Doodgewone dingen (3)

Afgelopen week koos ik als “minimalisme-opdracht” onder andere voor practice gratitude. Ik sta wel af en toe stil bij de schone dingen des levens, al zou het zeker geen kwaad kunnen om dat nog net iets vaker te doen. En dan zeker de hele kleine dingetjes op de moeilijke dagen. Maar soit, ik maakte het lijstje in mijn hoofd de dag zelf (wegens weinig tijd en geen papier of internet meteen in de buurt) en vulde het tijdens het schrijven nog een beetje aan. Tijd voor een derde aflevering van doodgewone dingen dus (een idee van Kelly van Tales from the Crib), een combinatie in willekeurige volgorde van altijd aanwezige dingen (die eigenlijk vaak te fantastisch zijn om ze “doodgewoon” te noemen) en recente gebeurtenissen.

Matterhorn (Le petit requin)

  1. Johan die mij altijd zo goed aanvoelt.
  2. Wandelen in de bergen, fietsen in de bergen, gewoon zijn in de bergen.
  3. Afspreken met iemand die ik al een tijdje niet meer had gehoord of gezien en merken dat we gewoon weer als vanouds een hele avond aan het babbelen zijn.
  4. Tijdens een overstap kort tijd hebben om de Dom van Keulen te bewonderen.
  5. Lunchen in Parijs met pizza en een goed boek.
  6. In aansluiting op bovenstaande puntjes: de vanzelfsprekendheid waarmee ik reis. Afgelopen week nam ik de trein van Zürich over Keulen naar Brussel en een paar dagen later van Brussel over Parijs naar Zürich. Vroeger moest alles tot in de puntjes voorbereid zijn, want “aaargh, in Parijs toekomen in Gare du Nord, maar moeten vertrekken in Gare de Lyon, dat 5km verder ligt”: nu kijk ik gewoon eventjes kort hoeveel tijd dat vraagt (kwestie van op zijn minst te weten of ik mij moet haasten of niet 🙂 ) en dan zoek ik ter plaatse wel uit welke verbinding op dat moment de beste is, omdat ik weet dat het allemaal wel lukt. Veel rustiger!
  7. Tijd met mijn ouders.
  8. Niet zo minimalistisch, maar wel leuk: nieuwe, helemaal faire kleren en daar dan al meteen complimentjes over krijgen ook.
  9. Mediteren.
  10. Mijn eerste bloglunch met Kelly van Ma vie en vert: op voorhand dacht ik vooral heel enthousiast “dat ziet er een keitoffe uit, dus dat gaat wreed plezant worden”, maar toch ook een klein beetje “stel je voor dat wij mekaar nu eigenlijk niets te vertellen hebben, wat dan?”. Maar kijk, 4,5u heel gezellig gebabbel later (en met een gevoel dat we eigenlijk nog niet eens uitgepraat waren), bleek zij effectief een keitoffe en die laatste gedachte vooral heel belachelijk 😉
  11. Zwemmen in open lucht.
  12. Een massage.
  13. Rondsnuisteren in mijn favoriete boekenwinkels in Brussel en nog een superleuke nieuwe ontdekken er bovenop.

Tropismes (Le petit requin)

  1. Een hele leuke prijs winnen en dat terwijl ik gewoon een enquête invulde, die ik sowieso zou ingevuld hebben. Dank u Meisje van Nummer 44!
  2. De stage die steeds leuker wordt: kreeg ik in het begin te vaak naar mijn goesting de typische “stagiair-jobkes”, dan zijn het tegenwoordig bouwhistorische onderzoeken, inventarissen…
  3. Een goed gesprek met mijn grootmoeder.
  4. Taart bakken, overigens een dubbele win dit keer, want de familie voor wie het bedoeld was, was content omdat zij er geen bestel- en afhaalstress over hadden en ik was content, want ik kon nog eens bakken.
  5. Een leuke lunch op het werk.
  6. Stappen durven zetten die helpen om de rust in mijn hoofd te bewaren / terug te vinden / te versterken.
  7. Al het bezoek deze zomer: ’t was bij momenten heel druk, maar het was vooral heel leuk: dat familie en vrienden ook hun weg naar hier vinden, dat er veel goede gesprekken waren, dat we ons “nieuwe land” samen met hen kunnen verkennen…
  8. Mijn mp3 een tweede leven geven en daardoor weer vaker onderweg genieten van muziek.
  9. Poezelige voetjes na een pedicure i.p.v. openspringende kloven voor de pedicure.
  10. Zelfgemaakt vers brood (alleen al die geur in huis zou voldoende zijn, maar het smaakt dan ook nog altijd eens goed)
  11. Mijn mappen boordevol foto’s. Want ook al zucht ik wel eens bij het idee dat ik die nooit of te nimmer gesorteerd en in fotoalbums ga krijgen, eigenlijk zijn het vooral bewijzen van de fantastische dagen en weekends die wij hebben.
  12. Het besef dat mijn leven tegenwoordig soms echt wel is, zoals ik het mij als kind/puber voorstelde: een fantastisch lief, wonen in het buitenland, veel sporten, veel lezen, een tof werk, bijstuderen…

