#kookboekweek 3: Vegetarisch nach Lust und Laune

Na De moestuin van Mme Zsazsa en Art d’Eco in de eerste editie en Smakelijk! in de tweede, koos ik voor deze derde kookboekweek (een initiatief van Sofie van Fiekefatjerietjes en Silke van Julienne) voor onze nieuwste aanwinst: Vegetarisch nach Lust und Laune van ons favoriete restaurant in Zürich, Hiltl.

Kookboekweek (Fiekfatjerietjes & Julienne)

We kregen het boek van Johans broer en diens vrouw als bedankje voor hun verblijf: uiteraard helemaal niet nodig, want we zijn juist heel blij dat familie en vrienden hun weg naar hier vinden, maar neen zeiden we er natuurlijk ook niet tegen 😉 . Na de Ethiopische kruiden en thee die we vorig jaar om dezelfde reden van mijn broer en zijn vriendin kregen, was dit dus opnieuw een leuk cadeau om culinair mee aan de slag te gaan.

Hiltl. Vegetarisch nach Lust und Laune
Bron: werdverlag.ch

Het werd uiteindelijk een dubbele kookboekweek: in januari maakten we zes gerechten, maar door onze vakantie raakte de draft niet meteen uitgewerkt. En nog voor dat na terugkeer lukte, maakte ik er nog eens vier recepten uit, die ik jullie dan ook maar voorschotel!

Het boek is onderverdeeld in 10 hoofdstukken: soepen, salades, groentes & pasta, granen & paddenstoelen, tofu & co, Indisch, Arabisch, sauzen & chutneys, desserts en drankjes. Per recept wordt, net zoals in het restaurant zelf, aangegeven welke allergenen er in zitten en of het gerecht al dan niet veganistisch is. Wanneer een van de allergenen of niet-veganistische producten makkelijk kan worden weggelaten of vervangen, wordt dat trouwens ook altijd aangegeven.

Guacamole
Tja, aangezien guacamole dé culinaire ontdekking van 2015 was, wilde ik hun variant met o.a ajuin en tabasco zeker eens uitproberen. Niet de beste versie die we al ooit aten, maar desondanks was het wel zo snel op dat ik vergat er een foto van te nemen, woeps…

Paddenstoelenstroganoff
Hoewel ik wel wijn lust in gerechten (niet als drank), gebruik ik het toch zelden. Voor dit gerecht werd er echter nog eens een fles gekraakt (Johan content, want die drinkt – net omdat ik niet meedrink en één fles nogal veel is voor één persoon – ook nog maar zelden wijn). En wel, het zou kunnen dat ik vanaf nu speciaal rode wijn ga kopen om dit gerechtje nog eens opnieuw te maken. Het is eigenlijk heel simpel met drie soorten paddenstoelen, paprika en augurkjes, maar amai, amai, het resultaat is echt goed! Ik at er rösti bij, zoals in het boek gesuggereerd wordt: er wordt geen recept gegeven, maar aangezien ongeveer elke Zwitser met rösti opgroeit, is dat nu ook niet zo verwonderlijk.

Paddenstoelenstroganoff (Hiltl)

Appel-venkelsalade
De tweede dag dat ik van bovenstaand gerecht at, voegde ik er ook een beetje appel-venkelsalade bij. Ik nam wel aparte foto’s, maar die zagen er allemaal uit als een kom rare frietjes, dus moeten jullie maar achteraan op de bovenstaande foto kijken 😉 . De salade viel hier iets minder in de smaak, maar dat is vermoedelijk helemaal mijn fout: ik halveerde namelijk de hoeveelheden appel en venkel om te vermijden dat we er een week van zouden moeten eten, maar vergat bij het bereiden om hetzelfde te doen met de dressing. En ondanks dat die mager is (gebaseerd op yoghurt i.p.v mayonaise), maakte dat het geheel toch iets te sauzerig om goed te zijn. Neemt niet weg dat ik het nog eens opnieuw ga maken, want als je door de overdreven hoeveelheid dressing heen proefde, zaten de combinaties wel goed.

