Silberstreifen augustus

Augustus was de maand waarin mijn lijf terug wat op zijn effen kwam en alsof dat nog niet geluk genoeg op zichzelf was, kon ik daar nog al deze mooie momenten aan toevoegen:

  • Na een weekje afwezigheid in mijn eigen appartement zijn
  • Mooie busrit richting de voet van de Steingletsjer
  • Liften en daardoor nog net de laatste bus halen na mijn wandeling
  • Groeiende plantjes 😍

Le petit requin

  • Voor het eerst overdag een bus nemen naar België en een best aangename rit hebben
  • Rustig tijd nemen om rond te hangen in Brussel en Aalst
  • Onnozel doen met mijn nonkel
  • De zeer behulpzame medewerkster in het Laufbahnzentrum
  • Barbecueën met vrienden en schaamteloos tussendoor een dutje kunnen doen
  • Kelly terugzien
  • Een tijdje later dit bericht van haar op Instagram zien ♥

Le petit requin

  • Op de terugweg naar België een vulkaangebied in Duitsland zien
  • Eten in de avondzon aan het meer van Zürich
  • Kindjes blij maken op de trein doordat ik met een kar vol plantjes de wagon binnenstapte
  • Complimenten krijgen over mijn koersfiets
  • Mail krijgen van de vriendin van mijn broer met de boodschap You are the best, omdat ik meehielp met nalezen / lay-out controleren in de laatste dagen van haar thesis
  • Na een dag verhuizen op een hete augustusdag thuis verwelkomd worden door ijskoude cola en mijn favoriete chips
  • Mooie woorden tijdens een rit langs de Dender

Le petit requin

  • De nieuwe oven en kookplaat die geïnstalleerd worden
  • Hulp van mijn ouders bij het verhuizen van de grootste meubels uit mijn appartement
  • Vrij snel al veel dozen uitgepakt hebben (de zolder negeren we nog even vakkundig 😜)
  • De sfeer van het Alpenbrevet toch een beetje kunnen meemaken door mijn vader en vriend te begeleiden naar de start
  • Het contentement van mijn moeder toen ze over de meet kwam ♥

Le petit requin

  • Mijn oud appartement dat zonder opmerkingen overgedragen kon worden (wat dus ook wilt zeggen dat ik mijn volledige waarborg terug krijg)
  • Opnieuw van start gaan op de ETH Zürich (misschien schud ik binnen een paar maanden meewarig mijn hoofd dat ik dit als een Silberstreifen beschouwde, want de kans dat het misloopt is zeker bestaande. Maar ik ga er meer spijt van hebben dat ik niet geprobeerd heb om die studie af te werken, vandaar de beslissing 🙂 )
  • De boer van de weide achter ons appartement die er op zijn brommertje soms uitziet als Edgar uit De Aristokatten ♥

Maand in woord en beeld: augustus #1

Tijdens het eerste deel van augustus trok ik een week naar België en bereidde ik de verhuis voor. En genoot ik van de Zwitserse zomer 🙂

Dag 213 – Wazige foto van een toffe, maar hete rit op de moto. Nat, maar echt kletsnat, van het zweet, nog nooit zo erg meegemaakt

Le petit requin

Dag 214 – Ik kreeg deze twee kookboeken van Sofie, omdat ze met haar gezin in mijn appartement logeerde tijdens hun vakantie. Dat was helemaal niet nodig natuurlijk, maar ik ben er wel heel erg blij mee! En goesting om te koken dat ik heb nu 😋

Le petit requin

Dag 215 – Tot boven geraken was te hoog gegrepen. Dus bleef ik in de vallei, zocht mij daar een slaapplaats en genoot van de bergen in kikkerperspectief 😉

Le petit requin

Dag 216 – Een dag later lukte het – veel pauzes en puffen later – wel. En werd ik opnieuw verliefd op deze plek ♥

Le petit requin

Dag 217 – Thuiskomen en zien dat deze schattigaard er nog wat kindjes bijgekregen heeft 😍

