Vakantieplannen

Toen ik jullie bij het begin van 40 dagen bloggen vroeg wat jullie van mij wilden weten, vroeg Charlotte naar mijn reisplannen voor dit jaar. Hoewel zij dacht dat dat de makkelijke vraag zou zijn met als moeilijke tegenhanger wat mijn favoriete reis is, bleek het net omgekeerd te zijn. Er is – ondanks al vele, fantastische reiservaringen – namelijk geen haar op mijn hoofd dat twijfelt over welke reis op nummer 1 staat (Canada!), wel over waar ik dit jaar overal te vinden ben 🙂

Bultrugwalvis (Le petit requin)
Een van de zovele redenen waarom die 3,5 weken Canada zo fantastisch waren: bultrugwalvissen!

In het begin van dit jaar waren dit de plannen, het ene al vager dan het andere:

  • Februari: skivakanties in de Vogezen en het Arlbergmassief
  • Juni: architectuurreis Rome
  • September (of daarrond): trekking in de Balkan

De skivakantie in Frankrijk vond effectief plaats en werd onmiddellijk gevolgd door een weekendje in de Alpen; die in Oostenrijk stond nog steeds op de planning, maar zegde ik jammer genoeg op het laatste moment af, omdat het te druk was op het werk (iets waar ik nu – om meerdere redenen – eigenlijk spijt van heb, maar bon, het is wat het is). Ook de architectuurreis naar Rome werd definitief geschrapt, aangezien ik dit semester uiteindelijk toch niet deelneem aan de lessen.

Morteratschgletscher (Le petit requin)
Weekendvakantie in de sneeuw

In de plaats kwamen echter minstens even leuke plannen:

  • In mei – binnenkort dus al – ga ik een steenkapcursus volgen in het noorden van Frankrijk, meer bepaald in de Citadel van Charlemont bij Givet, net over de Belgisch-Franse grens. Een paar jaar geleden volgde ik het eerste deel van die cursus, maar die vond volledig in een atelier plaats. Dit keer gaan we effectief meehelpen aan een restauratie, omdat we de gekapte stenen ook zullen leren plaatsen. Spannend! 🙂
  • Een maand later ga ik de culturele toer op met een citytrip naar Boedapest. Die werd heel spontaan vastgelegd toen bleek dat Nick Cave er de avond voor mijn verjaardag optreed. Combineer dat met het feit dat ik Boedapest sowieso al lang eens wilde bezoeken en plots lagen een overnachting en twee nachttreinen vast 🙂 Tips worden trouwens zĂ©Ă©r geapprecieerd!
  • Juli wordt dan weer sportief, want dan ga ik in Zwitserland zelf een stage bergbeklimmen volgen. Nog veel spannender dus, want we gaan in een groep van zes onder begeleiding van een gids toppen beklimmen, leren hoe je veilig vordert op een gletsjer, hoe en welke knopen je moet leggen, rotsklimmen… Ik hoop dat ik het fysiek aan kan, want ook al is het een stage voor beginners, het zal zeker niet evident worden. Neemt niet weg dat ik er wel heel erg naar uitkijk, want ooooh, de mogelijkheid om die schone bergen nog meer te ontdekken ♄
Steenkappen (Le petit requin)
Een aantal kaptechnieken die ik leerde tijdens de eerste steenkapcursus, respectievelijk op een Calcaire de Meuse en een Petit granit

Dit zijn de drie “grote” plannen, daarnaast zijn er ook al verschillende plannen voor – meestal sportieve – weekends weg: zo ga ik in augustus een weekend naar Oostenrijk om er aan een trailrun van 26km deel te nemen (aaaargh!), staan eind oktober een paar dagen BelgiĂ« gepland voor de marathon van Brussel (nog meer aaaargh 😜) en komen mijn ouders in augustus op bezoek, wat betekent dat er ook dan wat uitstapjes zullen plaatsvinden. Daarnaast ga ik natuurlijk ook in Zwitserland zelf verschillende keren een dag of weekend weg: veel zal spontaan beslist worden, maar o.a. aan de Alpenchallenge in Lenzerheide, de Granfondo San Gottardo en ouwe getrouwe het Alpenbrevet wordt waarschijnlijk een overnachting gekoppeld.