Korianderpilav
Een van de leuke dingen aan dit boek vind ik de variatie aan keukens, waarbij zeker het Indische deel veel recepten bevat. Deze korianderpilav met aubergine en erwtjes zag er simpel en lekker uit en dankzij de auberginecurry uit De moestuin van Mme Zsazsa kijk ik ook al niet meer raar op wanneer rijst en aardappelen gecombineerd worden. Toen was dat lekker en dit bevestigde dat dubbel en dik. Johan – die tijdens de week ’s middags warm eet op zijn werk – was zeer content dat dit in het weekend op tafel kwam, zodat hij een volledig bord kon eten (anders probeert hij zich te beperken tot wat geprik in mijn bord 😉 ).
De basmatirijst maakten we half op Hiltl’s, half op Johans wijze: we vertrouwden op het boek voor de kruiding, maar we zijn het zo gewoon om onze rijst in de oven klaar te maken (zo’n gemak!) dat we die werkwijze aanhielden.

Korianderpilav (Hiltl)

Thaise salade
Achteraf bekeken vraag ik mij af waarom ik geen meer seizoensgerichte salade heb uitgekozen, maar ja kijk, de foto zag er lekker uit en de mogelijkheid om nog eens iets met sojasaus te doen (op zich lekker, maar ik gebruik het eigenlijk zelden spontaan) zorgde ervoor dat deze Thaise salade (met een restje rijst van de korianderpilav) aan bod kwam. Niet slecht, maar ook niet speciaal: eerder iets dat ik als bijgerecht ga eten in de toekomst dan als volwaardige salade.

Thaise salade

Piccata van witloof
Dit zag er zo bizar uit dat ik het wel eens moest proberen 🙂 . Het is nogal wat gepruts om het gemarineerde (in een mengeling van melk en kruiden) en daarna gegaarde witloof op een deftige manier in de bloem en het eimengsel te wentelen, maar het was het wel waard. Een leuke toevoeging aan onze witloofbereidingen!
Het enige jammere vond ik dat er bij dit recept geen suggestie gedaan wordt waarmee het kan gecombineerd worden, want daar wist ik mij precies toch niet zo goed weg mee. Met een lapje vlees? Mja, kan natuurlijk, maar als je aan de slag gaat met een vegetarisch kookboek lijkt mij dat toch niet echt de bedoeling. Tips zijn dus welkom. Ik at het uiteindelijk – omdat ik de avond zelf niet zoveel honger had – gewoon op zichzelf met een beetje citroen erover gesprenkeld en dat was wel lekker, maar voor een echte grote maaltijd lijkt het mij toch iets te eentonig. Tenzij je misschien met verschillende soorten groenten aan de slag gaat, want de techniek kan ook op andere groenten toegepast worden…

Piccata van witloof (Hiltl)

Paddenstoelenragout met marsalasaus en gorgonzola-quinoa
Aangezien het eerste paddenstoelengerecht zo goed was meegevallen, besloot ik er nog eentje uit dat hoofdstuk uit te proberen, dit keer de ragout in marsalasaus. Jups, nog meer wijn en die proefde je in dit gerecht wel wat meer. Hoewel ook dit heel lekker smaakt en zeker nog op tafel zal komen, gaat mijn voorkeur toch naar de stroganoff-versie. In het boek stond dat dit goed combineerde met het gorgonzola-polenta-recept, maar aangezien ik geen polenta in huis had, maakte ik een gorgonzola-quinoa-versie. Lekker, maar ik moet nog steeds wat wennen aan de smaak van gorgonzola, vrees ik 🙂

Paddenstoelenragout met Marsalasaus (Hiltl)

Linzen-kastanjesoep
Deze soep trok onmiddellijk mijn aandacht toen ik het boek doorbladerde en ik ben nochtans echt geen kastanjefan. Ligt het aan het feit dat die kastanjes niet hard doorsmaken of aan het feit dat dit gewoon echt een ongelooflijk lekkere soep is, de kom werd hier in alle geval tot de laatste druppel leeggemaakt. De volgende keer – en die zal niet lang op zich laten wachten – gaan we meteen voor de (drie)dubbele hoeveelheid 😉 .

