Gedicht

Ik weet het wel
dit is gestolen tijd
waarin ik nog even
net niet slapen wil langs jou

om met trage handen
mijn dromen los te knopen
en neer te halen.

Dat ik ze dan nog natrillend
als vlindervleugels in winterlucht
over je heen wil leggen.

met stiekem wat streel
tussen de vingers
en wat gevonden warmte

Ook al weet ik
dat ik het beter kan laten

(Auteur onbekend)

20 dingen die ik graag doe

Vraag mij niet hoe ik er terechtgekomen ben (doorklikken via reacties brengt een mens soms op onverwachte plekken), maar via via las ik dit bericht bij Nenoo en zo ook dit van Prinses op de kikkererwt. Het gaat over een oefening uit The Artist’s Way – een methode om je creativiteit terug te vinden -, die bedoeld is om een gevoel van identiteit terug te vinden. Je start met een lijst van dingen die je graag doet en schrijft op hoe lang het geleden is dat je ze gedaan hebt. Tot slot is het ook de bedoeling dat je twee dingen van het lijstje nog deze week inplant.

Op zich deel ik hier al wel vaak dingen die mij blij maken, maar daar zitten natuurlijk zeer regelmatig puntjes tussen waar ik zelf weinig aandeel in heb. Ik vond het bij deze oefening vooral interessant om na te denken over wanneer ik fijne dingen voor het laatst gedaan heb en dus of ik wel voldoende aandacht besteed aan wat ik graag doe. Bovendien zit ik toch wel een beetje in een periode waarin ik op zoek ben naar wat ik nu eigenlijk wel doen. Een identiteitscrisis zou ik het niet noemen, maar als je rondloopt met twijfels over je studie – hoe kan ik ze tot een succesvol einde brengen zonder mijzelf onderuit te halen – en je job – welke richting wil ik uit? Hoe kan ik daar komen? Kan ik mijn jobinhoud beter bij mijn interesses laten aansluiten? – dan is elke oefening die kan helpen om daar duidelijkheid in te krijgen, welkom.

Rosegtal (Le petit requin)
Het zal geen verrassing zijn dat naar de bergen gaan in onderstaand lijstje voorkomt

Bij deze, in willekeurige volgorde, 20 dingen die ik graag doe:

  1. Lezen (gisteren)
  2. Sporten / bewegen (resp. eergisteren / gisteren)
  3. Een presentatie over een gebouw geven (vier maand)
  4. Knutselen met papier, stempels, washi-tape… (twee en een halve week)
  5. Buiten zitten met de zon op mijn gezicht (deze middag)
  6. [wie mij persoonlijk kent, raad ik aan om naar het volgende puntje te gaan – anders niet zagen 😜 ] vrijen (eergisteren)
  7. In de bergen “zijn” – wandelen, fietsen, skiën, ’t is al om het even (twee weken). Of nog specifieker: uitkijken over de Steingletsjer (zeven maand)
  8. Een massage krijgen – geven is ook leuk, maar krijgen topt het toch 😉 (zes dagen)
  9. Iets nieuws leren / uitproberen (vier dagen)
  10. Koken (drie dagen)
  11. Bijpraten met mensen die ik graag heb (digitaal gisteren; in real life eergisteren)
  12. Reizen (zeven weken)
  13. Iemand verrassen (twee en een halve week)
  14. Bepalen/onderzoeken hoe met een oud gebouw om te gaan (op praktische manier acht maand – op een theoretische vandaag)
  15. Ronddwalen in een boekenwinkel of museum (resp. twee maand en
    twee en een halve maand)
  16. In de tuin werken (negen dagen)
  17. Spreken in een andere taal (vandaag)
  18. Tijd nemen om aandachtig naar iets te kijken / luisteren (drie dagen)
  19. Interieur inrichten (in praktijk anderhalve maand – in mijn hoofd gisteren 😉 )
  20. Schrijven wanneer de benodigde kennis of inspiratie er is (nu)
Frauenbildnis Gustav-Klimt (Le petit requin)
De laatste keer dat ik naar een museum ging was dat meteen in drievoud: in Wenen liep ik op vrijdag namelijk uren rond op de Breugeltentoonstelling, bezocht op zaterdag het Schönbrunnpaleis en genoot op zondag van werken van o.a. Klimt, zoals deze Frauenbildnis, in het Oberes Belvédère