Le petit requin

Dag 218 – Toekomen in Brussel-Noord en het oude/nieuwe jasje voor het eerst in jaren terugzien

Le petit requin

Dag 219 – Oh Brussel, ik hield al van jou, maar dit soort initiatieven maken mijn hart helemaal warm #leesstraat #groeneanspachlaan

Le petit requin

Dag 220 – De Nederlandstalige kant van de Dender behoort tot een van mijn vroegere trainingsparcours langs Muur en Bosberg; de Franstalige kant ging ik vandaag eens ontdekken #groenerenrustiger #duh

Le petit requin

Dag 221 – Genieten van het gezelschap van mijn grootmoeder en nonkel. Van een felle regenboog. Van een kopie van de handgeschreven cursus boswachter van mijn overgrootvader.

Le petit requin

Dag 222 – Dat “Marginaalst” de lading toch echt minder en minder dekt 😜 #nieuwebib #mooimooimooi

Le petit requin

Dag 223 – Vrienden. Zon. Barbecue. Ofte: heerlijke dag!

Le petit requin

Dag 224 – Post uit het verleden: vandaag kreeg ik een twee jaar geleden geschreven Klimt-kaartje en -bladwijzer van de vriendin van mijn broer 🙂

Le petit requin

Dag 225 – Nadat mijn broer mij bij quasi elke verhuis in Zwitserland bijstond, kon ik vandaag eindelijk een beetje terug doen 🙂

Le petit requin

Dag 226 – Dag Türlersee!

Le petit requin

Dag 227 – Ik woon in een land dat in de winter aanvoelt als het Hoge Noorden en in de zomer een relax, zuiders jasje krijgt ♥

Le petit requin

Dag 228 – Van ons! Het appartement is van ons! Whoehoehoe 🙂

Le petit requin

Weekmenu augustus 2018

1: Tortellini met bolognaisesaus

Tortellini met bolognaisesaus (Le petit requin)

2: Rest dag 1

3: Komkommer-tomatensalade met geitenkaas – Dame blanche @ Restaurant Steingletscher (lekker, maar – zelfs naar Zwitserse normen – duur voor wat uiteindelijk toch maar twee, relatief goedkope, groenten zijn…)

Komkommer-tomatensalade met geitenkaas (Le petit requin)

4: Braadworst met aardappelsalade @ Tierberglihütte (normaal ben ik niet zo’n liefhebber van braadworsten, maar na vier uur afzien om boven te geraken, deed het vooral deugd om iets stevigs voor de kiezen te krijgen 🙂 )

Braadworst met aardappelsalade (Le petit requin)

5: Groentennoedelsoep @ Suan Long – Macaroni

6: McChicken menu @ McDonald’s (volgens mij kreeg de buschauffeur tijdens mijn rit naar België een procentje, want i.p.v. te stoppen bij een restaurant of winkel bij een parking, reed hij speciaal de snelweg af om naar een McDonald’s te gaan)

7: Gehaktbroodje met krieken en rijst

8: Biefstuk in pepersaus met aardappelen, witloof en komkommer

9: Spaghetti bolognaise

10: Frietjes met balletjes in tomatensaus

11: Barbecue

12: Pita’s met kip (tja, in België blijft mijn menu traditioneel roder kleuren)

13: Pizza mozzarella en diavolo

14: Salade met mozzarella, pitten en zaden

15: Kikkererwtencurry met tofu en salade

16: Hot dog en broodje met kaas

17: Broccoliquiche

18: Tortellini in arrabiatasaus met courgette

19: Trio van tortellini, chili sin carne en couscous (ofte: haal restjes uit de diepvries en doe alsof je tapas aan het eten bent 😉 )

Trio van tortellini, chili sin carne en couscous (Le petit requin)

20: Salade met rode biet en tonijn

21: Veggie burger met appelmoes

22: Veggie burger met boontjes (niet de meest geïnspireerde maaltijden, wel twee die hielpen om nog wat extra diepvriesvulling weg te werken)

23: Lasagne bolognaise

24: Spaghetti Napoli met salade @ Restaurant Postillion (best wel grappig dat ik als enige aan tafel pasta at, terwijl ik als enige de dag erna het Alpenbrevet niet ging rijden 🙂 )

