Weekmenu januari 2015

Aangezien ik mij voornam om in 2015 aan een 50/50-verhouding te komen tussen vegetarisch en vlees/vis, ga ik vanaf nu elke maand in een blogbericht een overzicht geven van het weekmenu van de afgelopen maand. Klein voornemen voor volgende maand is om af en toe mijn eten ook eens proberen te fotograferen, kwestie dat jullie ook iets meer een visueel beeld krijgen van wat hier op het menu staat (daarnaast is het ook niet slecht als oefening voor het thema “eten” in mijn fotoproject).
Deze weekmenu’s komen ook, zoals tevoren, in de tab weekmenu bovenaan.

1: Feestmenu, ofte vispannetje, gevolgd door varkensgebraad met boontjes-met-spek en kroketjes en biscuit met crème-au-beurre

2: Gourmet en ijstaart (met caramel, keilekker. En ik ben geeneens zot van caramel)

3: Chili sin carne met mango (ge denkt misschien, rare combi. Ik dacht dat ook, maar probeerde het toch en het is dus echt heel heel lekker)

4: Koteletjes met witte bonen in tomatensaus, spinazie en rijst

5: Curry met kip, champignons en rijst

6: Yoghurt met bessen (euhm ja, met zo’n German study group die start om 13u vergeet ik dus al eens te eten ’s middags. Deze yoghurt was de gezondste optie in de Starbucks)

7: Quorn met oesterzwammen en witloof (vers was dat lekker, maar dit was een portie uit de diepvries en dat is het zo toch precies niet echt)

8: Witlooftaart (dé veggie klassieker hier in huis, altijd lekker)

9: Cannelloni met witte kool en vegetarisch gehakt (note to self: canneloni’s niet onderaan de schotel leggen, altijd – ik herhaal: altijd – een laag saus eronder)

10: Pompoenlasagne

11: Ovenschotel met champignons, prei en wortelpuree

12: Rest dag 11

13: Wraps met chili sin carne (ja, Jeroen noemt dat no carne, maar volgens mij moet dat sin carne zijn 😉

14: Pizza speciale (dan kookt een mens zijn diepvries vol, om een paar dagen later goesting te hebben in diepvriespizza uit de winkel *zucht*)

15: Pasta met schorseneren en champignons (supersimpel én superlekker. Ik had op voorhand wat schrik van het werk dat schorseneren kuisen met zich meebrengt, maar eigenlijk viel dat best wel mee)

16: Witloofsoep

17: Kip met appelmoes / rabarber en gebakken patatjes (lekker, ook al was het een kostelijk grapje. Ah ja, vlees in Zwitserland + bio-vlees + kopen bij de plaatselijke slager i.p.v. in de supermarkt + nieuwe waarde Zwitserse frank t.o.v. euro maakten dat die kip 28 euro kostte. U mag even slikken ja, dat hebben wij ook gedaan. Met smaak 😉 )

18: Wokschotel met rijst (aangezien we per ongeluk de dag ervoor onze laatste twee sinaasappels opaten, maakte ik een andere sojasaus – gelukkig apart geserveerd-, die niet echt lekker was (online gevonden combi van gember, sojausaus, citroen, knoflook). Volgende keer dus opnieuw een poging met de juiste saus, want voor de rest is het zeker lekker)

19: Rest dag 18 met forel

20: Herfstrisotto (nog niet zo lang geleden ontdekt, maar jum, blijvertje dit!)

21: Vegetarische spaghetti

22: Witte koolsoep met curry (straf soepje, al is dat geheel mijn eigen fout. Ik had immers soep gemaakt op dag 9 met de restjes van de witte kool, die ik nodig had voor de cannelloni. Alles ging goed tot ik i.p.v. de aanbevolen één koffielepel curry er drie insmeet en dat voor een kleinere hoeveelheid kool en water. Ah ja, ik doe er bij rijstschotels ook altijd meer in, omdat het anders niet straf genoeg is naar mijn smaak. Euhm ja, niet doen dus bij soep blijkbaar, want na één slok soep had ik een halve liter water nodig. De oplossing bleek uiteindelijk  veel extra water en het kopen van een tweede witte kool (tot zover het werken met restjes) en dan is het echt wel een lekker soepje).

