Verbeelding book challenge 2017: eerste kwartaalupdate

Kathleen lanceerde begin dit jaar opnieuw een boekenchallenge (ze kon bijna niet anders met al die lezers die er op zaten te wachten 😉 ) en aangezien dat de voorbije twee jaren heel tof was, doe ik ook weer mee. Net zoals vorig jaar ga ik voor één puntje per boek, wat de stand na drie maanden en 20 gelezen boeken op 17 geschrapte puntjes brengt. Wetende dat ik nog niets in functie van de challenge gelezen heb, is dat een resultaat waar ik meer dan tevreden mee ben, maar ik weet ondertussen ook wel dat die eerste maanden het vlotste gaan en dat de moeilijkste puntjes er nog aankomen 🙂
Hoe verloopt de challenge bij jullie?

1. Een boek met meer dan 700 pagina’s
Harry Mulisch, De ontdekking van de hemel
Deze Mulisch heeft met 905 pagina’s er ruim meer dan gevraagd.

2. Een boek met minder dan 200 pagina’s
Paul Bilton, The Xenophobe’s Guide to the Swiss
Dit “gidsje” was met zijn 64 bladzijden dan weer het tegenovergestelde 🙂

3. Een boek geschreven door meerdere auteurs
Thomas Blondeau en Roderik Six, De boekendokter
Roderik Six weefde een verhaal rond de boekenrecepten van zijn overleden vriend en auteur Thomas Blondeau. In de fysieke zin hebben ze er weliswaar nooit samen aan geschreven, maar het is wel degelijk een boek met teksten van twee auteurs. En wat is er uiteindelijk mooier dan een schrijvende vriend al schrijvend eren?

4. Een boek geschreven door iemand die jonger is dan jou
Laurens De Meyer, Wat (w)eten we?
Helemaal zeker ben ik niet, maar bij het opzoeken kwam ik krantenartikels van eind 2015 voor, waarbij bij zijn leeftijd telkens 27 werd aangegeven. Aangezien ik datzelfde jaar in juni 28 werd, vermoed ik dat ik wel degelijk ouder ben dan Laurens De Meyer, zij het amper een paar maanden 🙂

5. Een waarvan er wereldwijd minstens 100.000 exemplaren werden verkocht
Robert James Waller, The bridges of Madison County
Op wikipedia staat dit boek in het lijstje “tussen 50 en 100 miljoen exemplaren verkocht”; hun bron daarvoor is The Sydney Morning Herald, waar er sprake is van 50 miljoen. Hoeveel het er ook exact zijn, de grens van 100.000 is sowieso overschreden 😉

6. Een self published boek

7. Een boek gepubliceerd in 2017

8. Een boek geschreven door een celebrity
Wouter Deprez, Bloemen, bijen & borstbollen
Afhankelijk hoe je het begrip celebrity interpreteert, behoort Wouter Deprez hier al dan niet toe. Vanuit het idee dat hij op zijn minst in België (of toch zeker Vlaanderen…) bekend is én oorspronkelijk geen schrijver, maar wel cabaretier en komiek is, vind ik dat het wel mag tellen.

9. Een boek met een titel die meer dan vier woorden telt
Katrijn Van Bouwel, De muze en het meisje
Op zich zijn er poëtischere titels die bij dit puntje zouden kunnen passen, maar vijf is meer dan vier, dus voilà 🙂

10. Een boek met een titel die bestaat uit één woord
Vladimir Nabokov, Lolita
Veel uitleg is hier niet nodig zeker? Ik heb nog getwijfeld om dit te laten meetellen voor puntje 29, zijnde een verbannen boek, maar aangezien het vandaag nergens meer verbannen is (toch als ik het goed opgezocht heb), maak ik het mijzelf voor dat puntje nog wat moeilijker en tel ik Lolita hier mee.

11. Een boek met een kleur in de titel
Janet Fitch, White oleander
Lang leve de boekenclub op Goodreads waar K. als februariboek een selectie “boeken met een kleur in de titel” voorstelde, waaruit dit boek gekozen werd.

12. Een boek met een nummer in de titel

13. Een boek met een illustratie op de cover
Ineke Riem, Zeven pogingen om een geliefde te wekken
Dit boek zou ook perfect bij puntje 9 hebben kunnen staan, maar de cover zorgde ervoor dat het hier terechtkwam.

