Gelezen in maart 2015

Na de twee boeken van februari, schoot het aantal deze maand terug de hoogte in met zes boeken. Het hadden er nog meer kunnen worden, had ik op het einde van de maand niet beslist om tegelijkertijd te proberen starten in Une saison en enfer van Rimbaud en Chuum zum Gluube van Edith Kammer. Geen idee wat er scheelde, maar ik geraakte al niet eens door de inleiding op Rimbaud, de tekst wilde maar niet doordringen. Dat combineren met Zwitsersduits, wat ook serieus zwoegen is, haalde mijn leesgoesting en -ritme eventjes onderuit. Rimbaud vloog dus terug de kast in, Verhulst kwam eruit met De laatste liefde van mijn moeder en zo kon april toch goed van start gaan. Maar bon, dit ging over maart!

Ik deed ondertussen een extra check van mijn boeken voor de Verbeelding book challenge, voornamelijk om te zien welke een prijs wonnen. Daarbij ontdekte ik echter ook dat De Stad der Blinden verfilmd is en besefte ik dat Walking dead ook past als boek waar een televisieserie op is gebaseerd. Jeeej 😉 Tegelijk haalde ik echter De lessen van burn-out weg van het puntje “gebaseerd op waargebeurde feiten”, want tja, elk non-fictieboek zou daar dan onder vallen, dus het moet toch wel fictie zijn, denk ik. Vind ik.
Qua prijzen beperkte ik mij uiteindelijk tot de “grote”, want Bart Moeyaert won met Broere bijvoorbeeld de Woutertje Pieterse Prijs; heel tof natuurlijk, maar als ik elke mogelijke prijs moet gaan bijhouden, dan staat straks 75% van mijn gelezen boeken onder dat puntje 🙂
In totaal kan ik al 19 van de 30 puntjes schrappen, dus een mooi resultaat na drie maanden, al zeg ik het zelf. Idealiter heb ik onder elk puntje een ander boek staan, maar of dat lukt zie ik wel tegen het einde van het jaar.
Tips zijn altijd welkom, zeker voor de nog lege puntjes, maar ook voor de rest; een mens kan namelijk nooit teveel lezen!

Fjodor Dostojewski, Misdaad en straf

Misdaad en straf (Fjodor Dostojewski)

Deze kloefer van meer dan 600 bladzijden kreeg ik als nieuwjaarscadeau van Johan (een op voorhand afgesproken boekencadeau, waarbij we elkaar twee boeken gaven, eentje nieuw en eentje uit de kast).
Het verhaal gaat over Rodion Romanovitsj Raskolnikov, die een roofmoord pleegt op een oude vrouw. Dostojewski schetst een indringend beeld van een mens, die in conflict raakt met zichzelf, want hoewel Raskolnikov zichzelf aanvankelijk verheven ziet boven andere mensen en de moord dus beschouwt als zijn recht, wordt hij uiteindelijk toch verteerd door schuldgevoelens. Je werpt als lezer een blik in het hoofd van iemand die eigenlijk altijd heel normaal en stabiel leek, maar het ergste doet wat een mens kan doen en dan moet leren omgaan met wat hij gedaan heeft. Je krijgt inzicht in hoe het eigen schuldbewustzijn een mens zwaarder kan straffen dan welke legale straf ook. Je beseft dat niet alleen onze keuzes, maar ook de manier waarop we omgaan met de gevolgen ervan, bepalend is voor wie we zijn.
Straf boek dit, zowel inhoudelijk als naar stijl. Het is absoluut geen boek waar je vrolijk van wordt, al moet ik zeggen dat het al bij al nog meeviel. Misschien ook wel omdat ik op teveel geanticipeerd had, maar dat krijg je dan natuurlijk als Johan zegt dat hij nachtmerries kreeg van dit boek (toch lief he, als cadeau 😉 ). Toen een vriend van hem er dan ook nog eens aan toevoegde dat hij zo ongeveer depressief werd door de lezing, was ik voorbereid op het ergste, maar dat bleek het dus gelukkig niet te zijn 🙂
Alleszins zonder enige twijfel een aanrader! Ik weet nu al dat ik het ooit nog eens ga herlezen.

