Week 2016/49-52 in woord en beeld

In december werd het hier eindelijk ook echt winter, met mooie ijskristallen op ons terras, die ik fotografeerde terwijl ik Johans vlucht van Londen naar Zürich volgde om te weten wanneer hij zou landen (ah ja, na twee weken zonder elkaar, moest het niet nog langer duren…). Lang leve flight radar! Of toch wanneer Johan effectief op die vlucht zit, wat in het terugkeren wel het geval was, maar in het opgaan – toen ik langer was opgebleven om hem te zien landen in Fort Wayne – bleek hij achteraf die vlucht gemist te hebben. Tot zover voor online romantiek 😉

Le petit requin

Die winterdoorbraak zorgde er wel voor dat ik een nadeel aan wonen in een appartement ontdekte: op de slaapkamer een venster openzetten om te verluchten, maar vergeten de deur te sluiten, tja, dat zorgt ervoor dat je ‘s avonds in een heel koud appartement thuiskomt. Gelukkig heeft zo’n appartement meteen ook het voordeel dat één chauffage op de middelste stand zetten ook meteen genoeg is om alles weer op temperatuur te krijgen (weliswaar mede met dank aan de warmte van onze onderburen 😉

Le petit requin

December en winter, dat betekende ook dat Zürich – zoals zoveel steden – overspoeld werd door kerstsfeer: in het station stond de grootste indoor kerstmarkt van Europa met een boom van 15 meter hoog boordevol kristallen ijspegels. Beetje overdreven? Absoluut. Maar desondanks wel mooi 🙂

Le petit requin

Ik ben niet de grootste fan van kerstmarkten – het wordt er mij al snel te druk -, al probeert deze Päcklibus er op zijn minst al voor te zorgen dat niet iedereen beladen met zijn aankopen door winkels moet manoeuvreren: je kan er immers je pakjes tijdelijk afzetten zodat je tijdens het winkelen je handen weer vrij hebt (ik probeer het positief te bekijken; de pessimist in mij ziet er vooral een aanmoediging van consumeren-tot-en-met in…).

Le petit requin

Gelukkig zijn er ook vrolijke stemmen zoals die van het kerstkoor van Kaltbrunn, en een zicht op Zürich by night om een mens weer blij te maken 🙂

Le petit requin

Johan en ik verbaasden ons ook over de “Deense wafels”. Dat België bekend is om zijn wafels, ja, maar Denemarken? Terwijl we bleven staan om daarover te praten, sprak de – lichtelijk beschonken – moeder van de eigenaar ons aan, die ons wist te vertellen dat het “eigenlijk geen Deense, maar Brusselse wafels waren, maar ssst, dat we dat zeker niet mochten doorvertellen”. Blijkbaar was het in de houten chalet onmogelijk om de Deense specialiteit te bereiden die ze oorspronkelijk wilden verkopen en dus gingen ze maar voor wafels. Maar ja, zij waren nog steeds Denen, dus werden het Deense wafels, tsss 😉
Al bleek dat uiteindelijk nog niet eens het zotste wat de Denen verkochten, want er was ook een kraam met een “luxe Deense hot dog” aan 250 CHF (ongeveer 230 euro). Mijn ogen rolden zo ongeveer uit hun kassen, want wie geeft er nu zoveel geld uit aan een hot dog? Nu ja, blijkbaar genoeg mensen om zo’n kraam te laten bestaan… Reden voor de prijs? De hot dog is gemaakt van Kobe-rundvlees en wie dat wil kan er – naast de standaard ajuintjes, augurken en mosterd – ook truffels of champagne bij krijgen. Ik ga nog eens even met mijn ogen rollen, vrees ik…

Le petit requin

Verder gingen we naar een boekenlezing in een – voor ons nieuwe – boekenwinkel, waar je ook een hapje kan eten. Gezellig plekje, waar ze mij zeker nog zullen zien!

Le petit requin

We namen voor het eerst de nachttrein, voor een bezoekje aan Emilie in Wenen. Dat bleek best wel comfortabel en in alle geval pakken beter dan de nachtbus die we een week later naar België namen.

