Goede voornemens – Update maart

Zoals jullie weten maakte ik begin dit jaar 12 voornemens; er is ondertussen wééral een maand voorbij, dus is het tijd voor de update van maart!

1. Drie keer per week minstens een half uur sporten

Week 10: 1u15′ wandelen – 1u15′ wandelen – 30′ wandelen
Week 11: 50′ lopen – 2u fietsen – 30′ yoga
Week 12: 30′ lopen – 30′ yoga – dagje citytripwandelen – 45′ lopen – 1u45′ fietsen
Week 13: 5x 30 à 40′ yoga – 30′ lopen – 40′ lopen – 2u fietsen – 1u lopen

De eerste twee weken bewijzen wat een vicieuze cirkel de combinatie niet sporten en slecht voelen kan geven: ik voel mij slecht, sport niet en voel mij daardoor nog slechter, waardoor ik nóg minder zin in sporten heb.
Gelukkig heb ik mij na twee zo’n weken (al) herpakt en gaat het nu weer beter. Lang leve het doorbreken van vicieuze cirkels!

2. Een 50/50 verhouding tussen vegetarisch en vlees/vis

Ook lang leve Dagen zonder Vlees, want die zorgden voor het probleemloos halen van deze doelstelling in maart! Mijn weekmenu toonde het al: ik at 94% van de tijd vegetarisch.

5. 30 boeken lezen

Eind maart zat ik aan 16 gelezen boeken, dus al over de helft en dat na een kwart van het jaar. Op zich doet dat aantal er niet eens toe, maar wel het deugddoend effect van al dat lezen. En mensenlief, dat is er zo enorm! Ongelooflijk hoe hard ik kan genieten van of geraakt wordt door een boek.

6. Op zes gebieden organiseren en minimaliseren

Het organiseren van mijn kleerkast gebeurde nog in februari, mijn organiseer- en minimaliseertips verschenen deze maand in wel drie delen. Verder ruimde ik in maart verder op (de keuken en badkamer werden onder handen genomen), maar dat was vooral gewoon opruimen en maar een beetje echt organiseren en minimaliseren, dus dit ga ik pas tellen als een puntje wanneer er meerdere kleine beetjes geweest zijn 🙂 Misschien moet ik toch maar eens tijd maken voor die digitale foto-opkuis?

Le petit requin

7. De Verbeelding Book Challenge 2015 volbrengen

Met 19 geschrapte puntjes doe ik het niet slecht, al ben ik natuurlijk wel goed bezig om het moeilijkste voor het laatst te houden 🙂 Want help, science-fiction! fantasy! dat nooit uitgelezen boek!

8. Een cursus volgen

Na een online cursus in januari (The Art of Photography) en februari (Teaching adult learners), deed ik in maart een “real life”-cursus over vochtigheid in gebouwen. Op dit moment volg ik halvelings een paar online cursussen, maar het grootste probleem daar is kiezen. Er is namelijk zoveel interessants te volgen dat ik bij wijze van spreken elke week 20 cursussen zou kunnen doen.

10. Mijn kleerkast “beter” maken

Ik kocht op het Fair Fashion Fest begin maart een volledig verantwoord bruin truitje. Vorige maand is er geen Fair wear Friday geweest, omdat al dat getetter over die kleerkastopruiming mij al genoeg klerengepraat leek voor één maand 😉 Zowel het truitje als de jeans van vorige maand zullen dus deze of een van de volgende maanden wel nog “geshowd” worden.

Gelezen in maart 2015

Na de twee boeken van februari, schoot het aantal deze maand terug de hoogte in met zes boeken. Het hadden er nog meer kunnen worden, had ik op het einde van de maand niet beslist om tegelijkertijd te proberen starten in Une saison en enfer van Rimbaud en Chuum zum Gluube van Edith Kammer. Geen idee wat er scheelde, maar ik geraakte al niet eens door de inleiding op Rimbaud, de tekst wilde maar niet doordringen. Dat combineren met Zwitsersduits, wat ook serieus zwoegen is, haalde mijn leesgoesting en -ritme eventjes onderuit. Rimbaud vloog dus terug de kast in, Verhulst kwam eruit met De laatste liefde van mijn moeder en zo kon april toch goed van start gaan. Maar bon, dit ging over maart!