25: Pizza vegetariana @ Restaurant Caliente

26: Blinde vink en biefstuk met appelmoes en aardappelen

27: Salade met pasta en gestoomde zalm

28: Sis kebab met kip @ Restaurant Bahnhof

29: Pasta arrabiata met kerstomaatjes en champignons

30: Rest dag 29

31: Courgettesoep

De boeken van juli 2018

De combinatie van een halve maand thuis zijn en een nieuwe e-reader hebben, zorgde ervoor dat ik in juli acht boeken las.

Lori Nelson Spielman, The life list

The life list (Lori Nelson Spielman)

Toen ik vertrok voor een weekendje weg, trok ik dit boek snel uit de kast met het idee dat ik dit, zelfs moe, wel zou kunnen lezen. Dat bleek effectief het geval, maar met de opmerking dat het vlot las, heb ik ook wel het belangrijkste positieve punt gehad, vrees ik. Dit boek bleek namelijk een chicklit pur sang en behalve dat het uitgangspunt – je life list van je 14e moeten volbrengen om je erfenis te krijgen – origineler is dan in het gemiddelde doktersromannetje, voldoet het aan alle clichés: een vrouwelijk hoofdpersonage dat eigenlijk extreem materialistisch is, maar zich dan ontpopt tot een moeder Theresa (terwijl ik de hele tijd dacht: als geld er écht niet toe doet, waarom doe je dan voort met een life list die je niet meer wilt…), ze is in het begin uiteraard samen met de foute man en leert de man van haar leven even vanzelfsprekend pas op het einde kennen (al zie je al van ver aankomen welke man uit de obligatoire liefdesdriehoek die hier zelfs een -vijfhoek is, het zal worden)… Bon ja, laten we het er maar op houden dat ik toch iets meer in een boek zoek dan wat Spielman hier kon bieden.

A moan rises from my chest, cracking the silence. I slap a hand over my mouth to catch it, but it’s too late. I double over, clutching my ribs, and literally ache for my mother. How will I ever manage to stumble through this world without her? I have so much more daughter left in me.

Overigens: wat is er zo tof aan het feit dat je (dode!) moeder op je 34e je leven bepaalt? Ok, ze had een goede relatie met haar moeder en ja, die had op een aantal punten zeker gelijk, maar hoezo is de oplossing dan dat je je dochter dwingt om dingen te doen, zelfs als die haar leven beter zullen maken? Grow up!

Luise von der Crone, Di blau Riitschuel

Di blau Riitschuel (Luise von der Crone)

Ongeveer drie jaar geleden las ik voor het eerst een boekje in het Zwitsersduits en ook dit keer ging ik voor een verhalenbundel. In tegenstelling tot de eerste bundel waren dit echter geen plaatselijke legendes, maar een verzameling van grappige en bij momenten vrij absurde kinderverhalen en -gedichtjes over o.a. de Zwitserse Sinterklaas (Vom Samichlaus siim Esel und em gwunderigen Igel), dappere vrouwen (Vo der Frau Rumpel, wo hät wele zum Räuber gah) en de bergen (S schlüüft es Männli in es Loch). Een fijn boekje dat enerzijds bevestigde dat ik al een heel pak verder sta in het begrijpen van Zwitsersduits dan de vorige keer, maar mij anderzijds toch weer wat nieuwe woordenschat bij bracht (of het altijd moderne woorden waren, daar valt over te discussiëren, aangezien mijn collega’s eentje ervan ook niet eens kenden 😉 ).

Edgard Eeckman & Marc Noppen, De goden lossen het op

De goden lossen het op (Edgard Eeckman & Marc Noppen)

Op zich was het idee van dit boekje in de serie “Het vrije woord Cahier” zeker niet slecht: op een satirische manier de gebreken van de gezondheidszorg in België beschrijven. Alleen blijft het jammer genoeg iets teveel op de oppervlakte en is het meer een – via een soort godenvergadering (met de historische Zeus, maar verder vooral veel “nieuwe” goden) voorgesteld – makkelijk verhaaltje dat uiteindelijk weinig concrete voorstellen doet. Jammer, want dat had het zoveel interessanter gemaakt!