23: Pompoenlasagne (diepvriesrestje van dag 10)

24: Vegetarische pizza @ Luzern

25: Vegetarische spaghetti (diepvriesrestje van dag 21)

26: Hot dog

27: Bloemkool-broccolitaart (nieuw probeersel en ’t is eentje om nog te maken)

28: Rest dag 27

29: Roergebakken spruiten met walnoten, vegetarische balletjes en wortelpuree

30: Erwtensoep en vegetarische croque (soep lichtjes aangepast om ze vegetarisch te maken)

31: Vegetarische spaghetti (weeral, wegens eigenlijk andere eetplannen, die er uiteindelijk niet van kwamen en dit was de makkelijkste diepvriesportie voor twee)

Totaal: 23x vegetarisch / 1x vis / 7x vlees
Conclusie: zonder eigenlijk heel hard te letten op mijn vlees-/visconsumptie heb ik zeer vaak vegetarisch gegeten.
Wat mij ook opviel deze maand: ik experimenteer veel vaker wanneer ik vegetarisch eet én daardoor is volgens het seizoen eten ook minder een “opgave”. In de zomer is dat sowieso geen probleem, maar in de winter keek ik niet bepaald uit naar al die kolen, omdat ik in een soort “kool in witte saus met vlees en patatten”-patroon zat. Geen wonder dat dat dan tegensteekt natuurlijk! 🙂 Nu at ik o.a. witte kool in cannelloni, een quiche met bloemkool en broccoli, spruitjes in de wok, pompoen in een risotto en in een lasagne… Allemaal wintergroenten, maar telkens zo anders klaargemaakt! Neemt niet weg dat ik ook wel buiten het seizoen at, maar alleszins veel minder dan vroeger.

Tikkertje: positief stokje

Een tijdje geleden gooide LJ mij een positief stokje toe, meteen ook mijn eerste stokje in blogland (hip hoi!).Oorspronkelijk zouden jullie morgen dit bericht te lezen krijgen en vandaag een overzicht van mijn weekmenu van januari, maar toen zag ik dat dit mijn 100e post is (hoera en hiep hiep enzo) en daar past een positief stokje toch wel beter bij dan een opsomming van eten, hoe lekker en dus positief dat ook kan zijn 🙂

Wat is je favoriete quote en waarom?
Moeilijke vraag dit. Ik hou een documentje bij vol gedichten, citaten en teksten die mij raken, maar om daar nu een favoriet uit te kiezen…Uiteindelijk ging ik voor deze van Virginia Woolf (of toch op zijn minst haar verpersoonlijking in de film The Hours). Zij deed de uitspraak weliswaar niet om positieve redenen, maar voor mij is het wel een aanmoediging om het leven ten volste te leven.

You cannot find peace by avoiding life.

Puntzi Lake (Le petit requin)
Puntzi Lake in Canada, een plaats waar we nooit terechtgekomen zouden zijn hadden we in de eerste plaats die reis niet gemaakt, maar daarna ook tijdens de reis niet impulsief hadden beslist de regen achter ons te laten en een andere overnachtingsplek te zoeken. Eentje waar overigens weinig meer op van toepassing is dan de term peaceful

Welke droom zou je in je leven willen realiseren?
Ok, echt geen makkelijk stokje dit blijkbaar 🙂
Ik heb duizend-en-één dromen, gaande van iets “futiels” als maanden rondtrekken te voet of met de fiets tot de droom om echt iets te kunnen betekenen voor deze wereld (en dit komt zo gigantisch arrogant over eigenlijk, want ja, who am I kidding eigenlijk).