Ik deed ondertussen een extra check van mijn boeken voor de Verbeelding book challenge, voornamelijk om te zien welke een prijs wonnen. Daarbij ontdekte ik echter ook dat De Stad der Blinden verfilmd is en besefte ik dat Walking dead ook past als boek waar een televisieserie op is gebaseerd. Jeeej 😉 Tegelijk haalde ik echter De lessen van burn-out weg van het puntje “gebaseerd op waargebeurde feiten”, want tja, elk non-fictieboek zou daar dan onder vallen, dus het moet toch wel fictie zijn, denk ik. Vind ik.
Qua prijzen beperkte ik mij uiteindelijk tot de “grote”, want Bart Moeyaert won met Broere bijvoorbeeld de Woutertje Pieterse Prijs; heel tof natuurlijk, maar als ik elke mogelijke prijs moet gaan bijhouden, dan staat straks 75% van mijn gelezen boeken onder dat puntje 🙂
In totaal kan ik al 19 van de 30 puntjes schrappen, dus een mooi resultaat na drie maanden, al zeg ik het zelf. Idealiter heb ik onder elk puntje een ander boek staan, maar of dat lukt zie ik wel tegen het einde van het jaar.
Tips zijn altijd welkom, zeker voor de nog lege puntjes, maar ook voor de rest; een mens kan namelijk nooit teveel lezen!

Fjodor Dostojewski, Misdaad en straf

Misdaad en straf (Fjodor Dostojewski)

Deze kloefer van meer dan 600 bladzijden kreeg ik als nieuwjaarscadeau van Johan (een op voorhand afgesproken boekencadeau, waarbij we elkaar twee boeken gaven, eentje nieuw en eentje uit de kast).
Het verhaal gaat over Rodion Romanovitsj Raskolnikov, die een roofmoord pleegt op een oude vrouw. Dostojewski schetst een indringend beeld van een mens, die in conflict raakt met zichzelf, want hoewel Raskolnikov zichzelf aanvankelijk verheven ziet boven andere mensen en de moord dus beschouwt als zijn recht, wordt hij uiteindelijk toch verteerd door schuldgevoelens. Je werpt als lezer een blik in het hoofd van iemand die eigenlijk altijd heel normaal en stabiel leek, maar het ergste doet wat een mens kan doen en dan moet leren omgaan met wat hij gedaan heeft. Je krijgt inzicht in hoe het eigen schuldbewustzijn een mens zwaarder kan straffen dan welke legale straf ook. Je beseft dat niet alleen onze keuzes, maar ook de manier waarop we omgaan met de gevolgen ervan, bepalend is voor wie we zijn.
Straf boek dit, zowel inhoudelijk als naar stijl. Het is absoluut geen boek waar je vrolijk van wordt, al moet ik zeggen dat het al bij al nog meeviel. Misschien ook wel omdat ik op teveel geanticipeerd had, maar dat krijg je dan natuurlijk als Johan zegt dat hij nachtmerries kreeg van dit boek (toch lief he, als cadeau 😉 ). Toen een vriend van hem er dan ook nog eens aan toevoegde dat hij zo ongeveer depressief werd door de lezing, was ik voorbereid op het ergste, maar dat bleek het dus gelukkig niet te zijn 🙂
Alleszins zonder enige twijfel een aanrader! Ik weet nu al dat ik het ooit nog eens ga herlezen.

Verbeelding book challenge
1. Een boek van 500 pagina’s of meer
14. Een boek dat iemand je heeft aangeraden
15. Een boek dat voor 1900 werd gepubliceerd

Bart Moeyaert, Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik

Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik (Bart Moeyaert)

Dit boek kwam ik per toeval tegen in de bibliotheek in mijn ouderlijk dorp (al blijken ze het hier in Zürich ook te hebben! Straks ga ik mijn mening over het gebrek aan Nederlandstalige boeken nog moeten herzien). Aangezien ik weinig tijd had om te profiteren van wat Nederlandse bib-lectuur, besloot ik dit dunne boekje een kans te geven.
Bart Moeyaert neemt ons mee naar zijn kindertijd, die gevuld werd met zes broers (zie ook de ondertitel). In verschillende kortverhalen krijg je een mooi en bij wijlen grappig beeld van de onderlinge broederliefde en -strijd. Fijn om te lezen, al ben ik toch meer fan van de poëet in Moeyaert.

