Tikkertje: Questions of life

Meisje van Nummer 44 tagde mij voor de “questions of life”. Mijn eerste reactie was “jeeej, een stokje”, mijn tweede, nadat ik vooral de vierde en zesde vraag las “oh boy, dit wordt confronterend”. Zo eens compleet tegen je eigen grenzen botsen, dat maakt dat een mens al wel eens wat bijleert over zichzelf én nogal wat dingen wil veranderen namelijk.

Maar bon, first things first, dus starten we niet bij vraag vier en zes, maar wel gewoon bij de eerste 🙂

Welke herinnering van het afgelopen jaar geeft jou de grootste glimlach op je gezicht?
Al meteen een moeilijke om mee te beginnen; niet omdat ik geen mooie herinneringen heb van afgelopen jaar, wel omdat ik er zoveel heb dat eentje uitkiezen quasi onmogelijk is.
Er was dat nieuwe land en alles wat daardoor te ontdekken viel, er was dat gevoel van thuis, er waren als eeuwig hoogtepunt die bergen, want mensenlief, wat hou ik van die bergen! Er was Egypte met schildpadden en haaien en hand-in-hand duiken van contentement om zoveel moois daar in die stille, overweldigende wereld onder water. Er was die gigantische kriebel in mijn buik tijdens het zweven in de lucht met zicht op (opnieuw) die bergen. Er waren familie en vrienden die hielpen bij die verhuis (niet enkel in België, maar ook hier), die op bezoek kwamen en zo nog wat schone Zwitserlanddagen aan het rijtje toevoegden, die België nog steeds thuis laten zijn. Er was Barcelona en de warmte en rust die op dat moment meer dan wat ook nodig was. Er was Johan, die zijn armen openstelde bij elk goed en moeilijk moment.

Little Brother Island (Le petit requin)

Jullie zien het, wat ik hierboven beschrijf, bestaat elk op zich al uit zoveel verschillende mooie momenten. Als ik er dan toch eentje moet kiezen, dan ga ik voor eind januari vorig jaar, toen we de beslissing namen om te verhuizen. Een beslissing die eigenlijk zeer intuïtief genomen werd, vanuit een gevoel dat wij dat wel zouden kunnen, verhuizen naar een ander land en daar een leven opbouwen. Maar ook, dat als dat niet zou blijken te lukken, dat dat dan ook allemaal zo erg niet is. En daarbij vooral dat gevoel dat wij twee bij elkaar horen en dat daardoor eigenlijk geen enkele grote beslissing moeilijk is.

Wat heb je altijd al eens willen doen sinds je kindertijd?
Euhm ja, ik zie mijn ouders al lachen nu. Ik was namelijk dat kindje dat op ongeveer alles reageerde met “ooh, dat wil ik ook wel eens doen” of het nu ging om een parachutist uit een vliegtuig zien springen, mijn nonkel en later ook vader moto zien rijden, mijn moeder zien kantklossen, mijn vader zien fietsen tijdens de Marmotte in de Alpen… Nu ik er zo over denk, ben ik eigenlijk nog altijd dat kindje. Mag ik antwoord gewoon houden op “alles” 😉

Wat daarbij dan het vaakst naar boven komt is de wereld ontdekken. Dat is iets dat waarschijnlijk nooit afgerond zal zijn, maar kijk, onderstaande kaart toont dat ik toch al niet slecht bezig ben 🙂

Travelled countries (Le petit requin)

Wat zou je willen doen in je leven als er totaal geen beperkingen waren?
Owkay, dan doen we even megalomaan en zorg ik voor

  • wereldvrede
  • een economie die op alle gebieden rekening houdt met de natuur en de mens (goede werkomstandigheden, energieneutrale productie…)
  • veel vakantie voor iedereen (die daar zin in heeft uiteraard)