Grimselpass vanaf Furkapass (Le petit requin)
Sportief “den toerist uithangen” op de Furkapas

En die trekking in de Balkan? Wel, daar ben ik nog niet helemaal uit. Het plan blijft bestaan, maar ik moet nog bekijken hoe realistisch het financieel is (want bovenstaande plannen geven misschien de indruk dat ik een ezeltje heb dat geld schijt, dat is natuurlijk niet het geval 😉 ). Een alternatief zou kunnen zijn dat ik een week (of twee) naar de Provence trek, waar ik heel goedkoop kan overnachten in het huis van een familielid (want de Provence is op zich natuurlijk veel duurder dan SloveniĂ« of dergelijke). Dat het exact 10 jaar geleden is dat ik nog eens bovenop mijn eerste bergliefde, de Ventoux, stond, maakt dat plan ook heel aantrekkelijk, maar definitief staat voor die periode nog niets vast. Wie weet ontdek ik dat ezeltje toch en kan ik gewoon beide doen 😉

Weekmenu april 2018

1: Bicky burger met curryworst en lucifer @ ’t Snacksken (kwestie van een Belgisch dagje “Ronde van Vlaanderen kijken” op zijn Belgisch af te sluiten 🙂 )

2: Boudin blanc met zacht gegaarde uitjes

3: Pasta met radicchio, paprika, courgette, kerstomaatjes en pijnboompitten

Pasta met radicchio, courgette en paprika (Le petit requin)

4: Couscous met met radicchio, paprika, courgette en kerstomaatjes

5: Spiegeleitjes

6: Pasta pesto met champignons

7: Chili sin carne met tortilla’s

8: Pasta pesto met champignons en geroosterde paprika’s (het potje Pesto alla Genovese, dat ik uit Genua meebracht, was nog niet op, dus maakte ik quasi twee dagen hetzelfde: pasta en pesto in de hoofdrol, maar met extra groenten om het toch wat gezonder te maken 🙂 )

Pasta pesto met champignons (Le petit requin)

9: Panini met gegrilde groenten @ Hasan

10: Thaise curry met tofu, groenten en rijst @ Dimensione

11: Ajuinsoep en pizza mozzarella

12: Champignonflensjes met salade

13: Bietensalade

14: Risotto met groene asperges en champignons (jum jum, asperges!)

15: Rest dag 14

16: Pompoenlasagne met linzen (dankzij een diepvriesportie keerde ik nog even terug naar het herfstige pompoenseizoen)

17: Salade met ei, radijsjes en pijnboompitten

18: Pizza funghi @ Fulmine

19: Lasagne bolognaise

Lasagne bolognaise (Le petit requin)

20: Macaroni met hesp, kaas en erwtjes

21: Barbecue (de eerste van het seizoen, dus extra lekker)

22: Pikante tomaten-yoghurtsaus met gegrilde paprika, courgette, halloumi en pasta (de yoghurt was oorspronkelijk niet gepland, maar aangezien ik de saus te pikant maakte, moest ik wel iets vinden om ze te verzachten. Room of dergelijke had ik niet in huis, maar yoghurt bleek een perfect – en eigenlijk ook minder calorierijk – alternatief)

23: Tomatenstrudel

24: Rest dag 22

25: Halloumifrietjes met tatziki en asperges (het was eigenlijk lang geleden dat ik nog eens op de site van Chicks love food keek, maar jummie, de combinatie van halloumi met za’atar, die komt hier zeker nog op tafel!)

26: Stukje pizza met mozzarella, tomaat en rucola

27: Garnaalkroketten – Quinoasalade met asperges, avocado en geitenkaas – Dame blanche @ Bar Bik (nieuwe en lekkere Brusselse restaurantontdekking. Er staat weliswaar niet veel veggie op de kaart, maar voldoende om lekker te kunnen eten. ’t Is dat ik goesting had in garnaalkroketten en dat in Zwitserland niet te vinden is 🙂 )

28: Pizza vegetariana

29: Kaasschotel met brood

30: Champignonflensjes – Kip met appelmoes en kroketjes – Aardbeien- en smurfentaart (we hadden een verjaardag te vieren en dus kwamen er twee van de favoriete taarten van de jarige op tafel)

Maand in woord en beeld: april #2

April in Ă©Ă©n foto per dag, deel twee:

Dag 106 – Voor het eerst sinds ik hier woon, kon ik niet live gaan kijken naar SechselĂ€uten, want ah ja, in Winterthur doen ze niet mee met die halve dag verlof die in ZĂŒrich wel gegeven wordt. Boehoe! Gelukkig was er een livestream! Negeren jullie even mee dat ik mij nadien afvroeg of ik niet een beetje overdrijf door live te kijken naar een houten sneeuwman die in brand staat 😜
SechselÀuten livestream (Le petit requin)

Dag 107 – Verkoolde dakpannen. En dat het waarschijnlijk fout is dat ik de kleurencombinatie van terracotta met de zwarte kool nog best mooi vind 🙂
Le petit requin

Dag 108 – Serieus doorgewerkt in de serre. Nu nog een paadje maken en ze is helemaal in orde!
Moestuin (Le petit requin)

Dag 109 – ’s Ochtends in de toen al hete zon op plaatsbezoek, in de namiddag verkoeling zoeken in het staatsarchief en daardoor bij een heerlijk avondzonnetje door Park Irchel naar het station wandelen. Er bestaan slechtere werkdagen, denk ik dan 🙂
Irchelpark ZĂŒrich (Le petit requin)

Dag 110 – Compostcursus! Alwaar ik leerde dat ik dit hoopje beter wat anders ga aanpakken, woeps  😜
Compostvat (Le petit requin)

Dag 111 – Wandeling op de Uetliberg, langs een nieuw, veel avontuurlijker – en toffer – pad dan degene die ik tot nu toe kende, hoera!
Uetliberg (Le petit requin)

Dag 112 – Oooh, lente! ♄
Le petit requin

Dag 113 – Thuiskomen en een attackske krijgen, omdat ik vergeten was de tulpen vers water te geven. Gelukkig bleken ze de volgende ochtend weer vrolijk en blij, oef!
Le petit requin

Dag 114 – Dat dat dakterras op het werk toch wel een heerlijkheid is!
Le petit requin

Dag 115 – Wind die het meer van ZĂŒrich er vanop afstand als een zee liet uitzien. Pollen die in datzelfde meer voor kleurovergangen zorgen. En een chocoladewinkel die biologieles geeft  😜
ZĂŒrichsee (Le petit requin)

Dag 116 – Nog eentje voor het lijstje eerste keren: rijden met een auto met Franse nummerplaat 🙂
Le petit requin

Dag 117 – Brussel, ge zijt een toffe stad, maar niet met de auto. ’t Is dat ik meubels moest ophalen en dus niet anders kon, maar serieus Belgische politiek, doe daar eens iets aan, jongens!
Le petit requin

Dag 118 – 90 jaar! En zo blij dat we dat samen met haar konden vieren ♄ #bomma
Le petit requin

Dag 119 – Als ik in ZĂŒrich niet kan gaan, dan ga ik in Gent, nah! En dat het weer zeer inspirerend was #fairfashionfest
Fair Fashion Fest 2018 (Le petit requin)

Dag 120 – Hoe heerlijk blauwe luchten ook zijn, soms zijn donkerste de mooiste ♄
Haaltert (Le petit requin)

Loop naar de maan! Uitdaging: 3 cols op Ă©Ă©n dag oprijden

Ging ik rustig van start met de verschillende uitdagingen voor Loop naar de maan, dan volgden er in augustus en september enkele elkaar in sneltempo op. Een dikke week nadat ik mijn haar kortwiekte, was het tijd om de fiets op te springen voor een stevige uitdaging in de Alpen. De ingezamelde 800 euro betekende immers dat ik drie cols moest beklimmen, zodat ik mij opnieuw had ingeschreven voor het Alpenbrevet op 26 augustus, maar dan voor de zilveren (ofte drie passen) i.p.v. de bronzen (twee passen) editie, die ik in 2016 reed.

Vrijdagavond nam ik de trein naar Meiringen, waar op zaterdagochtend om 6u45 het startschot gegeven werd. Te midden van 2496 andere fietsers en tijdens de eerste kilometers aangemoedigd door mensen langs de weg, startte wat uiteindelijk een tocht van 11u zou worden vooraleer ik weer in Meiringen zou eindigen. Ik zocht mij een plekje in het laatste deel van de lange stroom lichtjes (we vertrokken immers nog in de schemering) en begon na ongeveer 5km in Innertkirchen aan de eerste klim van de dag: de Grimselpas.