Linzen-kastanjesoep (Hiltl)

Limoentofu
Het hoofdstuk tofu & co. is niet heel uitgebreid, maar wat er instaat zag er allemaal meteen het proberen waard uit. Ik koos als eerste voor deze zeer smakelijke limoentofu met prei en wortels. De tofu wordt gemarineerd in een mengsel waarin – surprise! – limoen de boventoon voert en dat is een methode om zeker te onthouden. Nu ben ik zelf niet meteen de beste tofubereider, dus elke goede marinade is hier een aanwinst, maar dan nog… Ik zie mij dit ook nog wel eens maken met tempeh of lupeh.
Aangezien de basmatirijst met kaneel, kruidnagel, laurier en kardemom de vorige keer zo goed in de smaak viel, maakte ik die opnieuw zo klaar: lekker geurend, maar ook lekker smakend!

Limoentofu (Hiltl)

Arabische bamja
Als laatste gerecht tenslotte ging ik aan de slag met okra’s, een groente die ik vorig jaar voor het eerst leerde kennen op restaurant. Het duurde uiteindelijk ruim een jaar voor ik ze in de winkel vond (ik heb weliswaar niet continu intensief zitten zoeken 😉 ) en dit recept leek haalbaar voor een eerste kennismaking. Het zal niet meteen mijn favoriet worden, al was de kruidencombinatie voor de tomatensaus wel het onthouden waard. Blijkbaar moet je okra’s overigens wel kraakvers eten, dus wie weet waren die paar dagen dat we ze al in huis hadden de reden dat het geen onverdeeld succes was. De volgende keer gaan ze dus rechtstreeks van de winkelkar in de pan!

Arabische bamja (Hiltl)

Met tien recepten is dit kookboek meteen goed in gebruik genomen en dan heb ik mij nog ingehouden, want er staat nog zoveel meer in dat er heel erg de moeite uitziet! Alleen al omwille van de verschillende kruidencombinaties en de soorten gerechten – die vaak niet tot ons “standaardrepertoire” behoren – maken dit boek de moeite waard. Dat we er onze culinaire Duitse woordenschat mee oefenen is leuk meegenomen (maar niet noodzakelijk, want het boek bestaat ook in een Frans- en Engelstalige versie).
Klein minpuntje: er wordt regelmatig rietsuiker aan de recepten toegevoegd, wat ik nogal overbodig vind. Want rietsuiker mag dan wel iets gezonder zijn dan gewone kristalsuiker, écht gezond is het daarom natuurlijk ook niet: ik heb die rietsuiker overal waar ze voorkwam dus gewoon genegeerd en ik had nergens het gevoel dat er iets miste.

Maar in zijn geheel: een al meteen heel geliefde aanwinst! Het is niet zozeer de vraag of als wel wanneer vervolg Die Welt zu Gast (of een van de andere kookboeken) in onze kast beland!

#kookboekweek 2: Smakelijk!

Begin oktober deed ik voor het eerst mee met de kookboekweek van Sofie van Fiekefatjerietjes en Silke van Julienne.

Kookboekweek (Fiekfatjerietjes & Julienne)

Ging ik de vorige keer voor een combinatie van twee atypische kookboeken, dan koos ik dit keer voor een kookboek van een TV-kok. Weliswaar eentje waarvan ik nooit gedacht had dat ik er ooit uit zou koken, wegens niet zo’n fan van de auteur (*kuch* eufemisme *kuch*), namelijk Smakelijk! van Piet Huysentruyt. Toen ik er in bladerde bij Johans moeder, leek het mij echter wel interessant omwille van de simpele en toch lekker uitziende recepten. Op één receptje in augustus na bleef het boek hier echter aan de kant liggen. Dringend tijd dus om er eens grondiger mee aan de slag te gaan, want het is nu ook weer niet de bedoeling om het jaren uit te lenen 🙂

