Ik? Ik val niet, ik dans.

Bijna drie maanden bleef het hier stil. Niet dat ik niet meer schreef. Maar het was te hard en dan weer te zacht, te genadeloos en dan weer te vergevend. Te persoonlijk, vooral. Want niet dat jullie niet mogen meelezen, maar sommige dingen, tja, sommige dingen, die moeten nu eenmaal eerst even kunnen bezinken, moeten eerst kunnen gedeeld worden met wie het dichtst bij mij staat. En vooral: ik moet in staat zijn ze te kunnen verwoorden voor jullie, wat de afgelopen weken niet lukte: ofwel voelde ik mij slecht en kwamen de woorden wel, maar wilde ik ze niet publiceren, ofwel voelde ik mij goed en had ik geen zin om door woorden opnieuw te verzwelgen in het slechte. Afstand nemen van al die gevoelens, het was nodig bij momenten. Wat niet betekent dat ik ze onderdrukt heb, integendeel. En tegenwoordig ben ik zelfs al eens in staat om ze bewust op te zoeken en te verwerken. Zoals nu, nu ik dit schrijf op een goede dag en weet dat de kans groot is dat ik straks weer aan het wenen zal zijn. Maar dat is niet erg. Het moet er nu eenmaal uit, niet teveel ineens, want dan bestaat de kans dat ik kopje onder ga, maar beetje bij beetje.

Hoe het nu met mij is? Het gaat. Niet goed, maar ook niet slecht. Of neen, soms gaat het goed, heel goed zelfs, soms gaat het slecht. In lijn der verwachtingen dus. Maar niet helemaal, want had je mij nog niet eens zo lang geleden gevraagd wat ik zou doen “gesteld dat”, dan had ik zonder enige twijfel “instorten” geantwoord (of neen, ik zou geantwoord hebben dat ik daar niet eens over zou moeten nadenken, want dat was toch helemaal geen optie. Want hij en ik, wij zagen elkaar toch gewoon graag, wij waren toch voor altijd?). Maar dus: instorten. Want hoe zou er een andere optie kunnen zijn wanneer de enige stabiele factor van de laatste jaren plots zou wegvallen? Hoe zou er iets anders kunnen gebeuren wanneer ik mij al zo fragiel voel, bij de psy net op het randje goedgekeurd word om met mijn depressie toch te gaan werken, daar op dat werk net overeind blijf?

En toch ben ik niet ingestort. Of ja, deels wel. Natuurlijk, hoe kan het ook anders? Ik ben de dag na de breuk naar België gevlucht, naar armen die mij wel nog wilden vasthouden en mij overeind hielden terwijl ik weende en brulde om al dat verdriet. Nooit heb ik geweten dat liefde zo fysiek pijn kon doen, dat het zo letterlijk kan voelen alsof je een stukje doodgaat, hoe hard afwijzing een mens kan treffen. Eigenlijk snap ik het nog niet helemaal hoe het komt dat ik desondanks toch overeind gebleven ben. Hoe ik na vier dagen België de trein terug nam, een tijdelijke kamer vond, alleen alles inpakte, alleen alles naar die kamer verhuisde en begon aan mijn leven alleen. Hoe ik sociaal contact opzocht, terwijl ik daar in de maanden ervoor niet eens energie voor kon opbrengen. Hoe ik doodop was door al het verdriet en toch bij momenten de ziel uit mijn lijf sportte, omdat dat meer dan ooit een uitlaatklep vormde.

Terwijl ik een stuk van mijzelf verloor, heb ik een ander stuk teruggevonden. Dat stukje kracht dat ik vroeger had, maar dacht definitief kwijt te zijn door burn-out en depressie. Dat stukje zelfvertrouwen in het feit dat ik uiteindelijk overal wel doorheen kom. Dat niemand mij klein krijgt. Zelfs niet hij. Terwijl ik dacht dat hij de enige was die mij overeind hield de afgelopen jaren. Blijkt dat zelfs de sterkste pilaar mag wegvallen, ik harder dan ooit mag wankelen, overeind komen doe ik toch.