Verbeelding book challenge
29. Een bundel kortverhalen

José Saramago, De stad der zienden

De stad der zienden (José Saramago)

In januari las ik al De stad der blinden en toen ik zag dat dit vervolgboek beschikbaar was in de bib, nam ik het zonder enige twijfel mee. Toen ik besefte dat ik het niet ging kunnen uitlezen voor ik naar huis moest vertrekken, ben ik speciaal nog in Brussel de dubbeluitgave gaan kopen; het was op dat moment immers wel al duidelijk dat dit boek er opnieuw “bonk op” was. Saramago blijft ook in dit boek trouw aan zijn opjagende schrijfstijl, die ook hier past bij het verhaal. Enig opzoekwerk leerde mij dat hij hier ook aan vasthoudt in een aantal van zijn andere boeken, ook de eerder historisch getinte. Ik ben er alleszins benieuwd naar, enerzijds inhoudelijk, maar anderzijds ook of die schrijfstijl ook in dat soort boeken evenveel meerwaarde zal bieden.
De stad der zienden gaat over de gevolgen van een verkiezingsdag waarop bijna iedereen in de stad blanco stemt. Saramago start zijn verhaal vrij traag, maar eens hij op dreef komt, krijg je een scherpe schets van de manier waarop het volk ingaat tegen zijn eigen democratie, maar vooral ook hoe de regering de “rebellen” hardhandig terug in het gareel probeert te krijgen… het was bij momenten zo realistisch en actueel dat het pijnlijk was. Verwacht je desondanks niet aan hetzelfde type boek, want daar waar De stad der blinden kort samengevat een overlevingsverhaal is, is De stad der zienden eerder een politieke satire. Toch komen beiden verhalen in het tweede deel van het tweede boek mooi samen.
Ze delen hoe dan ook hun pessimistisch wereldbeeld: mensen zijn slecht en wie toch goed is, wordt wel onderdrukt door de slechten en zo onderuitgehaald. Een mens blijft er een beetje verweesd van achter…

Verbeelding book challenge
16. Een reeks (mag een reeks zijn die je al begonnen bent)

Josh Malerman, Bird box

Bird box (Josh Malerman)

Dit boek zou ik waarschijnlijk niet gelezen hebben, had ik niet verschillende andere bloggers er in zeer positieve bewoordingen over horen spreken. Hoewel ik vroeger heel graag thrillers en horror las, is dat tegenwoordig immers minder het geval. Bird Box gaat over een maatschappij waar “iets” ervoor zorgt dat mensen die ernaar kijken gedreven worden tot zelfmoord. Malorie en haar twee kleine kinderen kunnen dus niet anders dan geblinddoekt leven. Het boek switcht tussen het heden, waar Malorie samen met de kinderen een rivier afvaart op zoek naar redding, en het verleden, dat een overzicht geeft van het begin van alle ellende en hoe Malorie uiteindelijk alleen met de twee kinderen eindigde.
Het boek is zeker spannend en het las zeer vlot. En toch, ik miste iets. Er waren wat mij betreft iets teveel “loshangende” eindjes: details die niet helemaal klopten, de bevallingsscène ging er zodanig over dat ze wat mij betreft eerder onnozel dan angstaanjagend was… Bij momenten wenste ik eigenlijk dat Malerman gekozen had voor een nog meer psychologische invalshoek: zo wordt er bitter weinig ingegaan op de impact die de kinderen ondervinden van dat geblinddoekt zijn en had ik het vermoedelijk een pak interessanter gevonden was daar meer aandacht aan besteed (al wordt het dan natuurlijk een quasi puur psychologische thriller). Jammer, want op zich hield ik wel van het algemene gevoel van spanning in het boek. Misschien heb ik het boek ook onrecht aangedaan door het vlak na De stad der zienden te lezen; de extreme schrijfstijl van Saramago maakte dat Malermans zinnen bij momenten bijna kinderlijk eenvoudig aanvoelden, een gevoel dat weliswaar – naarmate ik meer in het boek vorderde – verdween, maar toch een impact had op mijn leesbeleving.