Anne Winter, Migranten maken de stad

Migranten maken de stad (Anne Winter)

In dit essay gaat Anne Winter in op de geschiedenis van stedelijke migratie: steden en migratie zijn immers al honderden jaren met elkaar verbonden, maar hebben niet altijd dezelfde uitdagingen veroorzaakt. Een zeer interessant – en daardoor eigenlijk ook te kort – boekje over de verschillen tussen “rijke” en “arme” migratie, over de problematisering van bepaalde groepen migranten, over de paradox van integratie… Eentje om over na te denken.

Hoewel het ‘succes’ van migratie doorgaans dikwijls afgemeten wordt aan de mate van integratie, ligt hierin dus een grote paradox verscholen. Werkelijk succesvolle migranten hebben deze integratie immers niet nodig en streven ze ook niet na, maar houden integendeel de handen vrij om weg te trekken wanneer zich elders betere opportuniteiten aankondigen. Integratie, in de zin van sociale verankering in de nieuwe woonplaats, is met andere woorden iets dat vooral wordt nagestreefd door meer kwetsbare, arme migranten. Eerder dan een teken van succes, is integratie daarom vooral een teken van beperkte migratiealternatieven.

Het boek Migration, Settlement and Belonging in Europe, 1500-1930s: Comparative Perspectives van Steven King en dezelfde Anne Winter, een veel uitgebreider boek over hetzelfde onderwerp, staat alleszins ook op mijn leeslijstje nu!

Melinda Nadj Abonji, Tauben fliegen auf

Tauben fliegen auf (Melinda Nadj Abonji)

Melinda Nadj Abonji komt oorspronkelijk uit het toenmalige Joegoslavië en maakte daar deel uit van een Hongaarse minderheid. Ik kom uit België en heb het geluk “hoogopgeleid en blank” te zijn. Allebei kwamen we in Zwitserland terecht: zij toen haar ouders toen ze vijf was op zoek gingen naar een beter leven, ik toen ik vier jaar geleden besloot mijn droom om in het buitenland te wonen na te jagen. Heel andere achtergronden, heel andere redenen om naar hier te komen. En toch herkende ik veel in dit boek: kleine, grappige ervaringen, maar ook serieuze overwegingen.

… obwohl wir uns wünschen, dass sich in unserer Heimat nichts verändert…

Hoe dicht dit boek bij momenten ook komt, tegelijk staat het ook ver van mij af. Omdat ik het geluk heb uit een land te komen dat niet verscheurd werd door burgeroorlogen, waar mijn familie jaren in onzekerheid leefde, deels ook opgeroepen werd om te gaan vechten (voor wie? Servië waar ze woonden? Of Hongarije, de bevolkingsgroep waar ze bij hoorden?).

Jedes dritte Haus steht leer, weisst du, was das bedeutet, wenn nur noch der Friedhof wächst?

In een heftige schrijfstijl, die je het verhaal in één ademteug lijkt te willen vertellen, heeft Melinda Nadj Abonji een heel mooi boek geschreven: eentje waar ik mijzelf in herkende, eentje waar ik inzichten opdeed over dingen die heel ver van mij afstaan. Schoontje!

Zita Theunynck, Het wordt spectaculair. Beloofd

Het wordt spectaculair. Beloofd (Zita Theunynck)

Dat er in België een aantal straffe, schrijvende madammen zijn, dat wist ik al langer. Dat Zita Theunynck een van hen is, ontdekte ik dankzij dit debuut, waarin ze – opgehangen aan 23 liefdesbrieven – het verhaal vertelt van Anna en Leonard. Ik vloog op één dag door dit boek, dat vlot geschreven is en tegelijk een paar heel mooie overdenkingen bevat.

Ik denk: ik zal nooit vrij zijn, want ik kan niet vluchten van mezelf. Ik ben mezelf zo moe.