Of alles dan ok is? Uiteraard nog niet. Er blijven nog zoveel vragen. De vraag of het eigenlijk ooit enkel wij twee geweest zijn in onze relatie? Of is zij altijd in zijn hoofd erbij geweest, wetende dat hij voor hij mij kende ook al eens op haar verliefd geweest is? De vraag hoe het kan, dat iemand thuis plannen maakt om naar het buitenland te verhuizen en de vraag stelt of ik met hem zou willen trouwen en ondertussen op het werk “passioneel verliefd” is op een collega? De vraag hoe een mens dat kan, afspreken en kussen met de nieuwe vrouw en een paar uur later in bed kruipen en kussen met de “vorige” vrouw? De vraag hoe het kan dat iemand het ene moment de belangrijkste persoon in mijn leven is en de dag erna iemand die geen rol meer speelt? De vraag hoe iemand de ene dag zo liefdevol kan zijn en de andere zo hard en koud? Het zijn vragen die gigantisch veel pijn doen en waarop geen enkel antwoord ooit bevredigend kan zijn. En dus probeer ik ze los te laten. Nu nog als een ballonnetje dat tegen het plafond zweeft, maar ik af en toe nog eens naar beneden trek. Binnen een tijdje hopelijk als een ballonnetje dat de vrije hemel in kan en niet meer terug komt.

Maar ik ga vooruit. Soms wankelend en twijfelend, vasthoudend aan al wat was, soms lichtvoetig huppelend om al wat mogelijk is. Soms struikelend, soms stevig rechtop.

Want als ik één ding geleerd heb de voorbije maanden, dan is het wel dit:

Ik?
ik val niet, ik dans.

(Uit: Een meisje)

En toen was niets nog zoals het was

Verschillende keren al bleven mijn vingers boven de toetsen zweven. Want ik weet echt niet hoe ik moet vertellen wat momenteel mijn hele leven beheerst, al mijn gedachten bepaalt. Schrik heb ik ook, want het op papier zetten, het toevertrouwen aan het scherm en aan jullie maakt het nog definitiever dan het sowieso al is.

Johan en ik, wij zijn geen wij meer. Johan wil niet meer.

En ik, ik ga kapot, begrijp het niet. Begrijp niet dat hij toegelaten heeft dat die andere vrouw zo’n grote rol is beginnen spelen dat het al te laat was toen hij het mij vertelde begin mei. Begrijp niet dat hij toen inging op mijn vraag om ons nog een kans te geven om vervolgens contact te blijven houden met haar, begrijp niet dat hij haar in België kuste en vervolgens in mijn bed kroop. Begrijp niet dat wat wij hadden niet genoeg was, dat hij spreekt van de gelukkigste jaren van zijn leven en die dan toch weggooit. Want wat wij hadden was goed, was fantastisch, was het beste wat ik ooit gehad heb. 5 jaar, 2 maand, 2 weken en 5 dagen heb ik hem graag mogen zien. Ik zie hem nog altijd graag en iets in mij zou niet liever willen dan dat hij mij vastpakt, mij vertelt dat ik gewoon een slechte droom gehad heb en dat het allemaal niet waar is. Maar ik word al 10 dagen niet meer wakker, ik voel al 10 dagen zijn armen niet meer rond mij, ik loop al 10 dagen verloren. En tegelijk ben ik zo kwaad, kwaad omdat hij het zo ver heeft laten komen, omdat hij twee maanden lang gelogen heeft en vijf fantastisch mooie jaren op zo’n wrange manier beëindigt. Want ik begrijp het niet, begrijp niet dat na een ruzie in Italië in juni waarin ik zekerheid vroeg, maar die niet kon krijgen en vervolgens wegreed met de auto, hij mij nog vroeg om terug te keren omdat hij in ons geloofde. Begrijp niet hoe ik zo naïef kon zijn, zo verblind door liefde voor die man waarvan ik dacht dat ik er oud mee zou worden. Neen, niet alles tussen ons was altijd perfect. Maar wat er was, was toch veel te goed om te laten gaan?
En tegelijk begrijp ik het wel, begrijp ik dat hij net omdat hij gelukkig was met mij niet kon kiezen. Begrijp ik dat als ik voor hem niet langer de vrouw van zijn leven ben, het beter is om mij weg te sturen.

En dus ben ik nu mijn lief kwijt, mijn alles, de armen die mij vasthielden, de mond die mij kuste, de borstkas waarop ik mijn hoofd kon laten rusten.