Een droom die ik heel graag wil realiseren, maar waar ik nog niet goed weet hoe ik hem kan verwezenlijken, is het kunnen combineren van mijn passie voor restauratie met mijn passie voor de Franse taal (en als het even kan gecombineerd met lesgeven). Ik zie mijzelf dan bijvoorbeeld architectuurgeschiedenis of restauratietechnieken doceren aan een Franstalige universiteit. Ofzo, kwestie van de lat vooral niet hoog te leggen, hum hum. We zullen zien, ik hoop dat het ooit lukt, maar vooraleer ik daar zal geraken, ga ik eerst over wat angsten heen moeten geraken (zoals een doctoraat ofte een grote thesis en dat is een zwart beest in mijn hoofd).

Wat betekent geluk voor jou?
Geluk in zijn algemeenheid omschrijven is moeilijk, vind ik. Zo kan ik het ene moment ongelooflijk gelukkig worden van sneeuw (vraag maar aan Johan hoe ik er al eens bij loop op wandelingen, een Duracelkonijn op speed is er soms niks tegen), maar evengoed kan diezelfde sneeuw juist ergernis opwekken, wanneer ik op deftige schoenen door een combinatie van gesmolten, zwart geworden sneeuw en zout moet stappen, onderwijl ondergespat wordend door auto’s op straat (lang leve de Zwitsers trouwens die de straten bij sneeuw zo goed onderhouden dat ik hier enkel de gelukkige variant meemaak).

Wat mij altijd gelukkig kan maken:

  • knuffel van Johan
  • onnozel doen samen met mijn broer
  • het deugddoend gevoel na een sportinspanning
  • mooie zinnen in een boek
  • muziek die mij tot diep van binnen raakt
  • een mooi landschap
Tweedsmuir South Provincial Park (Le petit requin)
Dit is weliswaar in Canada (het meest perfecte meertje ooit!), maar verhuizen naar Zwitserland heeft gezorgd voor een duidelijk toename van geluk in deze categorie

Wie kan jou ontzettend opvrolijken?

  • Johan, altijd.
  • Mijn broer.

Waarvoor mogen we je ‘s nachts wakker maken?
Goh, ik slaap bij voorkeur ’s nachts, maar eigenlijk mag je mij voor best wel wat wakker maken (als ik dan de dag erna mag uitslapen he 😉

Zo zou ik het bijvoorbeeld niet erg vinden om wakker gemaakt te worden voor:

  • een kus of knuffel van Johan
  • een nachtwandeling
  • een mooi citaat of gedicht uit een boek
  • een mooi liedje
  • een onnozel verhaal

Nu is het wel zo dat niet iedereen zich dit zomaar kan permitteren. Onze bovenbuur met zijn monotoon gezang bijvoorbeeld valt niet onder “mooie liedjes” 😉 . Ik merk trouwens ook een duidelijke relatie tussen waar ik gelukkig van word en waar mensen mij wakker voor mogen maken 🙂

Op welke prestatie ben je ontzettend trots?
LJ kon het uiteraard niet weten, maar met deze vraag raakt ze een van mijn pijnpunten. Hoewel ik theoretisch gezien weet dat ik al wel wat dingen gedaan heb waar ik trots op mag zijn, ben ik er toch niet trots op. Het gevoel is er gewoon niet; het voelt als “mja ok, maar dat en dat en dat was er allemaal niet goed aan en dus is het niet goed genoeg en niet iets om trots op te zijn”. Het gaat dan bijvoorbeeld om het halen van mijn diploma ingenieur-architect (maar ja, die thesis), het feit dat ik geprobeerd heb een studie en een fulltime job te combineren (maar ja, ik heb die studie niet afgerond)… Ik werk eraan en het feit dat ik al kan toegeven dat ik er eigenlijk trots op zou moeten zijn (theorie) is toch al iets. Nu nog de praktijk.

Om toch iets positiefs te schrijven hier: er is één ding waar ik absoluut, zeer oprecht trots op ben en dat is het behalen van de Cinglé du Ventoux, ondertussen 10 jaar geleden. Samen met mijn broer drie keer op één dag die Ventoux beklimmen, in die laatste klim afzien en zweven tegelijk. Ja, daar ben ik ontzettend trots op, dat we dat gekund hebben.

