27 before 28 – Update maand 6

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

3. Minstens 52x lopen

Vorige maand: 26/52

Ik liep afgelopen maand een recordaantal van negen keer, goed voor in totaal 55,4km. Daarmee is dit ook niet langer een van de puntjes die ik bij aanvang als het meest onrealistisch beschouwde. Ah ja, ik ging eens regelmatig lopen zeker, ik die uitgeput kon zijn van 1km lopen in 10min én daar dan ook nog eens twee dagen stijf van kon zijn. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld nog niet uit 😉

Nieuwe stand: 35/52

4. Minstens 20 fietstochten maken

Vorige maand: 14/20

Aangezien het deze maand echt wel koud (en bij momenten ook nat) werd, fietsten we iets minder. Desondanks toch twee keer gaan mountainbiken, dus dit puntje komt langzaam maar zeker in de buurt van het beoogde doel.

Nieuwe stand: 16/20

6. 12 handgeschreven kaartjes versturen
Vorige maand: 5/12

Was ik vorige maand nog zeer optimistisch dat er deze maand zeer veel kaartjes zouden verstuurd worden, dan moet ik nu toegeven dat ik mij een beetje vergist had in de verzendingsdatum van de meeste daarvan. Zowel onze kerstkaartjes als de Secret Santa post moeten namelijk nog verstuurd worden en dus gingen er in totaal maar twee verjaardagskaartjes de deur uit. Nu ja, volgende maand worden er zeker veel kaartjes verstuurd 😉

Nieuwe stand: 7/12

Le petit requin

12. 6kg vermageren

Vorige maand: -3,2kg

Tja, twee maand geleden een halve kilo erbij, vorige maand een halve kilo er af en deze maand opnieuw een halve kilo erbij. Beetje jojo dus, zij het zodanig beperkt dat we vooral kunnen spreken van stabiliteit. Op zich goed, zeker aangezien ik sinds het begin van dit jaar ongeveer 9kg kwijtspeelde en het dus niet slecht is om te stabiliseren i.p.v. zwaar te gaan jojo-en. Anderzijds wil ik er toch echt wel nog wat meer af, dus hopelijk lukt het mij om in de komende zes maand nog een dikke 3kg kwijt te raken.

Nieuwe stand: -2,7kg

18. 365 foto’s nemen
Check!

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Ik heb mij een beetje laten gaan deze maand denk ik 🙂
Vanuit het idee dat het toch wel wat zonde is om nagellak al volledig te vervangen als enkel maar het bovenrandje afgebladderd is, maar dat bijwerken toch wat opvalt, zocht ik andere oplossingen. Zoals daar zijn: het deels “overschilderen” met een ander kleurtje.

Het blauw van vorige maand werkte ik met bruin bij tot diagonalen.

Le petit requin

Daarna ging ik voor een andere tint blauw (meer ijsblauw en daardoor wel toepasselijk bij de temperatuur die op dat moment ook een paar graden lager zakte).

Le petit requin

Dat blauw werkte ik bij met “V-tjes” in donkerblauw. Al wat moeilijker dan de diagonalen, want hier maak je een diagonaal in twee richtingen, wat bij de enige nagel al iets symmetrischer gebeurde dan bij de andere.

Le petit requin

Ik koos daarna nog eens voor mijn donkerrode kleur…

Le petit requin

… die ik weliswaar wel bijwerkte, maar dat verdoezelde door – kerstsfeer alom – te gaan voor een “cadeautje” en bolletjes als versiering. Laat het duidelijk zijn dat ik rechtshandig ben: links is het pakje met strikje mooi gelukt; rechts heb ik er uiteindelijk een uit de hand gelopen sneeuwvlok mee gefabriceerd, omdat ik met mijn linkerhand duidelijk niet zo’n fijne lijntjes kan trekken. Ach ja, peu importe, ’t is maar wat geschilder uiteindelijk 😉

Le petit requin

Halfweg deze uitdaging heb ik zeven van de 27 puntjes kunnen schrappen. Nog twintig te gaan dus, waarvan het er voor een achttal andere puntjes goed uitziet. Neemt niet weg dat er dus nog 12 andere puntjes zijn waar ik eens dringend werk van moet beginnen maken. Zo zijn die fotoalbums niet onmogelijk, maar worden die ook niet op 1-2-3 gemaakt. Idem met dat artikel voor een vaktijdschrift: zolang ik mijn ideeën niet uitschrijf en opstuur, is het nogal utopisch om gepubliceerd te worden.