Pijn, dat is alles wat er is momenteel. Ik hoop voor hem dat het de juiste beslissing is, want ik zie hem te graag om hem anders dan gelukkig te zien. En tegelijk ben ik zo kwaad dat hij ons kapot heeft laten gaan. Voor altijd, want goed komen, neen, dat kan dit niet meer.

En dus ga ik kapot, wil ik verdwijnen, wil ik dat alles stopt en niets nog moet.

Waarom de Dagen zonder vlees niet zullen lukken en ik dat niet eens erg vind

Ik vermoed dat de meesten onder jullie de titel wat raar zullen vinden. Want nam ik mij niet amper twee dagen geleden voor om deel te nemen aan Dagen zonder vlees, om zelfs veganistisch eten uit te proberen? En eet ik eigenlijk niet sowieso al vaker vegetarisch dan vlees? Jup.

Alleen had ik eergisteren niet gedacht dat het telefoontje naar mijn grootmoeder, net thuis na het eerste ziekenhuisverblijf in haar leven, ervoor zou zorgen dat Johan en ik halsoverkop naar België zouden vertrekken. Had ik niet gedacht dat ze momenteel niet alleen kan blijven en dat ik zou beslissen in België te blijven om tijdens de week voor haar te zorgen, aangezien dat voor de rest van de familie iets minder makkelijk is (hoera voor werkloosheid in deze!).

En dus at ik gisteren rode kool met worst. En vandaag kip met appelmoes. En zal ik waarschijnlijk volgende week elke dag vlees eten. Maar dat is niet erg, zolang mijn grootmoeder maar mee aan die tafel zit. Zolang ze maar vecht om terug beter te worden. Want ook al is ze bijna 89, dat is veel te vroeg voor zo’n felle madam als zij om er plots niet meer te zijn.

Doodgewone dingen (6)

Een foto-editie voor de zesde “aflevering” van deze rubriek (nog steeds naar een idee van Kelly van Tales from the Crib), omdat ik af en toe foto’s neem die het uiteindelijk niet halen als foto van de dag, maar wel een leuk moment vastleggen:

  • Een regenachtige dag die in de garderobe van de bibliotheek voor dit vrolijk zicht zorgt.

Le petit requin

  • Een kaartje dat perfect uitdrukt welk effect lezen op mij heeft 😉

Le petit requin

  • Johan zijn blik toen hij thuis kwam en dit tafereeltje aantrof in de living. Hij had weliswaar snel door dat het wel iets voor de blog moest zijn (jup jup), maar toch, dat korte moment van complete what the f*ck was goud waard.

Le petit requin

  • Een nieuw zadel op mijn fiets ter vervanging van dit oude. En daardoor op regendagen ook geen gewriemel meer op datzelfde zadel om te vermijden dat mijn broek het opgeslorpte vocht in de gel op zijn beurt opneemt en ik er uit zie alsof ik in mijn broek geplast heb.

Le petit requin

  • Borden als deze eerst lezen als prei-shit alvorens te beseffen dat het gaat om een Preis-hit. En vervolgens op mijn eentje de slappe lach krijgen op straat.

Le petit requin

  • De tram die op een originele manier zijn nieuwe facebookpagina aanduidt (zeker omdat er hier genoeg berghaltes zijn met plekken als de UetlibergZürichberg en Adlisberg)

Le petit requin

  • Als vrijwilliger toezicht houden op een kunstinterventie in de gebouwen van de brandweer. En dan in het protocoll het noodnummer van de brandweer vinden. Oh, ironie.

Le petit requin

  • Een dagje met mijn broer waarbij we een paar keer thuis passeren en ik telkens zo paf af in de zetel neerplof dat daar tegen het einde van de dag een hoopje schoenen verzameld staat. Hartje voor dagen die zo tof zijn dat opruimen het laatste van mijn zorgen is 🙂

Le petit requin

  • Een lang bad nemen, terwijl ik kijk naar guilty pleasure “Project Runway”. En Johan die mij dan een mojito komt brengen!

Le petit requin

  • Bij een restaurant passeren dat een paar uur gesloten is omdat het personeel op “kastanjejacht” is.