Verbeelding book challenge
1. Een boek van 500 pagina’s of meer
14. Een boek dat iemand je heeft aangeraden
15. Een boek dat voor 1900 werd gepubliceerd

Bart Moeyaert, Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik

Broere: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en ik (Bart Moeyaert)

Dit boek kwam ik per toeval tegen in de bibliotheek in mijn ouderlijk dorp (al blijken ze het hier in Zürich ook te hebben! Straks ga ik mijn mening over het gebrek aan Nederlandstalige boeken nog moeten herzien). Aangezien ik weinig tijd had om te profiteren van wat Nederlandse bib-lectuur, besloot ik dit dunne boekje een kans te geven.
Bart Moeyaert neemt ons mee naar zijn kindertijd, die gevuld werd met zes broers (zie ook de ondertitel). In verschillende kortverhalen krijg je een mooi en bij wijlen grappig beeld van de onderlinge broederliefde en -strijd. Fijn om te lezen, al ben ik toch meer fan van de poëet in Moeyaert.

Verbeelding book challenge
29. Een bundel kortverhalen

José Saramago, De stad der zienden

De stad der zienden (José Saramago)

In januari las ik al De stad der blinden en toen ik zag dat dit vervolgboek beschikbaar was in de bib, nam ik het zonder enige twijfel mee. Toen ik besefte dat ik het niet ging kunnen uitlezen voor ik naar huis moest vertrekken, ben ik speciaal nog in Brussel de dubbeluitgave gaan kopen; het was op dat moment immers wel al duidelijk dat dit boek er opnieuw “bonk op” was. Saramago blijft ook in dit boek trouw aan zijn opjagende schrijfstijl, die ook hier past bij het verhaal. Enig opzoekwerk leerde mij dat hij hier ook aan vasthoudt in een aantal van zijn andere boeken, ook de eerder historisch getinte. Ik ben er alleszins benieuwd naar, enerzijds inhoudelijk, maar anderzijds ook of die schrijfstijl ook in dat soort boeken evenveel meerwaarde zal bieden.
De stad der zienden gaat over de gevolgen van een verkiezingsdag waarop bijna iedereen in de stad blanco stemt. Saramago start zijn verhaal vrij traag, maar eens hij op dreef komt, krijg je een scherpe schets van de manier waarop het volk ingaat tegen zijn eigen democratie, maar vooral ook hoe de regering de “rebellen” hardhandig terug in het gareel probeert te krijgen… het was bij momenten zo realistisch en actueel dat het pijnlijk was. Verwacht je desondanks niet aan hetzelfde type boek, want daar waar De stad der blinden kort samengevat een overlevingsverhaal is, is De stad der zienden eerder een politieke satire. Toch komen beiden verhalen in het tweede deel van het tweede boek mooi samen.
Ze delen hoe dan ook hun pessimistisch wereldbeeld: mensen zijn slecht en wie toch goed is, wordt wel onderdrukt door de slechten en zo onderuitgehaald. Een mens blijft er een beetje verweesd van achter…

Verbeelding book challenge
16. Een reeks (mag een reeks zijn die je al begonnen bent)

Josh Malerman, Bird box

Bird box (Josh Malerman)

Dit boek zou ik waarschijnlijk niet gelezen hebben, had ik niet verschillende andere bloggers er in zeer positieve bewoordingen over horen spreken. Hoewel ik vroeger heel graag thrillers en horror las, is dat tegenwoordig immers minder het geval. Bird Box gaat over een maatschappij waar “iets” ervoor zorgt dat mensen die ernaar kijken gedreven worden tot zelfmoord. Malorie en haar twee kleine kinderen kunnen dus niet anders dan geblinddoekt leven. Het boek switcht tussen het heden, waar Malorie samen met de kinderen een rivier afvaart op zoek naar redding, en het verleden, dat een overzicht geeft van het begin van alle ellende en hoe Malorie uiteindelijk alleen met de twee kinderen eindigde.
Het boek is zeker spannend en het las zeer vlot. En toch, ik miste iets. Er waren wat mij betreft iets teveel “loshangende” eindjes: details die niet helemaal klopten, de bevallingsscène ging er zodanig over dat ze wat mij betreft eerder onnozel dan angstaanjagend was… Bij momenten wenste ik eigenlijk dat Malerman gekozen had voor een nog meer psychologische invalshoek: zo wordt er bitter weinig ingegaan op de impact die de kinderen ondervinden van dat geblinddoekt zijn en had ik het vermoedelijk een pak interessanter gevonden was daar meer aandacht aan besteed (al wordt het dan natuurlijk een quasi puur psychologische thriller). Jammer, want op zich hield ik wel van het algemene gevoel van spanning in het boek. Misschien heb ik het boek ook onrecht aangedaan door het vlak na De stad der zienden te lezen; de extreme schrijfstijl van Saramago maakte dat Malermans zinnen bij momenten bijna kinderlijk eenvoudig aanvoelden, een gevoel dat weliswaar – naarmate ik meer in het boek vorderde – verdween, maar toch een impact had op mijn leesbeleving.

