27 before 28 – Update maand 8

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

3. Minstens 52x lopen

Vorige maand: 44/52

Ik ging zes keer lopen de afgelopen maand, wat zeker niet slecht is, maar wel minder dan mijn normale gemiddelde van twee keer per week. Die drie dagen Vogezen maakten dat ik die week maar één keer liep, maar who cares als dat vervangen wordt door drie dagen skiën 🙂 . De week erna echter was een wat drukkere week door onder andere een tweedaags colloquium en dat ik toen maar één keer liep is wél jammer, want wat gaat dat dan wel niet geven eens ik terug (fulltime of deeltijds) aan het werk ben?
Los daarvan komt dit puntje wel in orde; ik zou al mijn been moeten breken ofzo om de komende maand geen 2x te kunnen lopen 🙂

Nieuwe stand: 50/52

12. 6kg vermageren

Vorige maand: -3,1kg

Ahoi, weer een kleine halve kilo eraf! Wie nu denkt “ja maar meiske, als ge die 6kg wilt halen, gaat ge wel wat beter mogen beginnen doen dan een halve kilo per maand”: jullie hebben absoluut gelijk, maar hey, een beetje eraf is sowieso beter dan een beetje erbij, niet? 🙂

Nieuwe stand: -3,5kg

18. 365 foto’s nemen
Nog altijd bezig 🙂

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Ik kuurde eerst nog wat verder, maar ondertussen lijken mijn nagels toch weer stevig genoeg geworden om echte nagellak aan te durven. Dit keer een turkoois kleurtje (dat er op foto iets groener uitziet dan in realiteit).

Le petit requin

26. Een artikel voor een vaktijdschrift schrijven
Ik heb een onderwerp bepaald, bronnen opgezocht en op twee na alle foto’s genomen die ik nodig heb (voor die laatste twee zou de sneeuw hier moeten smelten, zodat je het onderwerp van de foto tenminste kan zien 🙂 Nu nog schrijven (én dan opsturen én dan gepubliceerd geraken)… Dringend in gang schieten dus!

27. Een reis / citytrip met Johan
We hadden weliswaar een verlengd weekend in de Vogezen begin februari, maar net zoals onze duikreis in Egypte in september was dat geen “alleen wij twee” reis.

Dit puntje zal echter in april of mei geschrapt kunnen worden, want dan gaan we voor Johan zijn verjaardag op citytrip naar Firenze!

Al bij al was dit geen al te goede maand. Misschien omdat de combinatie van dit met mijn voornemens een beetje teveel is? Of misschien gewoon omdat de makkelijke puntjes voorbij zijn?
Zeker wat die fotoalbums betreft ga ik er echt eens werk van moeten maken, want vier maand lijkt veel tijd voor twee albums, maar als je weet dat het samengeteld gaat om zo’n 10 000 foto’s, dan is dat ook niet op 1, 2, 3 gesorteerd en in een album gegoten natuurlijk.

Week 2015/07 in woord en beeld

Maandag vierden we Johan zijn 36e verjaardag, al bleef het vrij beperkt omdat hij moest werken. Desondanks was er tijd genoeg ’s ochtends en ’s avonds voor de nodige verwennerij!

Le petit requin

Terwijl we ons vorige week goed induffelden in de Vogezen, zakte de temperatuur ook hier thuis nog wat meer, met als resultaat een rivier die langzaam aan het bevriezen is. Op deze foto valt het al bij al nog mee; verderop kwam ik tijdens mijn looptocht nog een stuk tegen waar op 2m na de gehele breedte bedekt was onder een laagje ijs. Uiteraard enkel oppervlakkig, eronder stroomt het water nog, maar toch… de Dender of het Kanaal in Brussel heb ik nooit zo bevroren geweten.

