De boeken van augustus 2018

In augustus gooide ik nog een extra boek bovenop het aantal van juli, zodat ik aan een mooie negen boeken kwam (het valt vooral niet op dat ik thuis zat, zeker? ūüôā ).

Mira Kirshenbaum, Scheiden of blijven

Scheiden of blijven (Mira Kirshenbaum)

Samen met mijn e-reader kreeg ik ook een paar e-books cadeau en dit was er eentje van. Ik zou het sowieso wel bekeken hebben, maar in de nasleep van wat er vorig jaar gebeurde, interesseerde het mij nu zeker. Kirshenbaum, zelf relatietherapeute, helpt je aan de hand van een dertigtal vragen te bepalen of je een relatie wilt behouden dan wel be√ęindigen.

Twijfel kan veel schade aanrichten. Vertwijfeld vastzitten kan je emotioneel de das omdoen wanneer je bij je partner blijft terwijl je eigenlijk weg zou moeten gaan. Twijfel kan je relatie ten gronde richten als je steeds maar denkt aan weggaan, terwijl alle problemen opgelost zouden kunnen worden door meer energie in je relatie te steken. Op den duur kan door nietsdoen alle plezier en vrijheid, intimiteit en hoop voor je verloren gaan. Alleen maar wachten levert je geen antwoord op op de vraag wat voor jou het beste is. Twijfel biedt geen oplossing. Het is een gevaarlijke val.

In die vragen gaat ze in op een aantal thema’s, zoals vertrouwen, gemeenschappelijke interesses, fysieke en¬†seksuele aantrekkingskracht, grensoverschrijdend gedrag – startend met de vraag wat jouw grenzen zijn en hoe je bepaalt waar die liggen – en de manier waarop je met elkaar omgaat (wordt je minachtend behandeld, krijg je steun van je partner…). Sommige vragen lijken zeer evident, maar wetende dat bijvoorbeeld veel mensen die te maken krijgen met fysiek geweld in hun relatie, het toch moeilijk hebben om uit zo’n relatie te stappen, zijn ze desondanks zeker relevant.

Dat leugens in en de gevolgen daarvan voor een relatie voor mij zeer dichtbij kwamen, spreekt waarschijnlijk voor zich. Bepaalde passages hakten er dan ook hard op in.

Liegen is slecht omdat de communicatie daardoor wordt uitgehold. Als iemand tegen je liegt, ben je slechter af dan eerst. Daarvóór wist je alleen iets niet. Na de leugen denk je iets te weten, maar dat is niet zo. Liegen is voor de communicatie wat moord is voor het leven. Beide nemen weg wat echt en kostbaar is.
[…]
Als iemand tegen je gelogen heeft, kun je heel erg kwaad worden en heel wantrouwend en je heel bedreigd gaan voelen. Het is begrijpelijk dat je na het horen van een grote leugen een tijdlang denkt dat alles wat je partner zegt gelogen is en misschien ook alles wat hij in het verleden tegen je gezegd heeft.

Kirshenbaum staat overigens zeker wel “open” voor misstappen in een relatie, in die zin dat ze ook zeer uitgebreid ingaat op hoe het vergeven en het herstellen van zo’n vertrouwensbreuk kunnen verlopen en in hoeverre bepaalde tekens erop wijzen dat zo’n herstel √ľberhaupt kan.

Het belangrijkste en meest fundamentele element is wel dat degene die gekwetst is, zich niet blijft vastklampen aan wrok en verdriet, angst en rouw. Je kunt je partner niet vergeven als je je niet kunt losmaken van het gevoel dat je zware schade is toegebracht en als je je partner daar voortdurend mee om de oren slaat.

In zekere zin voelt dit boek bij momenten bijna t√© nuchter voor het toch vaak zeer romantische beeld dat we soms van liefde hebben, want wie beslist er nu over een relatie door op een aantal vragen “ja” of “nee” te antwoorden? En toch, ik vond het een heel interessant boek dat mij een pak nieuwe inzichten opleverde en – gelukkig maar ūüôā – ook leidde tot een¬†ik wil blijven. Enkel jammer van de bij momenten zeer Amerikaanse toon en stijl,¬†maar als je daar voorbij kan kijken is dit het lezen echt wel waard ūüôā

John Tiffany, Harry Potter and the cursed child

Harry Potter and the cursed child (John Tiffany)

Na de zwaardere kost die het vorige boek toch wel was, besloot ik onder te duiken in de luchtige wereld van Harry Potter (met mijn excuses aan de¬†die hard-fans die het waarschijnlijk heiligschennis vinden deze boeken “luchtig” te noemen ūüėČ ). Het was –¬†shame on me¬†– het eerste boek van Harry Potter dat ik in het Engels las, wat er voor zorgde dat ik al eens moest opzoeken welk personage nu net aan bod kwam (gelukkig blijven de namen van de belangrijkste spelers wel herkenbaar), maar dat deed niets af aan de vertrouwdheid van de toverwereld.¬†Dit boek bouwt verder op de reeks: Harry Potter is dus volwassen,¬†al betekent dat niet dat zijn kinderjaren hem loslaten.

There is never a perfect answer in this messy, emotional world. Perfection is beyond the reach of humankind, beyond the reach of magic. In every shining moment of happiness is that drop of poison: the knowledge that pain will come again. Be honest to those you love, show your pain. To suffer is as human as to breathe.

Hoewel het fijn was om nog eens terug te keren naar de wereld van Harry Potter, was dit verhaal jammer genoeg bijlange niet zo overtuigend en goed uitgewerkt als de “echte” boeken. Het is natuurlijk de neerslag van een theaterstuk, dus ergens is dat logisch, maar toch: ook theaterstukken verdienen sterke personages en verhaallijnen.

Willem Schinkel, De leegte van westerse waarden

De leegte van westerse waarden (Willem Schinkel)

Dit dunne boekje is de neerslag van de Paul Verbraekenlezing die socioloog en filosoof Schinkel in 2016 aan de VUB gaf en dat is meteen te merken aan het vrij academische taalgebruik.

De ander is een noodzakelijke vaagheid, dat is waarom hij ons bedreigt. Hij is altijd chaotischer, onstabieler, vluchtiger dan het zelf en het eigene, hoewel hij tegelijk de ondankbare taak heeft de veronderstelde eenheid van het zelf en het eigene te stabiliseren.

Dat neemt niet weg dat dit een zeer interessante tekst geworden is over wat onze westerse waarden net inhouden, over de scheiding tussen terrorisme en “militair ingrijpen” en waarom aanslagen steeds bekeken worden als een¬†“aanval op onze waarden”.

Is het laffer jezelf op te blazen dan op een afstand vliegtuigen of drones te sturen om bommen te werpen op mensen die je nooit in de ogen hoeft te kijken?