Wat heb je voor het laatst over jezelf geleerd?
Zit ge goed met een thee en een koekske, want dit wordt een lange lijst 😉 . Gelukkig dat er staat “voor het laatst”, dus kan ik mij beperken tot het belangrijkste punt: ik ben ongelooflijk streng voor mijzelf.
Toen ik werkte en studeerde, ging ik vaak compleet in overdrive om aan mijn eigen onrealistische verwachtingen te kunnen voldoen. Ik ben er aan onderdoor gegaan en was het niet door onze verhuis geweest dat ik stopte met werken, dan was ik ongetwijfeld op een gegeven moment door een dokter thuis gezet (in zekere zin was dat al het geval doordat mijn lichaam het fysiek opgaf; misschien deels als signaal “als jij blijft negeren dat het mentaal niet meer lukt, dan zorg ik dat het fysiek niet meer gaat”).
Een mens denkt dan dat niet werken en niet studeren het wel zal oplossen, maar dan blijk ik die onrealistische verwachtingen wel op andere gebieden te botvieren. Beginnen jullie bijvoorbeeld te wenen als jullie etiketten kopen om potjes te labelen en die blijken er niet op te passen omdat die potjes nu eenmaal een bolling in twee richtingen hebben en stickers niet? Ik dus wel, want ah ja, hoe stom moet ge wel niet zijn om daar niet aan te denken en hoe stom zijt  ge wel niet dat zoiets kleins niet eens goed kan uitgevoerd worden. Om dan te beseffen dat dat eigenlijk toch niet iets is waar ik mij in zou moeten opjagen. Alleen heb ik zelfs dan geen greintje mildheid, maar word ik opnieuw kwaad op mijzelf omdat het stom is om over zoiets te wenen. ’t Is bij momenten plezant in mijn hoofd, dat kan ik u verzekeren. Er wordt hier dan ook hard gewerkt aan een hoofd dat even vergevingsgezind is voor zichzelf als voor anderen.

Als je aan het dagdromen bent, waar gaan die dromen dan over?
Goh, dat kan gaan van mijmeren over het verleden, fantaseren over de toekomst of soms ook heel down to earth over dagdagelijkse dingetjes. Ik droom eigenlijk ook best wel vaak in andere talen, besef ik.

Le petit requin

Welke verandering wil je het komende jaar het liefste toepassen in je leven?
Die vraag is natuurlijk deels al in vraag vier beantwoord: milder zijn voor mijzelf, mijzelf rust toestaan en daar ook echt van kunnen genieten.
Ik geef deze tag, als ze er zin in hebben natuurlijk, door aan:

Week 2015/06 in woord en beeld

Kijk, zo zouden nu eens alle kerken moet zijn: open voor elk geloof (dat ze de atheïsten vergeten zijn, vergeef ik hen maar, want wij hebben nu eenmaal geen gebedshuis nodig).

Le petit requin

Tijdens de kerstvakantie kreeg ik van mijn vader een oude radio om tijdens het koken wat naar Zwitserse zenders te kunnen luisteren (kwestie van misschien toch ooit dat Zwitsersduits te begrijpen). Deze woensdag was hij op een andere manier nuttig: er ging namelijk plots gedurende één minuut een luid alarm af, dat vijf minuten later opnieuw herhaald werd en dat verschillende keren na elkaar. Aangezien ik geen idee had wat er aan de hand was, kwam de radio goed van pas, want daar werd omgeroepen dat het om testen van de luchtalarmen ging. Geen reden tot zorgen dus!
Alhoewel… blijkbaar bestaat er hier een standaard noodprocedure, die iedereen verondersteld wordt te kennen. Misschien toch maar eens opzoeken, want verder dan in onze atoomkelder kruipen, kom ik op dit moment toch niet echt 🙂
Nog grappiger werd het toen ik opzocht of België ook zo’n luchtalarmen heeft en wikipedia mij wist te melden dat die daar elke drie maand getest worden i.p.v. één keer per jaar zoals hier het geval is. Nu weet ik niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb in mijn bijna 27 jaar in België nooit ook maar één luchtalarm gehoord!

Le petit requin

Woensdagavond vertrokken we richting Vogezen, waar mijn ouders, mijn broer en zijn vriendin al sinds maandag verbleven. Donderdag trokken we naar La Bresse, waar het jammer genoeg vrij mistig was. Zeker bovenop Kastelberg was het zoeken waar de grond eindigde en de lucht begon 🙂 We gingen daar dan ook maar twee keer naar boven, maar gelukkig zijn er nog meer dan genoeg andere pistes om je op te amuseren.

Le petit requin

Zure, koude wind = een bende onherkenbare bandieten op de piste. Van links naar rechts: mijn moeder, mijn vader (dit keer wel op de blog, wegens toch niet herkenbaar ;-), Johan, Aarjen (mijn broer), ik en Emilie (de vriendin van mijn broer)

Le petit requin

Ook op vrijdag gingen we weer naar La Bresse; dit keer met vrij mooi weer, maar wel opnieuw een koude wind.