Grimselpass (CyclingCols)
Bron: CyclingCols

Het was de derde keer dat ik deze opreed, waardoor ik ondertussen al wel weet waar de steilste stukken zijn en waar ik even kan recuperen. Dat ik aan het stuwmeer – de RĂ€terichsbodensee – op een goede 5km voor de top pauze zou nemen, wist ik dan ook al vrij zeker op voorhand. Op dat moment had ik er immers de zwaarste kilometers van deze klim opzitten en kon ik een moment rust best wel gebruiken.

Grimselpass (Le petit requin)

Bovendien slingeren de laatste kilometers zich via zes haarspeldbochten – synoniem voor steil – langs de Grimselsee naar boven. Eens ik dit schattige meertje in zicht kreeg, wist ik dat de top binnen handbereik lag. De organisatie was dit keer beter voorbereid dan vorig jaar: hoewel het merendeel van eten en drank aan de controlepost al opgegeten was (logisch, ik kwam bij de laatsten boven), waren er dit keer – naast het water dat er vorig jaar als enige nog te vinden was – ook nog bananen en bouillon. Vooral van dat laatste ben ik – als iemand met een maag die slecht tegen sportdrank kan – heel erg fan geworden: hoewel het een warme dag was, zorgde die drank er immers voor dat ik voldoende zout binnenkreeg (iets wat met frisdrank niet lukt).

Le petit requin

Na de bevoorrading was het tijd voor de afdaling richting Gletsch, eentje die amper 6 kilometer lang is, maar wel langs een paar machtig mooie haarspeldbochten naar beneden kronkelt. In Gletsch stopte ik even voor een foto van de klim die 100 meter verder zou starten: de Furkapas. Nope, even op adem komen op een platter stuk zit er tussen deze twee passen niet in 🙂

Le petit requin

De Furkapas was de kortste van de drie passen die ik die dag zou beklimmen (op onderstaande grafiek startte ik vanaf Gletsch, op ongeveer 10km van de top), maar daarom zeker niet te onderschatten met onder andere de zwaarste kilometer van de dag met een gemiddelde van 9,5%. Het was de klim waar ik in 2016 bijna op kraakte en quasi elke twee bochten moest stoppen om naar adem te happen.

Furkapass (CyclingCols)
Bron: CyclingCols

Even stoppen onderweg deed ik weliswaar nog steeds, maar het ging dit keer een heel pak vlotter. Lang leve mijn nieuwe – en veel lichtere – koersfiets en een betere training in aanloop naar het event (al is dat relatief, want met de breuk anderhalve maand ervoor, was mijn voorbereiding zeker niet ideaal te noemen). Keek ik een jaar ervoor nog vooral smachtend naar boven in de hoop dat die top eindelijk dichterbij zou komen – nochtans niet goed voor de motivatie als je traag vooruit gaat… -, dan blikte ik dit jaar vooral content naar wat ik al achter de rug had. En naar het fantastisch mooie landschap natuurlijk 🙂

Le petit requin

Op de top was er geen bevoorrading voorzien, dus hield ik enkel halt voor de obligatoire foto van het colbordje op de top, alvorens omlaag te duiken richting Andermatt. Had ik tot dit punt nog twijfels of het wel gezond zou zijn om aan die derde pas te beginnen, dan overtuigde de afdaling mij volledig er zeker voor te gaan (of ik dan effectief boven zou geraken, was nog een andere vraag 😉 ). In 2016 reed ik immers heel verkrampt omlaag, waardoor de afdaling – nochtans iets wat ik anders heel graag doe – een halve lijdensweg werd. Dit keer genoot ik er van en dus ging ik in Andermatt richting bevoorrading i.p.v. richting de eindhalte van de bronzen afstand.

Reed ik al twee passen te midden van een select groepje van trage rijders, dan veranderde dat vanaf Andermatt helemaal. Hier voegden de rijders van het gouden en platina brevet – respectievelijk vier en vijf passen – zich immers weer bij de kortere afstand. Het zorgde meteen voor wat extra sfeer voor de zware kloefer die nog als laatste aan het wachten was, al moesten we eerst nog een geneutraliseerde afdaling doen van Andermatt via Göschenen naar Wassen: die 10km lange weg ligt immers al sinds 2014 (en nog tot 2019) deels onderbroken voor grote wegenwerken, waardoor het veel te gevaarlijk zou zijn om dit deel van de toer in de tijd mee te rekenen. Ook al is het geen wedstrijd in die zin dat er een winnaar wordt uitgeroepen, er zijn altijd fietsers die vergeten dat ze recreatief aan het rijden zijn en dus gevaarlijke toeren beginnen uit te halen in die afdaling (tussen auto’s slalommen, doorlopende witte lijnen oversteken…). Goede beslissing dus van de organisatie om dit deel te neutraliseren!