Week 2014/50 (+ stukje week 49)

Na een weekje steenkappen nam ik vrijdagavond de bus terug naar Zürich, iets wat er voor zorgde dat mijn zaterdagochtend al om 7 uur ’s morgens in de buurt van Mulhouse startte (Google maakt daar trouwens Mulhuizen van, maar zou er één Nederlandstalige dat zo noemen?). Reden was de Franse douane, die blijkbaar niet enkel verhuiswagens, maar ook reisbussen aan de kant haalt. Je kan hen alleszins niet beschuldigen van onzorgvuldigheid: alle koffers werden gecontroleerd met een drugshond, drie mensen moesten hun koffer ook volledig openen en alle passagiers werden daarnaast ook gecontroleerd op identiteit en reden van de reis. De Zwitserse douane (jup jup, 30km verder werden we weer aan de kant gezet) was een pak minder grondig, want zij vergeleken enkel de passagierslijst met de identiteitskaarten. Mij niet gelaten, hoe sneller we doorreden hoe liever, want we hadden al een uur vertraging op dat moment…

Le petit requin

Thuis stond er een verrassing op mij te wachten: niet alleen komt Sint-Maarten op Belgische wijze bij ons, maar blijkbaar ook Sinterklaas op Zwitserse wijze 🙂 . Typisch daarbij zijn de Grittibänze, een lokaal Sinterklaasgebak, dat weliswaar opgegeten was voor ik eraan dacht een foto te nemen 😉
Daarnaast bleek Johan ook een kerstboom gekocht en versierd te hebben (een paar dagen later gevolgd door onverwachte kerstversiering op de venster; vermoedelijk een zeer volhardend restant van de vorige bewoners) en hingen we in de namiddag onze nieuwe lamp in het bureau op. De rest van de dag bracht ik door in bad, in de zetel en in bed. Lui jawel, maar 18u reizen, dat kruipt wel in de kleren eigenlijk.

Le petit requin

Le petit requin

Le petit requin

Zondag werd er gelopen en gingen we naar de wekelijkse “Sunday evening reading group”.

Le petit requin

Lezen was trouwens zo’n beetje de rode draad doorheen de week de volgde, met de read-a-thon, al schreef ik daar al genoeg over 😉

Le petit requin

Tweede rode draad was lopen, want nadat ik de week voor mijn opleiding in België al eens een uur liep, deed ik nu nog beter met juist geen anderhalf uur! De bedoeling was om langs de rivier (en dus quasi langs de spoorweg) te lopen tot ik niet meer kon en dan naar het dichtstbijzijnde station te stappen om de trein terug te nemen. Kwestie van af en toe iets verder te geraken dan mijn gebruikelijke ritjes en aangezien mijn treintickets altijd gelden voor 24h, kan ik zo’n looptocht soms inbouwen met een ticket dat nog niet vervallen is.
Dat deed ik ook, maar in plaats van één station verder te lopen dan de vorige keer, liep ik quasi tot in het centrum van Zürich, goed voor 11,8 km in 1u26. Contentement alom hier, ook al omdat ik op het einde nog een beetje energie over had om een spurtje te trekken om mijn trein nog te halen 😉
Opvallende constatatie onderweg: mensen met veel honden. En met veel bedoel ik dan niet drie of vier, maar bijvoorbeeld drie mensen met 21 honden. Of dit koppel dat op de wandel was met ongeveer 15 honden. Enerzijds denk ik dat het misschien vrijwilligers van een asiel zijn, maar dan anderzijds lopen de meeste van die honden gewoon zonder leiband en het zou mij verbazen dat alle honden in het asiel zo goed getraind zijn.

Le petit requin

Ook tijdens het weekend werd er op zondag nog gelopen, dit keer een half uur, maar aan een hoger tempo. Ik wilde wel eens 10 gemiddeld halen en dat lukte, zij het meer uitgeput dan van dat anderhalf uur lopen… Toch maar niet gaan overdrijven dus en rustiger opbouwen naar een hoger gemiddelde. Zaterdag gingen we ook al fietsen, een ritje van amper 25 km, maar waarin we wel de Albispas aandeden vanaf de lange kant. Goed voor een dik half uur klimmen, dus het was een kort, maar pittig tochtje. Vanop de Albispas reden we naar een recent door Johan ontdekte uitkijktoren, vanwaar je – net zoals vanop de Uetliberg – een mooi zicht hebt op het meer van Zürich en de Alpen. Daarnaast zie je van hier ook ons appartement en de steden Zug en Baar liggen.

