Gedicht: Verjaardagsvers

Je zei nooit wat. Ik moest het altijd vragen.
Of je van mij hield. En je zoende.
Of het veilig was die eerste keer.
En je zoende weer.
en even later of ik het goed deed zo,
en je zoende, o.

Je zei nooit wat, je zei het altijd met je ogen.
Je ogen die helemaal alleen
in je gezicht achterbleven als ik je verliet;
je ogen na geween:
je was er niet,
je keek me aan als verten
en ik moest erheen.
En als ik weer tot daar was
de ogen waarmee je het woord ‘lieveling’ zei,
keek of het niet veranderde
op weg naar mij.
En toen je naast de weg lag in de wei,
wat je niet allemaal gebroken,
je benen, je ribben, je ogen, mij.
Je zei nooit wat, je zei het altijd met je ogen,
zoals je daar lag, te zieltogen,
te zielogen.

En je ogen die je zoon nu in heeft staan,
waarmee hij zegt: niet weggaan –
je zei nooit wat, hij zegt het, en jij kijkt mij aan.

(Herman De Coninck, Zolang er sneeuw ligt)

Week 20-26/10: Van groentepakketten, congresgarages en nucleaire raketten

Ik had in België al eerder informatie opgezocht over bio-groentepakketten, maar vooraleer de beslissing genomen kon worden over welk pakket, aan welke frequentie en bij welke leverancier, waren er iets belangrijkere verhuisbeslissingen die dat alles een beetje overbodig maakten. Tijdens de eerste maanden hier heb ik er eerlijk gezegd weinig bij stilgestaan, tot ongeveer een week geleden. En daar waar ik in België veel te veel nadacht over hoe of wat, besloot ik nu maar gewoon een bedrijf te testen en te zien wat het zou geven.

Dinsdag werd dan ook ons eerste “degusteerpakket” geleverd, zijnde een pakket aan een iets goedkopere prijs om een idee te krijgen van het systeem. De inhoud bestond uit prei, bloemkool, pompoen, wortels, gedroogde appels, gewone appels en peren en dat was qua hoeveelheid zeker ok: wij haalden 7 porties uit een pakket bedoeld voor 1 à 2 personen, terwijl we in principe 9 porties nodig hebben, zijnde vijf weekdagen enkel voor mij en twee weekenddagen voor ons allebei. Bovendien heb ik graag wat speling: als er zoveel in zou zitten dat elke dag bepaald is, dan ben je bijna verplicht te koken op drukke momenten (of in de dagen ervoor) in plaats van simpelweg een op voorhand gemaakte diepvriesportie te eten én is er ook geen ruimte voor “goestingskes van het moment”. 
De kwaliteit was zeker goed en ook de levering is praktisch, want als ik toevallig niet thuis ben (zoals nu al het geval was), dan kan ik het pakket gewoon afhalen bij een postpunt.

Conclusie: dat gaat hier nog besteld worden!

Qua aanvulling op het groentepakket heb ik overigens vlakbij een boerderij gevonden, waar je o.a. een beperkt assortiment groenten en fruit, maar ook eieren en melk kan kopen.

Vrijdag ging ik in de voormiddag opnieuw naar de German Study Group, waar ik momenteel meer anderen begeleid dan zelf nog veel eigen oefeningen te maken. Minstens even leerrijk, zij het op een andere manier natuurlijk!
‘s Namiddags genoten we van het zonnetje in Zürich centrum, waarbij ik altijd een beetje moet gniffelen om de Schu(h)macherei.

Het plein aan de Fraumünsterkerk diende vandaag als verzamelplek voor koebeldragers (of hoe je dat ook noemt). Tja, soms is het hier moeilijk om het Heidi-in-Tirol-gevoel te vermijden. 

Zaterdag ging ik naar een rondleiding van Zürich liest, een boekenvierdaagse met lezingen, voorstellingen en dus ook rondleidingen. Het zag er een veelbelovende combinatie uit van architectuur en literatuur, maar het bleek nogal tegen te vallen. Er was namelijk veel te veel volk: zo’n 60 à 70 mensen voor één, nogal stille, gids. De helft van de tijd hoorde je dus niet waarover de gids bezig was en de andere helft… tja, soms was het heel interessant zoals bijvoorbeeld dit gebouw dat oorspronkelijk het Zürichse congreshuis was, maar dat dan is omgebouwd tot garage (soms vraag je je af waar beleidsmensen met hun gedachten zitten op zo’n momenten, maar soit). Voeg een paar verdiepingsvloeren toe en hup, weg met de oude grandeur. Zeer spijtig, maar wel leuk om weten dat er een hele geschiedenis verborgen gaat achter wat een ordinaire garage lijkt te zijn.
Jammer genoeg waren dit soort interessante momenten te beperkt en waren de uitgekozen literaire fragmenten ook vaak veel te lang (en langdradig). Omdat het ook vrij koud begon te worden, ben ik dan maar wat vroeger terug naar huis gegaan.