Cinglé du Venoux (Le petit requin)
En dan op het einde onze fiets nog in de lucht kunnen houden ook 😉

Welke boodschap zou je aan anderen willen meegeven?
In aansluiting op het vorige puntje een boodschap voor zowel anderen als mijzelf: niet zo streng zijn voor jezelf, durven blij zijn met dingen en niet alles tot in de puntjes perfect willen hebben. Een beetje is goed genoeg.

Ik geef deze tag, als ze er zin in hebben natuurlijk, door aan:
Meisje
Tita
Gerhilde

Week 2015/04 in woord en beeld

De week startte met een looptochtje, waarbij de sneeuwgrens duidelijk te zien was. Wij wonen op ongeveer 450m hoogte, waar de sneeuw nog vrij snel weer wegsmelt; de hogere helling die je ziet liggen gaat tot 800m en daar blijft het ondertussen al een tijdje liggen.

Le petit requin

Deze week kreeg ik verschillende negatieve antwoorden op de sollicitaties die ik uitstuurde. Bij allemaal is de reden dat er op dit moment geen vrije posities zijn en dus niet omdat ik niet de goede kwalificatie zou hebben, maar desondanks is zo’n brief nooit leuk om te krijgen.

Le petit requin

Vrijdag trok ik die helling van hierboven op voor een wandelingetje. Ik nam er ook de outfitposts voor Fair wear Friday en zoals ik daar al zei, smeet ik jammer genoeg tijdens het overzetten mijn foto’s per ongeluk al in de vuilbak. Gelukkig raakte deze mooie boom nog op tijd op mijn harde schijf.

Le petit requin

Een dag later trokken we richting Rigi, een 1800m hoge berg gelegen aan de Zuger- en de Vierwaldstättersee, wat voor ons een goed half uurtje rijden is.

Le petit requin

We namen de kabelbaan naar Rigi Scheidegg en kwamen daar al meteen in een sprookjesachtig wit, maar ook heel mistig landschap. Toen daar ook een reuzenbank bleek te staan, voelden we ons even in het Wonderland van Alice.

Le petit requin

Pas op de top kwamen we echt boven de wolken uit en dat zorgde voor magische zichten!

Le petit requin

Le petit requin

Achteraf bekeken zijn we op het juiste moment op de top aangekomen, want terwijl we aan het wachten waren op de trein terug naar beneden, verdwenen zowel de bergen als het dal binnen de kortste keren weer in het dikke wolkendek.
’s Avonds gingen we naar huis via Luzern, waar we stopten om iets te eten en het pittoreske stadje kort te bezoeken. Doordat het al donker begon te worden, heb ik quasi geen gelukte foto’s (werkpuntje!), maar dat komt ongetwijfeld ooit nog, aangezien we Luzern zeker ook eens overdag willen bezoeken (en er dan ook meer tijd voor nemen).

Le petit requin

Fotoproject januari

Ik liet jullie twee weken geleden weten dat ik dit jaar een fotoproject zou doen. Het is ondertussen de laatste dag van de maand januari en dus tijd voor het eerste thema.

Mijn keuze viel op kleur / monochroom, waarbij onze momenteel helemaal in de sneeuw gehulde omgeving mij inspireerde om de kleur “wit” centraal te stellen. Sommige foto’s lijken misschien omgezet in zwart-wit, maar zijn het niet.

Tips of commentaar op de foto’s is uiteraard altijd welkom!

Wandeling op de Rigiberg

Rigi (Le petit requin)

Rigi (Le petit requin)

Rigi (Le petit requin)

Rigi (Le petit requin)

Rigi (Le petit requin)

Rigi (Le petit requin)

Wandeling op de Albispas

Albispass (Le petit requin)

Albispass (Le petit requin)

Albispass (Le petit requin)

Albispass (Le petit requin)

Albispass (Le petit requin)

Albispass (Le petit requin)

Gelezen in december 2014

Was ik in november al in de wolken met zeven gelezen boeken, dan was december pas echt weer een maand zoals ik er in geen tien jaar nog een gehad heb. Ik verslond dertien boeken en sloot daarmee een fantastisch boekenjaar af, dat rustig begon, maar waar de boeken mij gaandeweg meer in meer in hun macht kregen 🙂
Het was achteraf bekeken een zeer wisselvallige maand: ik las een aantal boeken die mij nog heel lang gaan bijblijven, maar ook een paar anderen die ik zeer snel zal (en wil) vergeten.