Verbeelding book challenge
7. Een mystery of thriller boek

Gabriel García Márquez, Herinnering aan mijn droeve hoeren

Herinnering aan mijn droeve hoeren (Gabriel García Márquez)

Ondanks dat ik nog maar één boek (Kroniek van een aangekondigde dood) van hem las, heb ik al een tijdje een boontje voor Marquez. Misschien omdat hij de boeken met de mooiste titels ooit schrijft? Aangezien onze Marquez”collectie” ondertussen uitbreidde met Honderd jaar eenzaamheid, Liefde in tijden van cholera en Herinnering aan mijn droeve hoeren (toch echt mooie titels he?), werd het wel tijd om daar eens eentje van te lezen. Het werd de laatste uit het rijtje, simpelweg omdat dat de dunste was en dus ideaal als leesvoer voor mijn citytripdagje naar Basel.
Het verhaal gaat over een oude man die zichzelf voor zijn negentigste verjaardag een 14-jarige maagd “cadeau” doet. En wie nu denkt “eikebah, pedofiel”, ik snap het, maar echt waar, kijk daar voorbij. Het boek is zoveel meer dan dat, het is het verhaal van een man die in de laatste jaren van zijn leven terugblikt op dat leven, dat onvervulde, nietige leven, bestaande uit een carrière waarin hij nooit uitblonk, bestaande uit enkel maar hoeren, maar nooit echte liefde, bestaande uit een afglijden in armoede in het vervallen huis van zijn jeugd. Een leven echter ook dat eindigt met voor het eerst liefde leren kennen, in de vorm van een Schone 14-jarige Slaapster, die de nachten die ze samen doorbrengen al slapend beleeft.
Het is een extreme vorm van “Sois belle et tais-toi”-liefde, die de bekroning is van een leeg leven. Triest, maar toch een beetje hoopgevend was dit boek zo hard de moeite waard.

Verbeelding book challenge
13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen: Nobelprijs 1982
19. Een boek met een 65+ hoofdpersonage
20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag

Frank Ryon, De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960

De laatste kolonialen: Vlamingen in de Congo, 1950-1960 (Frank Ryon)

Het laatste boek van deze maand kreeg ik van mijn grootmoeder, die zelf behoort tot die “Vlamingen in de Congo”. Mijn grootvader, een van de getuigen in het boek, en zij vertrokken in 1953 naar Congo en bleven er tot de onafhankelijkheid in 1960. Dat alleen al maakt dit boek voor mij interessant: zaken die ik nooit geweten had en die nu plots vragen werden… Zo blijkt het merendeel van de kolonialen vertrokken te zijn zonder te weten waar in Congo ze terecht zouden komen, dat werd hen pas tijdens de reis meegedeeld. Iets wat vandaag zo onwaarschijnlijk is, dat ik er zelfs nooit bij stilgestaan had. Ik bedoel maar, had ik niet op voorhand geweten waar in Zwitserland ik zou terechtkomen, ik zou misschien niet eens vertrokken zijn. Ah ja zot, ge ziet dan van hier dat ze ons ergens droppen in een dorpje in het Italiaanssprekend deel ofzo 🙂 En dat is máár Zwitserland he, Congo is ongeveer 60 keer groter en zo totaal anders qua levenswijze en welvaart!
En dan vraag ik mij af: wisten mijn grootouders het wel op voorhand? En indien niet, waren ze dan eigenlijk wel blij met de hun toegekende bestemming? Het zijn maar twee van de vele vragen die dit boek opriep en alleen al daarom is het voor mij de moeite geweest om het te lezen.
Los daarvan echter geeft dit boek ook een goed inzicht in die laatste koloniale periode (die heel anders is dan de meer gekende en terecht afgekeurde periode onder Leopold “handenafhakker” II). Niet dat de Belgen in die laatste 10 jaar enkel maar goede zaken gedaan hebben, maar het toont wel de motieven om naar Congo te gaan, de algemene beeldvorming van de zwarten in België en hoe die tot stand kwam, de verschillen tussen een post in de stad en een post in de brousse, het leven daar op gebied van klimaat, woning, huishouden, plaatselijke contacten… Veel kolonialen vertrokken met het idee voor enkele jaren naar daar te gaan, maar waren zodanig onder de indruk van dat grote, vreemde land, dat ze er veel langer wilden blijven. De onafhankelijkheid was voor velen dan ook een gedwongen terugkeer naar dat België waar ze zich niet meer helemaal thuis voelden en door velen ook schuin werden bekeken. Ook daar gaat het boek op in: hoe namen de kolonialen terug “thuis” de draad weer op?
De auteur analyseert zelf weinig, maar dat was ook niet de bedoeling, denk ik. Het is meer een weergave van interviews, getuigenissen…, zowel positief als negatief en legt je als lezer dan ook geen meningen op, die moet je zelf vormen. Doordat het boek zich beperkt tot de periode 1950-1960 mis je natuurlijk een groot deel van de kolonisatieperiode (wat bijvoorbeeld met de eerste periode nadat de Belgische staat de macht over Congo overnam van Leopold II, hoe ervoeren de Belgen die nog bleven na 1960 de problemen in het land…), maar daarvoor bestaan andere boeken.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
25. Een boek dat zich afspeelt in Afrika