Daarbij haalt hij het voorbeeld aan van oorlogsvoering met drones en hoe bepaalde slachtoffers doelbewust een bepaald label opgeplakt krijgen om de eigen zijde er mooier uit te laten komen.

De ratio burgerslachtoffers vs. slachtoffers onder wat ‘combatants’ heten is officieel onbekend, maar duidelijk is dat zeer veel eufemistisch genoemde ‘collateral damage’ op de koop toe genomen wordt. Daarmee gaat de VS om middels het concept ‘Military Age Male’: wie in de buurt van een doelwit staat, en man is van militaire leeftijd, is per implicatie zelf ook legitiem doelwit. Op die manier kunnen officieel lage burgerslachtoffers gerapporteerd worden.

Een boek dat mij meer inzicht in het thema opleverde en voor de zoveelste keer achterliet met het gevoel hoe¬†fucked up bepaalde aspecten van onze “samenleving” – wat een wrang woord in het kader van dit boek – zijn.

Gevaarlijke mensen hebben overtuigingen; de rest heeft meningen.

Schinkels voorkeur komt weliswaar soms iets te hard naar voor, iets wat natuurlijk wel kan, maar van een academische lezing verwacht ik net iets meer objectiviteit.

Jos de Valk, Over de grens

Over de grens (Jos de Valk)

Met Over de grens keerde ik even terug naar mijn jeugdjaren toen ik dit jeugdboek voor het eerst las. Het verhaal gaat over Martin, die na een periode in de gevangenis zijn leven terug op orde probeert te krijgen, maar daar niet in slaagt. Als volwassene miste ik vooral meer achtergrond bij de geschiedenis van de Belgische opstand, waarin het verhaal zich afspeelt. Dat draagt er toe bij dat het verhaal, dat voor de rest best wel ok is, fijn is om te lezen, maar mij Рondanks het herlezen Рwaarschijnlijk toch niet lang zal bijblijven.

Alessandro Baricco, Oceaan van een zee

Oceaan van een zee (Alessandro Baricco)

Hoewel het Zijde van Baricco was dat op mijn leeslijst stond, las ik toch eerst deze Oceaan van een zee, een heerlijk, bizar en fascinerend verhaal. Een kleurrijke schare aan personages, ondermeer een schilder die water i.p.v. verf gebruikt, vindt elkaar in een herberg vlak bij de zee. Schilderen, dat is ook wat Baricco doet, maar dan met woorden. Zijn beschrijvingen van de zee, van de herberg en van de mensen die er hun toevlucht zoeken zijn dromerig, waardoor dit bijna meer aanvoelt als een sprookje, een ervaring die mij wat deed denken aan De kleurenvanger van Peter Verhelst.

Het leek alsof de herberg – daar, zo eenzaam – achtergelaten was. Bijna alsof er op een dag een optocht van herbergen was langsgekomen, in allerlei soorten en leeftijden, langs de kust trekkend, en een ervan zich had losgemaakt van de rest omdat zij moe was, en terwijl zij haar reisgenoten langs zich heen liet paraderen had besloten om zich op die indicatie van een heuvel te vestigen, zich overgevend aan haar eigen zwakheid, het hoofd buigend en wachtend op het einde. Zo was herberg Almayer. Zij had de schoonheid die alleen verliezers kunnen hebben.

De zee is al evenzeer een hoofdpersonage als de mensen in het verhaal, al bieden die op zichzelf ook al genoeg stof tot nadenken. Zo is er het¬†vijftienjarige meisje Elisewin –¬†… een meisje dat te broos is om te leven en te levendig om te sterven… – die ziek is van angst om te leven, maar tegelijk niet liever wil dan dat.

Ik wilde zeggen dat ik het wel wil, het leven, ik zou er alles voor doen om het te kunnen hebben, alles wat er is, zoveel om gek van te worden, dat doet er niet toe, ik wil best gek worden, maar dat leven wil ik niet mislopen, ik wil het, echt waar, al zou het vreselijke pijn doen, ik wil leven. Ik red het wel, toch?

Of de heerlijke professor Bartleboom die zijn leven wijdt aan het onderzoeken van het begin en einde van dingen en zich nu concentreert op het einde van de zee. Het zorgt voor grappige momenten, maar evenzeer voor po√ętische beschrijvingen van golven die sterven op het strand. En dan zijn er ook die passages¬†die mijn hart even een tel doen overslaan.

Ik weet niet. Sommige mensen gaan dood en, met alle respect, je verliest er niks aan. Maar hij was een van die mensen waarvan je het merkt als ze er niet meer zijn. Alsof de hele wereld van de ene dag op de andere een beetje zwaarder werd. Het kan zijn dat deze planeet met alles erop en eraan alleen in de lucht blijft drijven omdat er zoveel Bartlebooms rondlopen, het kan zijn dat zij de wereld omhoog houden. Met die lichtheid van hun. Ze zien er niet uit als helden, maar ondertussen houden zij de boel overeind. Zo zijn ze gewoon.

Ondertussen haalde ik Zijde al in huis Рde editie met tekeningen van de fantastische Rébecca Dautremer -, want Baricco, ja, daar wil ik nog wel meer van lezen.

Niets doen is één ding. Niets kunnen doen is een ander ding. Het is niet hetzelfde.

Een auteur die je even doet verdwijnen in een sprookjeswereld en ondertussen je hart verzacht met mooie woorden, die moet een mens immers koesteren.

Angelique Vandewinkel, Iedereen mooi

Iedereen mooi (Angelique Vandewinkel)

Ook al ben ik op zich veel te nonchalant om dagelijks make-up te dragen, toch zou ik het graag goed kunnen aanbrengen. Alleen geraakte ik eigenlijk helemaal niet wijs uit alle mogelijke producten die er bestaan: toners, dagcr√®mes, foundation, concealer, bronzer, blush, primer… Ik kon mij alleen maar verbaasd afvragen hoeveel soorten producten een mens zo eigenlijk op zijn gezicht kan smeren.¬†Gelukkig gaat het gros van dit boek over¬†de basics, die ik tot nu toe nergens echt duidelijk neergeschreven vond: hoe reinig je? Welke producten gebruik je waarvoor en in welke volgorde? Wat behoort tot een basisverzorging en wat is “extra”?

Er komen verschillende looks aan bod, die opbouwen van een minimale naturelle look naar uitgebreidere versies met bijvoorbeeld meerdere kleuren oogschaduw of een¬†smokey eye. Aan de looks zelf ben ik nog niet eens toegekomen, maar alleen al de hele uitleg over hoe te reinigen heeft mijn badkamerkastje al wat verandert. Daarbij ben ik weliswaar niet voor de in het boek aangeraden producten gegaan, want ook al ben ik blij dat er op zijn minst al voor gezondere – want minerale – make-up gekozen werd, zelf ga ik toch liever nog een stap verder (biologisch, gegarandeerd niet op dieren getest…). Voor een leek als mij was dit boek dus echt wel heel handig; voor wie dat stadium al voorbij is, zijn waarschijnlijk vooral de verschillende looks interessant. Het enige echte minpunt vond ik het¬†bij momenten nogal “zie mij eens hip wezen”-taaltje.