Ik las in december:

Dimitri Verhulst, De helaasheid der dingen

De helaasheid der dingen (Dimitri Verhulst)

Dit was mijn eerste kennismaking met Dimitri Verhulst en het feit dat hier ondertussen een volgend boek van hem klaarstaat in de kast, zegt waarschijnlijk al genoeg.

Het verhaal is ongetwijfeld welbekend bij iedereen: de auteur schetst een beeld van zijn jeugd in het dorp “Reetveerdegem” (een buurdorp van waar ik opgroeide). Dat beeld is prachtig: bij momenten hilarisch, bij momenten zeer pijnlijk.
De film staat nu ook op het programma; ik ben benieuwd!

Tim Krabbé, De grot

De grot (Tim Krabbé)

Dit boek behoorde tot een serie “Boekentoppers” die ik in het middelbaar via school aankocht. Om een of andere reden las ik de serie toen niet en omdat ze toch maar stof stond te vergaren bij mijn ouders thuis, besloot ik alle boeken eens te lezen en dan te beslissen of ik ze zou wegdoen of bijhouden.

Het verhaal gaat over Egon en Axel of over Egon en Marcie, al naargelang je kiest voor de spannende, dan wel romantische kijk 🙂 Axel is de onbezonnen jeugdvriend op het slechte pad, waar Egon bij gaat aankloppen op het ogenblik dat hij geld tekort heeft. Het boek start met de afloop van de reis die Egon onderneemt en geeft daarna beetje bij beetje meer informatie over hoe de levens van Egon en Axel zich regelmatig kruisten en hoe het zover is kunnen komen.
Eerlijk gezegd denk ik dat ik dit boek beter gelezen had toen ik het kocht zo’n 10 jaar geleden. Op dat moment las ik heel graag thrillers en aanverwanten en zou dit boek mij misschien iets meer bevallen zijn. Vandaag viel het boek vooral tegen: de verhaallijn te zwak, het einde te melig en voorspelbaar.

Renate Dorrestein, Zonder genade

Zonder genade (Renate Dorrestein)

Ook dit boek behoorde tot de Boekentoppers serie en kwam na lezing al helemaal zonder twijfel terecht op de “wegdoen”-stapel.

Het verhaal had nochtans zoveel potentieel, want het schetst het beeld van een koppel dat moet omgaan met de zinloze dood van hun zoon, die op zijn vijftiende wordt doodgeschoten in een discotheek. In de lijn der verwachtingen gaan beide ouders daar op een andere manier mee om, wat zorgt voor spanningen in hun relatie. Tot daar alles goed, maar toen trok Dorrestein het hele verhaal wat mij betreft in het belachelijke met een compleet ongeloofwaardige scène.
Jammer, want dit had evengoed een heel goed boek kunnen zijn.

Kris Van Steenberge, Woesten

Woesten (Kris Van Steenberge)

Woesten was een van de decemberboeken in de Verbeelding bookclub op Goodreads en kwam daardoor op mijn leeslijst terecht. Het boek vertelt het verhaal van een familie in de Eerste Wereldoorlog vanuit vier verschillende standpunten: moeder Elisabeth, vader Guillaume, de mismaakte zoon Nameloos en zijn tweelingbroer Valentijn.

Dit debuut van Van Steenberge werd jubelend onthaald en dat is wat mij betreft deels terecht: ik was mee in het verhaal, dat vrij goed in elkaar zit en heel vlot leest. Anderzijds vond ik het hele mysterie dat werd gecreëerd, niet nodig en had het boek wat mij betreft even goed, of zelfs beter, gewerkt zonder. Het einde was uiteindelijk het meest tegenvallende, omdat het leek alsof de auteur per se met een goed gevoel wilde afsluiten, terwijl daar doorheen het verhaal juist geen aanleiding toe was.