Zeven pogingen om een geliefde te wekken (Ineke Riem)
Bron: Goodreads

14. Een non-fictie boek
Christian Larsen, Gut zu Fuß ein Leben lang
Aangezien mijn voeten niet de best functionerende onderdelen van mijn lijf zijn (deels door mijn lompigheid, deels door mijn heupen), las ik op aanraden van mijn kinesiste dit boekje over de werking van de voet, goede en foute houdingen en, vooral, gigantisch veel oefeningen. Niet het soort non-fictie dat ik oorspronkelijk in gedachten had voor dit puntje, maar hey, non-fictie is non-fictie.

15. Een boek over boeken of waarin boeken een belangrijke rol spelen
Ray Bradbury, Fahrenheit 451
Afhankelijk van wat ik nog ga lezen de komende maanden, zou het kunnen dat dit boek, omwille van de “451”, nog verschuift naar puntje 12, maar voorlopig past het hier ook zeer goed, aangezien het een distopie is over een wereld waarin alle boeken verbrand worden (stelt-u-voor!).

16. Een boek over reizen of waarin een reis een belangrijke rol speelt

17. Een boek over muziek of waarin muziek een belangrijke rol speelt

18. Een boek waarin één van de seizoenen centraal staat

19. Een boek waarin meerdere generaties van één familie aan bod komen

20. Een boek gepubliceerd voor je geboren werd

21. Een boek dat je al een keertje las
Judith Glover, Voor jou wil ik sterven
Johan vond het hilarisch dat ik uitgerekend dit boek (ofte: eentje voor de blijkbaar romantische puberfase die ik doormaakte) nog eens las, maar ik herinnerde mij er te weinig van om zomaar te beslissen of het weg mocht of niet.

22. Een ver-van-je-bed-boek

23. Een boek dat zich afspeelt in een land waar je al een keertje op reis bent geweest
Mieke de Loof, Duivels offer
Niet alleen speelt het zich af in een land waar ik ooit op reis ging, het was zelfs het land / de stad waar ik het meest recent verbleef: Wenen!

24. Een boek uit de bibliotheek
Rainbow Rowell, Eleanor & Park
Hier kunnen er nog massa’s andere boeken passen, maar aangezien dit het eerste was dat én uit de bib kwam én bij geen enkel ander puntje past, kreeg dit de eer 🙂

25. Een boek dat je leende van een vriend(in) of een mede Verbeelding Book Club lid

26. Een boek met een vleugje magie erin (full on fantasy of magisch realisme)
Patrick Ness, A monster calls
De titel verraadt het al en effectief, er komt een monster – en dus fantasie 😉 – in voor, zij het dan niet in de “normale” vorm (voor zover je daar bij monsters überhaupt van kan spreken).

27. Een boek dat je ooit op school moest lezen

28. Een boek dat iedereen en z’n moeder al heeft gelezen, behalve jij

29. Een boek dat ergens ter wereld op de verbannen lijst staat

30. Een eerste deel in een reeks
Takahiro Kurashima, Poemotion 1
Eentje dat ik mogelijk ook nog ga vervangen, aangezien het meer een kijk- dan een leesboek is. Anderzijds is het wel degelijk een boek natuurlijk én zijn er nog een deel 2 en 3, dus waarom niet 🙂

Daarnaast las ik in de afgelopen drie maanden ook nog deze boeken, die – tenzij ik mij vergis? – bij geen enkel puntje passen:

  • Stefan Brijs, De engelenmaker
  • Michael Bond, Verzamelde verhalen van het Beertje Paddington
  • Jacques Vriens, Weg uit de Peel

Een review van al deze boeken komt er nog aan en ondertussen lees ik sowieso gezellig voort, al dan niet in functie van de challenge!

Dingen die ik mij wel eens afvraag

  • Of jullie mij en mijn blog eigenlijk nog geloofwaardig vinden, met al mijn plannen om veel te bloggen en vervolgens vooral stiltes te laten vallen?
  • Of ik Kathleen haar you do you-uitspraak niet een beetje verkeerd interpreteerde door zodanig veel ideeën voor blogposts te hebben dat mijn hoofd tilt sloeg en ik compleet blokkeerde (as I do). Gelukkig liet ik de boel gewoon de boel (wat makkelijker lukt bij een hobby dan bij werk…) en wachtte ik tot de goesting terugkwam.
  • Of ik ooit ga leren dat het geen goed idee is om nog even snel snel mijn nagels te lakken? Dit keer was het toen ik van den hof naar den opera ging, niet alle aarde vanonder mijn nagels kreeg met een nagelvijltje.
  • En nu we toch over moddernagels bezig zijn: hoe komt het dat die aarde er zo makkelijk onder geraakt en het toch zo moeilijk is om je nagels weer proper te krijgen?
  • Vanaf wanneer kan je een boom echt een boom noemen? Al van zodra het eerste beetje komt piepen of moet er toch sprake zijn van enige lengte en breedte? Want laten we wel wezen, onze sequioa is wel degelijk een boom, maar of hij nu al voldoet aan de omvang die ooit leidde tot de uitdrukking “een boom van een vent”, dat durf ik toch te betwijfelen…

