De 7 van 2017: cijfers

Jullie weten al langer dat ik graag en veel cijfertjes bijhoud. Tijd voor een jaaroverzicht in cijfers, verdeeld over zeven gebieden:

Lezen

Ik las 53 boeken, goed voor 12868 pagina’s en gemiddeld 243 pagina’s per boek. Het kortste boek dat ik las telde amper 21 pagina’s (Zwellend fruit van Peter Verhelst), het dikste ongeveer 40x zoveel (Harry Mulisch pende 905 bladzijden bij elkaar in De ontdekking van de hemel). Met een gemiddelde rating van 3,8 sterren op Goodreads mag ik spreken van een mooi leesjaar 🙂

Boekenjaar 2017 (Le petit requin)
Bron: Goodreads

Hoe waren die boeken verdeeld?

  • Naar taal: 25 Nederlandstalige boeken, 13 Engelstalige, 2 Franstalige, 3 Duitstalige en 10 vertaalde boeken (de meesten naar het Nederlands, maar ook eentje naar het Duits en Engels)
  • Naar soort: 37x fictie, 13x non-fictie en 3 graphic novels (die weliswaar alledrie fictie waren)
  • Naar auteur: 37 mannelijke en 16 vrouwelijke schrijvers (werk aan de winkel!)

Sport

Ik fietste 1450 kilometers bij elkaar, ondermeer op 4 Alpencols (Klausenpass, Grimselpass, Furkapass en Sustenpass), liep 185km en zwom 16,25km (waarvan 1,5km in meren en 1,5km in openluchtzwembaden).

Klausenpass (Le petit requin)
Klausenpass

Ik dook 19x keer dit jaar: 14x in de Indische Oceaan (6x in Zuid-Afrika en 8x in Mozambique) en 5x in de Middellandse Zee. Voor het eerst sinds ik in 2012 startte met duiken, dook ik geen enkele keer in de Oosterschelde.

Ponta do Ouro (Le petit requin)
Duiken met haaien in de Indische Oceaan bij Porta do Ouro

Daarnaast ging ik 4 dagen skiën: 2x in Zwitserland (Engelberg-Titlis en Flumserberg) en 2x in Frankrijk (Gerardmer en La Bresse). Tot slot ging ik 1x schaatsen, deed ik 1x slacklining, 1x stand-up paddling en 1x sneeuwschoenwandelen en zat ik 2x op de moto.

Flumserberg (Le petit requin)
Skiën in Flumserberg

Een video-overzicht vond ik ook via Strava (al weet ik nog steeds niet wie die Rémy is waar ik blijkbaar 22u samen mee getraind heb 😉 ).

Al dat sporten uitte zich ook in een paar wedstrijden; ik nam deel aan:

  • Short triatlon, Zürich
  • Steenbergjogging, Erpe-mere
  • Alpenbrevet
  • Züri Oberland Trophy, Wald

Wonen en werken

Nadat ik in 2016 amper twee weken van het jaar werkte en 6 maanden studeerde, ging het in 2017 op dat vlak een pak beter. Ik startte in mei op mijn nieuwe / oude job, wat het aantal gewerkte maanden op 8 brengt en dat aan een percentage van 60%. Dit jaar ga ik voor 12 maanden werken; dat percentage mag nog even blijven zoals het is.

Ik woonde in 2017 op 4 verschillende adressen (1x in Thalwil, 3x in Winterthur) en verhuisde 3x.

Eten

In 2017 at ik 269x vegetarisch; de andere maaltijden waren verdeeld over 85x vlees en 11x vis. Dat is goed voor een mooi percentage van 73,7% vegetarische maaltijden, ruim meer dan de 65% en 66,6% van de afgelopen twee jaren.

Eetjaaroverzicht 2017(Le petit requin)
Mijn “eetjaar”

Bloggen

Ik schreef amper 57 blogberichten het afgelopen jaar, een historisch dieptepunt sinds ik startte met bloggen. Dat betekent echter niet dat ik het niet graag meer doe (dan zou ik wel gewoon stoppen), maar bon ja, het afgelopen jaar was nu eenmaal geen standaardjaar en dus ook geen normaal schrijfjaar. En hey, zo weinig schrijven betekent ook dat het het komende jaar alleen maar meer kan worden, toch? 😉

Desondanks waren er 740 reacties te tellen, al is pakweg 30-40% daarvan van mij, in antwoord op jullie… Gemiddeld reageerden jullie 13 keer per bericht en dat terwijl ik toch 572 woorden per bericht schrijf, goed voor een totaal aantal van 32.581 woorden (kort en bondig schrijven, dat blijft een werkpuntje hier 😉 ).