Slechte foto van een foto van de oude congreszaal

Bovenste verdieping van de garage, waar je – als enige getuigen van vroeger – nog de dakconstructie kan zien

Zondag was ik overdreven vroeg wakker (5u45 wintertijd wakker; 7u00 wintertijd opgestaan), maar blijkbaar leidt zo’n slaaptekort tot overmoedigheid: ik haalde namelijk mijn laptop voor een deel uit elkaar (t.t.z. toetsenbord half los, idem met die strook waar de powerknop zit). U merkt het al aan mijn doorgedreven kennis van het IT-jargon, ik wist waar ik aan begon, hum hum. Reden voor deze risicovolle onderneming was het feit dat mijn laptop steeds vaker (en ook al veel te lang) stofzuigerambities vertoonde. Als je bijna een zucht van opluchting slaakt, wanneer dat ding eindelijk even mindert en het opnieuw stil wordt in de kamer, ja, dan is het dus tijd om er iets aan te doen. En amai, ik had dat dus al veel langer moeten doen: ter hoogte van de ventilator zat het luchtrooster naar buiten quasi volledig verstopt: hele plukken stof heb ik er uitgehaald, geen wonder dat die compleet in overdrive moest gaan om zelfs maar een beetje geventileerd te geraken. Is hij nu opnieuw muisstil? Mja, dat nu ook weer niet, maar ik vermoed dat ik het daarvoor te ver heb laten komen. De stofzuigernabootsingen zijn wél verdwenen – het lijkt nu eerder op een zacht geruis -, dus het heeft wel degelijk nut gehad. Wie weet, straks blijft mijn laptopje toch nog leven!

In de namiddag besloten we te profiteren van het goede weer en een fietstochtje te maken richting Ägeri.

We spotten daarbij deze “Bloodhound Lenkwaffenstellung”, die na nader opzoekwerk gelukkig een museum blijkt te zijn en geen slecht verstopt luchtafweergeschut.
In de jaren zestig, Koude Oorlog-tijden dus, werden een aantal ASMP’s (Air-Sol Moyenne Portée), ofte nucleaire raketten, opgesteld in de buurt van het dorpje Gubel. Tot 1999 was dit (uiteraard) allemaal top secret, maar sindsdien is het geheel buiten werking gesteld en beschermd als “Monument met regionale waarde”.

Twee bochten verder waren het niet langer de wapens, maar wel de natuur die mij naar adem deden happen. Het heeft duidelijk al gesneeuwd hogerop, want deze bergen zijn niet zo hoog.

De Ägerisee, het keerpunt van onze tocht die uiteindelijk zo’n 45km zou bedragen. Leuk toertje, waarbij we een ander stukje “buurt” verkend hebben, maar waarvan we – dat blijft de constante – toch weer met zware benen thuisgekomen zijn.

27 before 28 – Update maand 4

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

1. Zelf confituur maken
Twee keer zelfs, weliswaar op dezelfde avond. Het ene een daverend succes (de potjes vliegen erdoor), het andere staat nog steeds een beetje zielig in de koelkast.

3. Minstens 52x lopen
Vorige maand: 16/52

Bij een schema van 1x per week zou ik nu aan 18x zitten, dus hip hoi voor de voorsprong, want ik liep deze maand 6x! Al zal die voorsprong in de winter ongetwijfeld nog goed van pas komen 🙂

Nieuwe stand: 22/52

4. Minstens 20 fietstochten maken
Vorige maand: 7/20

Ik ging vier keer fietsen de afgelopen maand, 50/50 verdeeld over koersfiets en mountainbike.

Nieuwe stand: 11/20

6. 12 handgeschreven kaartjes versturen
Vorige maand: 4/12

Toen we terugkwamen van vakantie, lag er in de bus een leuk kaartje op mij te wachten van Tita, omdat ik een van haar postkaartprojectposts (moeilijk woord!) gewonnen had door tips te geven voor zomeruitstappen. Leuk te zien dat ze ondertussen in Brussel al zo’n tip in de praktijk heeft omgezet!
De bedoeling is dat je dan ook een kaartje terugstuurt, dus ik mocht een kaartje uitkiezen uit mijn kaartjesverzameling (ik heb een beetje een kaartjesverslaving). Maar dan is er nog het feit om dat ook verstuurd te krijgen en daar loopt het met mijn verstrooide hoofd al wel eens mis (ook de reden waarom dit puntje op de lijst staat natuurlijk). Ik deed haar kaartje dus deze week pas op de bus (oeps), vandaar hier enkel een foto van het kaartje dat ik ontving en niet van het kaartje dat ik opstuurde.