Le petit requin

Mijn broer, stokken in de ene hand, ballon in de andere…, niet dat dat iets verandert aan zijn snelheid

Le petit requin

En voor wie zich afvraagt wat hij met een ballon aan het doen was: die zweefde daar gewoon voorbij en werd dus gevangen om een spelletje mee te spelen 🙂

Le petit requin

Zaterdag trokken we naar Gérardmer, waar we voor eerst te warm gekleed waren. Het was de eerste keer dat we er op een zaterdag waren en het was er wel aan te merken dat het weekend was: driedubbel zo lang aanschuiven aan de liften, veel meer volk op de pistes… Het ging nog wel, maar in de toekomst proberen we het toch te houden op weekdagen.

Le petit requin

De rest vertrok al kort na de middag, omdat zij nog vijf uur rijden voor de boeg hadden. Wij bleven nog tot 17u, wat achteraf niet zo’n slim idee bleek omdat toen de grootste uittocht plaatsvond. We deden er een uur over om Gérardmer uit te raken, maar waren toch tegen 20u terug thuis na een plezante en deugddoende driedaagse.

Le petit requin

Conclusie na twee (losse) dagen skiën in de Alpen en drie opeenvolgende dagen in de Vogezen:

  • ik ben een halve sukkel hier en een vlotte skiër daar 🙂
  • veel helmdragers hier, weinig daar
  • lange pistes hier, kortere daar

Goede voornemens – Update januari

Zoals jullie weten maakte ik begin dit jaar 12 voornemens; tijd om eens te kijken wat ik daar in januari van volbracht!

1. Drie keer per week minstens een half uur sporten

Week 1 (het restje 2014 inbegrepen): 1u lopen – 1u10′ fietsen – 40′ lopen
Week 2: 1u lopen – een dag skiën – 40′ lopen – 1u yoga
Week 3: 50′ lopen – 45′ yoga – 1u yoga – 45′ zwemmen – een dag skiën
Week 4: 1u50′ lopen – 30′ yoga – 35′ lopen – 40′ yoga – 2u wandelen – 4u wandelen – 30′ yoga
Week 5: 50′ lopen – 45′ yoga – 30′ lopen – 2u30′ wandelen

Tussendoor probeerde ik ook nog vrij regelmatig touwtje te springen, maar aangezien ik daar uiteraard nooit aan een half uur kom, tel ik dat niet mee. ’t Is gelukkig ook niet nodig, want ik kom ook zo ruimschoots aan mijn 3x een half uur sporten. Zeer content hiermee!

Sihltal (Le petit requin)

2. Een 50/50 verhouding tussen vegetarisch en vlees/vis

Ik deelde al mijn weekmenu van januari met jullie en toen haalde ik mijn voornemen probleemloos met bijna 75% vegetarische maaltijden. Volgende week starten de Dagen zonder Vlees, dus hopelijk haal ik de komende maanden opnieuw een goed gemiddelde. De volle 46 dagen zal ik waarschijnlijk niet volbrengen (iets met logeren bij niet vegetarische ouders en een feest bij vrienden), maar dat maakt ook niet zoveel uit: zolang ik er maar aandacht aan besteed om zo vaak mogelijk vegetarisch te eten, is het goed!
Ik doe trouwens mee met de Dagen zonder Vlees-groep van aMuse Rouge, jullie ook?

5. 30 boeken lezen

Als ik de rest van het jaar ga blijven lezen, zoals in januari, dan heb ik mijn doelstelling véél te laag gezet. Ik las acht boeken, namelijk drie graphic novels, één novelle, één non-fictieboek, één kinderboek en twee romans.

6. Op zes gebieden organiseren en minimaliseren

Ik toonde jullie al mijn zelfgemaakte agenda (best wel noodzakelijk voor de algemene organisatie van mijn leven) en de daarvan deel uitmakende “jaarplanning”.
Check dus voor eentje van de zes 🙂

Agenda (Le petit requin)

7. De Verbeelding Book Challenge 2015 volbrengen

In mijn leesoverzicht van januari, toonde ik ook bij elk boek de puntjes waarvoor het kan tellen en op dit moment kan ik er zo al 7,5 schrappen.
Dat halfje gaat naar de serie, aangezien ik de boeken die ik daar op dit moment in ondergebracht heb nog niet helemaal vind meetellen: De Stad der Blinden telt enkel als ik nog De Stad der Zienden lees en The Walking dead-serie ga ik sowieso niet volledig lezen, dus dan is het de vraag of drie nummers van een serie ook tellen als “een serie lezen” 🙂 Afwachten dus of er nog iets komt dat er beter aan voldoet.