Verbeelding book challenge
7. Een mystery of thriller boek

Gabriel García Márquez, Herinnering aan mijn droeve hoeren

Herinnering aan mijn droeve hoeren (Gabriel García Márquez)

Ondanks dat ik nog maar één boek (Kroniek van een aangekondigde dood) van hem las, heb ik al een tijdje een boontje voor Marquez. Misschien omdat hij de boeken met de mooiste titels ooit schrijft? Aangezien onze Marquez”collectie” ondertussen uitbreidde met Honderd jaar eenzaamheid, Liefde in tijden van cholera en Herinnering aan mijn droeve hoeren (toch echt mooie titels he?), werd het wel tijd om daar eens eentje van te lezen. Het werd de laatste uit het rijtje, simpelweg omdat dat de dunste was en dus ideaal als leesvoer voor mijn citytripdagje naar Basel.
Het verhaal gaat over een oude man die zichzelf voor zijn negentigste verjaardag een 14-jarige maagd “cadeau” doet. En wie nu denkt “eikebah, pedofiel”, ik snap het, maar echt waar, kijk daar voorbij. Het boek is zoveel meer dan dat, het is het verhaal van een man die in de laatste jaren van zijn leven terugblikt op dat leven, dat onvervulde, nietige leven, bestaande uit een carrière waarin hij nooit uitblonk, bestaande uit enkel maar hoeren, maar nooit echte liefde, bestaande uit een afglijden in armoede in het vervallen huis van zijn jeugd. Een leven echter ook dat eindigt met voor het eerst liefde leren kennen, in de vorm van een Schone 14-jarige Slaapster, die de nachten die ze samen doorbrengen al slapend beleeft.
Het is een extreme vorm van “Sois belle et tais-toi”-liefde, die de bekroning is van een leeg leven. Triest, maar toch een beetje hoopgevend was dit boek zo hard de moeite waard.

Verbeelding book challenge
13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen: Nobelprijs 1982
19. Een boek met een 65+ hoofdpersonage
20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag

Frank Ryon, De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960

De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960 (Frank Ryon)

Het laatste boek van deze maand kreeg ik van mijn grootmoeder, die zelf behoort tot die “Vlamingen in de Congo”. Mijn grootvader, een van de getuigen in het boek, en zij vertrokken in 1953 naar Congo en bleven er tot de onafhankelijkheid in 1960. Dat alleen al maakt dit boek voor mij interessant: zaken die ik nooit geweten had en die nu plots vragen werden… Zo blijkt het merendeel van de kolonialen vertrokken te zijn zonder te weten waar in Congo ze terecht zouden komen, dat werd hen pas tijdens de reis meegedeeld. Iets wat vandaag zo onwaarschijnlijk is, dat ik er zelfs nooit bij stilgestaan had. Ik bedoel maar, had ik niet op voorhand geweten waar in Zwitserland ik zou terechtkomen, ik zou misschien niet eens vertrokken zijn. Ah ja zot, ge ziet dan van hier dat ze ons ergens droppen in een dorpje in het Italiaanssprekend deel ofzo 🙂 En dat is máár Zwitserland he, Congo is ongeveer 60 keer groter en zo totaal anders qua levenswijze en welvaart!
En dan vraag ik mij af: wisten mijn grootouders het wel op voorhand? En indien niet, waren ze dan eigenlijk wel blij met de hun toegekende bestemming? Het zijn maar twee van de vele vragen die dit boek opriep en alleen al daarom is het voor mij de moeite geweest om het te lezen.
Los daarvan echter geeft dit boek ook een goed inzicht in die laatste koloniale periode (die heel anders is dan de meer gekende en terecht afgekeurde periode onder Leopold “handenafhakker” II). Niet dat de Belgen in die laatste 10 jaar enkel maar goede zaken gedaan hebben, maar het toont wel de motieven om naar Congo te gaan, de algemene beeldvorming van de zwarten in België en hoe die tot stand kwam, de verschillen tussen een post in de stad en een post in de brousse, het leven daar op gebied van klimaat, woning, huishouden, plaatselijke contacten… Veel kolonialen vertrokken met het idee voor enkele jaren naar daar te gaan, maar waren zodanig onder de indruk van dat grote, vreemde land, dat ze er veel langer wilden blijven. De onafhankelijkheid was voor velen dan ook een gedwongen terugkeer naar dat België waar ze zich niet meer helemaal thuis voelden en door velen ook schuin werden bekeken. Ook daar gaat het boek op in: hoe namen de kolonialen terug “thuis” de draad weer op?
De auteur analyseert zelf weinig, maar dat was ook niet de bedoeling, denk ik. Het is meer een weergave van interviews, getuigenissen…, zowel positief als negatief en legt je als lezer dan ook geen meningen op, die moet je zelf vormen. Doordat het boek zich beperkt tot de periode 1950-1960 mis je natuurlijk een groot deel van de kolonisatieperiode (wat bijvoorbeeld met de eerste periode nadat de Belgische staat de macht over Congo overnam van Leopold II, hoe ervoeren de Belgen die nog bleven na 1960 de problemen in het land…), maar daarvoor bestaan andere boeken.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
25. Een boek dat zich afspeelt in Afrika