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in februari 2015

Ik las amper twee boeken uit deze maand, een pak minder dan in januari, en toch verslond ik best wel wat pagina’s. Misdaad en straf (een dikkerd van ruim 600 bladzijden) kan bijvoorbeeld bijna volledig op het conto van februari geschreven worden, maar aangezien ik de laatste pagina’s op 1 maart las, hoort het toch thuis bij “gelezen in maart”. Daarnaast zette ik mij eindelijk eens aan het verminderen van de stapel tijdschriften hier in huis. Zo lagen hier van “Erfgoed van Industrie en Techniek” nog nummers van 10 jaar oud (oeps!). Altijd bijgehouden want ja, ’t zijn toch interessante artikels… Ik lees nu elk nummer (nog) één keer en wat echt interessant is, scan ik en sla ik digitaal op (gestructureerd, want anders wordt het daar weer een rommeltje). Daarna gaat de papieren versie onherroepelijk de vuilbak in.

Ik schrapte ondertussen al 9 van de 30 puntjes van de Verbeelding book challenge, dus zeker niet slecht bezig. In het ideale geval heb ik weliswaar op het einde van het jaar voor elk puntje een verschillend boek, vandaar ook dat ik voorlopig elk boek onderbreng in elke categorie waar het thuishoort, zodat ik indien nodig nog kan kiezen bij welke categorie ik het definitief zet.

Bon, terug naar de orde van de dag en dat zijn dit keer:

Graeme Simsion, The Rosie Project

The Rosie Project (Graeme Simsion)

Men neme een niet arrogante Sheldon uit The Big Bang Theory en een compleet tegenovergestelde Amy et voila, The Rosie project 🙂 Dat is uiteraard wat kort door de bocht, maar in het begin had ik bij dit verhaal, over de autistische geneticus Don Tillman, die aan de hand van een vragenlijst op zoek gaat naar zijn ideale vrouw en daarbij kennis maakt met de absoluut niet bij zijn eisen passende Rosie, wel een heel hoog Sheldongehalte.
Je weet al van in het begin wat het einde zal zijn, maar dat maakt weinig uit. Het verhaal leest heel vlot, is grappig (luidop lachen op de trein, check!) en je wordt er zelf helemaal vrolijk van.
Het vervolg, The Rosie Effect, is ondertussen ook verschenen, maar aangezien dit boek afgerond voelt, heb ik een beetje schrik dat Simsion het concept teveel wil uitmelken. Anderzijds, als dat concept grappig is, is het dan erg om dat te herhalen? De bib hier heeft het boek blijkbaar nog maar pas aangekocht, want de status vermeldt dat het “bij de boekbinder” is. Ik heb dus nog eventjes tijd om te beslissen of ik het er al dan niet op waag 😉

Verbeelding book challenge
8. Een romance of chicklit
27. Een boek dat zich afspeelt in Oceanië (toen dit boek zich in Oceanië bleek af te spelen was dat een serieuze meevaller, want voor dit puntje had ik op voorhand geen enkel idee)

Benno Barnard en Geert van Istendael, Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders)

Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders) (Benno Barnard en Geert van Istendael)