8. Een cursus volgen

Sneller dan verwacht kan ik dit puntje al schrappen, aangezien ik in januari een online fotografiecursus volgde, “The Art of Photography. Jullie zagen daarvan al de eerste resultaten in mijn fotoproject voor januari. Ondertussen heb ik de smaak te pakken en ben ik ingeschreven voor drie cursussen gelijktijdig (Roman Architecture, Teaching Adult Learners en Becoming a Confident Trainer). Een beetje teveel om goed te zijn, dus waarschijnlijk sneuvelt de minst interessante nog de komende dagen 🙂

9. Minstens 12x zwemmen

Ik ging in januari één keer zwemmen; niet gigantisch veel, maar wel mooi op schema 🙂

Le petit requin

10. Mijn kleerkast “beter” maken

Ik drukte mijzelf al even met de neus op de niet zo fantastische feiten tijdens mijn eerste Fair wear Friday. Op 1 maart hoop ik mijn blik te verruimen op het Fair Fashion Fest in Gent!

Al bij al niet slecht bezig, vind ik!

Gelezen in januari 2015

Januari werd een zeer afwisselende leesmaand, met non-fictie, fictie, graphic novels en een kinderverhaal. Het was er niet om gedaan, maar dat maakt dat ik ook meteen een paar puntjes van de Verbeelding Book Challenge 2015 kan schrappen. In het ideale geval heb ik op het einde van het jaar voor elk puntje een verschillend boek en daarom breng ik voorlopig elk boek onder in elke categorie waar het thuishoort, zodat ik indien nodig nog kan kiezen bij welke categorie ik het definitief zet.
Behalve afwisselend, was januari ook verrassend: had je mij zelfs nog maar vorig jaar gezegd dat ik ooit met plezier strips over zombies zou lezen, ik zou eens meewarig met mijn hoofd geschud hebben. Maar kijk waar mijn leesjaar mee startte:

Robert Kirkman, Walking dead Vol. 01 tot 03

Walking dead, Vol. 01 (Robert Kirkman)

Johan volgt de tv-serie die op deze strips gebaseerd is en hij (en mijn broer en een vriend van Johan en…) is daar zeer enthousiast over. Ik zit soms naast hem in de zetel te lezen terwijl hij tv kijkt en zo ving ik er wel wat scènes van op, maar dat is dus echt absoluut niets voor mij. Toen we als cadeau voor iemand dan ook de eerste drie strips kochten, keek ik er niet naar om. Ah ja, zombies zeker, ge ziet dat van hier.

Walking dead, Vol. 02 (Robert Kirkman)

En toen, door wat enkel kan omschreven worden als een acuut geval van leeshonger, nam ik toch die eerste strip vast en plots merkte ik dat ik helemaal in het verhaal zat. Een verhaal over zombies dus he.
Toen ik besefte dat ik de strips een dag later al weer moest afgeven, ben ik als een halve zot beginnen lezen (voor het geval jullie je afvragen of ik dat vaker doe: meestal ben ik wel zo sympathiek om cadeautjes niet eerst uit te testen) en het verhaal bleef goed. Het blijft niet helemaal mijn genre, maar toch las ik dit wel graag.

Walking dead, Vol. 02 (Robert Kirkman)

Waarom dit wel en de serie niet? Ik weet het niet goed; het feit dat ik hier nog iets meer aan mijn verbeelding kan overlaten (wat hier bizar genoeg leidt tot een minder gruwelijk scenario, in tegenstelling tot wat meestal het geval is), het feit dat de tekeningen in zwart-wit zijn en je het bloed dus niet zo erg in het rond ziet spatten als op scherm…
Een ding weet ik alleszins wel: nieuwe boeken altijd een kans geven, want zelfs diegene die je beschouwt als “totaal niet mijn ding” blijken plots best wel aangenaam leesvoer.

Verbeelding book challenge
6. Een graphic novel
16. Een reeks (telt enkel mee als je niet de volledige reeks moet lezen, want hoewel ik wel nog wat nummers wil lezen, betwijfel ik dat ik de ganse serie ga doornemen)

Wouter Deprez, Kies

Kies (Wouter Deprez)

Vorig jaar las ik de reeks brieven die Wouter Deprez aan zijn zoontje schreef en daar was ik heel erg fan van (vooral dan het eerste van de drie boeken).