Mijn eerste reactie is eigenlijk vooral: dat valt best wel goed mee! Er zit niet eens één ding tussen dat meer dan een jaar geleden is en het merendeel deed ik de afgelopen maand of zelfs week nog. Tenzij ik natuurlijk onbewust enkel die dingen heb opgesomd, die ik de laatste tijd gedaan heb 🙂 . Als ik prioriteit zou geven aan die dingen die het langst geleden zijn, dan zou ik deze week tijd moeten maken voor een bezoek aan de Steingletsjer en een presentatie over een gebouw. Beiden zullen echter later moeten plaatsvinden:

  • de Steingletsjer zeker, omdat de pas ernaartoe afgesloten is, wat wilt zeggen dat ik bovenop de normale klim van 2u (die op dit moment van het jaar vermoedelijk ondoenbaar is zonder bergopleiding) nog 11km door de sneeuw zou moeten ploegen. Juli lijkt mij dus realistischer als datum 😜
  • die presentatie is ietwat onrealistisch op zo’n korte tijdspanne, maar toeval – of eerder: de studie die ik volg – wil dat dat volgende week vrijdag gaat gebeuren. Zeer ok dus als alternatief 🙂

Concreet ga ik voor:

  • sporten en dan meer bepaald zwemmen (want “sporten” algemeen deed ik eergisteren nog, maar zwemmen zelf is al weer twee maand geleden)
  • in de tuin werken (dat zal het komende half jaar vooral op de schouders van J. terechtkomen, maar thesis of niet, ik wil toch af en toe tijd maken om een half uurtje met mijn handen in de aarde te zitten 🙂

Dingen die ik mij weleens afvraag (6)

  • Of de Zwitsers beseffen hoeveel geluk ze hebben met hun treinen? In het station van Winterthur zijn er momenteel grote werken aan de gang en dat leidt dan tot dit soort hilarische borden. Want oh neen, mijn trein vertrekt van op een ander spoor, stelt-u-voor seg 😜
Winterthur HB (Le petit requin)

  • Of deze garagist in Sault (Frankrijk) veel klanten zou hebben? Want echt veel vertrouwen geeft zijn reclamebord toch niet, denk ik dan.
Garage Christian Rey Sault (Le petit requin)
  • Of ze bij deze carwash beseffen dat “grootste carwash van Zürich” een beetje lachwekkend overkomt als je eigenlijk niet eens zo gigantisch groot bent? Ik weet dat de Zwitsers niet altijd beseffen dat Zürich écht geen grote stad is (het inwoneraantal ligt tussen Antwerpen en Gent – ook geen grote steden -, terwijl het hier als een soort “metropool” wordt beschouwd), maar soms zou enige realiteitszin misschien niet slecht zijn 😉
Best Carwash Zürich (Le petit requin)
  • Waarom sommige mensen zo hard hun gelijk willen halen? Een tijdje geleden reed ik ’s nachts met de fiets naar huis zonder verlichting, omdat ik die – heel dom – thuis vergeten was. Ik vind het al wat overdreven dat een automobilist mij daar per se op wilde wijzen (dacht die nu echt dat ik niet doorhad dat ik zonder licht aan het rijden was?), maar ga ervan uit dat dat met de beste bedoelingen was, want als ik op de autostrade een auto zonder lichten zie, doe ik immers ook teken (al is het natuurlijk zo dat een auto zijn lichten niet thuis kan vergeten, maar soit). Maar: het is 1u ’s nachts, je rijdt in een rustige woonwijk. Is het dan echt nodig om mij dat te laten weten door te beginnen claxonneren? Waarom kan je niet even met je lichten knipperen? Stop desnoods even en zeg het mij zo. Maar je gaat toch niet midden in de nacht je claxon gebruiken om per se te tonen hoe dom ik wel niet ben dat ik mijn lampjes niet bij heb en ondertussen een hele hoop mensen wakker maken door het lawaai dat je maakt? Zucht…
  • Of Liesbet al Mysterium zou gespeeld hebben?
Mysterium (Le petit requin)
  • Waarom ik voor een aanmelding bij de invalideitsverzekering – ook al krijg ik geen uitkering, de hele papierwinkel moest opgestart worden omdat ik vorig jaar een tijdje werkonbekwaam was – mijn opleiding en de scholen waar ik gestudeerd heb, moet doorgeven?
Le petit requin
  • Of ze bij de Stapo (Stadtpolizei) ook vinden dat hun afkorting een beetje aan de nazi’s doet denken? Of zouden enkel buitenlanders, die niet met Duits als moedertaal – en dus met zulke afkortingen – zijn opgegroeid, die link leggen?
Stapo Winterthur (Le petit requin)
  • Hoeveel mensen hun urinestaaltje al verpest hebben door het toch onder de zeeppompen te zetten?
Le petit requin
  • Welke ambtenaar in godsnaam deze constructie goedgekeurd heeft? En wie nu denkt dat ze in Zwitserland ook aan koterijen à volonté doen, ik nam deze foto in België…
Haaltert (Le petit requin)
  • Of er al veel mensen zich aangemeld hebben voor onderstaande “kamer te huur”?
Le petit requin
  • Of de kranten die afgelopen week artikels publiceerden over de “avonturiers” die de ijsgrotten aan de Roseggletsjer bezochten, zelf opgezocht hebben hoe je bij die grotten geraakt? Wij waren er namelijk net en hoewel het een stevige wandeling was waarvoor je sneeuwschoenen nodig had, zou ik ons nu ook weer niet als “avonturiers” omschrijven, omdat we daar geweest zijn 😜 . Niet zomaar bereikbaar? Ja. Heel moeilijk en enkel op “avontuurlijke wijze” bereikbaar? Nope.