Bron afbeeldingen: Goodreads

Week 2015/14 in woord en beeld

Maandag ruimde ik de keuken volledig op, waar het al bij al best wel meeviel met het teveel aan gerief, al bleken we wel drie blikopeners te hebben (eentje bleef behouden, eentje ligt nu bij het kampeergerief en eentje op de weggeefstapel). Hoe die vorig jaar alledrie door de verhuisselectie geraakt zijn, ik snap het nog niet.
Daarnaast verdwenen voornamelijk een aantal ongebruikte tassen en bakvormen en kochten we eindelijk eens een deftig steelpannetje, waardoor de twee oude, die telkens weer voor frustratie zorgden, weg mochten. Ik verschoof ook wel een aantal dingen van plaats (en zorgde daardoor de rest van de week voor wat extra hersenoefening, omdat we allebei nog moesten wennen aan de nieuwe indeling). Belangrijkste reden was dat ik meer plaats wilde voor onze verschillende meelsoorten, aangezien we – sinds we een keukenrobot kregen van mijn ouders – bijna altijd zelf brood maken. En dat is des te leuker wanneer we kunnen afwisselen, wat momenteel met ruim 10 verschillende soorten zeker lukt!

Le petit requin

Ik waste deze week ook voor het eerste met “seepje” (hoe schattig is die naam wel niet seg :), een plantaardig wasmiddel dat ik kocht op het Fair Fashion Fest. Het werd zeker goedgekeurd, al moet de grote test – een wasmachine vol modderige mountainbikekleren – nog komen 😉

Le petit requin

Woensdag ging ik voor het eerst sinds januari nog eens zwemmen (jaja, dat voornemen om 12x te gaan zwemmen gaat nog moeilijk worden op deze manier). Het deed zodanig deugd dat ik mij een beetje liet gaan en meteen 1,5km zwom. Ook al is zwemmen een van de beste sporten om spierpijn e.d. te vermijden, toch voelde ik het de dag erna. Ach ja, wie weet zal ik het ooit wel eens leren om niet meer overmoedig te zijn…

Le petit requin

Ik ontdekte deze week tijdens een reactie bij Gerhilde ook dat mijn spellingchecker blijkbaar een West-Vlaming is. De correcte schrijfwijze van geupdate is volgens hem namelijk niet geüpdatet, maar wel heupdate. En ja, ik weet wel dat hij niet he-update bedoelt, maar ook bij een heup-date weet ik niet zo goed wat ik mij daar juist bij moet voorstellen.

Le petit requin

En daar hield het niet op met de moeilijke woorden voor deze week, want ik waagde mij aan een Zwitsersduits boekje, Chuum zum Gluube. Best wel uitdagend, omdat je een onbekend woord niet zomaar in het woordenboek kan opzoeken. Ah ja, er bestaat namelijk niet één Zwitsersduitse spelling en zo was ik een kwartier googelen verder voordat ik ontdekte dat “iinisch” op de meeste plaatsen wordt geschreven als “einisch” en dat het “einmal” betekent. Vlot leest het dus niet bepaald, maar het is desondanks wel leuk om mijn begrip van het Zwitsersduits met kleine stapjes per keer te zien verbeteren.