Le petit requin

Deze week verdacht ik een medewerker van de plaatselijke Lidl ervan een hevige Star Warsfan te zijn 😉

Le petit requin

Een colloquium van de ETH over “Langfristperspektiven archäologischer Stätten” ofte langetermijnvooruitzichten voor archeologische sites vulde mijn donderdag en vrijdag. Interessant, zeker de eerste dag, met onder andere lezingen over opgravingen in Rome, Athene, Split, Paestum, Troje, Gordion… Het was boeiend te horen hoe soms wordt afgewogen welke lagen blootgelegd worden: zo hebben sommige sites lagen uit de Romeinse, de Griekse en de Bronstijd. Graaf je dan tot aan de lagen van de Bronstijd en verwijder je de bovenliggende lagen? Of toon je lagen uit de verschillende periodes? In hoeverre heeft toerisme een invloed hierop en mag het hier een invloed op hebben? Zo zal je bij een toeristische site misschien liever geen drie lagen door elkaar tonen, omdat een “leek” hieruit één grote stad zal maken i.p.v. drie periodes van één stad.

Le petit requin

De eerste dag ging door aan de ETH campus bij Hönggerberg, waar ik in oktober al geweest was voor een colloquium over steenimitatie. Voor de tweede dag kozen ze hun locatie in het centrum en dat gebouw was een ontdekking! Ik had de universiteit Zürich ernaast al bezocht, maar was om een of andere reden nog nooit verder gelopen richting ETH.
Wel opvallend tijdens die twee dagen lezingen: op één lezer na, leest iedereen hier zijn tekst gewoon af! Aaargh, serieus mensen, mag ik een beetje verwachten dat jullie vakkennis groot genoeg is om dat papiertje niet nodig te hebben? Of ben ik gewoon gebrainwasht door al die jury’s op de VUB, waar we genadeloos werden afgekraakt bij een slechte presentatiewijze (voor zover dat uiteraard al niet gebeurde op het inhoudelijke)?

Le petit requin

’s Avonds waren we uitgenodigd bij een koppel, waarvan ik de vrouw tijdens de German study groups leerde kennen. Heel gezellige avond, zodanig dat we de op één na laatste bus namen en daardoor ook voor het eerst de nachttrein… die eigenlijk dezelfde is als de dagtrein, maar dan 5 CHF duurder 😉
Zaterdag was het Valentijn, wat wij gelukkig niet vieren. Gelukkig, want kijk maar wat de Zwitsers (of toch de goedkope keten Denner) verstaat onder Valentijn: champagne – logisch -, kalfsvlees – al iets minder logisch, maar ok, ik zie nog een link naar een romantisch zelfgemaakt etentje – én, hou u vast, sigaretten. En daar zijn ze mij dus kwijt, want eikebah, wie wil er nu kussen met een asbak?

Le petit requin

Zondag had ik met vier andere vrouwen afgesproken voor een brunch in het gezellige “Kafi für Dich” (jaja, straks krijgen we hier nog echt een sociaal leven seg). Deze trap naar het niets kwam ik tegen op weg ernaartoe.

Le petit requin

Tikkertje: Questions of life

Meisje van Nummer 44 tagde mij voor de “questions of life”. Mijn eerste reactie was “jeeej, een stokje”, mijn tweede, nadat ik vooral de vierde en zesde vraag las “oh boy, dit wordt confronterend”. Zo eens compleet tegen je eigen grenzen botsen, dat maakt dat een mens al wel eens wat bijleert over zichzelf én nogal wat dingen wil veranderen namelijk.

Maar bon, first things first, dus starten we niet bij vraag vier en zes, maar wel gewoon bij de eerste 🙂

Welke herinnering van het afgelopen jaar geeft jou de grootste glimlach op je gezicht?
Al meteen een moeilijke om mee te beginnen; niet omdat ik geen mooie herinneringen heb van afgelopen jaar, wel omdat ik er zoveel heb dat eentje uitkiezen quasi onmogelijk is.
Er was dat nieuwe land en alles wat daardoor te ontdekken viel, er was dat gevoel van thuis, er waren als eeuwig hoogtepunt die bergen, want mensenlief, wat hou ik van die bergen! Er was Egypte met schildpadden en haaien en hand-in-hand duiken van contentement om zoveel moois daar in die stille, overweldigende wereld onder water. Er was die gigantische kriebel in mijn buik tijdens het zweven in de lucht met zicht op (opnieuw) die bergen. Er waren familie en vrienden die hielpen bij die verhuis (niet enkel in België, maar ook hier), die op bezoek kwamen en zo nog wat schone Zwitserlanddagen aan het rijtje toevoegden, die België nog steeds thuis laten zijn. Er was Barcelona en de warmte en rust die op dat moment meer dan wat ook nodig was. Er was Johan, die zijn armen openstelde bij elk goed en moeilijk moment.