Dat het boek bedoeld is voor kinderen, is duidelijk te merken aan de schrijfstijl met korte zinnen en een eenvoudig taalgebruik (al heb ik bij sommige woorden toch mijn twijfels of 11-jarigen, de jongste doelgroep van dit boek, die al kennen). Door de tekeningen van Judith Van Istendael en de humor in de tekst wordt het ook allemaal niet te “droog”. Je merkt wel dat het door twee schrijvers geschreven is, want halverwege is er een kleine stijlbreuk: de ene is soms iets te belerend, de andere past zich iets meer aan aan taalgebruik voor kinderen.
De auteurs kozen voor een chronologische aanpak en daar is zeker niets mis mee, omdat het toelaat makkelijk linken te leggen met het verleden. Af en toe zou een stamboom (vb. bij de Habsburgers) of een kaart (vb. bij een aantal veldslagen) wel handig geweest zijn, maar dat neemt niet weg dat dit boek een zeer goede opfrissing is van de Belgische geschiedenis, waarbij zowel aandacht gaat naar het politieke als naar het culturele aspect. Het boek biedt op zich niet veel meer dan wat je in het middelbaar leert en op veel diepgang moet je niet hopen, maar ik denk ook niet dat iemand dat zal verwachten van een boek dat zich met zo’n titel presenteert.
Al bij al een heel plezant boek om gelezen te hebben; als volwassene is het goed als opfrissing, maar ook als inleiding om daarna zelf over bepaalde thema’s diepgaandere informatie op te zoeken.
Johan las het ook en onze gezamenlijke conclusie op het einde was: we willen nog zo’n boeken lezen, maar dan vanuit het standpunt van andere naties. Je blijft immers altijd beperkt tot één zijde: zo komt Italië in dit boek aan bod wanneer de Romeinen onze streken binnentrekken, om dan helemaal te verdwijnen tot ze in de Renaissance “uit het niets” een bloeiende cultuur hebben. Wetende dat wij nog het “geluk” hebben dat België door zoveel landen bezet geweest is en dat we daardoor op zijn minst toch stukjes geschiedenis van Spanje, Nederland, Frankrijk, Duitsland… meekrijgen, ben ik heel nieuwsgierig naar hoe bijvoorbeeld een Italiaanse, Zwitserse (want altijd neutraal, dus “niets” over te vertellen), maar ook Amerikaanse, Russische of Chinese variant van dit boek eruitzien.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
12. Een boek met prentjes

Bron afbeeldingen: Goodreads

Verbeelding Read-a-thon februari conclusie

Ik deed afgelopen week nog eens mee aan een read-a-thon, tijd voor een update 🙂

Readathon (Verbeelding)

Wat las ik?

  • Misdaad en straf: uitgelezen!
  • Brieven aan Doornroosje: ik las uiteindelijk twee i.p.v. de voorziene drie brieven, maar bon, die ene gaat het nu niet maken 🙂
  • Nog te bepalen: doordat ik Misdaad en straf niet uitlas voor we naar België vertrokken, liet ik Bird Box in Zwitserland en ontleende hier in de bib Stad der Zienden van Saramago en Broere van Bart Moeyaert. In die laatste las ik 53 pagina’s.

Een geslaagde leesweek dus, al had ik het nooit gehaald zonder serieuze inhaalbeweging op zondag (lange leve de driehoek Brussel-Gent-Antwerpen met de trein). Drukke dagen in Zwitserland en veel bezoeken hier in België maakten dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel las: in totaal haalde ik ongeveer 300 pagina’s, dus nog geen derde van mijn resultaat de vorige keer. Nu ja, gelukkig wist ik in het begin van de week al dat het druk ging worden en legde ik mijn doelstellingen dus ook bewust laag. Gezien de omstandigheden las ik best wel veel en dat is het voornaamste!

Op naar de volgende 😉

Verbeelding Read-a-thon februari

Ik nam in december al deel aan de tweede Read-a-thon van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. De derde ging door begin februari, maar aangezien ik toen de helft van de week op de latten stond (en bijhorend uitgeput in de zetel hing ’s avonds), liet ik die aan mij voorbij gaan. Er waren echter wel meer mensen die die eerste week niet konden en daarom is er ook een februari-bis editie die deze week doorgaat.

Readathon (Verbeelding)

Wat ga ik lezen?