Le petit requin

Vrijdagavond kwamen twee ex-collega’s van Johan toe voor een Paasbezoekje. Het weer zag er jammer genoeg niet echt schitterend uit, maar we besloten het er desondanks op te wagen om een dagje te skiën in Davos. Het zicht was bij momenten zodanig slecht dat het meer skiën op gevoel was dan iets anders, maar het deed desondanks deugd.
Ik ging wel eventjes serieus over mijn grenzen, doordat ik – lang leve de mist – een afdaling een euhm… ietsje pietsje korter inschatte dan ze was. Dat gevoel als je je vanaf boven laat gaan en halfweg plots merkt dat er nog een extra knik in de afdaling zit, waardoor je enkel nog maar kan denken “aaaaaaaaargh te snel, te snel”… wel, ik kan het aanraden als je heelhuids beneden raakt, want dan geeft het vooral een ongelooflijke kick. Anderzijds, had ik een verkeerde beweging gemaakt, dan zat ik dit nu vermoedelijk met een gebroken been te typen. 
En ja, als je als enige vrouw met drie mannen op stap gaat en zo’n stoot uithaalt, dan krijg je natuurlijk dit: je draait je beneden om om naar hen te kijken (zij stonden nog bovenaan) en denkt “ik hoop dat die mij niet gaan nadoen”, maar uiteraard doen ze dat wel. M. haalde het, al zag hij halverwege ongeveer even bleek als ik er moet uitgezien hebben en was zijn reactie “what the f****ck was dat jong” duidelijk genoeg 🙂 Johan ging tegen de grond toen hij zijn snelheid wilde verminderen, gelukkig zonder veel erg (desondanks: instant schuldgevoel, check!) en D. bekeek het allemaal eventjes en besloot dan maar als enige op een normale manier naar beneden te komen.
Ik zei het al, plezant dagje 😉

Le petit requin

Zondag ging de drie mannen fietsen en bleef ik “noodgedwongen” thuis, aangezien ik het niet echt zag zitten om op mijn damesfietsje mee te doen. Dat gaf mij dan weer wel tijd om mijn derde looptraining van de week af te werken en wafels te maken. Ah ja, ‘t was ook de Ronde van Vlaanderen vandaag en het is hier ten huize Depoorter-Peeters ondertussen een traditie geworden om dat te combineren met wafels.

Le petit requin

We sloten hun bezoek af met een avondbezoekje aan Zürich centrum, waar het extreem kalm was, vermoedelijk door de combinatie van zondag en Pasen. Plezant en vermoeiend weekend (het lukt ons blijkbaar niet om mensen uitgeruster naar huis te laten vertrekken dan ze zijn toegekomen 🙂

5 dingen die geweldig zijn aan Zwitserland

Vorige week liet ik jullie al weten wat er zo geweldig is aan België, maar gelukkig is Zwitserland ook nogal geweldig. Opnieuw vijf dingen:

1. De natuur

Die bergen! Geef mij die bergen en ik ben content. Er middenin zitten krijgt natuurlijk de voorkeur, maar gewoon hier eventjes “onze” berg opwandelen en ik heb er al een fantastisch zicht op. Ik weet nu al dat als we hier ooit weer vertrekken, dat ik die bergen zo hard ga missen. De mogelijkheden zijn ook eindeloos: skiën, wandelen, fietsen… you name it en wij hebben de optie om dat in de meest fantastische landschappen te doen. Zijn het geen bergen, dan wel mooie meren (of meren met zicht op de bergen 😉

Wat ik misschien nog meer zou missen: de natuur vlakbij. Als ik een toertje ga lopen, dan zit ik binnen de twee minuten in een bos langs de rivier. Zalig gewoon! Daar kan het betonnen fietspad langs het kanaal in Brussel echt niet aan tippen 🙂

Aletschgletsjer (Le petit requin)
Dit bedoel ik dus…

2. Vriendelijke mensen

Mensen zeggen hier spontaan goeiedag op straat en dat is iets dat in België jammer genoeg meer en meer verdwijnt. Ok, dat je in Brussel niet tegen iedereen die je passeert iets zegt, is logisch, want dan doe je niets anders meer. Idem trouwens in Zürich centrum, maar waar wij wonen – iets erbuiten – begroeten mensen elkaar echt nog. Als ik dat dan vergelijk met het dorp waar mijn ouders wonen, dan word ik daar vaak genegeerd of wantrouwig aangekeken wanneer ik mensen begroet en dat vind ik zo jammer! Het enige nadeel is dat de onbeleefderiken hier wel echt opvallen 😉
Mensen lijken hier nog meer vertrouwen te hebben in elkaar (zo doe ik mijn fiets hier soms zelfs niet eens meer met het gewone slot vast, laat staan dat ik mijn hangslot nog gebruik), kinderen stappen bijna allemaal alleen te voet naar school i.p.v. met de auto tot voor de schoolpoort gebracht te worden (wat jammer genoeg onder druk komt te staan door expats die dat wel doen)…