De meeste bezoekers – met 11908 weergaven – kwamen logischerwijs uit België. Daarna volgde Nederland met iets meer dan 1000 weergaven. Verder kwamen hier lezers uit de Verenigde Staten, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, Spanje en Roemenië lezen. Er staan weliswaar nog tig meer landen in die statistiek, maar die neem ik met een serieus korreltje zout aangezien het daar waarschijnlijk eerder gaat om mensen die hier toevallig terechtkomen en meteen weer wegklikken. In bovenstaande landen “ken” ik telkens minstens één lezer, dus daar ben ik zeker dat de cijfers enigszins realistisch zijn 😉

De top drie van meest gelezen berichten in 2017 was:

  1. Gedicht: Niets blijft duren
  2. En toen was niets nog zoals het was
  3. Ik? Ik val niet, ik dans.

Reizen

Ook in 2017 reisde ik weer wat af: ik deed 1 verre reis naar Zuid-Afrika en Mozambique, trok met de auto richting Dolomieten voor een kort weekendje en nam de bus voor 2 meerdaagsen in de Vogezen (om te skiën en Kaysersberg te bezoeken) en de streek rond Genua (voor een bezoek aan Genua, Portofino en Lavagna en een week duiken). Daarnaast trok ik een dagje naar Nederland en deed een dagcitytrip in Aken, Duitsland.

Cimitero monumentale di Staglieno Genova(Le petit requin)
Het Cimitero monumentale di Staglieno in Genua

En ook al valt het misschien minder onder de noemer reizen, omdat ik er het land niet voor uitga, ik ontdekte ook weer heel wat moois in Zwitserland met o.a. een wandeling in de Aareschlucht, een motorit en sneeuwschoenwandeling rond de Melch- en Tannensee en een bezoek aan Sankt-Gallen.

Aareschlucht (Le petit requin)
Aareschlucht

Ik ging zeven keer naar België (al was ik er in totaal 8x een aantal dagen, want 2017 startte er). Er kwam 5x bezoek uit België: 3x was dat mijn broer, al dan niet in het gezelschap van een van zijn vrienden, 1x mijn ouders en 1x iemand van J.’s kant.

Nieuwjaar 2018 (Le petit requin)
Oudjaar 2017-Nieuwjaar 2018

Kunst en cultuur

Ik bekeek 15 langspeelfilms en 6 kortfilms:

  • The exorcist
  • Black Swan
  • The daughter
  • The Hobbit: the desolation of Smaug
  • The Hobbit: the battle of the five armies
  • Juno
  • King Arthur (Kino Corso)
  • The awakening
  • Dunkirk (Kino Metropole)
  • Northanger Abbey
  • Numéro Une (Zürich Film Festival)
  • Blue my mind (Zürich Film Festival)
  • Jeune femme (Zürich Film Festival)
  • Canvas
  • Satán (International Short Film Festival Winterthur)
  • Ooze (International Short Film Festival Winterthur)
  • Je fais où tu me dis (International Short Film Festival Winterthur)
  • La vallée heureuse (International Short Film Festival Winterthur)
  • The battle of San Romano (International Short Film Festival Winterthur)
  • Parades (International Short Film Festival Winterthur)
  • A Christmas Prince

Wat series betreft heb ik niet exact bijgehouden naar wat ik gekeken heb, maar van deze 10 bekeek ik zeker meerdere seizoen en/of afleveringen:

  • The Crown
  • Suits
  • Project Runway
  • Alleen Elvis blijft bestaan
  • Orange is the new Black
  • Ons eerste huis
  • Winteruur
  • Game of Thrones
  • Tabula Rasa
  • Rick and Morty