Toen ik Kies op Goodreads zag voorbijkomen, zette ik het dan ook onmiddellijk op mijn to readlijstje en dat bleek heel terecht. Deprez gaat in op de “ziekte” van onze maatschappij: (niet kunnen) kiezen, iets waar ik het zelf ook heel vaak (om niet te zeggen continu) moeilijk mee heb. De herkenbaarheid van dit stukje bijvoorbeeld was gigantisch:

Het is belangrijk. Ik wil geen spijt meer. Ik wil geen kwaadheid. Toch niet op mezelf.

Als je geen keuze hebt, kun je kwaad zijn op datgene waardoor je niet kunt of mag kiezen.
De godsdienst, de groep, de familie, de oorlog, de schaarste, de ziekte.

Als je wel keuze hebt, maar je kiest het verkeerde.
Op wie of wat kan ik dan kwaad zijn?
Niets of niemand heeft me ergens toe verplicht.
Ik kon alle informatie vragen of zoeken.
Ik kon alle keuzemogelijkheden tegen mekaar afwegen, als klompjes goud in zo’n juweliersweegschaaltje.
En toch fout gekozen.
Dan kan ik enkel woest zijn op de loser die de grote mogelijkheden heeft verkloot.

Ikzelf.

Hij snijdt thema’s aan als: zijn wij vrij om te kiezen, in hoeverre legt de maatschappij ons dit op? Is meer keuze synoniem voor meer geluk; is het plezier om iets te kopen en het te bezitten synoniem voor geluk?

Doordat hij dit doet op zijn eigen typische manier, waarin serieuze momenten afgewisseld worden met humor, is dit een heel vlot en leuk te lezen boekje. Het ene moment zit ik heel hard mee te knikken, het andere zit ik met een grote grijns op mijn gezicht omdat hij zaken compleet overdrijft.

Thuiskomen.

De smartphone uit de doos halen.
In het boekje zoeken hoe ik hem aanzet zodat ik hem daarna uit kan zetten zodat ik ongestoord kan lezen.
Heerlijk.

Enige minpunt is dat het naar het einde toe soms wat in herhaling viel, maar laat dat je vooral niet tegenhouden om dit boekje te lezen!

Verbeelding book challenge
12. Een boek met prentjes
20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag

José Saramago, De stad der blinden

De stad der blinden (José Saramago)

Dit boek was het oktoberboek van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. Aangezien ik het hier enkel vertaald naar het Engels of het Duits kon vinden en ik vertalingen bij voorkeur in het Nederlands lees, deed ik die maand niet mee, maar onthield ik het wel voor later.

Het verhaal gaat over een maatschappij waar de ene na de andere bewoner blind wordt. De slachtoffers worden geïsoleerd en Saramago schets een afschuwelijk beeld van hoe mensen zich gedragen wanneer al het normale wegvalt. Beestachtig en afgrijselijk, mensen in hun slechtste zijn, een boek dat je doet afvragen wat “beschaving” eigenlijk waard is.
De schrijfstijl van Saramago is moeilijk en ik heb er een tijdje over gedaan om er aan te wennen. Zijn ellenlange zinnen, waar de nodige leestekens vaak ontbreken, zijn dialogen, die geschreven zijn als doorlopende tekst, eveneens zonder leestekens of vermelding van de spreker, zijn personages die geen naam krijgen, maar door hun functie of duidelijkste kenmerk worden aangeduid (de taxi-chauffeur, de oogarts, het meisje met de zonnebril)… Eens je echter gewoon raakt aan deze manier van schrijven, zie je er pas het geniale van in: het versterkt de chaos, het opgejaagde gevoel, de angst van die maatschappij die je beschreven ziet en trekt je daardoor uiteindelijk juist mee in het verhaal.

Straf, dit boek! Het vervolg, de Stad der Zienden, staat alleszins ook op mijn leeslijstje nu.

Verbeelding book challenge
13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen (Saramago won de Nobelprijs voor zijn hele oeuvre)
16. Een reeks (als ik nog De Stad der Zienden lees)

Annegreet van Bergen, De lessen van burn-out

De lessen van burn-out (Annegreet van Bergen)

Confronterend, dat is de term die dit boek wat mij betreft het beste omschrijft. Annegreet van Bergen geeft haar persoonlijke relaas van haar burn-out: hoe is het zover kunnen komen, wat zijn de gevolgen geweest, hoe is ze er weer uit gekomen.