3. Structuur en organisatie

Tja, de Zwitsers staan er om bekend natuurlijk, maar ze maken hun reputatie ook wel echt waar. Treinen die stipt op tijd rijden, een goed onderhouden wegeninfrastructuur… Echt waar, als het zaterdagavond bij het slapengaan begint te sneeuwen en zondagochtend om 9u zijn niet alleen alle straten, maar ook alle paadjes van voordeuren naar de straat vrijgemaakt, dan wrijf je nog eens opnieuw in je ogen om zeker te zijn dat je wel wakker bent. Ook de administratie is ongelooflijk efficiënt: onze aanvraag voor een Zwitsers rijbewijs resulteerde erin dat we twee dagen later ons rijbewijs al in de bus kregen. Van onze aanvraag voor inschrijving bij de Belgische ambassade hebben we daarentegen al een maand niets gehoord 😉
Ondanks dat ik mij aan zo’n dingen niet zo vaak ergerde in België is het verschil toch gigantisch. Ik hoop dat we bij een eventuele terugkeer even snel weer wennen aan de chaos als nu aan de structuur 🙂

4. Internationaliteit

Ik weet het, vorige week zei ik nog dat Brussel diverser is dan Zürich en nu is het hier plots internationaler? Niet zo consequent he, Peeters?
Toch wel! Want hoewel Brussel heel internationaal is, was ons sociaal leven uiteindelijk zeer Belgisch. Logisch ook, een mens heeft nu eenmaal al vrienden en gaat dus niet per se contact zoeken met expats. Hier hebben we quasi geen contact met Belgen (als ik het mij goed herinner, twee man op bijna een jaar). Niet dat ze er niet zijn, maar we gaan er niet speciaal naar op zoek. Waarom zouden we ook tenslotte? ‘t Is zo’n verrijking om met mensen uit andere landen in contact te komen en onze kenissenkring hier is dan ook heel internationaal: Amerika, Rusland, Duitsland, Frankrijk, Iran, Mexico, Italië… zijn allemaal vertegenwoordigd. Andere achtergronden, standpunten, talen, ‘t is zo plezant om daar mee in aanraking te komen!

Zürichsee (Le petit requin)
Het meer van Zürich

5. Alles is nieuw

Ondanks dat we hier nu bijna een jaar wonen, voelt Zwitserland nog vaak aan als vakantie. Ok, die nieuwe dingen in de supermarkt zijn we ondertussen wel gewend 😉
Maar bijvoorbeeld een dagje gaan skiën in de winter of een stevige Alpenwandeling in de zomer… ‘t is “maar” een daguitstap, maar het is meestal de eerste keer dat we er komen en daardoor geeft het vaak het gevoel dat we een week op verlof geweest zijn.
Ook bijvoorbeeld Basel bezoeken voelde een paar weken geleden echt aan als een citytripje, terwijl het eigenlijk neerkomt op Antwerpen of Gent bezoeken ofzo. En ‘t is echt niet zo dat ik die steden zodanig goed ken dat ik er niets nieuws meer kan ontdekken, maar toch voelt het in België meer als gewoon “gaan” dan als “ontdekken”.

Basel (Le petit requin)
Ciytripje Basel

Weekmenu maart 2015

Aangezien ik mij voornam om in 2015 aan een 50/50-verhouding te komen tussen vegetarisch en vlees/vis, ga ik vanaf nu elke maand in een blogbericht een overzicht geven van het weekmenu van de afgelopen maand.
Deze weekmenu’s komen ook, zoals tevoren, in de tab weekmenu bovenaan.

1: Quiche met zalm, geitenkaas en spinazie (op bezoek bij vrienden, dus opnieuw een Dagen zonder vlees met vlees)

2: Hamburger met pasta en boontjes (idem, maar dit keer bij mijn grootmoeder)

3: Curry met kikkererwten, bloemkool en paprika (eerste vegetarische maaltijd in België; het was dan ook de eerste waar ik zelf achter de potten stond)

4: Pita met halloumi en frietjes (ik wilde vlak voor mijn vertrek naar Luik bij de Brusselse Greenway mijn Dagen zonder Vlees-bon inruilen, maar euhm, ik liep naar de (ondertussen blijkbaar verdwenen) vestiging van Subway. Aangezien ik geen idee had waar die Greenway zich dan wel zou bevinden, werd het een veggie pita in Brussel-Noord. Slim, ik weet het… Ach ja, mijn broer heeft er een gratis broodje aan overgehouden, want hij kan wel nog in Brussel langsgaan 🙂

5: Vegetarische lasagne (uit een pakje, dus zowel qua smaak als gezondheid geen topper, maar bon, het was dat of een niet vegetarische maaltijd uit de grootkeuken van het opleidingscentrum, want zelf kan je daar niet koken ‘s avonds).