Sequoia (Le petit requin)

  • Waarom er in het Nederlands geen standaard vergrootwoord bestaan? Er zijn wel mogelijkheden, zoals super-, mega-, groot- (hoewel dat laatste in het geval van een grootvader of -moeder zelden op de grootte slaat…). Maar het is niet zo dat er één voor- of achtervoegsel bestaat waarmee je iets kan vergroten, zoals het met “je-tje-pje-…” wel mogelijk is om dingen te verkleinen.
  • Of ik nog voor onze vakantie ga weten of ik een job heb of niet?
  • Hoe de standaardsnelheden in België tegenwoordig aan de grenzen aangeduid worden? Want 70 werd in Vlaanderen wel ingevoerd als nieuwe snelheid buiten de bebouwde kom, maar niet in Wallonië. Worden aan de grens dan beide opties aangegeven? En verwart dat mensen dan niet heel hard, want kan je op de paar seconden die je maar hebt om het bord te lezen, dat effectief interpreteren? Of staat er bij het binnenrijden van België langs Wallonië 90 en langs Vlaanderen 70? Maar moet er dan bij elke overgang tussen Vlaanderen en Wallonië een bord gezet worden zoals aan de grensovergangen? En zorgt dat niet voor superveel nieuwe borden? En geef je daardoor mensen niet de indruk dat ze een nieuw land binnenrijden i.p.v. gewoon een ander deel van hetzelfde land? En ga je zo eigenlijk niet een beetje voorbij aan een van de grootste redenen om die 70 in te voeren, namelijk minder borden en minder verwarring?

Gedicht: Liefde

Ik was verbaasd, verliefd, verrukt,
ik heb je als een bloem geplukt.
Eeuwig zul je bloeien want
ik heb je in mijn ziel geplant.

(Toon Hermans)

Maand in woord en beeld: januari 2017

In de laatste week in woord en beeld die hier verscheen, beloofde ik jullie een andere – voor mij iets minder intensieve – versie, zijnde een maand in woord en beeld. En kijk, we zijn “amper” half maart en hier is januari “al” 😉 . Ach ja, om het “goed te maken” (en anders eigenlijk ook 😉 ) een editie met niet alleen een selectie instagramfoto’s, maar ook wat extra foto’s!

Januari, dat werd hier de sneeuw- en wintermaand bij uitstek! Startend in België met een voorzichtig laagje:

Dag 2 – Die begon met een laagje sneeuw en eindigde met een laagje Brusselse gezelligheid

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Om bij onze terugkeer in Zwitserland te kunnen gaan lopen in een sprookjeslandschap, zowel overdag:

Als ‘s avonds in de zalige stilte van de schemering, enkel onderbroken door het geknars van de sneeuw onder mijn schoenen. De hashtag #heaven had hier ook nog gerust bijgekund:

Ik profiteerde er dan ook van om wat sneeuwwandelingen te maken, zowel puur recreatieve als functionele, zoals deze naar de winkel, waarin ik dit mooie koppel tegenkwam:

Sneeuw, dat betekent ook skiën natuurlijk! We startten in een voor ons nieuw domein, Engelberg-Titlis, en hoewel het weer even wennen was aan dat gevoel van op de latten te staan, deed het vooral gigantisch veel deugd.

Het weer was die dag niet super: bewolkt met af en toe wat blauw in de voormiddag, bewolkt met af en toe wat mist in de namiddag. Maar dat heeft ook zijn voordelen, want zo konden we genieten van quasi lege pistes.

Engelberg-Titlis (Le petit requin)

Een week later trokken we er weer op uit, dit keer naar Flumserberg, een van de skigebieden die het dichtste bij Zürich ligt. Dat én het feit dat het een dag was met een stralend blauwe hemel (zonnecrème-alert!) zorgde ervoor dat er een pak meer volk op de pistes was, maar gelukkig niet in die mate dat de sukkeltjes die wij ten opzichte van de Zwitsers zijn, er last van hadden 😉

Kijk naar die schone bergen! Zo zalig om al liggend in de sneeuw te lunchen met zicht op al dat moois (en een van dé grote redenen dat ik mij nog maar moeilijk kan voorstellen dat we hier ooit nog zouden vertrekken).