Sommige stukken waren heel (te) herkenbaar:

Mensen gebruikten termen als “harde werkster” en “sterke vrouw” voor mij. Dat verbaasde me, want diep van binnen vond ik mezelf lui en dacht ik dat ik niet genoeg mijn best had gedaan wanneer dingen me niet lukten.

Of dit, maar vervang gymnasium en eindexamentijd door universiteit en masterthesis:

Alles welbeschouwd was de moeizame afsluiting van mijn gymnasium niet meer dan een rimpeling in een carrière die heel aardig zou verlopen. Maar de gebeurtenissen hadden kennelijk zo’n diepe indruk op mij gemaakt, dat telkens wanneer het daarna lastig werd de beelden uit mijn eindexamentijd naar boven kwamen.
Dat was de tijd dat ik het voor het eerst van mijn leven moeilijk had gehad en er onmiddellijk het bijltje bij had neergegooid. Dat beeld zou jarenlang het zicht op mezelf vertroebelen en daardoor deed ik veel harder mijn best dan nodig en verstandig was.

De schrijfster gaat weliswaar soms iets te kort door de bocht; zo schrijft ze dat ze die burn-out zeker niet was tegengekomen voor haar 30e, omdat ze toen nog de veerkracht en energie van een twintiger had of dat ze in een lagere functie (met minder verantwoordelijkheid) waarschijnlijk veel meer tijd voor rust en ontspanning zou gehad hebben. Auwtch als je dit leest als -30jarige in een lagere functie, want ja, wat voor loser ben jij wel niet dat je het dan al tegenkomt eigenlijk. Uiteraard is dat niet wat de auteur bedoelt, maar voor een boek dat een hulp moet zijn, hadden zo’n opmerkingen er gerust uitgefilterd mogen worden. Anderzijds is en blijft dit een persoonlijk verhaal natuurlijk en als dat is hoe de auteur terugkijkt op haar burn-out, dan is dat natuurlijk zo. Wie een objectief, wetenschappelijk boek wilt lezen, raad ik dan ook eerder Burn-out van Luc Swinnen aan.
Die paar keer dat van Bergen steken laat vallen, doen overigens weinig af aan het feit dat dit boek vooral zeer herkenbaar was, daardoor ook inzichten opleverde en dus zeker de moeite van het lezen waard was.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
10. Een boek gebaseerd op waargebeurde feiten

Silvia Avallone, Staal

Staal (Silvia Avallone)

Ook dit boek leerde ik online kennen en hoewel de korte beschrijving mij niet heel erg aansprak, besloot ik het boek toch een kans te geven.

Uiteindelijk bleef ik wat op mijn honger zitten: Avallone schetst weliswaar een mooi beeld van de minder mooie zijde van Italië, waar desillusie en rauwheid de orde van de dag uitmaken in een industriestad aan de overzijde van het toeristische Elba.
Toch werd dit boek wat mij betreft nooit echt indringend, omdat het niet verrassend was;  ik had te vaak het gevoel dat het gebeurde er al zat aan te komen. Het einde is vrij sterk, maar tegelijk het meest voorspelbare van het hele boek (ik zat er al van in het begin op te wachten wanneer dit zou gebeuren) en dat is jammer.

Veel potentieel, maar in mijn ogen haalt Avallone het er niet helemaal uit. Ik schrijf haar nieuwe romans uiteraard nog niet meteen af, maar ik hoop wel dat ze dan sterker uit de hoek komt.

Annie M.G. Schmidt, Pluk van de Petteflet

Pluk van de Petteflet (Annie M.G. Schmidt)

Nostalgie tot en met, dat was dit boekje. Ik kocht het tijdens de kerstvakantie toen ik op “kinderboekenprospectie” ging voor Johans neefjes en nichtjes en kwam uiteindelijk met dit boek voor mijzelf buiten (voor jullie mij verdenken van kindonvriendelijkheid: Johan is een dag later de deels door mij aangeraden andere boeken gaan halen, omdat we niet samen naar de winkel konden).
Ik las dit boek als “verhaaltje voor het slapengaan” en genoot, net zoals ruim 20 jaar geleden van de verhaaltjes van Pluk, mevrouw Helderder, Aagje, de Stampertjes… en de zalige tekeningen erbij. Stiekem ga ik de volgende keer dat we in België zijn een ander boek van Annie M.G. Schmidt kopen, denk ik 😉

Verbeelding book challenge
9. Een boek dat gericht is op kinderen onder de 12
12. Een boek met prentjes