Thea Beckman, Hasse Simonsdochter

Hasse Simonsdochter (Thea Beckman)

Ah, jeugdnostalgie dit! Ik verslond dit boek als kind meermaals, maar nu was het al heel lang geleden dat ik het nog eens gelezen had. Het verhaal, over de jonge Hasse die Jan van Schaffelaar van het schavot red door met hem te trouwen en zo terechtkomt in zijn huurlingenleger, kende ik nog, maar dat neemt niet weg dat het opnieuw genieten was van dit boek (zo zat ik opnieuw te denken “neen, neen, dat mag niet gebeurd zijn” wanneer het noodlot Hasse en Jan treft).

Thea Beckman heeft een heerlijke vertelstijl en doet wat ik zo graag lees: ze vermengt het verzonnen verhaal van Hasse met dat van Jan van Schaffelaar, die echt bestaan heeft. Giet daar nog als achtergrond de handelsstad Kampen met de Kabeljauwse en Hoekse twisten en als personages onder andere schilder Jeroen Bosch bij en je zit goed voor een jeugdboek vol historische feiten verweven in een mooi fictieverhaal.

Timur Vermes, Er ist wieder da

Er ist wieder da (Timur Vermes)

Als uitgangspunt van deze satirische roman laat Timur Vermes Hitler wakker worden in het huidige Duitsland. Wat volgt is wat je hoopt dat ondenkbaar zou zijn, maar tegelijk schrikwekkend realistisch lijkt: hij maakt carrière als comedian op TV en krijgt zo de massa terug op zijn hand. Het boek was pijnlijk en confronterend (lang leve de like-generatie), maar tegelijk ook hilarisch.

Ik las dit boek in het Duits en vond het zeker niet makkelijk qua niveau; ik spreek vrij goed Duits, maar heb toch regelmatig woorden moeten opzoeken en paragrafen even moeten herlezen om ze goed te begrijpen. Anderzijds raad ik iedereen die Duits spreekt, toch aan om het in de oorspronkelijke taal te lezen. Je hoort Hitler bijna spreken, zoals je hem kent van videobeelden, en ik vermoed dat dat aspect verloren gaat bij een vertaling. Ook bepaalde woordgrapjes lijken mij moeilijk te vertalen.
Alleszins zeker een aanrader!

Bart Moeyaert, Verzamel de liefde

Verzamel de liefde (Bart Moeyaert)

Ah, Bart Moeyaert, wat kan ik hierover zeggen. Lees eens dit of dit en jullie snappen wel wat ik bedoel. Mooi om af en toe in te lezen en je in te wentelen als onder een zacht, warm dekentje.

Jack Klaff, Bluffen over… quantummechanica

Bluffen over... quantummechanica (Jack Klaff)

De Bluffen over…-serie geeft telkens een korte inleiding op een onderwerp, in dit geval quantummechanica, maar er bestaan ook boekjes over fotografie, opera, wijn…
Voor mij was het voornamelijk een opfrissing met onder meer een uitleg over causaliteit, Schrödingers kat, het deeltjes-/golfprobleem… Daarnaast is er ook een hoofdstuk gewijd aan de belangrijkste natuurkundigen, waarbij Einstein uiteraard niet kan ontbreken, maar ook Pauli, de Broglie, Feynman e.a. aan bod komen.
Op zich is het een goede inleiding, maar zeker niet meer dan dat. Elk onderwerp wordt maar heel kort behandeld en vooral het hoofdstuk over natuurkundigen was wat mij betreft niet nodig of had heel anders moeten aangepakt worden. ’t Is allemaal ongetwijfeld grappig bedoeld, maar ik hou toch wel van iets minder flauwe humor.