Hoewel ik sommige commentaren begrijp die vinden dat het verhaal bij momenten iets teveel clichés bevat, doet dat – wat mij betreft – niets af aan de schoonheid ervan. Soms mag een verhaal best wel eens onbeschaamd romantisch zijn! Al helemaal wanneer dat gecombineerd wordt met de soort zalig zotte overdenkingen die ik zelf soms ook maak 😉

“Voel hoe de aarde ons draagt. Maf hé? Heb je er ooit al eens bij stilgestaan hoe zwaar dat moet zijn voor de aarde? Al die mensen tegelijkertijd dragen, terwijl wij hier gewoon rustig met ons hele gewicht op haar liggen?”
En zo lagen we daar, met heel ons gewicht op de aarde.

Benieuwd naar meer van Zita Theunynck!

Renate Dorrestein, Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor

Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (Renate Dorrestein)

Na Zonder genade was dit het tweede boek dat ik las van Renate Dorrestein. Dit boek was gelukkig wél de moeite van het lezen waard, want Dorrestein schetst op een mooie manier een beeld van een moeder die steeds minder voor haar kinderen, maar steeds meer voor haar eigen moeder moet zorgen. Nadat die laatste door een herseninfarct getroffen wordt, wordt communiceren een quasi onmogelijke opdracht. Net zoals bij de man met dementie in Hersenschimmen, verdwijnt ook de moeder van het hoofdpersonage steeds meer in het “niets”.

Zelfs de bloemen die ik meebracht, leken haar niets te zeggen, alsof een roos ophield met geuren wanneer je niet meer wist dat hij roos heette. Als de grenzen van je taal de grenzen van je wereld waren, dan was mijn moeder in een griezelig krappe kerker beland.

Het zorgen voor en ondertussen zelf verlangen naar verzorgd worden, zorgt voor een aantal heel mooie overpeinzingen. Zaken die ik mij zelf ook al afgevraagd heb, zaken die enkel nog gelden voor “mijn” en vorige generaties en niet meer voor de huidige opgroeiende…

Wonderlijk eigenlijk, dat ieders jeugd altijd uit een aantal vaste anekdotes bestaat. er moet zoveel meer zijn gebeurd dan dat handjevol memorabele voorvallen. Waarom herinneren we ons nauwelijks iets van het alledaagse, dat de veilige, heerlijk saaie bedding van ons bestaan was? Foto’s zijn daarvan trouwens ook nooit gemaakt. Kijk je in een album, dan was het kennelijk alle dagen feest, er was altijd iemand jarig, er werden zonder ophouden uitstapjes gemaakt, het was vakantie, er viel iets te vieren. Nooit een kiekje van het wachten bij de slager of het kopen van een paar nieuwe handdoeken, het zwijgend voor de televisie hangen, de dagelijks weerkerende gezamenlijke maaltijden, het oppompen van een fietsband, of de momenten van verveling.

De zoon uit de titel komt weliswaar veel minder aan bod dan de dochter, maar een goedbekkende titel is ook iets waard natuurlijk 🙂 . Ik had bijna vier sterren gegeven, maar jammer genoeg viel het einde wat tegen.

Jane Austen, The history of England

The history of England (Jane Austen)

Een hele tijd geleden downloadde ik alle boeken van Jane Austen op een aan haar opgedragen website, maar het is pas nu – nu ik een e-reader heb – dat ik effectief begonnen ben ze te lezen. Starten deed ik met het kortste boekje van allemaal, deze amper 22 pagina’s tellende geschiedenis van Engeland. Ik wist al van Northanger Abbey dat Jane Austen een grappige madam was, maar dit boekje topt dat helemaal. Het start al bij de coverpagina waar ze zichzelf als partial, prejudiced and ignorant historian omschrijft.

I suppose you know all about the Wars between him and the Duke of York who was of the right side; if you do not, you had better read some other History, for I shall not be very diffuse in this, meaning by it only to vent my spleen against, and shew my Hatred to all those people whose parties or principles do not suit with mine, and not to give information.