  • Misdaad en straf: ik heb momenteel al 416 pagina’s van dit meesterwerk van Dostojewski gelezen en wil dit tegen het einde van de week uitlezen.
  • Brieven aan Doornroosje: hier wil ik drie brieven in lezen ofte dus drie pagina’s. Niet gigantisch, maar het is dan ook een boek dat je in stukjes moet lezen. Doordat ik vanaf donderdagavond niet meer thuis ben en geen zin heb om het boek mee te nemen voor die 10 pagina’s die ik er in België in zal lezen, hou ik het dus op één brief elke avond van nu tot woensdag 🙂
  • Nog te bepalen: ik ontleende hier in de bib onder andere Bird Box, maar ik twijfel of ik dat ga meenemen naar België of er gewoon van ga profiteren om ginder de bib in te duiken. Waarschijnlijk wordt het dat laatste en dan zie ik wel wat ik daar te pakken krijg. In dit nog te bepalen boek wil ik gewoon beginnen, uitlezen zal afhangen van de dikte 🙂

De vorige keer eindigde ik met ruim 1000 pagina’s, maar dit keer mik ik niet zo hoog. Het is een vrij drukke week, waarbij vooral het weekend stampvol zit, dus het is nog maar de vraag of ik veel leestijd zal hebben. Alleszins, en dat is toch de bedoeling van zo’n Read-a-thon, als ik een gaatje vrij vind, dan zal het opgevuld worden met lezen!

Volgende week maandag volgt een overzicht van wat ik effectief gelezen heb!

Veel leesplezier aan wie ook meedoet 🙂

Gelezen in januari 2015

Januari werd een zeer afwisselende leesmaand, met non-fictie, fictie, graphic novels en een kinderverhaal. Het was er niet om gedaan, maar dat maakt dat ik ook meteen een paar puntjes van de Verbeelding Book Challenge 2015 kan schrappen. In het ideale geval heb ik op het einde van het jaar voor elk puntje een verschillend boek en daarom breng ik voorlopig elk boek onder in elke categorie waar het thuishoort, zodat ik indien nodig nog kan kiezen bij welke categorie ik het definitief zet.
Behalve afwisselend, was januari ook verrassend: had je mij zelfs nog maar vorig jaar gezegd dat ik ooit met plezier strips over zombies zou lezen, ik zou eens meewarig met mijn hoofd geschud hebben. Maar kijk waar mijn leesjaar mee startte:

Robert Kirkman, Walking dead Vol. 01 tot 03

Walking dead, Vol. 01 (Robert Kirkman)

Johan volgt de tv-serie die op deze strips gebaseerd is en hij (en mijn broer en een vriend van Johan en…) is daar zeer enthousiast over. Ik zit soms naast hem in de zetel te lezen terwijl hij tv kijkt en zo ving ik er wel wat scènes van op, maar dat is dus echt absoluut niets voor mij. Toen we als cadeau voor iemand dan ook de eerste drie strips kochten, keek ik er niet naar om. Ah ja, zombies zeker, ge ziet dat van hier.

Walking dead, Vol. 02 (Robert Kirkman)

En toen, door wat enkel kan omschreven worden als een acuut geval van leeshonger, nam ik toch die eerste strip vast en plots merkte ik dat ik helemaal in het verhaal zat. Een verhaal over zombies dus he.
Toen ik besefte dat ik de strips een dag later al weer moest afgeven, ben ik als een halve zot beginnen lezen (voor het geval jullie je afvragen of ik dat vaker doe: meestal ben ik wel zo sympathiek om cadeautjes niet eerst uit te testen) en het verhaal bleef goed. Het blijft niet helemaal mijn genre, maar toch las ik dit wel graag.

Walking dead, Vol. 02 (Robert Kirkman)

Waarom dit wel en de serie niet? Ik weet het niet goed; het feit dat ik hier nog iets meer aan mijn verbeelding kan overlaten (wat hier bizar genoeg leidt tot een minder gruwelijk scenario, in tegenstelling tot wat meestal het geval is), het feit dat de tekeningen in zwart-wit zijn en je het bloed dus niet zo erg in het rond ziet spatten als op scherm…
Een ding weet ik alleszins wel: nieuwe boeken altijd een kans geven, want zelfs diegene die je beschouwt als “totaal niet mijn ding” blijken plots best wel aangenaam leesvoer.

Verbeelding book challenge
6. Een graphic novel
16. Een reeks (telt enkel mee als je niet de volledige reeks moet lezen, want hoewel ik wel nog wat nummers wil lezen, betwijfel ik dat ik de ganse serie ga doornemen)

Wouter Deprez, Kies

Kies (Wouter Deprez)

Vorig jaar las ik de reeks brieven die Wouter Deprez aan zijn zoontje schreef en daar was ik heel erg fan van (vooral dan het eerste van de drie boeken).