Brian Tracy, Eat That Frog

Eat That Frog (Brian Tracy)

Aangezien dit boek omschreven wordt als een “klassieker over productiviteit” was ik best wel benieuwd. Toen ik een weekje in Belgi√ę was, leende ik het dan ook uit in de bib, hopende op handige tips om productiever te worden. Op het basisidee – beginnen met de belangrijkste, meest impactvolle taken – valt op zich weinig aan te merken en de 21 stappen die Tracy geeft om je te helpen focussen op die taken zijn best wel goed uitgewerkt. Toch kwam ik niet echt veel vernieuwende informatie tegen, maar dat kan ook liggen aan het feit dat dit niet het eerste boek over productiviteit is dat ik lees.

Wat echter heel jammer is, is dat Tracy naast de interessante en praktische tips ook een heleboel onzin uitkraamt. Mensen aanraden om vroeger te starten en langer te blijven, te zeggen dat¬†elke minuut kletsen met je collega’s een minuut minder tijd betekent voor de klussen die je af moet krijgen als je het goed wilt doen in je werk, als “stappen naar meesterschap” kiest voor minstens een uur per dag vakliteratuur lezen, elke training en ieder seminar over essenti√ęle skills die je nodig hebt volgen en in de auto naar educatieve cd’s luisteren…, bij mij doet dit vooral veel alarmbellen afgaan. Misschien neem ik die dingen te persoonlijk op, maar als iemand die een burn-out gehad heeft, die uitgemond is in een depressie, kan ik dit enkel maar ronduit domme¬†– en zelfs gevaarlijke – uitspraken vinden. Tegen dat ik onderstaande zin tegenkwam, had ik veel goesting om het boek de vuilbak in te zwieren (want ja, zwijgen over je problemen, d√°t gaat dingen oplossen…).

Zeur niet over je problemen. Houd ze voor je.

Een goed¬†boek dus voor immer gezonde, energieke en burn-outresistente mensen, ofte dus een onrealistisch ideaal dat er net voor zorgt dat mensen onderuit gaan. Ik heb al intelligentere boeken gelezen eerlijk gezegd…

Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five

Slaughterhouse-Five (Kurt Vonnegut)

Ik kan er moeilijk de vinger op leggen waarom science fiction mij zo weinig aantrekt, maar dankzij de twee boekenclubs waar ik in zit (de Verbeelding book club online, de Z√ľrich book club offline) lees ik er desondanks toch af en toe eentje. In dit geval een klassieker in het genre, die tot de soort bleek te horen die ik w√©l graag lees: diegene waarbij tijdreizen, aliens e.d. gebruikt worden om hedendaagse thema’s aan te kaarten, in dit geval¬†oorlog, posttraumatische stress en wat dat met een mens doet. Een van de krachtigste passages vond ik deze, waarin het hoofdpersonage een sc√®ne in omgekeerde volgorde beleeft:

When the bombers got back to their base, the steel cylinders were taken from the racks and shipped back to the United States of America, where factories where operating night and day, dismantling the cylinders, seperating the dangerous contents into minerals. Touchingly, it was mainly women who did this work. The minerals were then shipped to specialists in remote areas. It was their business to put them into the ground, to hide them cleverly, so they would never hurt anybody ever again.

Het hoofdpersonage, dat het zware bombardement op Dresden meemaakte en later ontvoerd wordt door aliens, is op zoek naar betekenis en zingeving: waarom bestaat hij – en bij uitbreiding de mensheid – eigenlijk? Een universeel thema dus, dat Vonnegut op een mooie manier verwerkt.

He had never had an old gang, old sweethearts and pals, but he missed one anyway

Alleen jammer dat zijn zinnen bij momenten net iets te monotoon aanvoelden en dat hij zijn “stopzinnetje” maar bleef herhalen.¬†Ik snap waarom, daar niet van, maar na de driehonderdste keer – of zo voelde het toch – had ik het wel gehad ūüôā

Johanna Spyri, Heidi

Heidi (Lori Nelson Spielman)

Tja, vier jaar in Zwitserland wonen en toch d√© grote kinderverhalentrots nog niet gelezen hebben, dat kon toch eigenlijk niet? ūüėČ
Ondanks dat het overduidelijk een kinderboek is, las het niet altijd even vlot, vooral omdat er toch al wat ouderwetser Duits in gebruikt wordt. De twee delen Рin mijn versie gebundeld in één e-book Рverschenen natuurlijk ook al in 1880 en 1881.

Het verhaal gaat over Heidi (surprise!), haar grootvader¬†Alm-√Ėhi (van het Zwitserse Alm – bergweide – en Oheim – nonkel), vriend Peter (ofte¬†Geisenpeter –¬†Geitenpeter -, omdat hij de geiten van het dorp hoedt) en vriendin Klara. Het was heel fijn om dit verhaal eindelijk te leren kennen en ik herkende mijzelf bij momenten wel in het enthousiasme van Heidi. Met weliswaar dat verschil dat bij mij de realiteit w√©l om de hoek komt loeren ūüôā

Heidi wurde niemals ungl√ľcklich, denn es sah immer irgendetwas Erfreuliches vor sich.

De liefde voor de bergen is doorheen heel het boek overduidelijk aanwezig, al sloeg de auteur soms iets teveel door naar het zeemzoete; soms zelf in die mate dat het vooral grappig werd. Onderstaand fragment is daar een voorbeeld van, maar wat mij het meeste luidop deed lachen waren de “dansende en zoemende kleine, vrolijke muggen”. Hoeveel mensen beschouwen muggen als vrolijke beesten? Wat mij betreft zijn het vooral – excuseer mij mijn taalgebruik – klotebeesten. En neen, dat heeft helemaal niets te maken met het feit dat ik dit schrijf na een vakantie waarin ik ondermeer op √©√©n dag dertig muggenbeten verzamelde ūüėČ

So sassen die Kinder nebeneinander unter den alten Tannen, und je eifriger sie im Erzählen wurden, desto lauter pfiffen die Vögel oben in den Zweigen, denn das Geplauder da unten freute sie, und sie wollten auch mithalten.