Smakelijk!
Bron: lannoo.be

Het boek is opgedeeld volgens de verschillende maaltijden in een dag en bevat recepten die – volgens de inleiding – passen bij een gezonde levensstijl zonder dierlijke vetten of teveel suikers. Wij maakten in de afgelopen week een mix van ontbijtrecepten en warme maaltijden, aangevuld met één dessertje:

Ontbijt

Er staan in het boek zowel recepten voor zoete als hartige ontbijten, maar aangezien gerechten als “rodebietensalade met rolmops” of “geitenkaassalade” mij ’s ochtends echt niet aanspreken (serieus, dat is toch gewoon een lunch? Of ligt dat nu aan mij?), gingen we voor een paar zoete opties.

Verloren brood
Ik kende het concept wel, maar had eigenlijk nog nooit verloren brood gegeten, iets wat Johan echt niet vond kunnen 🙂 We maakten ons verloren brood niet met het speltbrood dat bij de ingrediënten stond, wel met de restjes van ons granenbrood van de vorige dag (’t zou een beetje onnozel zijn om speciaal vers brood te bakken om er dan verloren brood mee te maken he). Vermoedelijk maken we het beter met nóg ouder brood, want doordat het onze nog niet zo droog was, nam het het mengsel van ei, melk en agavesiroop niet zo goed op. Desondanks smaakte het best wel lekker en is het zeker voor herhaling vatbaar!

Verloren brood (Smakelijk!)

Pannenkoeken met banaan en chocolade
Als tweede ontbijt maakten we havermoutpannenkoeken, al moesten we het recept daarvoor lichtjes aanpassen. In de oorspronkelijke verhoudingen was het deeg immers zo vloeibaar dat we er enkel een soort “roerei”pannenkoek mee konden bakken. Lekker van smaak, maar niet echt qua uitzicht 🙂 Johan voegde nog drie eetlepels speltbloem toe voor wat op dat moment nog ongeveer de helft van het deeg was en zo konden we echte en heel lekkere pannenkoeken maken. Als beleg gingen we voor de voorgeschreven chocoladesaus en banaanstukjes (maar lieten de rozijntjes en – besef ik nu – kokosschilfers achterwege).

Pannenkoeken met banaan en chocolade (Smakelijk!)

Havermoutbrood en spelt-rozijnenbrood
Tot slot maakten we ook twee soorten broden: het havermoutbrood en het spelt-rozijnenbrood (een geslaagde uitdaging voor mij aangezien ik vroeger absoluut geen rozijnen lustte) en ik vermoed dat dit de twee recepten zullen zijn die we in de toekomst nog het vaakst opnieuw zullen maken.

Havermout brood en spelt-rozijnenbrood (Smakelijk!)

Warme maaltijden

Het gedeelte met maaltijden voor ’s middags bestaat uit een aantal klassiekers (enkel vlees en vis, geen vegetarische opties) en uit groentebereidingen. Hoewel ik heel graag groenten eet, had ik het toch het moeilijkste met dat gedeelte: het gaat immers om recepten als “boontjes met ham”, “gestoofde raapjes” of “gegrilde komkommer”. Lekker, maar er wordt maar heel zelden een suggestie gegeven wat je er bij kan eten, waardoor ik mij afvraag of het effectief de bedoeling is dat je enkel die groenten eet et voilà of dat de auteur er van uitgaat dat je zelf wel weet waarmee je koolrabi, broccoli e.d. kan combineren. Dat kan natuurlijk, maar ik vind het wel fijn om nieuwe combinaties te leren kennen en bovendien merkte ik dat ik op deze manier nogal snel terechtkwam bij de vlees-groenten-patatjes-combi, die nu eenmaal niet mijn favoriete keuken is. Dit deel lijkt mij dus vooral geschikt voor mensen die zo koken en hun gekookte groentjes eens op een andere manier willen klaarmaken.