Toen ik Kies op Goodreads zag voorbijkomen, zette ik het dan ook onmiddellijk op mijn to readlijstje en dat bleek heel terecht. Deprez gaat in op de “ziekte” van onze maatschappij: (niet kunnen) kiezen, iets waar ik het zelf ook heel vaak (om niet te zeggen continu) moeilijk mee heb. De herkenbaarheid van dit stukje bijvoorbeeld was gigantisch:

Het is belangrijk. Ik wil geen spijt meer. Ik wil geen kwaadheid. Toch niet op mezelf.

Als je geen keuze hebt, kun je kwaad zijn op datgene waardoor je niet kunt of mag kiezen.
De godsdienst, de groep, de familie, de oorlog, de schaarste, de ziekte.

Als je wel keuze hebt, maar je kiest het verkeerde.
Op wie of wat kan ik dan kwaad zijn?
Niets of niemand heeft me ergens toe verplicht.
Ik kon alle informatie vragen of zoeken.
Ik kon alle keuzemogelijkheden tegen mekaar afwegen, als klompjes goud in zo’n juweliersweegschaaltje.
En toch fout gekozen.
Dan kan ik enkel woest zijn op de loser die de grote mogelijkheden heeft verkloot.

Ikzelf.

Hij snijdt thema’s aan als: zijn wij vrij om te kiezen, in hoeverre legt de maatschappij ons dit op? Is meer keuze synoniem voor meer geluk; is het plezier om iets te kopen en het te bezitten synoniem voor geluk?

Doordat hij dit doet op zijn eigen typische manier, waarin serieuze momenten afgewisseld worden met humor, is dit een heel vlot en leuk te lezen boekje. Het ene moment zit ik heel hard mee te knikken, het andere zit ik met een grote grijns op mijn gezicht omdat hij zaken compleet overdrijft.

Thuiskomen.

De smartphone uit de doos halen.
In het boekje zoeken hoe ik hem aanzet zodat ik hem daarna uit kan zetten zodat ik ongestoord kan lezen.
Heerlijk.

Enige minpunt is dat het naar het einde toe soms wat in herhaling viel, maar laat dat je vooral niet tegenhouden om dit boekje te lezen!

Verbeelding book challenge
12. Een boek met prentjes
20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag

José Saramago, De stad der blinden

De stad der blinden (José Saramago)

Dit boek was het oktoberboek van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. Aangezien ik het hier enkel vertaald naar het Engels of het Duits kon vinden en ik vertalingen bij voorkeur in het Nederlands lees, deed ik die maand niet mee, maar onthield ik het wel voor later.

Het verhaal gaat over een maatschappij waar de ene na de andere bewoner blind wordt. De slachtoffers worden geïsoleerd en Saramago schets een afschuwelijk beeld van hoe mensen zich gedragen wanneer al het normale wegvalt. Beestachtig en afgrijselijk, mensen in hun slechtste zijn, een boek dat je doet afvragen wat “beschaving” eigenlijk waard is.
De schrijfstijl van Saramago is moeilijk en ik heb er een tijdje over gedaan om er aan te wennen. Zijn ellenlange zinnen, waar de nodige leestekens vaak ontbreken, zijn dialogen, die geschreven zijn als doorlopende tekst, eveneens zonder leestekens of vermelding van de spreker, zijn personages die geen naam krijgen, maar door hun functie of duidelijkste kenmerk worden aangeduid (de taxi-chauffeur, de oogarts, het meisje met de zonnebril)… Eens je echter gewoon raakt aan deze manier van schrijven, zie je er pas het geniale van in: het versterkt de chaos, het opgejaagde gevoel, de angst van die maatschappij die je beschreven ziet en trekt je daardoor uiteindelijk juist mee in het verhaal.

Straf, dit boek! Het vervolg, de Stad der Zienden, staat alleszins ook op mijn leeslijstje nu.

Verbeelding book challenge
13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen (Saramago won de Nobelprijs voor zijn hele oeuvre)
16. Een reeks (als ik nog De Stad der Zienden lees)

Annegreet van Bergen, De lessen van burn-out

De lessen van burn-out (Annegreet van Bergen)

Confronterend, dat is de term die dit boek wat mij betreft het beste omschrijft. Annegreet van Bergen geeft haar persoonlijke relaas van haar burn-out: hoe is het zover kunnen komen, wat zijn de gevolgen geweest, hoe is ze er weer uit gekomen.