Ik bezocht 9x een tentoonstelling…

  • Ukiyo-e in het Jubelparkmuseum (Brussel)
  • Alberto Giacometti – Beyond Bronze in het Kunsthaus (Zürich)
  • Les suisses de Paris in het Museum für Gestaltung (Zürich)
  • Osiris – Das versunkene Geheimnis Ägyptens in Museum Rietberg (Zürich)
  • Vaste collectie in het Kunsthaus (Zürich)
  • Typisch Zürich! in de Zentralbibliothek (Zürich)
  • The World of Steve McCurry in de Beurs (Brussel)
  • Vivian Maier. Una fotografa ritrovata in het Palazzo Ducale (Genua)
  • Tijdens de Lange Nacht der Museen bezocht ik tentoonstellingen in het Museum Haus Konstruktiv, het Zürcher Spielzeugmuseum, het Trammuseum en Museum Rietberg (allemaal in Zürich)
Lotar III, Giacometti (Le petit requin)
Het werk “Lotar III” van Giacometti

… en ging naar 3 lezingen:

  • Debat “End of Theory?” aan de ETH Zürich
  • Zürich liest
  • Inauguratielezing Maarten Delbeke aan de ETH Zürich

Tot slot deed ik ook 7 zeer uiteenlopende keren van Music maestro!

  • Opera Zwanenmeer, Opernhaus Zürich
  • Musikfestwochen, Winterthur
  • Avondconcert Duo Santamardi, Kirche Unterstrasse Zürich
  • Viool- en pianoavond, Zunfthaus zur Waag Zürich
  • Babbelconcert Marc Erkens, de Singel Antwerpen
  • Nick Cave, Hallenstadion Zürich
  • Maciej Fortuna, Schloss Rapperswil
Schloss Rapperswil (Le petit requin)
Schloss Rapperswil, binnen en buiten

Kroniek van een onaangekondigd klotejaar

Dat 2017 geen gemakkelijk jaar was hier ten huize, dat weten jullie. Dat “niet gemakkelijk” eigenlijk een understatement van jewelste is, dat ook. Dit zal dus niet meteen het vrolijkste jaaroverzicht worden (er volgen er wel nog leukere), al neemt dat niet weg dat er gelukkig ook meer dan genoeg goede dingen waren het afgelopen jaar. Een terugblik…

Januari had verschillende lichtpuntjes (Nieuwjaar vieren bij familie! Skiën! De mooie eettafel die werd geleverd!), maar werd ook overschaduwd door enerzijds een peesontsteking in mijn rechtervoet, die ervoor zorgde dat ik weliswaar kon sporten, maar op een veel lager pitje dan ik wilde.

En anderzijds, en veel zwaarder, door het gevecht tegen depressie.

Februari startte in de Vogezen waar ik drie heerlijke dagen doorbracht met mijn ouders, maar ook – niet voor het eerst – ten val kwam tijdens het skiën en zo – wel voor het eerst – een lichte whiplash opliep.

Dag 40 – Boenk. #hoeravoorhelmen #auwtsjmijnhoofd #labressehohneck #latergram

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Voeg daar nog een oorontsteking aan toe en zowel mijn fiets, skilatten, loopschoenen als badpak waren verboden terrein. Gelukkig mocht wandelen nog wel…

Eens hersteld, bleek dat maar van heel korte duur, want toen sloeg ik mijn rechtervoet om. Een blessure die mij weliswaar maar twee dagen écht aan de kant hield, maar wel nog weken een impact op mijn looptrainingen had (en J. de gevleugelde woorden “kunt ge nu anders eens stoppen met te vallen?” ontlokte).

Al waren er ook mooie momenten, no worries 🙂 . Topper was de start van mijn moestuindroom met de huur van een samentuinperceel.

Dat de ziekenhuisopname van mijn grootmoeder voor een zware longontsteking niet bij de maand februari staat, is omdat het begin maart nog veel erger werd. Hoewel ze naar huis mocht, ging het plots zodanig slecht met haar, dat ik halsoverkop naar België vertrok in de hoop nog op tijd te zijn. Dat bleek gelukkig het geval, ik besliste een week daar te blijven om voor haar te zorgen en zag haar langzaam (hoewel, gezien haar leeftijd…), maar zeker rechtkrabbelen. Het moet de eerste keer geweest zijn dat ik oprecht gelukkig was dat ik werkloos was, want zo kon ik tenminste bij haar blijven.