Little Brother Island (Le petit requin)

Jullie zien het, wat ik hierboven beschrijf, bestaat elk op zich al uit zoveel verschillende mooie momenten. Als ik er dan toch eentje moet kiezen, dan ga ik voor eind januari vorig jaar, toen we de beslissing namen om te verhuizen. Een beslissing die eigenlijk zeer intuïtief genomen werd, vanuit een gevoel dat wij dat wel zouden kunnen, verhuizen naar een ander land en daar een leven opbouwen. Maar ook, dat als dat niet zou blijken te lukken, dat dat dan ook allemaal zo erg niet is. En daarbij vooral dat gevoel dat wij twee bij elkaar horen en dat daardoor eigenlijk geen enkele grote beslissing moeilijk is.

Wat heb je altijd al eens willen doen sinds je kindertijd?
Euhm ja, ik zie mijn ouders al lachen nu. Ik was namelijk dat kindje dat op ongeveer alles reageerde met “ooh, dat wil ik ook wel eens doen” of het nu ging om een parachutist uit een vliegtuig zien springen, mijn nonkel en later ook vader moto zien rijden, mijn moeder zien kantklossen, mijn vader zien fietsen tijdens de Marmotte in de Alpen… Nu ik er zo over denk, ben ik eigenlijk nog altijd dat kindje. Mag ik antwoord gewoon houden op “alles” 😉

Wat daarbij dan het vaakst naar boven komt is de wereld ontdekken. Dat is iets dat waarschijnlijk nooit afgerond zal zijn, maar kijk, onderstaande kaart toont dat ik toch al niet slecht bezig ben 🙂

Travelled countries (Le petit requin)

Wat zou je willen doen in je leven als er totaal geen beperkingen waren?
Owkay, dan doen we even megalomaan en zorg ik voor

  • wereldvrede
  • een economie die op alle gebieden rekening houdt met de natuur en de mens (goede werkomstandigheden, energieneutrale productie…)
  • veel vakantie voor iedereen (die daar zin in heeft uiteraard)

Wat heb je voor het laatst over jezelf geleerd?
Zit ge goed met een thee en een koekske, want dit wordt een lange lijst 😉 . Gelukkig dat er staat “voor het laatst”, dus kan ik mij beperken tot het belangrijkste punt: ik ben ongelooflijk streng voor mijzelf.
Toen ik werkte en studeerde, ging ik vaak compleet in overdrive om aan mijn eigen onrealistische verwachtingen te kunnen voldoen. Ik ben er aan onderdoor gegaan en was het niet door onze verhuis geweest dat ik stopte met werken, dan was ik ongetwijfeld op een gegeven moment door een dokter thuis gezet (in zekere zin was dat al het geval doordat mijn lichaam het fysiek opgaf; misschien deels als signaal “als jij blijft negeren dat het mentaal niet meer lukt, dan zorg ik dat het fysiek niet meer gaat”).
Een mens denkt dan dat niet werken en niet studeren het wel zal oplossen, maar dan blijk ik die onrealistische verwachtingen wel op andere gebieden te botvieren. Beginnen jullie bijvoorbeeld te wenen als jullie etiketten kopen om potjes te labelen en die blijken er niet op te passen omdat die potjes nu eenmaal een bolling in twee richtingen hebben en stickers niet? Ik dus wel, want ah ja, hoe stom moet ge wel niet zijn om daar niet aan te denken en hoe stom zijt  ge wel niet dat zoiets kleins niet eens goed kan uitgevoerd worden. Om dan te beseffen dat dat eigenlijk toch niet iets is waar ik mij in zou moeten opjagen. Alleen heb ik zelfs dan geen greintje mildheid, maar word ik opnieuw kwaad op mijzelf omdat het stom is om over zoiets te wenen. ’t Is bij momenten plezant in mijn hoofd, dat kan ik u verzekeren. Er wordt hier dan ook hard gewerkt aan een hoofd dat even vergevingsgezind is voor zichzelf als voor anderen.

Als je aan het dagdromen bent, waar gaan die dromen dan over?
Goh, dat kan gaan van mijmeren over het verleden, fantaseren over de toekomst of soms ook heel down to earth over dagdagelijkse dingetjes. Ik droom eigenlijk ook best wel vaak in andere talen, besef ik.

