Wist ik veel

Vorige week donderdag las ik op blogs her en der over Evelien en hoewel ik haar noch persoonlijk, noch online kende, liepen de rillingen over mijn rug. Omdat ik terugdacht aan die mensen die wij al verloren, door ouderdom of door kl*tekanker, maar ook omdat ik dacht aan hoe ongelooflijk oneerlijk het leven soms toch kan zijn, want dat niemand eeuwig 30 zou moeten zijn. Tegelijk prees ik mijzelf gelukkig, omdat wij en al wie we lief hebben wel gezond zijn.

Wist ik veel dat Johan amper een paar uur later te horen zou krijgen dat een van zijn beste vrienden in het ziekenhuis lag. Dat we die avond niet gewoon naar België zouden rijden voor het geplande leuke bezoek, maar rechtstreeks naar het UZ in Brussel. Dat we een hele nacht samen met familie en vrienden wakend aan zijn bed zouden doorbrengen. Dat we niet voorbereid waren op de confrontatie met iemand die hersendood is, maar schijnbaar nog ademt, enkel omdat machines het overnemen. Dat wachten op een donoroperatie uren kan duren, omdat ze bij iemand die zo jong is heel veel organen kunnen gebruiken en dat dat ongelooflijk wrang en tegelijk troostend aanvoelt, zien hoe iedereen rondom jou rouwt en weten dat ondertussen in andere ziekenhuizen verschillende families heel gelukkig gemaakt worden. Wist ik veel hoe zwaar het is om degene die je het liefst is pijn te zien lijden, maar ook hoeveel troost het biedt om te zien hoe zijn vriendenkring elkaar nog meer dan anders zoekt en ondersteunt.

Wist ik veel dat die verdomde oneerlijkheid plots zo dichtbij zou komen.

27 before 28 – Update maand 10

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

4. Minstens 20 fietstochten maken
Vorige maand: 19/20

Het zat er aan te komen en deze maand kan dit puntje dan ook geschrapt worden. Met drie fietstochten deze maand is het zomerseizoen alleszins goed op gang getrokken!

Nieuwe stand: 22/20

5. Een fotoalbum maken van Erasmus Cottbus en rondreis Canada
Er is in de verste verte nog geen sprake van een geprint fotoalbum, maar ik ben op zijn minst al begonnen met die 6000 foto’s van Cottbus te sorteren, dus de eerste stap is gezet 🙂

Tweedsmuir Canada (Le petit requin)
En ondertussen droom ik tussendoor nog regelmatig terug naar Canada…

12. 6kg vermageren

Vorige maand: -2,5kg

Dit is echt wel het meest hopeloze puntje ooit aan het worden 🙂 En dat terwijl ik op voorhand dacht dat ik het mijzelf niet eens zó moeilijk maakte met gemiddeld een halve kilo per maand. Ha kijk, was ik even vergeten dat ik van het type ben dat bij teveel stress onmiddellijk in de chocolade duikt. Als dat dan rond de Paasperiode gebeurd, dan kan het natuurlijk niet meer goed komen. Op zich is het nog altijd niet dramatisch, want ik weeg nog steeds 7kg minder dan vorig jaar rond dit moment, maar ‘t is toch wel degelijk de bedoeling om verder naar beneden te gaan i.p.v. terug naar boven.

Nieuwe stand: -1,1kg

14. Werk vinden
Ik mocht de afgelopen maand voor het eerst op gesprek, wat al een overwinning op zich was. Het gesprek verliep goed, maar het is nu afwachten… Fingers crossed dus 🙂

18. 365 foto’s nemen
Dit lukt nog altijd.

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Ik ging deze maand eerst voor bruin en toen dat begon af te bladeren lakte ik er gewoon over met zwart (kwestie van er vooral niet te veel moeite in te steken).
Zachtroze kwam ook nog aan bod, maar vergat ik blijkbaar te fotograferen. Ach ja, moeilijk in te beelden is het nu ook niet bepaald he 🙂

Le petit requin

Le petit requin

21. Opnieuw een terras vol bloemen en groenten hebben
Ik toonde jullie hier al de “werken” die we uitvoerden aan ons terras de afgelopen maand. Ondertussen begint het groen overal al wat te piepen en gaan we binnenkort nog een hoop groenten toevoegen (mijn moeder heeft in haar serre o.a. courgette-, paprika- en aardbeiplantjes klaar staan voor ons), dus ik denk dat we wel kunnen spreken van een terras vol bloemen en groenten 🙂

Met opnieuw twee geschrapte puntjes kom ik momenteel aan 15/27 en ben ik dus al zeker niet meer gebuisd 🙂 . Nog twee maand te gaan tot mijn verjaardag: sommigen puntjes gaan quasi zeker nog geschrapt worden, andere gaan heel moeilijk worden, maar we zien wel. Als het niet lukt, lukt het niet en dan heb ik tenminste al meteen wat puntjes voor een volgende lijst 😉

Week 2015/15 in woord en beeld

De week startte met het uitwuiven van ons bezoek. Hoewel het oorspronkelijke plan was om wat te gaan fietsen, hadden we allebei het gevoel dat we de afgelopen dagen al genoeg gesport hadden en dat een beetje rust dus geen kwaad kon. Al was het zeker geen platte rust, want we namen het terras stevig onder handen. Terwijl Johan haken in de muur boorde, zaaide en plantte ik bloemen en kruiden in de bakken.