Dag 61 – ♥

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Het waren zware en tegelijk mooie dagen, waarin we goed konden praten, samen soep maakten met de passe-vite, als twee tienermeisjes onder ons voeten kregen van mijn nonkel omdat we om 4u ‘s nachts chocomelk zaten te drinken in de zetel (ah ja, ze was wakker en had daar op dat moment zin in, dus i.p.v. haar alleen te laten doen in de keuken, stond ik mee op om haar te helpen. Iets wat mijn nonkel opgetrokken wenkbrauwen en een monkellachje tegelijk bezorgde)…

Dag 69 – Soep maken op grootmoeders wijze = mixen met de passe-vite #latergram #heerlijkouderwets

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Mijn hoofd zette wel voorzichtige stapjes vooruit en dat zorgde ervoor dat ik eind maart op sollicitatie ging bij mijn oude werkgever.

April startte schijnbaar fantastisch met onze reis naar Zuid-Afrika en Mozambique. Schijnbaar, omdat die landen zelf weliswaar veel moois te bieden hadden, maar het ook de plek is waar J. verliefd werd. Op 13 april, de voorlaatste dag van onze reis, zag ik een blik in zijn ogen die ik maar al te goed herkende, alleen was hij dit keer niet op mij gericht… Toen ik hem daar mee confronteerde, ontkende hij alles en ik was zo naïef hem te geloven en twee dagen later op het vliegtuig terug gelukkig te zijn omdat we onze vijf jaar samen konden vieren (en mij zo schuldig te voelen, omdat ik aan hem getwijfeld had…). Een betere getuige van mijn naïviteit dan deze – nog steeds pijnlijke foto – is er niet: de foto zelf is weliswaar van voor ons gesprek, het onderschrift voegde ik toe toen we terug thuis waren…

Dag 100 – Best buddy ever, onder én boven water #moçambique #pontadooura #latergram

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Eens terug thuis kreeg ik het goede bericht dat ik een job had. Het gaf mij het gevoel eindelijk terug op het juiste spoor te zijn: niet alleen had ik nu een goede relatie, was ik aan het rechtkrabbelen van de depressie, maar had ik nu ook terug een job, in de monumentensector dan nog!

Dat gevoel duurde welgeteld één week, want op donderdag 3 mei, nadat ik thuis kwam van mijn tweede werkdag, vertelde J. mij dat hij wel degelijk verliefd was op E. Ik stortte in, vroeg hem ons nog een kans te geven, kon niet geloven dat er een einde aan ons zou kunnen komen. Mei en juni bevatten nog mooie momenten samen, maar ook hele zware. Zoals in de Dolomieten, waar ik J. en zijn moeder ging afzetten voor de start van hun fietsreis en we na een korte wandeling slaande ruzie kregen. Gestart om een onnozelheid, gaande over de essentie (“geef mij zekerheid”), ermee eindigend dat ik hem afzette aan het hotel en wegreed met de auto. Hopend dat hij mij zou bellen, zou vragen terug te keren, tegelijk niet wetend wat ik in dat geval zou doen, want ik kon niet meer… Hij sms’te, ik keerde terug, kreeg opnieuw hoop, dacht dat we er toch gingen doorkomen.

Had ik op dat moment geweten wat ik nu weet, dan was ik nooit teruggekeerd. Want ondanks alles, heeft hij gedurende die twee maanden contact met haar gehouden. Het leidde ertoe dat hij in België, waar we o.a. naartoe gingen om mijn dertigste verjaardag te vieren, afsprak en kuste met haar. Dat luidde het definitieve einde in, want toen we een paar dagen later terug in België waren, beëindigde hij onze relatie. 5 juli 2017.

De rest van die maand, die bestond uit wenen, verhuizen en nog meer wenen. Maar ook: meer dan ooit beseffen wat een sterk opvangnet mijn ouderlijk gezin wel niet is, vasthouden aan elk goed moment en alle frustratie en verdriet uit mijn lijf sporten.

Augustus bracht meer van dat: hartverscheurende pijn toen ik te weten kwam dat E. al naar Zwitserland kwam (één maand, één veel te korte maand na onze breuk).

Maar ook: contentement toen ik een contract van onbepaalde duur binnenhaalde.

En trots toen ik drie cols op één dag over fietste en daar minder kapot van was dan toen ik er het jaar ervoor twee deed.

In september dook ik letterlijk onder en kwam letterlijk én figuurlijk meer en meer boven water.

Ik pakte mijn boeltje bij elkaar en verhuisde – met de fiets! 🙂 – van de tijdelijke kamer waar ik begin juli was ingetrokken naar een kamer in een appartement dat ik deelde met een heel fijn koppel.