Dat de boeken al zo oud zijn, valt ook wel op in het verhaal: kinderen gaan enkel tijdens de winter naar school, omdat ze in de zomer moeten meehelpen, de mannen zwaaien de plak en wanneer Heidi “geadopteerd” wordt, zegt haar adoptievader dat hij nu ook “recht heeft” op Heidi. Mijn relativerende zelf rolde enkel eens keihard met haar ogen, maar mijn feministische zelf kreeg er toch het opstandige gevoel van dat Zwitserland op dat gebied nog altijd een pak te leren heeft.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Verbeelding book challenge 2018 ‚Äď Derde kwartaal

Het jaar is ondertussen alweer voor driekwart voorbij; tijd dus om eens te kijken hoe het staat met de Verbeelding book challenge en te zien hoe haalbaar de laatste puntjes zijn:

Verbeelding book challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

1. Een boek met een dier in de titel
Melinda Nadj Abonji, Tauben fliegen auf
Tauben zijn duiven, check dus ūüôā

4. Een boek van een auteur die helaas het afgelopen decennium gestorven is
Renate Dorrestein, Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor
De auteur stierf in mei van dit jaar op de te vroege leeftijd van 64 jaar.

16. Een boek geschreven door een zoon/dochter van een andere auteur
Zita Theunynck, Het wordt spectaculair. Beloofd
Vader Peter Theunynck stond samen met zijn dochter op de boekenbeurs, beiden met hun romandebuut.

19. Een boek waarin tijdreizen voorkomt
John Tiffany, Harry Potter and the cursed child
Dat in Harry Potter al eens een Time-Turner gebruikt wordt, kwam zeer goed van pas voor dit puntje.

20. Een boek dat zich in de ruimte afspeelt
Kurt Vonnegut, Slaughterhouse-Five
Het boek speelt zich weliswaar niet volledig in de ruimte af, maar met een ontvoering door aliens was ze toch voldoende aanwezig.

22. Een boek waarin de zee een belangrijke rol speelt
Alessandro Baricco, Oceaan van een zee
Tja, dat een boek met oceaan en¬†zee in de titel zou passen bij dit puntje, dat was wel te verwachten ūüôā . Het verhaal speelde zich ook effectief grotendeels af in een herberg bij de zee.

23. Een boek over een alleenstaande ouder
Johanna Spyri, Heidi
Afhankelijk hoe strikt je de noemer “alleenstaande ouder” opvat, telt dit boek al dan niet mee. Zelf vond ik eerst een tante en daarna de grootvader die Heidi alleen opvoeden, voldoende om te spreken van alleenstaande ouders. En wie dat toch niet voldoende vindt: Peter, een van de vrienden van Heidi, wordt opgevoed door zijn moeder en grootmoeder; van een vader is geen sprake.

27. Een boek waarin een gevangenis voorkomt
Jos de Valk, Over de grens
Een van de hoofdpersonages belandt voor een misdrijf in de gevangenis.

Ondertussen zit ik aan 27 puntjes (het volledige overzicht vinden jullie hier, want in deze post ben ik enkel ingegaan op de nieuwe boeken van het afgelopen kwartaal). Met nog slechts de drie onderstaande puntjes te gaan – waarvan ik voor eentje al de afgelopen week een boek las -, zou de challenge moeten lukken.

8. Een boek dat begint met ‚ÄúEr was eens‚ÄĚ
10. Een boek van een auteur met dezelfde initialen als jou
24. Een boek dat zich afspeelt in China

De boeken van juli 2018

De combinatie van een halve maand thuis zijn en een nieuwe e-reader hebben, zorgde ervoor dat ik in juli acht boeken las.

Lori Nelson Spielman, The life list

The life list (Lori Nelson Spielman)

Toen ik vertrok voor een weekendje weg, trok ik dit boek snel uit de kast met het idee dat ik dit, zelfs moe, wel zou kunnen lezen. Dat bleek effectief het geval, maar met de opmerking dat het vlot las, heb ik ook wel het belangrijkste positieve punt gehad, vrees ik. Dit boek bleek namelijk een chicklit pur sang en behalve dat het uitgangspunt – je life list van je 14e moeten volbrengen om je erfenis te krijgen – origineler is dan in het gemiddelde doktersromannetje, voldoet het aan alle clich√©s: een vrouwelijk hoofdpersonage dat eigenlijk extreem materialistisch is, maar zich dan ontpopt tot een moeder Theresa (terwijl ik de hele tijd dacht: als geld er √©cht niet toe doet, waarom doe je dan voort met een life list die je niet meer wilt…), ze is in het begin uiteraard samen met de foute man en leert de man van haar leven even vanzelfsprekend pas op het einde kennen (al zie je al van ver aankomen welke man uit de obligatoire liefdesdriehoek die hier zelfs een -vijfhoek is, het zal worden)… Bon ja, laten we het er maar op houden dat ik toch iets meer in een boek zoek dan wat Spielman hier kon bieden.

A moan rises from my chest, cracking the silence. I slap a hand over my mouth to catch it, but it’s too late. I double over, clutching my ribs, and literally ache for my mother. How will I ever manage to stumble through this world without her? I have so much more daughter left in me.

Overigens: wat is er zo tof aan het feit dat je (dode!) moeder op je 34e je leven bepaalt? Ok, ze had een goede relatie met haar moeder en ja, die had op een aantal punten zeker gelijk, maar hoezo is de oplossing dan dat je je dochter dwingt om dingen te doen, zelfs als die haar leven beter zullen maken? Grow up!

Luise von der Crone, Di blau Riitschuel

Di blau Riitschuel (Luise von der Crone)

Ongeveer drie jaar geleden las ik voor het eerst een boekje in het Zwitsersduits en ook dit keer ging ik voor een verhalenbundel. In tegenstelling tot de eerste bundel waren dit echter geen plaatselijke legendes, maar een verzameling van grappige en bij momenten vrij absurde kinderverhalen en -gedichtjes over o.a. de Zwitserse Sinterklaas (Vom Samichlaus siim Esel und em gwunderigen Igel), dappere vrouwen (Vo der Frau Rumpel, wo h√§t wele zum R√§uber gah) en de bergen (S schl√ľ√ľft es M√§nnli in es Loch). Een fijn boekje dat enerzijds bevestigde dat ik al een heel pak verder sta in het begrijpen van Zwitsersduits dan de vorige keer, maar mij anderzijds toch weer wat nieuwe woordenschat bij bracht (of het altijd moderne woorden waren, daar valt over te discussi√ęren, aangezien mijn collega’s eentje ervan ook niet eens kenden ūüėČ ).

Edgard Eeckman & Marc Noppen, De goden lossen het op

De goden lossen het op (Edgard Eeckman & Marc Noppen)

Op zich was het idee van dit boekje in de serie “Het vrije woord Cahier” zeker niet slecht: op een satirische manier de gebreken van de gezondheidszorg in Belgi√ę beschrijven. Alleen blijft het jammer genoeg iets teveel op de oppervlakte en is het meer een – via een soort godenvergadering (met de historische Zeus, maar verder vooral veel “nieuwe” goden) voorgesteld – makkelijk verhaaltje dat uiteindelijk weinig concrete voorstellen doet. Jammer, want dat had het zoveel interessanter gemaakt!