Pepersteak met room en paddenstoelen
Als eerste warme maaltijd koos ik voor pepersteak met roomsaus en oesterzwammen (al werd het bij mij een combi met gewone paddenstoelen). Het recept verschilt niet veel van wat ik zelf zou doen: ik grilde het vlees i.p.v. het gewoon te bakken en in theorie had ik sojaroom moeten gebruiken i.p.v. gewone room. Ik kreeg bij dit boek overigens regelmatig de indruk dat gezond eten voor Piet Huysentruyt  niet inhoudt dat je minder of geen room gebruikt, maar dan maar gewoon evenveel sojaroom gebruikt (of ook: niet minder of geen suiker, maar evenveel agavesiroop). Dat zal best wel minder vet zijn dan gewone room, maar om nu van “mager en gezond” te spreken…

De irritatie die ik de eerste keer had, toen ik de gestoofde broccoli met hazelnoot klaarmaakte, kwam ook hier weer bovendrijven: schrijf in je ingrediënten toch eens gewoon dat ik bouillon of peper moet gebruiken i.p.v. continu te strooien met “Piet Huysentruyt-bouillon” hier en “PH-pepermix” daar! Vreselijk irritant vind ik dat, die continue reclame!

Pepersteak met room en paddenstoelen (Smakelijk!)

Balletjes in tomatensaus
Bij de klassiekers stonden ook balletjes in tomatensaus, mager(der) omdat ze met kalfsgehakt bereid worden. Ik kruidde het gehakt meer dan in het recept voorgeschreven stond (met o.a. nootmuskaat en paprikapoeder), maar het gehakt dat je hier kan kopen is dan ook bijna niet gekruid. Iets wat ik overigens in het begin dat we hier woonden niet zo tof vond, maar ondertussen wel kan appreciëren omdat je zelf kan kiezen welke kruiden je toevoegt (ergo: minder zout) en meer kan variëren (bovenstaande kruiden voor gerechten als dit, maar bijvoorbeeld kurkuma en komijn voor iets Marrokaans). Maar soit, dat heeft niet echt veel met het boek te maken 🙂
Verdere aanpassingen waren o.a. de volgorde waarin we het recept volgden, want serieus, als je tomatensaus een uur moet pruttelen en je balletjes zijn op een kwartiertje klaar, dan snap ik echt niet waarom je start met dat laatste i.p.v. dat te doen terwijl je saus op het vuur staat. En gehaktballetjes gewoon koken in water leek mij bijlange niet zo lekker als koken in bouillon (dju, had hij nog eens de kans om zijn PH-bouillon te vernoemen, laat hij ze nog liggen ook 😉 ), dus deed ik daar gewoon mijn goesting. Met nog wat champignons in de saus een zeer lekkere klassieker!

Balletjes in tomatensaus (Smakelijk!)

Gestoofde koolrabi
Onderstaande foto zal jullie vermoedelijk niet meteen overtuigen om dit klaar te maken, maar het was gelukkig lekkerder dan het er uit zag 🙂 De gestoofde koolrabi stond in het recept als variant op de gestoofde raapjes, een makkelijke manier om de inhoudstafel wat aan te dikken… Het was mij niet helemaal duidelijk of de rozemarijn diende als aanvulling of vervanging van de peterselie gebruikt voor de raapjes, dus kapte ik er maar beide kruiden bij en combineerde het geheel met schol en quinoa (het recept beschreef immers enkel de koolrabi zelf). Best wel lekker, maar nu ook weer geen gerecht dat ik lang ga onthouden of zeker nog eens opnieuw wil maken.

Gestoofde koolrabi (Smakelijk!)

Dessert

Het hoofdstuk “tussendoortjes” had wat mij betreft even goed desserts mogen genoemd worden, maar dat neemt niet weg dat ik hier wel wat inspiratie uithaalde om suikervrij(er!) te bakken.