Begin oktober bleef het heen en weer gaan: contentement, omdat ik nieuw kon starten; verdriet, wanneer ik geconfronteerd werd met voorbije tijden.

En toen sloeg het noodlot nog een keer toe bij mijn grootmoeder. Op 10 oktober belde ik met haar en hadden we een vrolijke, maar abrupt onderbroken babbel aan de telefoon. De dag erna was mijn batterij opnieuw opgeladen en belde ik terug voor de rest van het gesprek. Een vervolg dat er niet kwam, omdat ik mijn nonkel aan de lijn kreeg, die vertelde dat ze een hartinfarct had gehad en in coma lag. Een dag later werd ze langzaam wakker gemaakt, maar ook opnieuw terug in slaap gebracht, toen bleek dat ze niet zelfstandig kon ademen.

Het werden bange dagen afwachten, die gelukkig eindigden met het positieve bericht dat ze wakker werd, naar een gewone kamer kon, naar huis kon.

Begin november in België was ik dan ook meer dan content haar in mijn armen te kunnen sluiten en haar te doen zweren dat ze ons dat niet meer mag aandoen. Niet dat ze luistert, want op nieuwjaar grapte ze dat het dit jaar misschien wel “derde keer, goede keer” wordt (nope, ik heb mijn cynisme van geen vreemden 😉 ).

Die vakantie in België zorgde ook voor een korte, maar broodnodige adempauze, want vlak voor ik vertrokken was, hadden mijn huisgenoten mij laten weten dat ze dat samenwonen toch niet echt zagen zitten. Hoewel ik hun redenen (koppel met derde persoon erbij) begreep, was het frustrerend om alweer op zoek te moeten naar een woonplaats, alweer te moeten inpakken (terwijl ik niet eens alles had kunnen uitpakken), alweer opnieuw te moeten beginnen. Dat ik besloot op zoek te gaan naar een plek voor mijzelf was financieel niet de meest logische keuze, maar zal desondanks waarschijnlijk niemand verbazen 🙂 (want no way dat nu nog iemand anders dan ikzelf mag beslissen of ik ergens blijf of niet!). De huizenjacht was intens, maar daardoor ook snel, zodat ik half november tijd had om te genieten van een weekend met mijn broer, dé steunpilaar van mijn jaar.

Twee weken later, tijdens het eerste weekend van december, was hij er alweer, want behalve afspreken met een van zijn beste vrienden die ook in Zwitserland woont, kwam hij mij ook helpen verhuizen (zei ik al dat ik de aller-allerbeste broer ooit heb?!).

Dag 335 – En daar gaan we weer #derdeverhuis #ditjaar #sterkemannentotherescue

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

En de rest van december… dat werd een maand waarin ik mijzelf rust gunde om mijn eigen stekje in te richten, genoot van het moois dat Zwitserland te bieden heeft en waar ik tijdens de zomer te weinig van kon genieten, een paar deugddoende gesprekken had die onverwacht ook de deur naar nieuwe liefde openden en het jaar afsloot bij hen die mij altijd al liefde gegeven hebben, maar dit jaar nog meer dan ik ooit gedacht had nodig te hebben. Ik weet niet hoe ik hen daar ooit voor kan bedanken, maar ik denk – en hoop – dat ze weten hoe ongelooflijk hard ik hen nodig heb gehad en hoe ongelooflijk dankbaar ik hen ben dat ze er waren, telkens opnieuw.

Nope, 2017 is geen jaar waar ik met een warm hart op ga terugkijken. Maar het was wel het jaar waarin ik bij het begin een depressie had en op het einde niet meer. Het jaar waarin ik opnieuw aan het werk ging, daar bij momenten serieus veel op mijn boterham kreeg en daar over streste, maar niet tilt van sloeg. Het jaar waarin ik nieuwe vriendschappen sloot en andere verdiepte. Het jaar waarin ik veel kwijt raakte,  maar ook veel bijna – en dus niet – kwijtraakte. Het jaar waarin ik ook een kracht en vertrouwen in mijzelf terugvond die ik dacht verloren te hebben.

Ik hoop met heel mijn hart dat 2018 stabieler en beter wordt. Dat er terug op alle vlakken liefde mag zijn. Dat er terug onbezorgdheid kan zijn. Maar, en dat is misschien nog het belangrijkste, ook als dat niet het geval is: ik kan er tegen.

Da-ag 2017. En bedankt om mij op zijn minst dát te leren.