Gedicht: Ik heb heimwee naar het niets

Ik heb heimwee naar het niets. Naar zomaar. Een tuin hebben. Mezelf hebben. Zij kan in diezelfde tuin alleen maar werken, hier antipathiek grasje uittrekkend, daar sympathiek grasje besproeiend, ze kan niet hebben. Terwijl ook die tuin toch werkt, meer en meer wordt, net als zij. Maar eigenlijk wil ik alleen minder. Ik wou zo…

Continue reading →