Gijs Haag, Tiny bezoekt Brussel

Tiny bezoekt Brussel (Gijs Haag)

Ik kocht dit boekje ooit in een opwelling van Tiny-nostalgie, gecombineerd met Brusselliefde. Het behoort weliswaar niet tot de echte reeks, maar vertelt het verhaal door een combinatie van tekeningen van Gijs Haag met foto’s van historische plekken in Brussel. Tiny en haar vriendjes bezoeken in Brussel onder andere de Grote Markt, Mini Europa en het Atomium, het huis van Victor Horta… Al bij al een leuke gids om met kinderen een dagje naar Brussel te gaan, al moet je dan wel opletten dat ze niet verwachten om ook in de bollen van het Atomium te mogen slapen 😉

Griet Op de Beeck, Kom hier dat ik u kus

Kom hier dat ik u kus (Griet Op de Beeck)

Kom hier dat ik u kus vertelt het verhaal van Mona, als kind, als vierentwintigjarige en als vijfendertigjarige. Het gaat over mensen en hun onderlinge relatie, over hoe gebeurtenissen in iemands jeugd een leven lang sporen nalaten. Dit boek kroop onder mijn vel, kwam bij momenten heel dichtbij (gelukkig niet altijd) en hield mij vast.
Vele hemels boven de zevende vond ik nog net iets sterker, omdat daar het ganse boek op hetzelfde niveau bleef. Hier vond ik voornamelijk het stuk met Mona als kind heel sterk, het tweede deel was iets minder en het laatste deel weer beter.
Desondanks: ik hou van Griet Op de Beeck en haar schrijfstijl! Ze schrijft zo schoon, zo echt, zo dichtbij. Ik leende dit boek in de bibliotheek, maar al direct na het uitlezen wist ik dat ik het zou kopen. Zoals bij de meeste boeken was ik immers begonnen met mooie passages op te schrijven (of er een foto van te nemen), maar het zijn er gewoon teveel. Ik wil dit boek in huis hebben om eens stukjes van te herlezen. Niet te vaak, want daarvoor doen ze soms teveel pijn. Maar toch, zo schoon jongens!

Stephanie Duval, How blogs work

How blogs work (Stephanie Duval)

Ik was oorspronkelijk niet van plan dit boek te lezen, maar toen ik het in de bibliotheek zag staan bij de boeken in de kijker, voegde ik het toch toe aan mijn stapeltje. Verloren leestijd was het niet, daarvoor stonden er af en toe wel handige tips in, maar dit boek is toch echt wel gericht op een ander type blogger dan ik zelf ben. Geen probleem uiteraard met bloggers die geld willen verdienen aan hun blog (waarom niet, tenslotte), maar dat is niet mijn bedoeling en dan is een groot deel van dit boek overbodige informatie.

Kelly Deriemaeker, Blogboek

Blogboek (Kelly Deriemaeker)

Euhm ja, een introductie heeft dit boek ook niet meer echt nodig zeker. Dat ik het wel kon smaken, hadden jullie waarschijnlijk ook al door, anders zouden er hier immers geen berichten onder de tag “projectblogboek” verschijnen…

Leuke lay-out, een heel aangename, luchtige schrijfstijl en veel nuttige tips, die – in tegenstelling tot het vorige boek – niet enkel kijken naar hoe je geld kan verdienen met je blog, maar die vooral aandacht besteden aan hoe je plezier kan hebben aan bloggen. Eentje dat voor inspiratie gezorgd heeft en af en toe nog eens doorbladerd wordt.
Eén klein nadeel: geen enkel idee lijkt nu nog origineel, ook al heb je het bedacht voor het lezen van dit boek 😉

Willy Vandersteen, Suske en Wiske, Nr. 338: Sterrenrood

Suske en Wiske, Nr. 338: Sterrenrood (Willy Vandersteen)

Als kind was ik zot van Suske en Wiske en dat eigenlijk om dezelfde reden als waarom ik onder andere Hasse Simonsdochter zo graag gelezen heb: de verhalen mengen immers fictie met historische feiten. De laatste jaren gebeurde dat echter minder en minder, waardoor ik wat was afgehaakt (ok, misschien ook omdat ik ondertussen groot geworden ben 😉 ).

Deze Sterrenrood is er echter opnieuw eentje in de goede, oude traditie: gestoeld op het verhaal van de Red Star Line en de mensen die met dat schip de overtocht maakten, maar dan gecombineerd met een diamantensmokkel en Suske en Wiske die het uiteraard moeten opnemen tegen de smokkelaars. Leuk!

Bron afbeeldingen: Goodreads