Aan het begin van de namiddag zag het er nog zo uit: een vuile vloer (al valt dat op foto schijnbaar nog mee), de tafel bedekt met het kampeerzeil dat het de ganse winter (op een mottige manier) beschermde en bakken, bloemen, potgrond en zaaigoed zo’n beetje overal verspreid.

Le petit requin

En tegen het einde van de namiddag zag het er dan zo uit: een goed geschrobde vloer, maar vooral zeven bakken aan de balustrade, vijf bakken in de muur, allemaal gevuld met kruiden, groenten en bloemen, een aantal ronde potten op de grond, waaronder twee klimplanten die het rekje hopelijk goed zullen gebruiken en op de bank alle ronde potten die anders op de grond niet genoeg licht krijgen (dat is het jammere aan een volle balustrade i.p.v. eentje met spijlen).

Le petit requin

Zo ziet het hoekje achteraan er dus uit. Content met de vorderingen en nu maar hopen dat alles goed groeit en bloeit!

Le petit requin

Later in de week konden we er al meteen ten volle van genieten toen het zonnetje toeliet dat we voor het eerst buiten aten!

Le petit requin

Of tijdens het lezen van een boekje buiten in de zon… Zalig!

Le petit requin

Nog genieten was het van mijn prikbord dat ondertussen een goed laagje witte verf kreeg en nu langzaam maar zeker vol komt te hangen (benieuwd wanneer ik daar voor het eerst een kuis ga moeten doen omdat alles over elkaar hangt 😉

Le petit requin

Tijdens het weekend gingen we nog wat fietsen spotten, al viel mijn voorkeursmountainbike in het echt wat tegen. We sprongen ook even binnen bij The Bookshop, al hield ik mij braafjes aan mijn onbestaand budget 🙂
Een vraagje: hoeveel tuinvragen zouden jullie verwachten in onderstaand boek? 1001, veronderstel ik? Of dat is toch wat ik dacht. Wel, het bleken er 1087 te zijn, iets waar de “neuroot” in mij lichtjes onnozel van wordt!
En misschien heb ik ze al die tijd gemist in België, maar snickers of m&m’s met hazelnoot-, amandel-, pindakaas- of muntsmaak worden daar toch niet verkocht he? Serieus, wat is daar nu de bedoeling van? Hazelnoot nog tot daar aan toe, maar m&m’s met munt, beikes!

Le petit requin

Zondag was voornamelijk stresserend. Niet omwille van de pannenkoeken, niet omwille van Parijs-Roubaix… wel omwille van het sollicitatiegesprek dat maandagochtend gepland stond en waarvoor ik ongeveer de ganse dag compleet aan het freaken was. Zucht…
Gelukkig zijn er dan nog looptochtjes die mijn hoofd weer leeg kunnen krijgen. Hoewel leeg… toen ik toekwam zag ik dat ik 35 minuten gelopen had over 5km. Ik dacht mijn gemiddelde even snel te berekenen en kwam uit op 8,75 km/h. Ah ja, 30 min is 10 km/h, 40 min is 7,5 km/h, dus dan is 35 min het gemiddelde van die twee. Tot ik alles ingaf in mijn log en het gemiddelde 8,57 bleek te zijn, wat voor een kort “unk”-momentje zorgde. Toen ik eens wilde zien of Johan dezelfde logica zou volgen, kreeg ik eerst hetzelfde antwoord en daarna onderstaande formules, waarna we ons nog even in Excel amuseerden om de veranderende gemiddeldes te bekijken. Uiteindelijk is het logisch dat het niet zomaar het gemiddelde is, snelheid verandert immers niet lineair als je de tijd verandert. Mijn snelle berekening is dus op zich wel goed als benadering, maar ook niet meer dan dat.
En euhm ja, ik vrees dat wij nog al wel eens dingen wat uit de hand laten lopen met formules en toestanden… Zo was daar die keer dat we ons amuseerden met mijn duiklog door te extrapoleren hoeveel duiken ik wel niet zo moeten doen vooraleer ik – op basis van mijn huidige duikgeschiedenis – voor het eerst naar 70m diepte zou duiken. Of die keer dat ik thuiskwam en Johan en een medefysicus mij na een heel lange werkdag inwijdden in Schrödingers kat.
Ach ja, wij zullen toch echt wel niet het enige koppel zijn dat dat doet, toch?

Le petit requin

De echte dood (Hans Andreus)

Voor L.

Ik denk de echte
dood is zo licht
als een veertje
dat je
wegblaast in een lucht
bol van zon
en dat schommelend
verdwijnt
in het licht dat schijnt
alsof er in de verste
verte
nooit een eind aan komt.