Le petit requin

  • Opnieuw naar de kine moeten is niet bepaald leuk, maar het “yoga voor koeien”-boekje dat ik tijdens het wachten kan bekijken wél.

Le petit requin

  • Johan die mij een berichtje stuurt op skype en dit meestuurt. Hartje voor mijn lievelingsmuppet! En nog veel meer voor Johan ♡

Twee jaar in Zwitserland, tijd voor een give-away

Twee jaar geleden startte ons avontuur in Zwitserland: na een lange autorit trokken we in de studio waar we twee maanden zouden wonen. Ik zei het vorig jaar al en het gevoel is eigenlijk niet veranderd: de ene dag lijkt het alsof we hier al een eeuwigheid wonen, de andere kan ik niet geloven dat het ondertussen al twee jaar is. Twee jaar met gigantisch veel hoogtepunten, maar ook wel moeilijke periodes. Twee jaar waarin we proberen integreren, maar daar eigenlijk nog altijd maar half in slagen (aantal Zwitserse vrienden = 0; aantal Zwitserse wandelingen = tel kwijt 😉 ). Twee jaar waarin we zodanig verliefd werden op dit land dat het moeilijk in te beelden is dat we hier nog ooit zouden vertrekken. Twee jaar waarin we nog altijd met zoveel liefde terugkeren naar België dat het absurd lijkt dat we daar nooit meer zouden wonen.

Zürichsee (Le petit requin)

Twee jaar, minus één dag, ook dat ik ondertussen al blog. De dag na onze aankomst startte ik immers met dit blogbericht over bovenvermelde studio (ok, technisch gezien startte ik een paar maanden ervoor in het kader van Kikker leest, maar die poging bloedde onmiddellijk dood). Een blog die startte als plek om familie en vrienden in België op de hoogte te houden, maar ondertussen al zoveel meer dan dat is geworden. Een blog waar jullie ondertussen al een tijdje jullie weg naar vinden en ook dat blijft iets dat mij nog elke dag kan blij maken én verbazen.

En dus leek twee jaar Zwitserland en bijna twee jaar bloggen mij wel een mooie aanleiding voor een give-away, als bedankje voor jullie gelees hier, voor jullie reacties (eeuwige hartjes voor reacties!), voor de inspiratie die jullie mij zo vaak geven!
Het lijkt mij wel passend om er een pakje met een Zwitserse touch van te maken: verwacht jullie dus aan een combinatie van Swiss made en Haaike made 🙂 Wat er exact inkomt, ga ik bepalen al naargelang de winnaar. Zo is de kans groot dat onderstaande lekkernijen in het pakket terechtkomen (ik blijf fan van Belgische chocolade, maar – eerlijk – de Zwitserse is toch ook wel de moeite waard 🙂 ), maar aangezien er ook best wel wat veganisten onder mijn lezers zitten, kan het ook een variant erop worden. En zo ken ik een lezeres die heel blij zou zijn met Rivella, maar weet ik dan weer van anderen dat ze zo suikervrij mogelijk eten…

Truffes Sprüngli (Le petit requin)

Om kans te maken op dit Zwitsers pakketje op maat, moet je enkel een reactie achterlaten hieronder! Daarin hoor ik graag jullie mening over deze blog: wat lezen jullie graag? Welke berichten slaan jullie over? En stille lezers mogen, als ze daar zin in hebben, zichzelf ook altijd eens voorstellen. Ik ben best wel benieuwd wie de mensen achter de anonieme bezoekjes zijn 😉 Vergeet zeker geen geldig e-mailadres achter te laten, zodat ik de winnaar kan contacteren!

Deelnemen kan tot en met 8 mei middernacht; de dag erna lig ik waarschijnlijk toch gewoon in de zetel te bekomen van de halve marathon, dus ideaal om papiertjes te knippen en een naam te trekken 😉 . De winnaar mag zijn pakketje in juni verwachten. Dat is nog een tijdje, maar dan kan ik het zelf naar België meenemen en ofwel afleveren, ofwel ginder onmiddellijk versturen: vanuit Zwitserland blijkt pakjes versturen namelijk nogal onvoorspelbaar te zijn; de ene keer duurt het een dag, de andere keer anderhalve week en dat risico wil ik met een pakketje met toch een aantal etenswaren niet lopen.

Succes! 🙂