Le petit requin

Welke verandering wil je het komende jaar het liefste toepassen in je leven?
Die vraag is natuurlijk deels al in vraag vier beantwoord: milder zijn voor mijzelf, mijzelf rust toestaan en daar ook echt van kunnen genieten.
Ik geef deze tag, als ze er zin in hebben natuurlijk, door aan:

Week 2015/06 in woord en beeld

Kijk, zo zouden nu eens alle kerken moet zijn: open voor elk geloof (dat ze de atheïsten vergeten zijn, vergeef ik hen maar, want wij hebben nu eenmaal geen gebedshuis nodig).

Le petit requin

Tijdens de kerstvakantie kreeg ik van mijn vader een oude radio om tijdens het koken wat naar Zwitserse zenders te kunnen luisteren (kwestie van misschien toch ooit dat Zwitsersduits te begrijpen). Deze woensdag was hij op een andere manier nuttig: er ging namelijk plots gedurende één minuut een luid alarm af, dat vijf minuten later opnieuw herhaald werd en dat verschillende keren na elkaar. Aangezien ik geen idee had wat er aan de hand was, kwam de radio goed van pas, want daar werd omgeroepen dat het om testen van de luchtalarmen ging. Geen reden tot zorgen dus!
Alhoewel… blijkbaar bestaat er hier een standaard noodprocedure, die iedereen verondersteld wordt te kennen. Misschien toch maar eens opzoeken, want verder dan in onze atoomkelder kruipen, kom ik op dit moment toch niet echt 🙂
Nog grappiger werd het toen ik opzocht of België ook zo’n luchtalarmen heeft en wikipedia mij wist te melden dat die daar elke drie maand getest worden i.p.v. één keer per jaar zoals hier het geval is. Nu weet ik niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb in mijn bijna 27 jaar in België nooit ook maar één luchtalarm gehoord!

Le petit requin

Woensdagavond vertrokken we richting Vogezen, waar mijn ouders, mijn broer en zijn vriendin al sinds maandag verbleven. Donderdag trokken we naar La Bresse, waar het jammer genoeg vrij mistig was. Zeker bovenop Kastelberg was het zoeken waar de grond eindigde en de lucht begon 🙂 We gingen daar dan ook maar twee keer naar boven, maar gelukkig zijn er nog meer dan genoeg andere pistes om je op te amuseren.

Le petit requin

Zure, koude wind = een bende onherkenbare bandieten op de piste. Van links naar rechts: mijn moeder, mijn vader (dit keer wel op de blog, wegens toch niet herkenbaar ;-), Johan, Aarjen (mijn broer), ik en Emilie (de vriendin van mijn broer)

Le petit requin

Ook op vrijdag gingen we weer naar La Bresse; dit keer met vrij mooi weer, maar wel opnieuw een koude wind.

Le petit requin

Mijn broer, stokken in de ene hand, ballon in de andere…, niet dat dat iets verandert aan zijn snelheid

Le petit requin

En voor wie zich afvraagt wat hij met een ballon aan het doen was: die zweefde daar gewoon voorbij en werd dus gevangen om een spelletje mee te spelen 🙂

Le petit requin

Zaterdag trokken we naar Gérardmer, waar we voor eerst te warm gekleed waren. Het was de eerste keer dat we er op een zaterdag waren en het was er wel aan te merken dat het weekend was: driedubbel zo lang aanschuiven aan de liften, veel meer volk op de pistes… Het ging nog wel, maar in de toekomst proberen we het toch te houden op weekdagen.

Le petit requin

De rest vertrok al kort na de middag, omdat zij nog vijf uur rijden voor de boeg hadden. Wij bleven nog tot 17u, wat achteraf niet zo’n slim idee bleek omdat toen de grootste uittocht plaatsvond. We deden er een uur over om Gérardmer uit te raken, maar waren toch tegen 20u terug thuis na een plezante en deugddoende driedaagse.

Le petit requin

Conclusie na twee (losse) dagen skiën in de Alpen en drie opeenvolgende dagen in de Vogezen:

  • ik ben een halve sukkel hier en een vlotte skiër daar 🙂
  • veel helmdragers hier, weinig daar
  • lange pistes hier, kortere daar