Le petit requin

Verbeelding Read-a-thon december conclusie

Ik liet vorige week weten dat ik mee wilde doen aan de Verbeelding Read-a-thon en bij deze is het tijd om eens te kijken naar wat er hier zoal gebeurde op leesvlak.

Readathon (Verbeelding)

Korte samenvatting van de planning: Er ist wieder da van Timur Vermes uitlezen en ofwel Woesten ofwel Hasse Simonsdochter volledig lezen en beginnen in het andere.

Wat ik effectief las:

  • Er ist wieder da: uitgelezen! Goed voor 282 blz.
  • Woesten: uitgelezen! Goed voor 382 blz.
  • Hasse Simonsdochter: uitgelezen! Goed voor 328 blz.

Als ik er mijn “toiletlectuur” ook bijreken, namelijk The Dilbert principle, dan kom ik met nog eens 27 blz. erbij zelfs boven de – vorige week nog onhaalbaar geachte – grens van 1000 pagina’s. Deze week was met andere woorden een groot succes!

Elke week zo’n read-a-thon zou wat van het goede teveel zijn uiteraard, want ik keek deze week bewust geen enkele serie ’s avonds (wel een film zaterdagavond). Maar, en dat is wel eentje om vol te houden, ik deed ook al eens sneller mijn laptop uit om nog wat te lezen. Niet nodig als ik nog nuttige dingen aan het doen ben op die laptop, maar wel een veel beter alternatief dan nog maar eens kijken naar mijn mails, een nieuwssite, Facebook, Feedly…

Ik duim alvast dat er na de read-a-thons van september en december een nieuwe versie komt in maart (of vroeger, dat mag ook 😉

Wat ik deze week geleerd heb #projectblogboek

#projectblogboek

Daar gaan we:

  • hoe je stenen moet kappen en bewerken. Hard labeur, maar wel zeer deugddoend ook, als je zo’n ruwe steen ziet veranderen tot er een mooi, afgewerkt motiefje instaat.
  • dat steengruis overal naartoe vliegt en dat je dus ’s morgens kan opstaan met een hoofdkussen vol kleine stukjes steen.
  • samen met dat stenen kappen ook hoe je best met een hamer op een beitel slaat, namelijk niet kijken naar waar je hamer op je beitel komt, maar wel naar waar je beitel op je steen komt. Doe je dat niet, zo leerde én voelde ik, dan mep je gewoon op je handen.
  • dat ik er blijkbaar uitzie als iemand die beledigd wilt worden:

Situatie 1: ik zit in de trein te lezen; op de zetel achter mij zit een (iet of wat) dronken meneer.
Hij: “Mag ik u eens iets vragen?”
Ik: “Ja.”
Hij: “Ja, neen, ’t is goed, kom, lees maar voort, ’t is al goed jong.”
Owkay, geen idee waar deze uitbarsting plots vandaan kwam, maar bon, ik draai mij om en lees voort. Twee minuten later:
Hij: “Weet gij iets over spiritualiteit.”
Ik: “Neen.”
Ok, dat is niet waar, maar zou u beginnen praten over spiritualiteit met een mens wiens adem alleen al u zat zou maken?
Hij: “Ik kan u daar veel over leren.”
Ik: “Dat is vriendelijk, maar ik ben eigenlijk aan het lezen.”
Hij: “Ja, ’t is goed, lees maar voort he seg, ik wilde ook maar gewoon helpen.”
Zucht… Nog eens twee minuten later, vlak voor hij van de trein stapt: hij zit mij aan te staren, waarop ik dan maar opkijk.
Hij: “Ik ben wel vijftig he en geen twintig meer. Ik zou u zoveel kunnen leren jong.”
De kansen die een mens zo laat liggen…

Situatie 2: ik sta in een kledingwinkel naar een rek te kijken, maar draai mij om omdat ik iemand – ik dacht mijn moeder – uit het pashokje hoor komen. Het blijkt niet mijn moeder te zijn, maar de vrouw uit het hokje ernaast. Ik heb de volle halve seconde naar die vrouw gekeken, daarbij nog niet opmerkend dat ze een grijs kleed met een motiefje draagt, met daarover een grijze gilet met een ander motief.
Zij (tegen mij): “Ja, ik ga dat zo wel niet combineren he. Want ik zie u zo al kijken van ‘wat gaat die nu aandoen bij elkaar’. Ik ga dat wel aandoen op een effen broek of kleedje he, niet op dit, dus ge moet zo niet kijken!”.
Ik (compleet uit de lucht vallend): “Euh, ik keek niet naar u…”.
Zij: “Ah, ’t zag er anders wel zo uit. Want ik ga dat dus niet zo combineren he, ge moet niet denken dat ik dat zo ga combineren hoor.”
Serieus, zie ik er zo kwaad uit dat mensen zich direct moeten aangevallen voelen? Ik had nog niet eens de kans gehad om welke mening dan ook te gaan vormen over wat ze aanhad.