Chocoladetaart
Onderstaande chocoladetaart wordt immers gemaakt met amandelpoeder en agavesiroop i.p.v. witte bloem en kristalsuiker. De auteur maakt terecht de opmerking dat witte bloem weinig tot geen voedingswaarde bevat, maar gaat wat mij betreft wel uit de bocht wanneer hij zegt dat dit recept “geen gram extra suiker” bevat en dus ook “geen enkel effect op de suikerspiegel” heeft. Ik vermoed dat hij eventjes vergeten is dat de meeste soorten pure chocolade ook suiker bevatten… Dat is uiteraard niet problematisch als je er niet te veel van eet, maar het is wél onzin om dit als suikervrij te omschrijven en aan te raden als een gezond tussendoortje. Neemt niet weg dat het een zeer smeuïge en lekkere cake was, waar we met veel goesting van gegeten hebben, als dessert 😉

Chocoladetaart (Smakelijk!)

Al bij al een kookboek waar ik een dubbel gevoel aan overhoud: het is op zich allemaal wel lekker, maar ik miste iets “nieuws”, ik had niet het gevoel dat ik bijvoorbeeld nieuwe smakencombinaties leerde kennen. Het gezonder koken zit er wel wat in, maar tegelijk blijft het nog heel vaak oppervlakkig. Zo versta ik onder een gezond tussendoortje echt wel iets anders dan fruit- of chocoladetaart en sprak het voorgestelde havermoutontbijt mij helemaal niet aan, omdat er én agavesiroop én eierdooiers én sojaroom aan werden toegevoegd, niet bepaald mijn idee van een gezond ontbijt… Een boek dus dat wat mij betreft vooral geschikt is voor de “groenten-vlees-patatjes”-koker die een van die onderdelen eens anders wilt klaarmaken of voor de bourgondiër die op een niet te ingrijpende manier (sojaroom i.p.v. gewone room) zijn maaltijden iets lichter wilt maken.

Ik ben blij dat ik het uitgeleend heb en wat gerechten uitgetest heb, want bijvoorbeeld het havermoutbrood komt hier zéker nog op tafel, maar om het zelf te kopen vind ik het niet goed genoeg.

#kookboekweek 1: De moestuin van Mme Zsa Zsa / Art d’Eco

Een tijdje geleden las ik bij Sofie van Fiekefatjerietjes over de kookboekweek, een uitdaging die zij en Silke lanceren om mensen aan te zetten meer gerechten uit hun kookboeken, kooktijdschriften… klaar te maken.
Mijn eerste reactie was “woehoew, ik doe mee”. Ah ja, gerechten maken uit kookboeken staat immers ook op mijn 28 before 29-lijstje. Alleen ben ik daar wel een pak minder ambitieus met 12 recepten op een heel jaar i.p.v. drie recepten uit hetzelfde kookboek op één week 😉 Maar kijk, een beetje bladeren in onze kookboeken en een beetje flexibiliteit met de regels later, maakte ik op negen dagen tijd volgende zes recepten uit twee verschillende kookboeken.

Kookboekweek (Fiekfatjerietjes & Julienne)

Kookboek 1: De moestuin van Mme Zsazsa

Het is eigenlijk nogal schandalig dat ik tot nu toe niet verder kwam dan wat geblader in De moestuin van Mme Zsazsa. Niet alleen hadden we de moestuininfo kunnen gebruiken voor onze terrastuin dit jaar, ook de recepten zien er zeker het proberen uit. Eens een mens gewoon is aan het stramien “neem de seizoensgroentenlijst en google daarmee recepten”, dan blijken kookboeken echter makkelijk verwaarloosd te worden. Zeer ten onrechte, want de recepten in dit boek worden zelfs gegroepeerd per maand, zodat ik die seizoenswijzer er niet eens bij moet nemen om te weten wat ik op welk moment “mag” eten.

De moestuin van Mme Zsazsa
Bron: jongesla.com

Recept 1: Oriëntaalse spinazie
Een recept dat zeker de moeite is en – voor mij – ook leerrijk wat betreft kruidencombinaties, maar met één minpuntje: de gember smaakte voor ons iets te bitter door. Volgende keer voeg ik die dus iets later toe en dan wordt het ongetwijfeld heel lekker.

