalt. Schrik heb ik ook, want het op papier zetten, het toevertrouwen aan het scherm en aan jullie maakt het nog definitiever dan het sowieso al is.

Johan en ik, wij zijn geen wij meer. Johan wil niet meer.

En ik, ik ga kapot, begrijp het niet. Begrijp niet dat hij toegelaten heeft dat die andere vrouw zo’n grote rol is beginnen spelen dat het al te laat was toen hij het mij vertelde begin mei. Begrijp niet dat hij toen inging op mijn vraag om ons nog een kans te geven om vervolgens contact te blijven houden met haar, begrijp niet dat hij haar in België kuste en vervolgens in mijn bed kroop. Begrijp niet dat wat wij hadden niet genoeg was, dat hij spreekt van de gelukkigste jaren van zijn leven en die dan toch weggooit. Want wat wij hadden was goed, was fantastisch, was het beste wat ik ooit gehad heb. 5 jaar, 2 maand, 2 weken en 5 dagen heb ik hem graag mogen zien. Ik zie hem nog altijd graag en iets in mij zou niet liever willen dan dat hij mij vastpakt, mij vertelt dat ik gewoon een slechte droom gehad heb en dat het allemaal niet waar is. Maar ik word al 10 dagen niet meer wakker, ik voel al 10 dagen zijn armen niet meer rond mij, ik loop al 10 dagen verloren. En tegelijk ben ik zo kwaad, kwaad omdat hij het zo ver heeft laten komen, omdat hij twee maanden lang gelogen heeft en vijf fantastisch mooie jaren op zo’n wrange manier beëindigt. Want ik begrijp het niet, begrijp niet dat na een ruzie in Italië in juni waarin ik zekerheid vroeg, maar die niet kon krijgen en vervolgens wegreed met de auto, hij mij nog vroeg om terug te keren omdat hij in ons geloofde. Begrijp niet hoe ik zo naïef kon zijn, zo verblind door liefde voor die man waarvan ik dacht dat ik er oud mee zou worden. Neen, niet alles tussen ons was altijd perfect. Maar wat er was, was toch veel te goed om te laten gaan?
En tegelijk begrijp ik het wel, begrijp ik dat hij net omdat hij gelukkig was met mij niet kon kiezen. Begrijp ik dat als ik voor hem niet langer de vrouw van zijn leven ben, het beter is om mij weg te sturen.

En dus ben ik nu mijn lief kwijt, mijn alles, de armen die mij vasthielden, de mond die mij kuste, de borstkas waarop ik mijn hoofd kon laten rusten.

Pijn, dat is alles wat er is momenteel. Ik hoop voor hem dat het de juiste beslissing is, want ik zie hem te graag om hem anders dan gelukkig te zien. En tegelijk ben ik zo kwaad dat hij ons kapot heeft laten gaan. Voor altijd, want goed komen, neen, dat kan dit niet meer.

En dus ga ik kapot, wil ik verdwijnen, wil ik dat alles stopt en niets nog moet.

Weekmenu juni 2017

1: Buffet @ Tibits

2: Salade met radijs, sinaasappel en geitenkaas (ik at het met gewone radijsjes en ook de verhoudingen tussen radijs en sinaasappel waren niet helemaal dezelfde, maar deze fruitige salade was – zeker met het warme weer – een leuke afwisseling)

3: Pasta met gegrilde groenten

4: Barbecue

5: Buffet @ Hiltl

6: Pasta arrabbiata met courgette en aubergine

7: Kip met zoete aardappel– en witloofsalade

Kip met zoete aardappel- en witloofsalade (Le petit requin)

8: Noedels met groentjes, scampi’s en pindakaas-sojasaus

9:  Rösti met seizoensgroenten @ Restaurant Buchenegg (lekker, daar niet van, maar eigenlijk toch te duur voor wat het was. Betalen voor het uitzicht heet dat…)

Restaurant Buchenegg (Le petit requin)

10: Pizza vegetariana & funghi @ Restaurant Emma

11: Pizza funghi @ Fulmine (lang leve afwisseling 😉 . Goh ja, na een lange autorit alleen op de terugweg van Italië had ik weinig zin om nog te koken en ook de treinrit naar de supermarkt in het centrum die wel open is op zondag, was er teveel aan. Lekkere pizza aan huis to the rescue)

12: Lasagne bolognaise

13: Buffet @ Tibits

14: Noedels met groentjes en pindakaas-sojasaus

15: Kikkererwtenslaatje

16: Rest dag 14

17: Vegetarische moussaka

18: Gevulde paprika’s met koolrabi, kappertjes en geitenkaas – Geroosterde steenvruchten en vijgen met yoghurtsaus, beiden uit: Plenty more (normaalgezien moest er koolraap in de vulling, maar dat paste seizoensgewijs niet en dus ging ik voor al evenzeer lekkere koolrabi. Ik ben eigenlijk geen fan van kappertjes, maar in dit recept pasten ze wonderwel. Het dessert was volledig uit mijn (zoet gebak)comfortzone, maar smaakte super)

Gevulde paprika's met koolrabi, kappertjes en geitenkaas (Plenty More)

19: Pasta met tomatensaus

20: Fruit en koekjes (ahum ja, ik had niet verwacht pas na middernacht terug te komen van het werk – lang leve deadlines! – en dus deed ik het met wat in mijn schuif lag)

21: Lasagne bolognaise

22: Cantharellenravioli met peterselie-roomsaus – Chocomousse en frambozentiramisu @ Restaurant Neumarkt (gezellig restaurantje en blij het ontdekt te hebben, maar doordat het toch vrij duur is voor de kwaliteit en kwantiteit die je krijgt, zal het bij een bezoekje heel af en toe blijven)

23: Salade

24: Lasagne bolognaise

25: Frikandellen met champignons in tomatensaus en puree (traditie als ik in België ben)

26: Groenteburger met salade en aardappelen (mijn moeder vroeg of ik liever kip had i.p.v. de biefstuk die ze voor de rest zou kopen (valt het op dat ik niet zo graag rood vlees eet 😉 ). En ook al ben ik meer fan van “echt vegetarisch” i.p.v. “veggie vleesjes”, ik wilde er zeker van profiteren om op een makkelijke manier toch vegetarisch te kunnen eten)

27: Tortelli met dragonsaus, uit: Lekker pasta (een dag later bleek mijn moeder zelf al een vegetarische maaltijd te hebben voorzien – behalve dan voor mijn vader, die een vispannetje at – en zo kleurde mijn menu in België plots toch groener dan ik op voorhand verwacht had)

28: Ham-kaasrolletje

29: Portobelloburger (hoera voor Kelly die koos voor portobello’s; ik eet dat namelijk heel graag, maar ze blijven onvindbaar hier in Zwitserland)

30: Duo van garnaal- en kaaskroket – Dame blanche @ Thermae Grimbergen (grappig hoe mijn moeder op voorhand dacht dat we toch niet langer dan een uurtje of 2, max. 3 in de thermen zouden blijven, maar we er uiteindelijk niet alleen nog aten, maar ook bleven tot 21u30. Ik had haar nochtans gezegd dat een mens daar blijft plakken 😉 )