Flumserberg (Le petit requin)

Al die sneeuw zorgde voor meer kerstgevoel dan tijdens de kerstperiode zelf, al droeg ook onze wasmachine daar haar steentje bij. Benieuwd wanneer ik dat deuntje beu ga geraken 😉

Al was onze wasmachine zeker niet de enige, want op de Dolderschaatspiste, iets buiten Zürich, stond de kerstboom ook nog. Al besefte Johan dat pas toen hij mijn foto’s zag! Hoe hij daar in geslaagd is, ik begrijp het nog altijd niet… Al zal het feit dat hij – net zoals mij – heel hard zijn best moest doen om niet te vallen en ondertussen ook aan het babbelen was met zijn collega’s, er waarschijnlijk wel wat mee te maken hebben gehad 🙂 . In alle geval, ik ben blij dat zijn collega’s zo’n toffe bende zijn dat ze niet alleen leuke dingen samen doen na het werk, maar partners en co. ook meevragen!

Dag 19 – Het was een eeuwigheid geleden, maar ook licht wankelend was het plezant! #schaatsen #dolder

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Behalve op de latten en op loopschoenen, is sneeuw natuurlijk ook ideaal om er met mountainbikebanden in te gaan ploeteren. Alhoewel “ideaal” toch heel hard afhangt van de dikte van die sneeuwlaag, heb ik gemerkt. Gelukkig blijkt de moeilijkheid om vooruit te geraken recht evenredig met de zachtheid bij het vallen 😉

Kort na het vertrek van mijn rit, nog beneden in het dal, bleek de rivier op sommige punten effectief volledig dichtgevroren te zijn; iets waar ik op aan het hopen was sinds onze terugkomst, toen er hier en daar wat ijsplekken lagen. Tegen het einde van mijn rit was het dan weer genieten van de zonsondergang bovenop de kam:

Sihltal-Uetliberg (Le petit requin)

Dag 7 – Dag dorp met het ijs op de rivier met de sneeuw #byebyebelgium #backhomeagain #sihl

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

En tot slot werd er ook gewandeld, al deden we dat zeer dicht bij huis. Ah ja, eerst aan de tv gekluisterd hangen door de mooie match tussen Federer en Nadal op de Australian Open, maar ook het WK veldrijden niet willen wissen, dan blijft er niet veel tijd meer over. Gelukkig is er ook hier vlakbij genoeg schoons, met twee bevroren meren en besneeuwde bossen:

Op het onderstaande meer waagden verschillende mensen zich op het ijs, dat zo dik was dat er weinig risico bestond. Al bleek uit de voetstappen duidelijk dat de honden nog een pak verder naar het midden van het meer durfden dan hun baasjes 😉

Sihlwald (Le petit requin)

Januari bestond natuurlijk nog wel uit wat meer dan sneeuw! Zo bezocht ik drie tentoonstellingen, maar daar ga ik een apart berichtje van maken, aangezien ik zoveel extra foto’s aan het toevoegen was dat dit – toch al niet bepaald kort – bericht helemaal uit zijn voegen begon te barsten.

Wel nog de moeite waard om jullie te tonen: deze heerlijke papierwinkel!

Het theelichthoudertje uit bamboe dat we in Wenen kochten en voor mooie sfeerverlichting zorgde:

Mijn eerste deelname aan een “offline” boekenclub (op goodreads ben ik al langer lid van de Verbeelding book club):

Dag 18 – Na de Verbeelding book club online, nu ook de Zürich book club offline #hartjesvoorlezen #zürichbookclub

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

En de levering van onze – al zeg ik het zelf – zéér mooie eettafel. Alle dozen met stoelen naar boven krijgen bleek niet zo’n probleem; voor het tafelblad moesten we dan weer de hulp van een buurman inroepen, want met ons tweetjes geraakten we amper vijf, van de bijna 100, tredes ver 🙂 . Nu ja, wat hadden we ook gedacht met 50 kg blad en ongeveer 18 kg omkasting… Het zorgde er alleszins voor dat we elkaar beloofd hebben de komende jaren niet meer te verhuizen of dat met een verhuislift te doen 😉

Onderstaande foto is er eigenlijk al eentje van februari, maar zo kunnen jullie tenminste ook al het geheel zien i.p.v. enkel de teaser van hierboven. Ik word nog elke dag blij van de keuze die we gemaakt hebben!

