De boeken van januari 2018

Dit jaar wil ik jullie opnieuw maandelijks een update geven van wat ik gelezen heb en dus is het tijd om het te hebben over januari! Een uitzonderlijke leesmaand, niet zozeer omdat ik “maar” twee boeken las, wel omdat het twee non-fictie boeken waren, terwijl fictie normaal de hoofdmoot van mijn leesvoer uitmaakt.

Eberhard J. Wormer, Natuurlijke antidepressiva

Natuurlijke Antidepressiva (Eberhard J. Wormer)

Dit boek zag ik in de kerstvakantie op het aanwinstenrek van de bibliotheek in mijn ouderlijk dorp. Aangezien ik mijn medicatie op dit moment aan het afbouwen ben – niets tegen chemische antidepressiva dus… -, leek het mij wel interessant om een aantal alternatieve methoden te bekijken, die ik eventueel – al dan niet preventief – kan inzetten wanneer ik in de toekomst opnieuw met depressie te kampen zou krijgen.

Op zich is het wel een interessant boekje, al vond ik de visie op natuurlijke versus chemische antidepressiva soms iets te eenzijdig. Want neen, je moet uiteraard niet zomaar medicijnen gaan voorschrijven, maar laten we ook niet doen alsof ze compleet onnodig zijn… Tegelijk had ik ook het gevoel dat de auteur twee soorten publiek voor ogen had: in sommige hoofdstukken legt hij de zaken heel simpel uit, bijna op het onnozele af; in andere vliegen de medische termen je dan weer om de oren. Niet dat het dan onbegrijpelijk wordt, maar het contrast is soms iets te groot om vlot te lezen. Ik haalde er uiteindelijk wel een paar tips uit over vitamines die stemmingsverbeterend en preventief kunnen werken, maar ik bleef toch wat op mijn honger zitten.

Valeria Luiselli, Tell me how it ends

Tell me how it ends (Valeria Luiselli)

Een heel ander gevoel hield ik over aan dit boek, waarin de Mexicaanse Valeria Luiselli vertelt over haar ervaringen als tolk voor het federaal immigratieagentschap in de Verenigde Staten. Ze werkt hoofdzakelijk met vluchtelingenkinderen en doorloopt met hen o.a. een 40 vragen tellende lijst die kan helpen bij het vinden en toekennen van een advocaat voor hun legalisatieprocedure. Het zijn die veertig vragen die als een rode draad doorheen dit kort – maar zeer krachtig – essay lopen: zo beschrijft ze bij de vraag “is er tijdens je reis naar de V.S. iets gebeurd dat je angst heeft aangejaagd of pijn heeft gedaan” hoe 80% van de vrouwen en meisjes op hun vlucht doorheen Mexico verkracht worden. Het zijn cijfers waar een mens meer dan even stil van wordt… Ook confronterend is de situatie waar vele kinderen in de V.S. in terechtkomen: dan denken ze ontsnapt te zijn aan o.a. de bendes die hen in hun thuisland lastigvielen, blijken op hun Amerikaanse school óók afdelingen ervan te bestaan…

Luiselli toont de menselijke kant van de vluchtelingencrisis, de gezichten achter de jongste slachtoffers ervan en geeft tegelijk inzicht in de hele procedure in de V.S., die bij momenten getuigt van een absurditeit waar je – zou het niet zo triestig zijn – eens serieus van met je ogen zou gaan draaien. Een boek dat vooral zou moeten gelezen worden door al diegenen die roepen om muren en andere methodes “om ze niet binnen te laten”, maar jammer genoeg waarschijnlijk vooral zal gelezen worden door zij die al begrip tonen.

Bron afbeeldingen: Goodreads