Anne Winter, Migranten maken de stad

Migranten maken de stad (Anne Winter)

In dit essay gaat Anne Winter in op de geschiedenis van stedelijke migratie: steden en migratie zijn immers al honderden jaren met elkaar verbonden, maar hebben niet altijd dezelfde uitdagingen veroorzaakt. Een zeer interessant – en daardoor eigenlijk ook te kort – boekje over de verschillen tussen “rijke” en “arme” migratie, over de problematisering van bepaalde groepen migranten, over de paradox van integratie… Eentje om over na te denken.

Hoewel het ‘succes’ van migratie doorgaans dikwijls afgemeten wordt aan de mate van integratie, ligt hierin dus een grote paradox verscholen. Werkelijk succesvolle migranten hebben deze integratie immers niet nodig en streven ze ook niet na, maar houden integendeel de handen vrij om weg te trekken wanneer zich elders betere opportuniteiten aankondigen. Integratie, in de zin van sociale verankering in de nieuwe woonplaats, is met andere woorden iets dat vooral wordt nagestreefd door meer kwetsbare, arme migranten. Eerder dan een teken van succes, is integratie daarom vooral een teken van beperkte migratiealternatieven.

Het boek Migration, Settlement and Belonging in Europe, 1500-1930s: Comparative Perspectives van Steven King en dezelfde Anne Winter, een veel uitgebreider boek over hetzelfde onderwerp, staat alleszins ook op mijn leeslijstje nu!

Melinda Nadj Abonji, Tauben fliegen auf

Tauben fliegen auf (Melinda Nadj Abonji)

Melinda Nadj Abonji komt oorspronkelijk uit het toenmalige Joegoslavi√ę en maakte daar deel uit van een Hongaarse minderheid. Ik kom uit Belgi√ę en heb het geluk “hoogopgeleid en blank” te zijn. Allebei kwamen we in Zwitserland terecht: zij toen haar ouders toen ze vijf was op zoek gingen naar een beter leven, ik toen ik vier jaar geleden besloot mijn droom om in het buitenland te wonen na te jagen. Heel andere achtergronden, heel andere redenen om naar hier te komen. En toch herkende ik veel in dit boek: kleine, grappige ervaringen, maar ook serieuze overwegingen.

… obwohl wir uns w√ľnschen, dass sich in unserer Heimat nichts ver√§ndert…

Hoe dicht dit boek bij momenten ook komt, tegelijk staat het ook ver van mij af. Omdat ik het geluk heb uit een land te komen dat niet verscheurd werd door burgeroorlogen, waar mijn familie jaren in onzekerheid leefde, deels ook opgeroepen werd om te gaan vechten (voor wie? Servi√ę waar ze woonden? Of Hongarije, de bevolkingsgroep waar ze bij hoorden?).

Jedes dritte Haus steht leer, weisst du, was das bedeutet, wenn nur noch der Friedhof wächst?

In een heftige schrijfstijl, die je het verhaal in één ademteug lijkt te willen vertellen, heeft Melinda Nadj Abonji een heel mooi boek geschreven: eentje waar ik mijzelf in herkende, eentje waar ik inzichten opdeed over dingen die heel ver van mij afstaan. Schoontje!

Zita Theunynck, Het wordt spectaculair. Beloofd

Het wordt spectaculair. Beloofd (Zita Theunynck)

Dat er in Belgi√ę een aantal straffe, schrijvende madammen zijn, dat wist ik al langer. Dat Zita Theunynck een van hen is, ontdekte ik dankzij dit debuut, waarin ze – opgehangen aan 23 liefdesbrieven – het verhaal vertelt van Anna en Leonard. Ik vloog op √©√©n dag door dit boek, dat vlot geschreven is en tegelijk een paar heel mooie overdenkingen bevat.

Ik denk: ik zal nooit vrij zijn, want ik kan niet vluchten van mezelf. Ik ben mezelf zo moe.

Hoewel ik sommige commentaren begrijp die vinden dat het verhaal bij momenten iets teveel clich√©s bevat, doet dat – wat mij betreft – niets af aan de schoonheid ervan. Soms mag een verhaal best wel eens onbeschaamd romantisch zijn! Al helemaal wanneer dat gecombineerd wordt met de soort zalig zotte overdenkingen die ik zelf soms ook maak ūüėČ

“Voel hoe de aarde ons draagt. Maf h√©? Heb je er ooit al eens bij stilgestaan hoe zwaar dat moet zijn voor de aarde? Al die mensen tegelijkertijd dragen, terwijl wij hier gewoon rustig met ons hele gewicht op haar liggen?”
En zo lagen we daar, met heel ons gewicht op de aarde.

Benieuwd naar meer van Zita Theunynck!

Renate Dorrestein, Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor

Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder Roodkapje voor (Renate Dorrestein)

Na Zonder genade was dit het tweede boek dat ik las van Renate Dorrestein. Dit boek was gelukkig w√©l de moeite van het lezen waard, want Dorrestein schetst op een mooie manier een beeld van een moeder die steeds minder voor haar kinderen, maar steeds meer voor haar eigen moeder moet zorgen. Nadat die laatste door een herseninfarct getroffen wordt, wordt communiceren een quasi onmogelijke opdracht. Net zoals bij de man met dementie in¬†Hersenschimmen, verdwijnt ook de moeder van het hoofdpersonage steeds meer in het “niets”.

Zelfs de bloemen die ik meebracht, leken haar niets te zeggen, alsof een roos ophield met geuren wanneer je niet meer wist dat hij roos heette. Als de grenzen van je taal de grenzen van je wereld waren, dan was mijn moeder in een griezelig krappe kerker beland.

Het zorgen voor en ondertussen zelf verlangen naar verzorgd worden, zorgt voor een aantal heel mooie overpeinzingen. Zaken die ik mij zelf ook al afgevraagd heb, zaken die enkel nog gelden voor “mijn” en vorige generaties en niet meer voor de huidige opgroeiende…

Wonderlijk eigenlijk, dat ieders jeugd altijd uit een aantal vaste anekdotes bestaat. er moet zoveel meer zijn gebeurd dan dat handjevol memorabele voorvallen. Waarom herinneren we ons nauwelijks iets van het alledaagse, dat de veilige, heerlijk saaie bedding van ons bestaan was? Foto’s zijn daarvan trouwens ook nooit gemaakt. Kijk je in een album, dan was het kennelijk alle dagen feest, er was altijd iemand jarig, er werden zonder ophouden uitstapjes gemaakt, het was vakantie, er viel iets te vieren. Nooit een kiekje van het wachten bij de slager of het kopen van een paar nieuwe handdoeken, het zwijgend voor de televisie hangen, de dagelijks weerkerende gezamenlijke maaltijden, het oppompen van een fietsband, of de momenten van verveling.