Week 2015/36 in woord en beeld

Het gebouw waarin wij wonen behoort tot een heel gebouwenblok dat deze en volgende zomer gerenoveerd wordt. Wij zijn volgend jaar aan de beurt: er komen nieuwe ramen, een nieuwe keuken en badkamer én nieuwe isolatie aan de buitenmuren. Dat laatste durft bij de levering blijkbaar al wel eens lawine-effecten te geven.

Le petit requin

We hebben eigenlijk vrij weinig last van lawaai door de werken; het komt integendeel ook al wel eens van pas. Afgelopen weekend begaf ons kookvuur het namelijk plots; best wel lastig, maar gelukkig kregen we van de werfleider tijdelijk een elektrisch vuurtje in bruikleen. Zo weten we meteen ook op wat we gaan moeten koken wanneer onze keuken gerenoveerd wordt 😉 Die mens was zo vriendelijk om een paar dagen later ook langs te komen om te checken of ons vuur nog hersteld kon worden (eigenlijk niet zijn taak, maar de verantwoordelijke bij de immo-maatschappij blijkt heel goed in het doorschuiven van haar werk naar anderen…). Die herstelling zorgde wel even voor een gênant moment, want blijkbaar was de zekering gewoon gesprongen. Die springt hier wel vaker, maar dan valt meteen de hele kamer zonder elektriciteit; nu was het enkel de zekering van het vuur en bleef de rest van de toestellen/lichten/… in de keuken gezellig verder werken, waardoor we er totaal niet aan gedacht hadden de zekering te checken. En ja, dan beweer je dus heel overtuigend dat het vuur niet werkt om twee seconden later doodleuk te horen te krijgen dat we gewoon de zekering terug moesten inschakelen om het te “repareren”. Mijn prof elektriciteit zou het moeten horen, dat ik niet eens meer onthouden heb dat een kookvuur op een aparte zekering staat…

Le petit requin

Best wel confronterend bleek deze week ook de tweemaandelijkse infobrief van de supermarkt waar we het vaakst langsgaan. Naast de standaard kortingsbonnen en punten, krijg je dan immers ook een overzichtje van hoeveel percent van je inkopen biologisch zijn en/of uit Zwitserland komen. 30% bio is zeker niet slecht, maar aangezien ik daar goed op probeer te letten, vind ik dat percentage toch wat tegenvallen. Nog wat meer mijn best doen dus en tegelijk ook hopen dat bepaalde producten die ik vrij regelmatig koop, er ook eens in een bio-versie komen (ik denk dan bijvoorbeeld aan mascarpone en ricotta, waarvan er vroeger nochtans wel een biologisch alternatief te koop was).

Le petit requin

Dinsdag startte ik met de minimalisme-challenge en het bleek al na twee uurtjes goed dat ik niet de no complaint-dag gekozen had. Al vond ik dat ik wel gelijk had, want druiven in “promotie” zetten en ze daarbij 30 cent per kilo duurder maken, dat klopt toch niet. Toen ik om verduidelijking vroeg bij een medewerkster werd mijn neus er zo ongeveer afgebeten, waarop ik – koppigaard – besloot dat ik dan maar helemaal geen druiven meer moest hebben, nèh. Daar dan een beetje over klagen tegen Johan ’s avonds kon ik toch niet helemaal laten 🙂

Le petit requin

Anderzijds klaagde ik dan weer niet over het feit dat ik deze week twee keer drie kwartier heb moeten aanschuiven om mijn nieuw treinabonnement te kunnen bestellen. Leuk is dat ik – op zijn minst voor enkele maanden (eens mijn huidig werk stopt, ga ik opnieuw bekijken wat het voordeligst uitkomt) – een zogenaamd Generalabo heb, waarmee ik in gans Zwitserland kan reizen; het iets minder leuke is dat zo’n abonnement stukken van mensen kost: lang leve het studententarief dus die die kost serieus verzacht! En nu maar eens denken welke bestemmingen goed bereikbaar zijn met de trein 😉