Le petit requin

In Wenen werd ik verliefd op de Karlskirche…

Le petit requin

… de mooie glasramen van het stadhuis…

Le petit requin

… maar vooral deze fantastisch bibliotheek met plafondhoge boekenkasten met trapjes en verborgen deuren! En een fascinerend barok plafond! En heel oude, supermooie wereldbollen! Heaven definitely is a place on earth…

Le petit requin

De kerstvakantie zelf brachten we in België door: kerstavond traditioneel bij mijn ouders met mijn broer en zijn vriendin. En veel te veel lekker eten en veel te veel – maar wel heel leuke – pakjes, ook dat hoort bij de traditie 🙂

Le petit requin

Kerstmis zelf was een rustig dagje, met tijd om wat te prullen, te lezen en te gaan lopen met mijn broer. Hij moest zich keihard inhouden, maar speelde wel haas voor mij, waardoor ik een record liep op strava. Dat dat ondertussen weliswaar al weer overgenomen is, maakt niet uit, want hoera voor af en toe sneller lopen!
Tweede kerstdag brachten we door bij Johans moeder met zijn broer en diens vrouw. En het nieuwe katje van zijn moeder, dat ze van alle kinderen kreeg voor haar verjaardag. Kijk hoe cute!

Le petit requin

De dag erna was het tijd voor de kerstboekenmeetup, waar ik te midden van alle gezelligheid grandioos vergat om foto’s te nemen… Eentje dan maar van de Amélie Nothomb die ik kocht bij Tropismes tijdens onze twee boekenwinkelbezoekjes en van de Tolkien die ik met N. ruilde voor After you.

Le petit requin

Woensdag was het petekindjesdag en dus gingen we met haar in de cinema naar Vaiana kijken. Het tweede petekindje bezochten we op vrijdag: hij nog te jong voor cinema’s, maar gelukkig niet voor puzzels 🙂

Le petit requin

Donderdag hielden we een ondertussen al even traditionele kook- en eetdag met vrienden: samen recepten kiezen (wat ik dit jaar weliswaar skipte omdat ik te moe was en even nood had aan rust), samen naar de winkel en dan een hele namiddag koken en een hele avond babbelen en eten. Zalig ontspannend!

Le petit requin

Oudejaar vierden we eerst bij mijn ouders met mijn moeders kant van de familie, waarna we naar Brussel trokken om met mijn broer en zijn vriendin naar het vuurwerk te kijken. Al mogen ze het wat mij betreft meteen weer verhuizen naar de Kunstberg, want geblokkeerd staan aan de Beurs en niets zien van het vuurwerk aan Brouckère, dat was nu precies ook niet de bedoeling. Wat niet wegneemt dat het een memorabele avond werd 🙂

Le petit requin

Dit was de laatste week in woord en beeld op deze blog (of toch voor een tijdje). Hoewel jullie die berichten duidelijk graag lezen, vragen ze zodanig veel tijd, dat ik continu achter de feiten aanhol. Ik gaf mijzelf sowieso één week om rustig te kunnen schrijven, maar de laatste weken liep ik eerder een maand achter en dat is ook niet echt de bedoeling. Neemt niet weg dat ik dit te leuke berichten vind om ze helemaal af te voeren: er komt vanaf nu een maand in woord en beeld met de leukste foto’s en belevenissen van de maand. Wie elke “foto van de dag” wilt zien, is meer dan welkom op mijn gloednieuw instagramprofiel: haaike_lepetitrequin.

Week 2016/47&48 in woord en beeld

Ondertussen zitten we in België voor de feestdagen en hoop ik dat jullie een even gezellige kerstavond en een even rustige kerstdag gehad hebben als wij. Er stond veel op het menu, maar wat er niet op stond, was deze vrucht die ik een paar weken geleden ontdekte: de Jamaicaanse “ugli”, die inderdaad niet moeders mooiste is, maar desondanks toch wel een mooiere naam had mogen krijgen, vind ik.