Le petit requin

Eens in Wassen startte de tijdsmeting opnieuw en begon de laatste, stevige klim van de dag: de Sustenpas, die met percentages die nergens onder 6% gaan weinig rustmomenten biedt.

Sustenpass (CyclingCols)
Bron: CyclingCols

Dat de zon ondertussen vrij fel aan het schijnen was op de flank waar we reden en de weg, die zich via een paar inhammen langs die flank slingerde, vele kilometers ver te zien was, was niet bepaald motiverend. Het mooie landschap en de blinkende gletsjer waar we naartoe moesten gelukkig wĂ©l 🙂

Le petit requin

Ik stopte onderweg een paar keer om extra water bij te tanken en om preventief mijn tenen wat te stretchen. Die durven bij hele lange of zware fietstochten (en met 133km en 4900hm was deze Ă©n zwaar Ă©n lang 😉 ) immers al eens te beginnen tintelen, wat na een tijdje voor een soort slaperig gevoel in mijn benen zorgt. Geen idee hoe mijn benen in slaap kunnen vallen, terwijl ze zo hard moeten werken, maar het is in alle geval een gevoel dat ik absoluut wil vermijden 🙂

Op een vijftal kilometer van de top raakte ik er definitief van overtuigd dat mijn uitdaging van drie cols zou lukken: ik was uiteraard al moe, maar nog niet op. En dus was het eigenlijk best wel genieten van die laatste kilometers, afwisselend naar boven en beneden blikkend en plezier hebbend in de inspanning.

Le petit requin

Bovenop de Sustenpas lag de laatste bevoorrading van de dag en trok ik mijn derde en laatste colbordje. Uitdaging “3 cols op Ă©Ă©n dag oprijden”: check!
Ik was een van de 132 (van 134 ingeschreven) vrouwen die deze uitdaging uitreden; in totaal waren we met 955 (van 997 gestarte) fietsers die deze afstand deden. De gouden afstand was de populairste met 1012 finishers. 284 zotten reden vijf cols over en 140 andere zotten kozen voor de bronzen versie met twee cols. Goed voor in totaal 2391 fietsers die die dag op en over de Alpen reden!

Le petit requin

Nadien wachtte “enkel” nog de afdaling; niet dat dat te onderschatten is (dat leerde ik het jaar ervoor wel), maar ik voelde dat ik nog fris genoeg zat om niet verkrampt af te dalen. En effectief: het werd een zalige afdaling en de eerste sinds mijn val in de afdaling van de Klausenpas waar ik opnieuw helemaal voluit durfde te gaan. Dat ik een heleboel andere fietsers voorbijvloog in de afdaling en de paar die in mijn wiel probeerden te hangen, ook kon afschudden, maakte het extra plezant (hey, als je niet snel genoeg kan rijden om competitief te zijn in de beklimming, dan maar in de afdaling 😉 ). Mijn gps klokte af op 77km/h als hoogste snelheid en hoewel ik mij kan inbeelden dat sommigen mij zot zullen verklaren om dat op zulke smalle bandjes te doen, kan ik alleen maar zeggen dat er weinig dingen zo zalig als dat zijn 🙂

Alpenbrevet (Le petit requin)
Bron foto’s: Alphafoto – Bron attest: Alpenbrevet

Die hoge snelheden haalde ik weliswaar enkel in het eerste deel van de afdaling, want vlak voor het einde kregen we plots nog een wolkbreuk te verwerken. Ach ja, aangezien het steilste deel van de afdaling al voorbij was, maakte het niet veel uit en beschouwde ik het maar als een eerste douche na de inspanning 😉

Aangezien ik dit jaar nog een extra nacht bleef, kon ik profiteren van de gratis massages die de organisatie aanbood. En de dag erna van een – eveneens gratis – bezoek aan de Aareschlucht. Een mooie manier om mijn benen wat los te stappen 🙂

Le petit requin

Het zal al wel duidelijk geworden zijn, maar het was een contente Haaike die zondagmiddag met een meringue – de specialiteit van Meiringen – de trein terug naar huis opstapte. Ook al ben ik nog altijd ver verwijderd van mijn beste fietstijden jaren geleden, het belangrijkste was absoluut aanwezig: afzien, maar daar gigantisch van genieten!