Le petit requin

Zaterdag deden we eindelijk een hele hoop gerief weg die hier al een tijdje in de weg stond. Een grote kledingzak met kleren en schoenen werd opgepikt door een goed doel en ik bracht een paar spullen (lege spuitbussen, een kapotte waterkoker…) naar het plaatselijke containerpark. Die containerparken hier in Zwitserland, dat is trouwens heel anders dan in België: je kan enkel op een aantal specifieke dagen in het jaar langsgaan bij tijdelijk ingerichte plekken. Soms is dat heel minimaal, zoals eerder dit jaar toen er gewoon een kleine vrachtwagen stond waar mensen spullen konden afgeven, maar soms, zoals dit keer, is het een soort rommelmarkt-meets-containerpark. Mensen kunnen al van ’s ochtends alles komen afzetten dat ze niet meer moeten hebben, maar die spullen worden eerst uitgestald op een plein voor eventuele geïnteresseerden. Wat tegen de middag niet verdwenen is, verdwijnt toch in de container. Geen slecht concept, vind ik, want ik zag o.a. een tafel met stoelen, een zetel en een paar tv’s een nieuwe eigenaar vinden, terwijl ze anders misschien onmiddellijk bij het afval zouden beland zijn. Soms is het wel lastig dat je na een opkuis nog even moet wachten voor je je gerief kan binnenbrengen (terwijl je in België gewoon gaat wanneer het jou past), maar nu ik weet dat ze op die manier vooral proberen een deel “afval” eerst nog een nieuwe bestemming te geven, vind ik het het wachten zeker waard.

Le petit requin

Zaterdagavond kwam Johans zus toe, die we eerst een korte rondleiding door Zürich centrum gaven en vervolgens meetroonden naar ons favoriete restaurant. Zondag kozen we voor de wandeling van Bettmerhorn naar Eggishorn, een leuke blauw-witte route die Johan en ik vorig jaar al eens deden. De Aletschgletjser en de omliggende vierduizenders lagen een groot deel van de tijd jammer genoeg verborgen in de wolken, maar toonden zich op het einde gelukkig toch eventjes in volle glorie!

Aletschgletsjer (Le petit requin)

Goede voornemens – Update augustus

Na een halve maand werken in juni en juli (die laatste door vakantie), was augustus mijn eerste volle werkmaand. Meteen ook de laatste van dit jaar, want mijn half time startte begin september, maar toch maar eens kijken wat voor invloed dat had op mijn voornemens.

1. Drie keer per week minstens een half uur sporten

Week 32: 30′ zwemmen
Week 33: 30′ zwemmen – 1u wandelen – 30′ yoga
Week 34: 45′ lopen/wandelen – 2u wandelen – 30′ zwemmen
Week 35: 45′ lopen/wandelen – 30′ zwemmen – 4u wandelen – 30′ lopen – 3u wandelen – 2u fietsen – 30′ zwemmen

De eerste week van augustus is meteen ook de eerste dit jaar waarin ik geen 3x minstens een half uur gesport heb. Een drukke week (werk en bezoek) werd gevolgd door een weekend in bed met onder meer barstende hoofdpijn… Tja, ziek zijn, daar is nu eenmaal niet veel aan te doen. Belangrijkste is vooral dat ik de week erna het sporten meteen weer heb opgepikt (zij het nog vrij minimaal) en dat de laatste week van augustus nog eens een hele goede week was.

Grosser Mythen (Le petit requin)

2. Een 50/50 verhouding tussen vegetarisch en vlees/vis

In augustus at ik 65% van de tijd vegetarisch; na het iets vlezigere juli gaat het dus weer de goede kant op 🙂

7. De Verbeelding Book Challenge 2015 volbrengen

Met The Rosie Effect en Afval en dorre bladeren schrapte ik respectievelijk het romance/chicklit- en het Latijns-Amerikaans puntje. Nog drie te gaan, waarvan ik er momenteel met eentje bezig ben. Al lijkt The hitchhiker’s guide to the galaxy toch een werk van lange adem te zullen worden…

9. Minstens 12x zwemmen

Zat ik eind juli nog ver achter op schema met amper vier keer zwemmen, dan werd augustus de zweminhaalmaand. We zwommen vijf maal: 3x in een openluchtzwembad en 2x in een meer; goed voor in totaal 4 km (wat – nu ik het op deze manier neerschrijf – precies belachelijk weinig lijkt).
In vier maand tijd nog 3x gaan zwemmen, dat moet wel lukken toch?

Sportanlage Swiss Re (Le petit requin)

Weekmenu augustus 2015

Aangezien ik mij voornam om in 2015 aan een 50/50-verhouding te komen tussen vegetarisch en vlees/vis, geef ik elke maand in een blogbericht een overzicht van het weekmenu van de afgelopen maand.