De zoon uit de titel komt weliswaar veel minder aan bod dan de dochter, maar een goedbekkende titel is ook iets waard natuurlijk ūüôā . Ik had bijna vier sterren gegeven, maar jammer genoeg viel het einde wat tegen.

Jane Austen, The history of England

The history of England (Jane Austen)

Een hele tijd geleden downloadde ik alle boeken van Jane Austen op een aan haar opgedragen website, maar het is pas nu – nu ik een e-reader heb – dat ik effectief begonnen ben ze te lezen. Starten deed ik met het kortste boekje van allemaal, deze amper 22 pagina’s tellende geschiedenis van Engeland. Ik wist al van Northanger Abbey dat Jane Austen een grappige madam was, maar dit boekje topt dat helemaal. Het start al bij de coverpagina waar ze zichzelf als¬†partial, prejudiced and ignorant historian omschrijft.

I suppose you know all about the Wars between him and the Duke of York who was of the right side; if you do not, you had better read some other History, for I shall not be very diffuse in this, meaning by it only to vent my spleen against, and shew my Hatred to all those people whose parties or principles do not suit with mine, and not to give information.

Meerdere Engelse royals krijgen een serieuze veeg uit de pan – zo is Elizabeth¬†wicked¬†– of worden goedgekeurd op basis van de meest absurde redenen – zo beschouwt ze Richard III als¬†respectable, enkel en alleen omdat hij een York is. Al bij al een boekje dat je uiteraard niet moet lezen om effectief iets bij te leren, wel als je een korte, maar humoristische geschiedenis van Engeland wilt lezen. Of wanneer je je wilt verbazen over wat een vijftienjarige al kan schrijven ūüôā

Bron afbeeldingen: Goodreads

De boeken van juni 2018

Hoewel onbedoeld, lijkt 2018 wel het jaar van de non-fictie te gaan worden nu ongeveer de helft van wat ik dit jaar al las uit die categorie bestaat. Van de zes boeken die ik in juni las, waren er amper twee echte fictie:

Jo√ęlla Opraus en Nathalie van Wingerden,¬†De financi√ęle detox

De financi√ęle detox (Jo√ęlla Opraus en Nathalie van Wingerden)

Eerlijk is eerlijk: ik ben nooit heel erg ge√Įnteresseerd geweest in financi√ęn. Toen ik vorig jaar echter een eigen appartement wilde huren en dus een veel grotere uitgavenlast zou hebben, besloot ik alles bij te houden in een budgetprogramma. Het voelt nog steeds als een half mirakel, maar een dik half jaar later, vind ik het niet alleen nog steeds heel plezant om met die cijfertjes bezig te zijn, maar zorgt het ook voor een overzicht en rust die ik tevoren nooit had. Niet dat ik toen geldstress had, maar eigenlijk deed ik maar wat…

Het merendeel van de beschreven tips uit dit boek pas ik ondertussen dan ook al toe (exact weten wat er binnenkomt en uitgaat, welke administratie wel/niet bewaren bijvoorbeeld), zodat ik de “detox” van zes weken grotendeels kon overslaan. Andere tips waren dan weer handig om meer inzicht in mijn eigen geldgedrag te krijgen.

Welke overtuigingen heb jij jezelf aangemeten als het om geld gaat? Ofwel aan welke verwachtingen vind jij zelf dat je financieel gezien moet voldoen?

Met andere tips was ik het niet eens, bijvoorbeeld dat het voldoende is om je budget drie maanden bij te houden. Zo zou ik voor minstens een jaar gaan, want elk seizoen brengt bepaalde specifieke kosten met zich mee (de zomervakantie bij gezinnen met kinderen, kosten voor lidmaatschappen die vaak allemaal in het begin van het jaar komen…).
Het hoofdstuk “praten over geld” gaf wat nieuwe inzichten, al is het maar omdat dat tussen J. en mij achteraf bekeken best wel een probleem was (hallo schuldgevoel omdat je werkloos bent en niets binnenbrengt).

Bespreek ook met je partner hoe jullie het financieel willen regelen, mocht er ooit iets gebeuren. Dat kan bijvoorbeeld zijn wanneer jullie besluiten om niet meer met elkaar verder te gaan, of wanneer een van jullie komt te overlijden. Juist omdat je van elkaar houdt, is het goed om daarover na te denken. Je wilt toch het beste voor je partner.

Wel vond ik het heel jammer dat je op de website van de auteurs verplicht wordt om je e-mailadres te geven om de – nochtans interessant lijkende – test over je geldtype te doen. Al bij al een meestal leuk (op het bij momenten overdreven “hippe” taalgebruik na, met¬†vroeg√Ęh als irritant hoogtepunt), vlot geschreven √©n informatief boek. Gezien mijn relatie met het thema is dat al een prestatie op zich ūüėČ

Huub Buijssen, Als een dierbare depressief is

Als een dierbare depressief is (Huub Buijssen)

Op zich is dit boek beter geschikt voor mensen in mijn omgeving, maar vooraleer het aan te raden, wilde ik het toch eerst zelf eens lezen.

Het is belangrijk dat je contact houdt. Ook als het contact met je depressieve familielid voor je gevoel veel stroever verloopt dan anders en √≥√≥k als je naaste er geen blijk van geeft dat hij het contact waardeert. Houd ook contact als je daartoe steeds zelf het initiatief moet nemen. Tijdens een depressie gelden even andere wetten: je familielid kan het niet helpen dat hij opgesloten zit in zichzelf en zelf nauwelijks in staat is tot het nemen van initiatieven. Het is niet een kwestie van ‚Äėniet willen‚Äô, maar van ‚Äėniet kunnen‚Äô.

Huub Buijssen geeft in dit boek uitleg over hoe iemand met depressie zich voelt – beschrijvingen waar ik mij regelmatig in kon vinden – en biedt handvatten voor de naasten, zodat zij kunnen helpen zonder zichzelf compleet weg te cijferen.

Vaak zijn je emoties verbonden met je depressieve familielid. Je kunt ze dan ook het best met hem bespreken. Sommige mensen laten dit achterwege omdat ze het idee hebben dat ze hiermee hun naaste belasten of omdat ze denken dat hij het toch niet begrijpt. Deze angsten zijn vaak ongegrond. Vaak is het bespreken van je gevoelens wel degelijk mogelijk en is het familielid in staat echt te luisteren. Het kan een opening zijn naar meer wederzijds begrip en toenadering.