Maand in woord en beeld: april #1

Eindigde de maand maart met drie lammetjes, dan begon april met nog eens twee toevoegingen aan de bende (ja, met drie moeders kan dat al eens gebeuren natuurlijk).

Dag 91 – ’s Ochtends nog eens architectenwerk doen in BelgiĂ«, ’s namiddags voor tv kruipen met zelfgemaakt lekkers van de mama en de Ronde en ’s avonds Ă©Ă©n lammetje ter wereld brengen en Ă©Ă©ntje zien geboren worden… Zalige zondag zeg ik dan!
Le petit requin

Dag 92 – Een moeder die twee lammetjes, maar slechts Ă©Ă©n werkende uier heeft, dat betekende jammer genoeg dat het ene – zwarte – lammetje verstoten werd en het andere – witje – niet genoeg te drinken kreeg. Papflessen to the rescue, wat al helemaal voor een overload aan lammetjesschattigheid zorgde (inclusief eentje die content van al dat drinken in slaap viel in mijn armen ♄)
Lammetjes (Le petit requin)

Dag 93 – Of ik vandaag een handtas in de schoonste kurk ooit cadeau kreeg? Verwend tot en met, ikke!
Kurken Handtas (Le petit requin)

Dag 94 – Zon, blauwe lucht, kwetterende vogeltjes… Ik moest weliswaar een hele dag binnen werken, maar er is niets wat een open raam niet kan oplossen 😉
Winterthur (Le petit requin)

Dag 95 – In het lijstje eerste keren: rijden met een Smartje. Lang leve mijn werkgever die een autodeelabonnement voorziet, waardoor ik – als ik al een auto nodig heb – regelmatig nieuwe automodellen kan testen 😜
Mobility (Le petit requin)

Dag 96 – Thuiskomen. Daar waar het enige achtergrondgeluid een kabbelende rivier is en ik de stad anderhalve kilometer verder telkens weer vergeet ♄
WĂŒlflingen (Le petit requin)

Dag 97 – Verse blaadjes! In mijn tuintje! Geen idee welk fruit hier aan gaat groeien, want dit boompje liet de vorige huurder staan, maar mooi is het alleszins al 🙂
Le petit requin

Dag 98 – Een fietstochtje uitstippelen, zien dat het niet zo ver is om naar de Rijn te fietsen van bij mij thuis en dan maar willekeurig een weg langs die rivier kiezen. En dan plots hier staan en op 15km van mijn thuis het gevoel hebben dat ik op reis ben. Oh Zwitserland, we zijn al vier jaar samen, maar ge blijft mijn hart overhoop halen 😍
Rijn (Le petit requin)

Dag 99 – Oude tijdschriftknipsels bovenhalen en opnieuw plat gaan van het lachen. Merci Koen Meulenaere, ook zoveel jaar na datum #natuurlijkmoetgeeenzakskegevenstommegeit #neegemoetgeeneuroentwaalfcentgevenlompekoe
Le petit requin

Dag 100 – Ook al is Winterthur mijn thuis nu, het Sihlwald zal dat ergens ook altijd blijven. Al is het maar omwille van de rivier met de schoonste naam ooit #Sihl #zielenrivier
Sihl (Le petit requin)

Dag 101 – Anderhalve kilometer zwemmen en daarna in de zon kuieren langs een van de vele waters in ZĂŒrich… En hoe dat midden in de week voor de broodnodige energie zorgt om de werkweek door te komen.
Sihl (Le petit requin)

Dag 102 – Niet mijn tuintje, wel eentje waar ik hoop de eigenaar eens te zien, zodat ik kan vragen welke soort dat mooie boompje is 🙂
Le petit requin

Dag 103 – Spelletjes galore!
Le petit requin

Dag 104 – Een dag met een dubbel gevoel. Waar uitbundig vieren niet juist voelde. Maar een beetje, dat kon wel. Met een SechselĂ€utengebakje natuurlijk 🙂
Le petit requin

Dag 105 – Zondagen die beginnen met de beste uitvoering van Ode to Joy ooit, dat moeten wel superzondagen worden 😉
Le petit requin