1: Macaroni

2: Hamburger met appelmoes, rabarber en tarwe

3: Vegetarisch buffet @ Tibits

4: Witlooftaart

5: Vegetarische spaghetti

Vegetarische spaghetti (aMuse Rouge)

6: Gevulde paprika’s

7: Salade tomaat-mozzarella

8: Barbecue

9: Pompoenlasagne

10: Pasta met zalm, prei en erwtjes

11: Rest dag 10

12: Thaise curry met kip @ Swiss Re Sportanlage

13: Curry met broccoli, paprika en spinazie

14: Buffet @ Hiltl

15: Hartige en zoete pannenkoeken (ook al blijf ik meer fan van de zoete variant, de hartige met hesp, kaas en ei was een zeer lekkere ontdekking)

16: Pasta met halloumi

17: Gestoofde broccoli met hazelnoten (recept uit Smakelijk! van Piet Huysentruyt), zalm en aardappelen

Broccoli met hazelnoten (Smakelijk!)

18: Pasta met paprika, wortels en champignons in een pesto-mascarponesaus

19: Buffet @ Tibits

20: Vegetarische pizza

21: Groentenbord @ Zeughauskeller

22: Chicken burger @ McDonald’s

23: Vegetarische spaghetti

24: Erwtensoep met munt

25: Zomergroenten met zoete aardappelfrietjes

26: Bloemkoolsoep met saffraan

27: Thaise curry met kip @ Swiss Re Sportanlage

28: Pasta met champignon-roomsaus @ Restaurant Gemeindehaus

29: Vegetarische pizza (hier had een zalm-prei-ovenschotel moeten staan, maar toen begaf ons elektrisch vuur het plots. Uiteraard om 20u15 op een zaterdagavond, waardoor we voor de rest van het weekend geblokkeerd zaten en de snelste optie een pizza bij de plaatselijke durumzaak was)

30: Zalm en puree met bloemkool, paprika, wortels en champignons in een pesto-mascarponesaus (zondag deden we toch iets meer moeite en werd het dit diepvries- en microgolfgeknutsel i.p.v. een bloemkoolcurry met mango chutney)

31: Pasta met basilicumpesto @ Restaurant Maienburg

Totaal: 20x vegetarisch / 4x vis / 7x vlees
Conclusie: het evenwicht tussen vegetarisch en vis/vlees is weer terug 🙂 Ik at voor mijn doen heel vaak vis, iets wat ik eigenlijk zou moeten blijven volhouden.

Week 2015/35 in woord en beeld

Maandag kreeg ik een bericht dat een plekje verdient in de categorie berichten-die-nooit-verwijderd-mogen-worden. Mijn broer slaagde namelijk voor zijn examen klimatologie en behaalde daarmee meteen ook zijn bachelordiploma geografie. Hoeraatjes en applaus, denk ik dan!

Le petit requin

Universiteiten, Belgische en Zwitserse, bleken trouwens de hoofdrol op te eisen deze week, want ik kreeg mijn studentenkaart binnen. En daarmee ook plots het besef dat ik weer ga studeren. Niet dat ik dat niet wist natuurlijk, maar die kaart maakte het plots heel concreet 🙂

Le petit requin

Nog concreter werd het op donderdag, toen we – drie weken voor het officiële begin van het semester – voor het eerst op de ETH verwacht werden voor een inleidingsdag. Waar ik op voorhand dacht een pure inleiding te krijgen op het thema van dit semester, werd het al meteen een pak serieuzer: tegen de eerste echte les half september moeten we immers al vijf teksten lezen (“ze zijn niet lang, maar jullie gaan ze misschien wel 2-3x moeten lezen om ze echt te begrijpen”) én in groep een van die teksten presenteren! Ik ging dus terug naar huis met een combinatie van “ooooh, dit gaat zo’n leuk en interessant thema worden” en “aaaaaargh, wanneer ga ik dat allemaal gedaan krijgen”.