Throwback Thursday: 16 maart

Wie mij op Instagram volgt, krijgt daar elke dag een foto te zien (of toch in theorie, want maandag kwamen er plots 12 foto’s in één keer online, omdat ik de dagen ervoor niet op instagram kon uploaden 😉 ). Dat “Project 365” ben ik echter al veel langer geleden gestart, namelijk op maandag  12 september 2011. Dat klinkt waarschijnlijk als een compleet willekeurige datum, maar het is de dag dat ik voor het eerst begon te werken en dat leek mij wel een mooi moment om te starten met een dagdagelijkse foto. Waar het eerst de bedoeling was om dat één jaar te doen, werd het al snel een gewoonte die ik ondertussen – ruim vijf jaar verder – nog steeds volhoud. Ben ik dan nooit een foto vergeten nemen? Eigenlijk amper één keertje, al moet ik toegeven dat ik heel af en toe wel een beetje “foefel” door, wanneer ik een foto vergeet te nemen of mijn toestel uitzonderlijk niet bij heb, dat de dag erna in te halen 🙂

In alle geval, al die projecten 365 & 366 willen ook zeggen dat ik ondertussen al een mooi archief aan dagdagelijkse foto’s opgebouwd heb. Soms zorgt zo’n terugblik voor herinneringen aan reizen of mooie uitstappen, soms zijn het ook gewoon kleine dingetjes, maar beiden blijken even fijn om op terug te kijken.

Vandaag neem ik jullie mee naar wat ik de afgelopen jaren uitspookte op 16 maart:

2012

In 2012 viel 16 maart op een vrijdag, eentje waarop we op het werk van déjeuner développement deden, ofte een lunch om dingen bij te leren. Dat kon een collega zijn die uitleg gaf over een project of specifieke techniek die hij/zij geleerd had, een expert die een bepaald product kwam voorstellen of – en dat waren meestal de leukste 😉 – een bezoek aan een werf. In dit geval trokken we naar Luik waar een aantal collega’s werkten op de restauratie van de Opéra Royal de Wallonie. Fascinerend om zo’n hele opera in de stellingen te zien, fantastisch om tot bovenaan die stellingen te mogen om de technieken te zien waarmee de plafondschildering gerestaureerd werd… en ook wel grappig dat een deel van de stoelen blijkbaar tijdelijk in de werfkeet terechtkwamen 😉

Opéra Royal de Wallonie (Le petit requin)

2013

Een jaar later ging ik op bezoek bij mijn grootmoeder en trok ik even de stad Diest in. Die ken ik al jaren, maar toch deed ik in 2013 een nieuwe ontdekking door de Ezeldijkmolen, die ik altijd aan de ene zijde voorbijliep, nu ook eens aan de andere zijde te bekijken.

Ezeldijkmolen Diest (Le petit requin)

2014

Op zondag nam ik een lichtelijk mislukte foto aangezien het eigenlijke onderwerp van de foto niet de orchidee (wiens pot hier trouwens opnieuw met een orchidee staat te blinken), maar wel de kat is.
Niet dat wij ooit een kat gehad hebben, maar die van de buren kwam al eens graag een kijkje nemen in ons appartement. Dat vonden wij eigenlijk wel gezellig, al doet het onderschrift dat ik toen bij de foto schreef, wel vermoeden dat ik in dit geval een tijdje doodstil ben blijven zitten om te vermijden dat de kat ofwel de schaal ofwel de orchidee zou omstoten 😉

Le petit requin

2015

Een goede maand na bovenstaande foto, verhuisden we naar Zwitserland en toch bleek ik in 2015 nog steeds wat problemen met de treinen te hebben. Nu ja, een en dezelfde lijn die in Zürich Hauptbahnhof in de ene richting naar Dietlikon gaat en in de andere naar Dietikon, een mens zou van minder in de war geraken, toch? 🙂

Le petit requin

2016

Vorig jaar stond ik mij in de winkel dan weer te bedenken dat ik deze konijntjes er toch eerder freaky dan smakelijk vond uitzien. Een jaar later vind ik dat eigenlijk nog altijd. En ik bedenk mij nu plots, zouden ze die konijntjes dit jaar weer verkopen? Morgen eens gaan kijken, ik moet toch naar de winkel 😉

Le petit requin

2017

En vandaag, vandaag trok ik er onder een heerlijk stralend zonnetje op uit met de fiets. Zaaaalig!