Meerdere Engelse royals krijgen een serieuze veeg uit de pan – zo is Elizabeth wicked – of worden goedgekeurd op basis van de meest absurde redenen – zo beschouwt ze Richard III als respectable, enkel en alleen omdat hij een York is. Al bij al een boekje dat je uiteraard niet moet lezen om effectief iets bij te leren, wel als je een korte, maar humoristische geschiedenis van Engeland wilt lezen. Of wanneer je je wilt verbazen over wat een vijftienjarige al kan schrijven 🙂

Bron afbeeldingen: Goodreads

Silberstreifen juli

Juli was de maand waarin ik twee ijzerinfusen en drie B12-injecties moest krijgen om terug een beetje mens te zijn, maar ook de maand waarin al deze schone dingen mijn leven verblijdden!

  • In de zon een boek lezen te midden van wit besneeuwde bergen. Soms is moeten rusten en je gezelschap alleen verder laten trekken zo erg nog niet 😉

Mont Collon (Le petit requin)

  • De terugkeer van België tegen Japan op het WK. Of ik alleen in mijn zetel heb zitten roepen tegen mijn computerscherm? Het zou kunnen, ja 😉
  • Pannenkoeken eten als ontbijt
  • In de studio van SRF naar een match van de Belgen gaan kijken en een gezellige babbel met een Zwitserse vrouw hebben
  • Leesgroep in het park
  • Kijken naar de fantastische strijd in La Course tussen Annemiek van Vleuten en Anna van der Breggen! En daarna dit heerlijke interview met Cecilie Uttrup Ludwig zien ♥ Oh, hoe heerlijk is (vrouwen)wielrennen toch!

  • Helemaal vergeten het karton buiten te zetten, maar daar dan toch nog nét op tijd in slagen.
  • Mooie treinrit naar La Chaux-de-Fonds
  • Deze bank spotten aan het station van Winterthur waar een jarenlange verbouwing gestart is. Hoe zalig is het wel niet dat er een bankje wordt voorzien om de – wel degelijk impressionante – werf te kunnen bekijken? En hoe fantastisch is het woord Baustellenbeobachtungsbank (ofte: werfobservatiebank) wel niet?

Le petit requin

  • Mijn broer terugzien
  • Onnozel doen in de auto met mijn broer
  • In La Chaux-de-Fonds rondwandelen, daarbij een huis van Le Corbusier zien en in de bijhorende groententuin bietjes zien groeien, die we vervolgens Corbietjes doopten 🙂
  • Over een hangbrug wandelen en er even stevig op springen, zodat ze begint te wiebelen #blijkindinmij
  • Goed voor mijzelf zorgen na thuis te zijn gezet. Met een rustig ontbijt op mijn terras bijvoorbeeld

Le petit requin

  • In een kleedje en sandalen in een stortbui terechtkomen, maar door een vrouw die aan dezelfde halte uitstapte mee onder haar paraplu genomen worden. Om 200m verder, waar onze wegen scheidden, die paraplu in mijn hand geduwd te krijgen, waarna die vrouw met een Schönen Tag noch naar haar voordeur spurtte. Ik ben even sprakeloos blijven staan, daarna zelf snel doorgelopen en heb haar paraplu een paar uur later, toen het terug droog was, bij de brievenbus van haar gebouw gelegd in de hoop dat ze hem daar teruggevonden heeft.
  • Bij Hiltl eten met Sofie & co.
  • Van een rots in het water springen
  • De Schelde op het Meer van Zürich zien 😉

Zürichsee (Le petit requin)

  • Dat ene plekje in de trein te pakken krijgen, waar de venster afgedekt is door een plakkaat. Ofte ook dat ene plekje dat ik normaal niet wil, wegens geen uitzicht, maar waar nu schaduw te vinden is
  • Mary Poppins genoemd worden door de vrouw van een koppel vrienden van mijn broer. En dat enkel omdat ik spontaan de pamper van de jongste verving (’t was dan nog maar een pipipamper ook) en op café stiften bovenhaalde voor de oudste om te tekenen (lang leve het feit dat ik die altijd bij heb voor mijn trackers e.d. 😉 )