Le petit requin

Niet dat ik veel tijd had om daarover na te denken, want ik had met Johan afgesproken in het openluchtzwembad. Lang leve sporten om een druk hoofd weer leeg te maken: na een kilometer schoolslag was die aaaaaargh al maar een klein aargh-tje meer 🙂 We besloten er ook te eten, wat mij meteen de mogelijkheid gaf om de gigantische schande dat ik nog nooit Rivella dronk uit te wissen. Die trouwens niet eens zo schandalig bleek, want volgens Johan heb ik het vorig jaar al eens gedronken. Al is het feit dat ik mij dat niet meer herinnerde én dat ook deze proeverij mij niet echt overtuigde, waarschijnlijk nog veel erger. Sorry LJ 😉

Rivella (Le petit requin)

Ik ging deze week ook langs in de bib: op weg ernaartoe kom ik altijd langs de brug der geliefden, wat mij in een bui van Zürichliefde bracht (enkel de foto voor de duidelijkheid; het slotje hing er al). Bij zo’n bruggen vraag ik mij trouwens altijd af of er nog grote steden bestaan die nog geen brug vol slotjes hebben, maar vooral ook of bouwkundig ingenieurs tegenwoordig een extra last in hun berekeningen moeten inbrengen voor al die mogelijke kilo’s aan slotjes (de Ponts des Arts in Parijs zal toch wel niet de enige zijn die langzaam onder het gewicht bezwijkt)?

Le petit requin

In de bib zelf liet ik mij een beetje gaan: de graphic novels Habibi en The sculptor bleken namelijk allebei dikke kloefers te zijn. Tel daarbij nog de tweedelige L’histoire de la Suisse pour les nuls en een kanjer van een boek over de Zwitserse wetgeving rond monumentenzorg (klinkt keispannnend, toch 😉 ) en ik had voldoende bij om mijzelf een verschot in de rug te bezorgen. Wat vervolgens ook gebeurde… ’t Zal uiteraard niet (enkel) aan die boeken gelegen hebben, want ik had al een paar dagen last van mijn rug, maar zo plots geen stap meer kunnen verzetten zonder op mijn tanden te moeten bijten van de pijn, dat was toch ook niet meteen wat ik mij bij een bibliotheekuitstapje had voorgesteld. Een paar massages-met-Voltaren lieten de pijn gelukkig na twee dagen weer verdwijnen.

Net op tijd, want op vrijdag stond een van mijn leukste werkdagen tot nu toe gepland: een ganse dag inventariscontrole in een dorpje in het kanton Schaffhausen. Ik nam jullie eergisteren al mee op onderzoek; waar ik het toen echter niet over had, maar ook opvallend was: het aantal mensen dat ons aansprak om te vragen wat we aan het doen waren. Bij de meesten gebeurde dat heel vriendelijk, maar er was er ook eentje die langzaam met zijn auto passeerde, op het einde van de straat draaide en terug tot bij ons kwam en *insert kwade toon* “wilde weten wat wij daar nu eigenlijk al uuuuren aan het doen waren” (kwestie dat hij zich vooral niet verdacht aan het gedragen was natuurlijk…). Pas op, ik snap die mensen wel, als ik een groepje voor mijn huis zou zien staan die de oprit komen opgestapt om de deuren in detail te bekijken (ah ja, sloten, dat verraadt al wel eens iets over de ouderdom 🙂 ), die nota’s en foto’s nemen…, dan zou ik mij ook afvragen wat die aan het doen zijn. Al is er dan nog altijd wel een verschil tussen vriendelijk informeren of mensen hun neus afbijten natuurlijk. Ach ja, het kwam gelukkig niet zo ver als bij een van mijn collega’s waar een buurtbewoner ooit de politie belde, omdat hij het – ondanks uitleg – nog steeds niet vertrouwde.
Toch wel een duidelijk verschil met de openbare gebouwen waar ik in België aan werkte, waar ik hoop en al één vraag per dag kreeg (logisch natuurlijk, een mogelijk inbraak in een openbaar gebouw is een pak minder bedreigend dan in je eigen huis).

Hallau (Le petit requin)

Het weekend bestond uit een afwisseling van praktisch en leuk: de voormiddagen brachten we thuis door om wat administratieve zaken te regelen; de namiddagen waren voorbehouden voor sportieve ontspanning. Op zaterdag beklommen we de bijna 2000m hoge Grosser Mythen. Een vrij stevige klim aangezien je op een dik uur wandelen 500 hoogtemeters overbrugt, maar wel eentje die je boven beloont met een prachtig uitzicht over de Alpen en de Vierwaldstättersee.

Grosser Mythen (Le petit requin)

Zondag deden we een fietstochtje bij ons in de buurt; ik op Johans koersfiets (de mijne staat bij de fietsenmaker), hij op zijn mountainbike. Aangezien de temperaturen richting 35°C gingen, was het zeker bergop serieus afzien. We hielden gelukkig een tussenstop aan de Türlersee, koelden af met een duik in het water en lazen wat in het zonnetje aan de oever. Het tweede deel van de rit ging weliswaar rechtstreeks naar huis, maar aangezien we daarvoor nog de Albispass over moesten, waren mijn benen toch ongeveer leeg. Een leuke afsluiter van een leuke week!

Le petit requin