  • dat mijn gezicht blijkbaar “iets Zwitsers” heeft. Dixit een meisje op het perron in Amay bij Luik.
  • dat Eurolinesbussen al wel eens met 50 minuten vertraging durven toekomen. Niet echt tof als je niet weet hoeveel vertraging je bus heeft en je dus in totaal anderhalf uur bij twee graden buiten staat.
  • dat je bij de Zwitserse douane wél naar de wc mag voor de controle gedaan is als je maar de eerste van de ganse bus bent die dat vraagt.
  • dat de Franse douane haar “willekeurige” steekproeven niet zo willekeurig lijken. Of wat denkt u van de keuze voor de Afrikaanse dertiger, de Arabische vrouw en de blanke man met dreadlocks?
  • dat zo’n bus weliswaar een van de meest milieuvriendelijke opties is, maar dat 18u onderweg zijn naar huis toch ook niet je dat is.
  • dat Johan de meest kerstminnende van ons beiden is. Dacht ik nog dat we dit jaar gewoon geen kerstboom zouden hebben (wegens dat onze minisequoia die vorig jaar dienst deed én door Johan versierd werd, nog bij mijn ouders staat), dan bleek er bij thuiskomst een met lichtjes en ballen versierde kerstboom te staan.
  • dat ik daar eigenlijk wel blij mee ben, want ’t is toch wel gezellig zo’n kerstboom. En doordat het een kleintje met wortel is, kunnen we hem in de zomer gewoon op het terras zetten en volgend jaar opnieuw gebruiken!
  • dat je best selecteert in wat je zo allemaal leert op een week, want dat dat nogal veel blijkt te zijn.

Dit is de vierde post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek.

Verbeelding Read-a-thon

De laatste tijd heb ik mij weer helemaal in het lezen gestort, getuige daarvan ook de maand november waarin ik zeven boeken las. Zeven, dat is geleden van zo lang geleden dat ik zelfs niet meer weet van wanneer het geleden is.
Ondertussen leerde ik ook de voordelen van Goodreads kennen (na een mislukte poging vorig jaar, toen ik het vooral pure chaos vond) en sloot er mij aan bij de Verbeelding boekenclub, opgericht door Kathleen van – duh – Verbeelding. In september organiseerde ze al eens een Read-a-thon (ofte lees zoveel mogelijk in één week tijd), maar aangezien die doorging in de week waarin mijn broer en zijn vriendin op bezoek kwamen, zou het nogal asociaal geweest zijn om dan mee te doen 🙂

Readathon (Verbeelding)

Komende week gaat echter de tweede Read-a-thon door en dit keer doe ik wel mee!
Op de planning staan:

  • Er ist wieder da: de debuutroman van Timur Vermes, over Hitler die ontwaakt in het hedendaagse Duitsland.
  • Woesten van Kris Van Steenberge: opnieuw een debuutroman, die blijkbaar heel erg de moeite zou zijn. Dit boek is bovendien ook een van de decemberboeken van bovenstaande boekclub, dus twee vliegen in één klap.
  • Hasse Simonsdochter van Thea Beckman: for old times’ sake, want al een paar keer gelezen, maar de laatste lezing dateert toch alweer van een aantal jaar geleden.

In Er ist wieder da heb ik momenteel 114 van de 396 pagina’s gelezen; ik hoop dit boek tegen het einde van de week uit te lezen. Daarnaast wil ik ofwel Woesten ofwel Hasse Simonsdochter volledig uitlezen en beginnen in het andere. In het ideale geval lees ik ze alledrie uit, maar aangezien we dan spreken over bijna 1000 pagina’s waarvan ongeveer 280 in niet zo makkelijk Duits, denk ik dat dat wat te hoog gegrepen is.

Ik hou voor mijzelf wel de optie open om een van bovenstaande boeken aan de kant te laten liggen en in een ander boek te beginnen; het moet tenslotte plezant blijven en als ik er geen goesting in zou hebben, dan is dat maar zo 🙂

Volgende week een update van wat ik effectief gelezen heb!