Maand in woord en beeld: februari 2019 #1

Dag 32 – Semesterinleiding aan de unif. Met een nice thema en een muurdecoratie die daar helemaal mee akkoord ging. En daarna nog een nice moment toen ik in de winkel een boeket mocht meenemen “want we moeten ze toch weggooien anders” (ik zie weliswaar niet wat er mis mee is, maar mij hoor je niet klagen over gratis bloemen 😉 )

ETH Hönggerberg / Tulpen (Le petit requin)

Dag 33 – Klimaatmars in Zürich ✊

Klimademo Zürich (Le petit requin)

Dag 34 – Avondwandeling in de sneeuw. Ziekjes, dus werd het het linkse, niet steigende pad

Brühlberg Winterthur (Le petit requin)

Dag 35 – Dat “ziekjes” werd “ziek”. En dus keek ik het merendeel van de dag van in de zetel naar een sprookjesachtig witte tuin

Le petit requin

Dag 36 – Noem het gerust onnozel, maar ik word er altijd wat blij van wanneer ik het kabelbaantje naar de ETH-campus in Zürich neem

Polybahn Zürich (Le petit requin)

Dag 37 – De boekenkast in onze slaapkamer ziet er, afhankelijk van het standpunt, niet altijd stabiel uit 😜

Le petit requin

Dag 38 – Fijne post!

Le petit requin

Dag 39 – De trein is altijd een beetje reizen, Zwitserse editie

SBB (Le petit requin)

Dag 40 – Hoe geweldig is de natuur eigenlijk wel niet? 😍

IJsgrot Roseggletsjer (Le petit requin)

Dag 41 – Mag ik hier blijven aub?

Albulabahn (Le petit requin)

Dag 42 – Heerlijke toevalligheden: een dag nadat ik ging sleeën, vraagt mijn kalender wanneer ik dat voor het laatst gedaan heb (ok, sleeën en rodelen is niet exact hetzelfde, maar daar gaan we niet pietluttig over doen 😉 )

Flowkalender (Le petit requin)

Dag 43 – Pauze in het park

Lindengutpark Winterthur (Le petit requin)

Dag 44 – De Zürichsee. Ofte de plek die mijn hoofd altijd een beetje kan kalmeren, hoe overhoop het ook ligt ♥ 

Zürichsee (Le petit requin)

Dag 45 – Opzoekwerk in het staatsarchief. En dus even genieten van het heerlijke Irchelpark, inclusief half bevroren vijver