6: Pizza vegetale @ Mirabella’s Pizza (Luik is mijn “alleen op restaurant gaan”-stad blijkbaar)

7: Parmigiana di melanzane met pasta (gebaseerd op de versie van vorige maand, maar dan met aubergine én courgette)

8: Vegetarische waterzooi (met aardappelen, wortels, champignons en prei)

9: Chili sin carne met mango (nog half ziek en dus geen zin in koken; gelukkig zijn er dan lekkere diepvriesrestjes)

10: Pasta met halloumi (opnieuw: diepvries for the win)

11: Vegetarische spaghetti (er is een diepvriesweek in zicht)

12: Groene curry met paprika, broccoli, kikkererwten en rijst (opnieuw diepvries, zij het dit keer niet meer uit luiheid, maar omdat ik nog eens een groentepakket wil bestellen en de diepvries daarom eerst leger wil)

13: Rest dag 12

14: Okrascheuten op Noord-Indische wijze @ Mayura

15: Parmigiana di melanzane met pasta (diepvriesportie van dag 07)

16: Cannelloni met witte kool en vegetarisch gehakt (en toen was de diepvries ongeveer leeg 😉

17: Witlooftaart

Witlooftaart (Photo-copy Ann)

18: Tagliatelle primavera @ Spiga

19: Salade met tomaat-mozzarella

20: Oosterse schotel met bloemkool, sperziebonen en mango-chutney (er zat bloemkool in het groentepakket en ik had nog mango chutney staan die ik al lang eens wilde gebruiken en zo kwam ik uit bij dit zeer geslaagd recept)

21: Pasta met snijbiet, radicchio, paprika en courgette met pijnboompitten (dit gerecht bouwden we op rond de snijbiet uit het pakket; ik koos extra groentjes uit en sneed alles, Johan zorgde voor de zeer lekkere bereiding en kruiding. Goed team wijle 🙂

Pasta met snijbiet, radicchio, paprika en courgette met pijnboompitten (Le petit requin)

22: Pasta met halloumi

23: Pizza pomodoro mozzarella

24: Bloemkool-broccolitaart

Bloemkool-broccolitaart (AH)

25: Rest dag 24

26: Pasta met schorseneren en champignons (ik vergat de parmezaan, terwijl die nochtans voor mijn neus klaar lag, maar ‘t was desondanks opnieuw heel lekker)

Mme Zsazsa (Le petit requin)

27: Spaghetti “bolognaise” (met bloemkool en walnoten als vleesvervanger is dit een leuke afwisseling voor vegetarisch gehakt; ‘t heeft alleszins gesmaakt)

Veggie spaghetti bolognaise (aMuse Rouge)

28: Panaeng curry van courgette en paprika met rijst

29: Vegetarische vol-au-vent met ovenfrietjes

30: Pannenkoeken (euhm ja, ‘s middags maakte ik pannenkoeken en normaal ging ik ‘s avonds nog een echte warme maaltijd maken, maar dat is er niet meer van gekomen. En dan vraagt een mens zich soms af waarom afvallen zo moeilijk is… 😉

31: “Hachis parmentier” met vegetarisch gehakt en witloof (lekker, maar wel wat droog)

Veggie hachis parmentier (Le petit requin)

Totaal: 29x vegetarisch / 1x vis / 1x vlees

Conclusie: ‘t zit wel goed met dat voornemen om nog meer vegetarisch te eten, denk ik 😉 Deze maand is dat hoge aantal uiteraard te wijten aan mijn deelname aan Dagen zonder Vlees, waarbij ik dus ook twee keer “vals speelde”. Maakt niet uit, ik had mij voorgenomen om zoveel mogelijk vegetarisch te eten, maar niemand in mijn omgeving te verplichten plots anders te moeten koken voor mij en zo is het ook geweest. Ideaal!