Sommige stukken waren heel (te) herkenbaar:

Mensen gebruikten termen als “harde werkster” en “sterke vrouw” voor mij. Dat verbaasde me, want diep van binnen vond ik mezelf lui en dacht ik dat ik niet genoeg mijn best had gedaan wanneer dingen me niet lukten.

Of dit, maar vervang gymnasium en eindexamentijd door universiteit en masterthesis:

Alles welbeschouwd was de moeizame afsluiting van mijn gymnasium niet meer dan een rimpeling in een carrière die heel aardig zou verlopen. Maar de gebeurtenissen hadden kennelijk zo’n diepe indruk op mij gemaakt, dat telkens wanneer het daarna lastig werd de beelden uit mijn eindexamentijd naar boven kwamen.
Dat was de tijd dat ik het voor het eerst van mijn leven moeilijk had gehad en er onmiddellijk het bijltje bij had neergegooid. Dat beeld zou jarenlang het zicht op mezelf vertroebelen en daardoor deed ik veel harder mijn best dan nodig en verstandig was.

De schrijfster gaat weliswaar soms iets te kort door de bocht; zo schrijft ze dat ze die burn-out zeker niet was tegengekomen voor haar 30e, omdat ze toen nog de veerkracht en energie van een twintiger had of dat ze in een lagere functie (met minder verantwoordelijkheid) waarschijnlijk veel meer tijd voor rust en ontspanning zou gehad hebben. Auwtch als je dit leest als -30jarige in een lagere functie, want ja, wat voor loser ben jij wel niet dat je het dan al tegenkomt eigenlijk. Uiteraard is dat niet wat de auteur bedoelt, maar voor een boek dat een hulp moet zijn, hadden zo’n opmerkingen er gerust uitgefilterd mogen worden. Anderzijds is en blijft dit een persoonlijk verhaal natuurlijk en als dat is hoe de auteur terugkijkt op haar burn-out, dan is dat natuurlijk zo. Wie een objectief, wetenschappelijk boek wilt lezen, raad ik dan ook eerder Burn-out van Luc Swinnen aan.
Die paar keer dat van Bergen steken laat vallen, doen overigens weinig af aan het feit dat dit boek vooral zeer herkenbaar was, daardoor ook inzichten opleverde en dus zeker de moeite van het lezen waard was.

Verbeelding book challenge
3. Een non-fictie boek
10. Een boek gebaseerd op waargebeurde feiten

Silvia Avallone, Staal

Staal (Silvia Avallone)

Ook dit boek leerde ik online kennen en hoewel de korte beschrijving mij niet heel erg aansprak, besloot ik het boek toch een kans te geven.

Uiteindelijk bleef ik wat op mijn honger zitten: Avallone schetst weliswaar een mooi beeld van de minder mooie zijde van Italië, waar desillusie en rauwheid de orde van de dag uitmaken in een industriestad aan de overzijde van het toeristische Elba.
Toch werd dit boek wat mij betreft nooit echt indringend, omdat het niet verrassend was;  ik had te vaak het gevoel dat het gebeurde er al zat aan te komen. Het einde is vrij sterk, maar tegelijk het meest voorspelbare van het hele boek (ik zat er al van in het begin op te wachten wanneer dit zou gebeuren) en dat is jammer.

Veel potentieel, maar in mijn ogen haalt Avallone het er niet helemaal uit. Ik schrijf haar nieuwe romans uiteraard nog niet meteen af, maar ik hoop wel dat ze dan sterker uit de hoek komt.

Annie M.G. Schmidt, Pluk van de Petteflet

Pluk van de Petteflet (Annie M.G. Schmidt)

Nostalgie tot en met, dat was dit boekje. Ik kocht het tijdens de kerstvakantie toen ik op “kinderboekenprospectie” ging voor Johans neefjes en nichtjes en kwam uiteindelijk met dit boek voor mijzelf buiten (voor jullie mij verdenken van kindonvriendelijkheid: Johan is een dag later de deels door mij aangeraden andere boeken gaan halen, omdat we niet samen naar de winkel konden).
Ik las dit boek als “verhaaltje voor het slapengaan” en genoot, net zoals ruim 20 jaar geleden van de verhaaltjes van Pluk, mevrouw Helderder, Aagje, de Stampertjes… en de zalige tekeningen erbij. Stiekem ga ik de volgende keer dat we in België zijn een ander boek van Annie M.G. Schmidt kopen, denk ik 😉

Verbeelding book challenge
9. Een boek dat gericht is op kinderen onder de 12
12. Een boek met prentjes