Irchelpark (Le petit requin)

Dag 46 – Mooie ontdekkingen in onze tuin 😍

Sneeuwklokjes (Le petit requin)

Dag 47 – En eerste werkjes in de moestuin: organiseren van het gereedschap en groenafval opruimen

Serre (Le petit requin)

De boeken van januari 2019

Anna Enquist, Contrapunt

Al een hele tijd geleden kwam dit boek, door een lovende review van B.-met-de-goede-boekensmaak op Goodreads, op mijn leeslijst terecht. In dit boek schetst Anna Enquist het verhaal van een vrouw die haar dochter verloor en haar verdriet verwerkt door de Goldbergvariaties van Bach te spelen en bestuderen.

Binnen die leegte bevindt zich alles. Nu speelt ze, nu en altijd speelt de vrouw de aria voor haar dochter.

Door dat fictieve personage, dat ze nooit specifieker benoemt dan “vrouw” of “moeder”, verwerkt ze haar eigen rouw om haar dochter die in een auto-ongeluk om het leven kwam. De manier waarop Enquist het gefragmenteerde verhaal van een moeder over haar dochter verweeft met de beschrijvingen van de variaties vond ik heel indrukwekkend.

Langzaamaan komt er toenadering. De vader tilt het kind uit de wieg. Het kind ruikt een nieuwe, een andere geur en hoort een diepere stem. Als de vader boven de wieg tetterend zijn neus snuit schrikt ze huilend op. Al snel weet ze: zo is dat, hij klinkt zo, hij hoort erbij.
Steeds dichter klimt de bas tegen de beide canonstemmen aan. Niet meer weg te denken.

De stukken over de variaties lezen weliswaar niet echt vlot – toch niet als je er effectief iets van wilt oppikken -, omdat Enquist er best wel wat vakterminologie in verwerkt (ik luister graag naar muziek, maar vraag mij bijvoorbeeld niet wat een sarabande is), maar zijn wel heel leerrijk.

De moeder ziet de opstandigheid en het verdriet met zorg aan. Met een zweem van schuld, ook. Had ze de dochter niet beter kunnen voorbereiden op de moeite die het kost om gewoon te leven? Het kind heeft moeite genoeg ervaren in haar studententijd, denkt de moeder, het was een dagelijkse strijd om zelfstandig dat grillige bestaan het hoofd te bieden. Ze deed het met inzet, met bijna te veel energie. Na elke tegenslag nam ze zich voor iets nieuws te leren. Salsales na een akelig afgelopen liefde, een bridgecursus om de scriptieproblemen te overwinnen. Achter de toewending tot de verraderlijke werkelijkheid is kennelijk een kinderfantasie blijven bestaan: alles komt goed na het examen. Die fantasie stort nu in elkaar en de moeder staat met lege handen.

Ze maakten ook dat ik trager door dit boek ging dan anders misschien het geval zou geweest zijn: ik startte en eindigde elk hoofdstuk immers door naar de bijhorende variatie te luisteren. Op die momenten koos ik voor de vertolking van Gould, waar ook Enquist naar verwijst, maar op het einde heb ik nog eens alle variaties beluisterd, dit keer gespeeld door Murray Perahia, op aanraden van B. Mooi om zo mijn lees- en luisterjaar te beginnen!

Waarom stemt een melodie die de hoogte in gaat en weer neerdaalt zo treurig? Was je een stuk verder opgeschoten als je dat wist? Hoopvolle ademteug, teleurgesteld uitblazen. Bergop, en dan, noodgedwongen, bergaf. Iets krijgen en het weer op moeten geven. Het leven zelf, dus. Vandaar de brok in de keel.

Matt Haig, Reasons to stay alive

Ik kocht dit boek een tijdje geleden, omdat ik dacht dat het herkenbaar zou zijn en misschien kon helpen; omdat het té herkenbaar was, legde ik het weer neer. In januari, nadat ik terugkwam van IJsland, kon ik niet anders dan het opnieuw beginnen lezen, al kwam het nu dichter dan ik ooit gedacht had dat het zou doen.