Oriëntaalse spinazie (De moestuin van Mme Zsazsa)

Recept 2: Ovenpasta met groenten
Het moet lang – heel lang – in de oven staan, maar als het er uitkomt, dan heb je ook wel iets om duimen en vingers bij af te likken. Dit recept gaat hier ongetwijfeld nog gemaakt worden!
In het boek wordt het gerecht overigens gemaakte met Griekse pasta, maar aangezien ze hier in de winkel compleet uit de lucht bleken te vallen toen ik daarnaar vroeg, maakten we het met een soort kleine macaroni (en voeg ik Griekse pasta maar toe aan het lijstje “te kopen in België” 😉 ).

Ovenpasta met venkel, courgette en geroosterde tomaat (De moestuin van Mme Zsazsa)

Recept 3: Erwtensoep
Erwtensoep met pastinaak, dat klonk lekker én snel en dus kwam dit receptje aan de beurt op een drukke dag. Of toch bijna, want als pastinaken vanaf oktober terug in seizoen zijn, dan is het blijkbaar net iets te hoopvol om er al op 1 oktober te willen kopen 🙂 Het exacte recept komt later deze winter waarschijnlijk wel nog eens aan bod, maar ook deze versie met “gewone” wortels (kwestie van toch in de wortelfamilie te blijven) was al heel lekker en zorgde meteen voor een vegetarisch gerecht op wereldveggiedag.

Erwtensoep (De moestuin van Mme Zsazsa)

Recept 4: Wortelhummus
In diezelfde 28 before 29-lijst staat ook dat ik wat meer vegetarisch broodbeleg wil uitproberen en hummus stond daarbij hoog op de verlanglijst. Al moet je daar best wel wat tijd voor inrekenen, zo blijkt:

  • Dag 1 = kikkererwten weken
  • Dag 2 =  kikkererwten koken
  • Dag 3 = worteltjes roosteren, tahin ofte sesampasta maken (wegens geen idee waar ik dat hier snel kon vinden én – vooral – of dat dan wel suikervrij zou zijn) en alles mengen.

Op zich valt dat wel nog mee natuurlijk; het is vooral een kwestie van op tijd eraan te denken dat je hummus wilt eten en niet pas op het moment zelf. Deze versie zal hier alleszins zeker nog gemaakt worden, al wil ik ook heel graag eens aan de slag met o.a. geroosterde paprika.

Wortelhummus (De moestuin van Mme Zsazsa)

Kookboek 2: Art d’Eco

Zo lang het eerste kookboek ongebruikt in de kast bleef staan, zo snel kwam dit uit de kast. Art d’Eco is uiteraard geen puur kookboek, maar dat gedeelte kwam wel het eerste van pas.

Art d'Eco
Bron: mavieenvert.be

Recept 5: Choco
Bij de voorbereiding van onze suikervrije maand, was het heel handig te weten dat ik in dit boek al een receptje ter beschikking had. Dat het in de smaak valt, moge duidelijk wezen, want ook ik – notoir niet choco-eter – ben ondertussen overstag gegaan.

Choco (Art d'Eco)

Recept 6: Overnight oats
Het enige receptje waarvan ik geen foto heb kunnen maken, aangezien ik mijn tijd ‘s ochtends compleet verkeerd inschatte, halsoverkop de deur moest uit spurten om mijn bus te halen en dus al lang blij was dat ik überhaupt ontbijt bij had!
Dat gehaast zorgde er ook voor dat er geen tijd meer was voor extra gepimp, zoals noten, extra fruit (naast het chiazaad en de banaan die er al in zaten) of – vooral – een beetje honing of ahornstroop. Daardoor was de eerste hap eventjes wennen en besefte ik ook meteen hoe zoet ik meestal eigenlijk ontbijt, zelfs al zijn het dan ongeraffineerde suikers. Lang leve het gehaast (toch deze keer), want zo ontdekte ik dat een havermoutpap zonder zoetigheid ook lekker kan zijn.

Een heel geslaagde kookboekweek dus en eentje die ik zeker nog eens ga herhalen. Niet noodzakelijk elke maand, zoals Sofie en Silke zelf van plan zijn, maar al naargelang tijd en goesting.