Hoewel de tips soms voor de hand liggen, maken ze wel de essentie uit van wat nodig is om zelf niet te verdrinken terwijl je iemand anders aan land probeert te krijgen. Zo is het bijvoorbeeld heel belangrijk dat je, ondanks dat je kan helpen, niet de rol van een dokter of therapeut opneemt. Dat ben je namelijk niet en je mag een relatie niet laten verworden tot die van hulpbehoevende en zorgverlener.

‚ÄėIk wil niet dat je me helpt. Ik wil dat je bij me bent. [‚Ķ] Ik heb geen inwonende therapeut nodig. Ik heb behoefte aan een echtgenoot. [‚Ķ] Als ik je vertel hoe rot ik me voel, wil ik niet samen met jou mijn medicijnen nagaan, ik wil geen antwoord hoeven geven op jouw vragen, ik wil niet proberen het allemaal onder woorden te brengen. Ik wil niet luisteren naar peppraatjes, of naar een hele reeks adviezen. [‚Ķ] Je hoeft me alleen maar vast te houden. Bij me komen zitten. Je arm om me heen slaan. Luisteren terwijl ik mijn best doe je te vertellen hoe het voelt, zonder dat jij het nodig vindt alles in een logisch klinisch commentaar samen te vatten. Ik verwacht niet van je dat je me beter maakt. Ik weet dat je dat niet kunt. Maar ik denk dat jij het idee hebt dat je, als je je maar genoeg inspant, me wel beter kunt maken.‚Äô

Voltaire, Candide

Candide (Voltaire)

Dit boekje stond al een hele tijd ongelezen in mijn kast, maar dankzij¬†de Verbeelding boekenclub¬†toog ik eindelijk aan het lezen in dit boek, waarin¬†Voltaire zijn zeer satirisch antwoord op de zogenaamde these van Leibniz geeft. Deze¬†Duitse filosoof opperde namelijk het optimistische idee dat de huidige wereld de beste van alle mogelijke werelden is (ah ja, als het beter kon, dan had God dat toch wel gedaan zekers…). De na√Įeve hoofdpersoon Candide groeit op in een kasteel en gelooft zijn¬†leermeester – en sterk aanhanger van Leibniz – blindelings. Tot hij in de echte wereld terechtkomt, een wereld met oorlogen, onderdrukking en slavernij, lelijkheid en onrecht.

Ceux qui ont avancé que tout est bien ont dit une sottise: il fallait dire que tout est au mieux.

Ondanks de ouderdom, was dit boek bij momenten best wel grappig, al was ik blij met de broodnodige historische context in de voetnoten; bepaalde “actualiteiten” uit het boek waren mij immers totaal onbekend. Dat waren overigens de enige momenten waarop ik besefte dat het boek wel degelijk ouder is dan het tijdens het lezen aanvoelde; voor de rest leest het namelijk ongelooflijk vlot.¬†Ik denk niet dat ik het nog opnieuw ga lezen, daarvoor was het niet goed genoeg, maar ik ben wel blij dat ik het eindelijk gelezen heb.

Waris Dirie, Mijn woestijn

Mijn woestijn (Waris Dirie)

Ik las dit boek voor het eerst in het laatste jaar van het middelbaar en het maakte toen een grote indruk op mij. Dertien jaar later vond ik het boek minder aangrijpend dan toen, hoewel het deel over Waris Diries leven als nomade in Somali√ę en haar besnijdenis absoluut de moeite waard is. Onderstaand citaat is niet voor gevoelige zielen, maar toont perfect aan waarom dit “ritueel” pure verminking is.

Toen voelde ik dat mijn vlees werd weggesneden, mijn geslacht. Ik hoorde het geluid van het botte mesje dat heen en weer zaagde door mijn huid. Wanneer ik eraan terugdenk, kan ik me echt niet voorstellen dat dit met mij is gebeurd. Ik heb het gevoel alsof ik het over iemand anders heb. Op geen enkele manier kan ik uitleggen hoe dit voelt.

Na het eerste deel over haar “woestijnleven” volgde een iets te lang uitgesponnen middendeel over haar leven als model. Het laatste deel over haar werk als UN-ambassadrice had dan weer veel uitgebreider gemogen.¬†De – dan weer vrij monotone, dan weer kinderlijke – schrijfstijl sprak mij minder aan, maar dat neemt niet weg dat het de moeite waard is om dit boek te lezen. Omdat de inhoud te belangrijk is. Omdat het vreselijk is dat ook vandaag nog zovele meisjes sterven of voor het leven verminkt worden bij een ritueel dat, ja, waarvoor dient? Het is gruwelijk om te lezen, maar het is nog veel gruwelijker dat het nog steeds gebeurt.

Waris Dirie, Onze verborgen tranen

Onze verborgen tranen (Waris Dirie)

Meteen na¬†Mijn woestijn¬†las ik dit theoretischer vervolg. In¬†Onze verborgen tranen vertelt Dirie niet zozeer haar eigen verhaal, als wel dat van de meisjes die in Europa leven, maar toch besneden worden: in Europa door een professionele arts of een overgevlogen midgaan, op vakantie in Afrika… De cijfers – ondertussen weliswaar meer dan tien jaar oud – zijn schokkend en ook vandaag nog lopen volgens het Europees Instituut voor Gendergelijkheid 180 000 vrouwen en meisjes in de EU het risico besneden te worden! Hoewel de situatie langzaam verbetert, wordt¬†op de website van UNICEF¬†duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is, in Europa, maar ook in de landen waar de praktijk zijn oorsprong vindt: werden in 1985 51% van de meisjes besneden, dan was dat in 2016 nog 37%. Beter, ja, maar nog bijlange niet genoeg!

Dirie gaat in op de redenen Рreligieus en cultureel Рvoor FGM (female genital mutilation), onderzoekt wie de slachtoffers en de daders zijn en wat soort wetgeving er in de verschillende Europese landen bestaat.

Oorspronkelijk was het¬†een overgangsritueel dat de volwassenheid inluidde en feestelijk werd gevierd (net als bij de besnijdenis van mannen). De gedachte erachter is in veel gebieden verloren gegaan, maar de ingreep op zich wordt nog wel uitgevoerd. FGM is in deze culturen voorwaarde voor een huwelijk; niet-besneden vrouwen worden beschouwd als onrein en als hoeren en worden niet opgenomen in de gemeenschap. Als redenen noemt men: de kuisheid van de vrouw, de zekerheid dat ze maagd blijft tot aan het huwelijk, hygi√ęne, esthetiek, gezondheid. In veel landen denkt men dat onbesneden vrouwen geen kinderen kunnen baren en dat het contact met de clitoris voor de pasgeborene dodelijk is.