Life is hard. It may be beautiful and wonderful, but it is also hard. The way people seem to cope is by not thinking about it too much. But some people are not going to be able to do that.

Hoewel het verhaal bij momenten uiteraard gigantisch hard is, heb ik evenzeer zitten glimlachen tijdens het lezen. Bitter sweet, dat is het en dat komt grotendeels door de manier waarop Haig zijn verhaal vertelt: hij wisselt af tussen een verhalende stijl met anekdotes en lijstjes.

Life is waiting for you. You might be stuck here for a while, but the world isn’t going anywhere. Hang on in there if you can. Life is always worth it.

Hoewel die lijstjes, met titels als “Things I have enjoyed since the time I thought I would never enjoy anything again”, “Things that make me worse”, “Things that (sometimes) make me better” of “Things people say to depressives that they don’t say in other life-threatening situations” op zich een serieuze inhoud hebben, zit er vaak wel een knipoog in. Zo omvat dat laatste lijstje puntjes als Come on, I know you’ve got tuberculosis, but it could be worse. At least no one’s died. en Oh, Alzheimer’s you say? Oh, tell me about it, I get that all the time.

In vergelijking met andere boeken over het thema die ik al las, gaf dit boek mij nog meer inzichten. En leerde het mij hoe een depressie ook kan zijn, want zelfs op het diepste bleef ik altijd goede dingen zien, kon ik nog steeds naar de winkel… En dan waren er tegelijk zinnen die er zo boenk op waren dat het pijn deed om ze te lezen.

The desire to step out of myself for a while. A week, a day, an hour. Hell, just for a second.

Dit is een boek is dat zowel nuttig kan zijn voor wie er mee te maken heeft en probeert inzicht te krijgen als voor diegenen die mensen in hun omgeving ermee zien worstelen. Absolute aanrader!

Depression is also smaller than you.
Always, it is smaller than you, even when it feels vast. It operates within you, you do not operate within it. It may be a dark cloud passing across the sky, but – if that is the metaphor – you are the sky.
You were there before it. And the cloud can’t exist without the sky, but the sky can exist without the cloud.

Philippe Daucourt, Jeanne Bueche. Architecte

Veel lectuur voor mijn thesis zal er niet in deze rubriek verschijnen, aangezien een groot deel bestaat uit artikels en hoofdstukken van boeken. Deze publicatie echter las ik volledig, aangezien ze een overzicht geeft van het werk van Jeanne Bueche, de architecte over wie ik mijn thesis schrijf.

De inhoud is niet heel diepgaand (maar dan zou ik ook geen thesisonderwerp hebben 😉 ), maar geeft een goed overzicht van haar werk met een bondige tekst voor een groot aantal van haar gebouwen. Het meest interessante voor mij was vooral de tekst over de invloed van de Franse architect Auguste Perret op haar ontwerpen.

Zennor Compoton, 365 bullet journal: Voor iedere dag een opdracht om te leren je leven te organiseren

Tja, temidden van een hoop werk, gaat een mens al eens op zoek naar manieren om al dat werk beter georganiseerd te krijgen 🙂 . Dit bleek daar echter niet meteen het juiste boekje voor. De korte uitleg over het principe van bullet journaling is op zich interessant, maar had ik al elders – en beter – gelezen.

Het boek is bedoeld als een oefenboek en de papiersoort laat dat zeker wel toe, alleen vond ik de oefeningen vaak teveel gefocust op “extraatjes” en te weinig op echt praktische tips. Ik ben absoluut een lijstjesmeisje 🙂 , maar er is nog een verschil tussen lijstjes maken om lijstjes te maken en lijstjes maken omdat ze je effectief helpen om dingen te verwezenlijken. Zeker voor mensen die het systeem voor het eerst uitproberen, zou het wel nuttig geweest zijn aan te geven dat je best enkel die lijstjes uitkiest die voor jou nut hebben i.p.v. maar klakkeloos elk mogelijk idee over te nemen.

En heb ik er nu overgekeken of werd de uitvinder van het systeem, Ryder Caroll, niet eens vermeld? Credit where credit’s due, jongens! Geen slecht boek, maar zeker ook niet een van de betere in het genre.

Bron afbeeldingen: Goodreads