Nieuwe stand: 5/12

Le petit requin

8. Duiken in een Zwitsers meer
We gingen duiken in de Walensee!

12. 6kg vermageren
Vorige maand: -2,1kg

Kwam er vorige maand nog 1kg bij, dan ging het deze maand opnieuw de goede richting uit. Eerst heel goed, want die kilo verdween volledig, maar de uiteindelijke balans eindigde op een halve kilo er af. Ik snoep de laatste tijd weer iets teveel; gelukkig compenseert het sporten dat wel, maar als ik nu eens gewoon niet zou snoepen, dan zou ik waarschijnlijk wél die kilo volledig kwijt geweest zijn.

Nieuwe stand: -2,6kg

16. Een operavoorstelling bijwonen
Dit puntje zal tegen update 6 in januari geschrapt kunnen worden, want ik heb deze maand twee tickets besteld voor een voorstelling van “De Toverfluit” in de Opera van Zürich!

18. 365 foto’s nemen
Ik doe naarstig verder 🙂

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Deze maand ging ik voor een vrij nieuw kleurtje groen en good old koningsblauw.

Le petit requin

Le petit requin

Opnieuw twee puntjes kunnen schrappen, wat de teller op zes in totaal brengt. Om op schema te zitten zouden er al negen moeten geschrapt zijn, maar het is natuurlijk wel zo dat bepaalde puntjes (zoals het lopen) lange-termijndoelen zijn en dus pas in een van de laatste maanden zullen afgerond worden. Andere, zoals de 365 foto’s en de nagellak, kan ik dan weer sowieso pas in de laatste maand schrappen.
Ahum, nu mijzelf gewoon niet wijsmaken dat ik die laatste maand plots nog 10 puntjes geschrapt ga krijgen met al mijn lange termijn / ik heb nog tijd genoeg-uitleg 🙂

Week 2014/42

Maandag deed ik met een brief naar de decaan nog een laatste poging om toch mijn studie te mogen verderzetten. De kans is klein dat er nog iets uitkomt, maar dan moet ik mij op zijn minst al niet blijven afvragen of er misschien toch nog een kansje had ingezeten.

Ik las dinsdag (eindelijk) La Divina Commedia van Dante uit en kon mij dus woensdag ten volle op The picture of Dorian Gray storten, mijn keuze in het kader van de “Ik lees Engels”-maand, georganiseerd door Plien.

Donderdagavond ging ik naar in El Lokal naar een theatervoorstelling kijken van de afgestuurde studenten van de Master of Arts in Theater van zowel de Kunsthogeschool van Zürich als die van Bern. Voor de studenten is het zo’n beetje hun instap in het echte leven, aangezien er ook talentenscouts aanwezig zijn. Er wordt daarom niet één stuk gespeeld, maar wel verschillende losstaande scènes, zowel recente als antieke stukken. Aangezien ik dat niet op voorhand was, was het even wat verwarrend 🙂
Ik vond dat de studenten een vrij goed niveau haalden; de scènes zaten goed in elkaar, met zowel humoristische als eerder zwaardere scènes. Wel vond ik de Zürichse studenten beduidend beter spelen dan die van Bern. Die laatsten waren te vaak te hard aan het proberen tonen hoe goed ze emoties konden spelen. Dat is ergens ook wel normaal; ze staan immers nog maar aan het begin van hun carrière, maar als het verword in een soort doelloos geroep, ja, dan ga je misschien een beetje voorbij aan het concept “emotie uitdrukken”. Dat kan door roepen, uiteraard, maar er is wel nog wat meer mogelijk dan dat. Neemt niet weg dat de avond zeker de moeite waard was!

Zaterdag deden we een wandeling richting Tierberglihütte, waar we eindigden op de prachtige sneeuwvlakte van de Steingletsjer en de Steinlimigletsjer. Een apart berichtje volgt nog, want één foto is gewoon te weinig om die plek eer aan te doen!

Zondag begon ik de dag al om 8u met een ochtendloop, gevolgd door twee yogalessen. Kijk eens die herfstkleurtjes in het bos, ik word daar helemaal blij van. Zeker zo ‘s morgens vroeg wanneer je bijna helemaal alleen rondloopt. Stilte, enkel verstoord door wat knisperende blaadjes onder je voeten en je eigen adem. Za-lig!

Amaryllis

Een tijdje geleden kocht ik een Amaryllis en waar ze zaterdag en zondag nog vrij voorzichtig kwam piepen, was ze vandaag in al haar glorie – en al meteen in tweevoud – te bewonderen.
Ik moet dan ook altijd een beetje aan het gedicht van Paul van Ostaijen denken.

Schone bloem, schoon gedicht, schone dag vandaag.

Amaryllis (Le petit requin)

Zeer kleine speeldoos

Amarillis
hier is
in een zeepbel
Iris

hang de bel
aan een ring
en de ring
aan je neus
Amarillis

Schud je ‘t hoofd
speelt het licht
in de bel
met Iris
Schud je fel
breekt de bel
Amarillis

Waar is
Iris
Iris is hier geweest
Amarillis
aan een ring
en de ring
aan jouw neus

Wijsneus
Amarillis

(Paul van Ostaijen)