Hoewel ik het straf blijf vinden dat ze haar verhaal naar buiten gebracht heeft en zo duizenden meisjes een stem gegeven heeft, in dit boek vond ik haar stem jammer genoeg vaak eerder storen dan bijdragen. Zo is haar houding bij momenten zeer inconsequent: eerst heeft FGM niets met de Islam te maken, dan weer wel; Nederland is zowel een voorbeeld van een gelukte als een mislukte multiculturele samenleving… Jammer, want voor de rest is dit boek heel informatief.

Dimitri Verhulst, Spoo Pee Doo

Spoo Pee Doo (Dimitri Verhulst)

Net zoals¬†Godverdomse dagen op een godverdomse bol is¬†Spoo Pee Doo een lange, razende tirade: dit keer niet rechtstreeks tegen de wereld, wel als de marginale en sarcastische visie van een dronkaard. Een “typische” Verhulst dus, wat ik graag lees. Alleen klopte wat ik las niet met wat de flaptekst aankondigde: daar lijkt het boek immers te gaan “over de botsing tussen godsdienstfanatisme en vrijheden, van wat dan ook”.

Een expert ben je nooit geweest, volgens een Zweedse sociaal psycholoog, zijn naam ontsnapt je even, moet een mens tienduizend uren ervaring hebben in iets alvorens hij zich expert mag noemen. De helft van de Zweedse mannelijke bevolking heet Anders Ericsson, de andere helft heet Eric Andersson, laat ons gokken dat de bedenker van de tienduizendurentheorie Anders heet, voor zover het allemaal belang heeft, want onnozel is die theorie natuurlijk wel. Wat je wou zeggen: tienduizend uren heb jij waarschijnlijk nog niet bij elkaar geschaakt, en het zal nog maar moeten blijken of jij jezelf √ľberhaupt in iets expert mag noemen. Tienduizend uren roken, tienduizend uren koffiedrinken, tienduizend uren dromerig door het raam staren, de drie zijn perfect te combineren. Tienduizend uren schrijven en daar ontevreden over zijn. Tweehonderdtachtigduizend en enige uren als wees op de wereld.

Ik had het¬†verhaal uiteindelijk sterker gevonden zonder de aanslag, als een pure dronkemansnacht met alle meer en minder zin makende overdenkingen die er bij horen… Nu voldeed het niet helemaal aan mijn (te) hoge verwachtingen. Gelukkig bleek dat enkel te gelden voor het boek en niet voor mijn nieuwe e-reader, die met dit boek gedoopt werd ūüėČ

Bron afbeeldingen: Goodreads

Verbeelding book challenge 2018 ‚Äď Tweede kwartaal

We zijn halfweg het jaar; tijd dus om eens te kijken hoe het staat met de Verbeelding book challenge:

Verbeelding book challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

2. Een boek met een plaatsnaam in de titel
Hergé, De avonturen van Kuifje, Bundel 2: Kuifje in Amerika / De sigaren van de farao / De blauwe lotus
Amerika is een plaatsnaam, dus voil√† ūüôā

6. Een boek dat op de Rory Gilmore boekenlijst staat
Voltaire, Candide
Ondanks dat ik vroeger al wel eens naar Gilmore Girls had gekeken, had ik eerlijk gezegd geen idee wat voor boeken er op die boekenlijst zouden te vinden zijn. Het bleek niet alleen een aangename verrassing, maar ook een goede aanleiding om deze Franse klassieker eindelijk eens te lezen.

9. Een boek waarin de dood centraal staat
Natsume SŇćseki, Kokoro
De dood speelt op meerdere manieren een rol in dit boek: enerzijds is er de dood van de keizer die een nieuwe periode inluidt, anderzijds de dood van een personage die een schaduw werpt op het leven van een ander.

13. Een boek met minstens 10 uitgaves/herdrukken
Francine Jay, Gelukkig met minder
Een snelle zoektocht online leerde mij dat dit boek in minstens 12 verschillende talen is uitgegeven, voldoende dus om mee te tellen voor dit puntje.

15. Een boek met een alliteratie in de titel
Richard Sennett, The culture of the new capitalism
Op voorhand ging ik er vanuit dat een of andere Suske en Wiske dit puntje wel zou opvullen, maar uiteindelijk ging Sennett met culture en¬†capitalism met de eer lopen. Al zou het misschien nog beter geweest zijn, had hij gekozen voor¬†current of¬†contemporary¬†capitalism i.p.v.¬†new ūüėČ

25. Een tweedehands boek
Waris Dirie, Mijn Woestijn
Toen ik dit boek had uitgelezen en snel de lijst van de Verbeelding book challenge scande, dacht ik eerst dat het bij geen enkel puntje zou passen. Tot ik mij plots herinnerde dat ik mijn exemplaar niet nieuw kocht, maar 12 jaar geleden kreeg van mijn grootmoeder die het eerst las.

29. Een boek dat je volledig buitenshuis leest
Bettie Elias, Een vluchtige zoen
Ahum ja, met 48 pagina’s was het niet bepaald een prestatie om dit boek volledig buitenshuis (ofte: bij mijn ouders) te lezen, maar kijk, het was het eerste dat voldeed aan dit puntje ūüôā

30. Een boek dat drie van de bovenstaande items combineert
Philippe Claudel,¬†Les √āmes grises (puntjes 9, 12 en 13)
Met Wereldoorlog I op de achtergrond en de moord op een meisje op de voorgrond, staat de dood zeker centraal in dit boek (puntje 9); bovendien schreef Claudel alleen al in de categorie “romans” meer dan 10 boeken – en daarnaast nog kort- en kinderverhalen en toneel – (puntje 12), en werd dit boek in minstens 15 talen vertaald (puntje 13).

Zonder speciaal op deze challenge te letten, heb ik een mooie 18 puntjes kunnen afstrepen (het volledige overzicht vinden jullie hier, aangezien ik in deze post enkel ingegaan ben op de nieuwe boeken van het afgelopen kwartaal). De onderstaande, nog te lezen, puntjes zullen ongetwijfeld, zoals de vorige jaren, deels op dezelfde manier in orde komen en deels een effectieve inspanning vragen ūüôā . Tips zijn steeds welkom, want ook al heb ik nog een lange leeslijst, extra leesinspiratie is altijd super!

1. Een boek met een dier in de titel
4. Een boek van een auteur die helaas het afgelopen decennium gestorven is
8. Een boek dat begint met ‚ÄúEr was eens‚ÄĚ
10. Een boek van een auteur met dezelfde initialen als jou
16. Een boek geschreven door een zoon/dochter van een andere auteur
19. Een boek waarin tijdreizen voorkomt
20. Een boek dat zich in de ruimte afspeelt
22. Een boek waarin de zee een belangrijke rol speelt
23. Een boek over een alleenstaande ouder
24. Een boek dat zich afspeelt in China
27. Een boek waarin een gevangenis voorkomt