Le petit requin

Deze week werden in de fietsenkelder buizen geïnstalleerd. Niets interessants op zich, maar toch een foto waard aangezien het eindresultaat thuishoort in het rijtje “bouwblunders die door een beetje communicatie vermeden hadden kunnen worden”. Al ben ik er stiekem niet rouwig om, want ik vind het veel makkelijker om mijn fiets op de grond te stallen dan hem aan het voorwiel op te hangen 🙂

Le petit requin

Hoewel ik ‘s nachts meestal te diep lig te slapen om in de koelkast naar lekkers te zoeken, vind ik dit bordje al even toepasselijk voor ‘s avonds laat. En daarom is het dus belangrijk om niet met honger naar de winkel te gaan en die koelkast zo gezond mogelijk te houden 😉

Le petit requin

Ter voorbereiding op mijn cursus Italiaans moest ik een korte test invullen. Vrij overbodig, aangezien ik hoe dan ook in het eerste niveau startte, maar het was wel leuk om te weten dat ik op basis van mijn nog steeds zo geliefde Frans, un poquito de español en het uit de diepste krochten van mijn geheugen opgediepte Latijn een al bij al vrij goed resultaat neerzette.

Le petit requin

Voor we elkaar twee weken enkel digitaal zouden horen en zien, gingen Johan en ik een laatste avondmaal eten in Zürich. Leken de buitenkant en de naam van het restaurant iets typisch Zwitsers te beloven, dan kwamen we binnen in een halve jungle terecht. Lekker eten, maar een paar grote groepen zorgden dat het er een paar decibels te luid was om echt aangenaam te zijn.

Le petit requin

Terwijl Johan op zaterdag een hele dag vloog – voor het eerst in businessklas, wegens voor het werk – ging ik naar een rondleiding in de bibliotheek van het Literatuurhuis in Zürich. Én zette ik mijn eerste naaistapjes op mijn eentje, iets wat duidelijk een pak minder vlot ging dan toen mijn moeder vorig jaar bij elke stap met raad en daad klaarstond. Nu waren tricot en fleece misschien niet de beste stofkeuzes als beginner, maar ook het feit dat ik mijn draadspanning vergat in te stellen (ergo: veel te losse steeksels) en duidelijk nog moet leren om patronen te lezen (hoezo, bij een stofvouw moet je je stof dubbelplooien?…), maakten dat mijn bijdrage aan Bloggers for life beperkt bleef tot de aankoop van wat lotjes i.p.v. daar ook een paar knuffeldoekjes aan te kunnen toevoegen.

Le petit requin

Zondag was het mijn beurt om quasi de hele dag te reizen: met een eerste bus van Zürich naar Milaan, dan op de volgende naar Bologna om daar af te sluiten met een lokale bus tot bij mijn gastgezin. Waar de lift zo smal bleek, dat ik er met mijn trekrugzak (met kussen dwars opgebonden) maar net inpaste…

Le petit requin

Op maandag had ik na een hele voormiddag les en een groepslunch – in het Italiaans -, nog maar weinig energie om veel van Bologna te ontdekken. Gelukkig was er een gezellige overdekte markt, waar ik niet alleen wat fruit kocht, maar mij ook installeerde met een mojito en een goed boek.

Le petit requin

De rest van de week ontdekte ik meer van de stad, al werd dat hoe dan ook toch wat beperkt door de veel te snel vallende avond. Een klein overzichtje als voorproefje op de uitgebreidere berichten die er nog aankomen, startende met de Sint-Petroniusbasiliek:

Le petit requin

De kathedraal van San Pietro:

Le petit requin

De fascinerende basiliek van Santo Stefano met deze koepel uit de vijfde eeuw:

Le petit requin

Kwestie van ook even iets niet-religieus te bezoeken, beklom ik de Torre Asinelli:

Le petit requin

Want een dag later deed ik de mooie wandeling door de portieken richting Sanctuarium van de Madonna van San Luca (jup, zoals in ongeveer elke Italiaanse stad is er in Bologna op quasi elke hoek een kerk te vinden).

Le petit requin

Aangezien ik pas laat in de nacht terug thuis kwam, bracht ik de rest van de zondag lui in de zetel door. Gelukkig waren er genoeg mooie bloemetjes om naar te kijken 😉 (en ook wel: oef dat ze die week alleen overleefd hebben).

Le petit requin

Week 2016/45&46 in woord en beeld

De eerste volledige week van november startte met de eerste sneeuw! Bij ons (op ongeveer 450m) bleef het bij wat smeltsneeuw, maar de Albisketen waar we op uitkijken en die tot 800m gaat, lag er wel wit bij. Supermooi, die combinatie van felle herfstkleuren en witte winter…

Le petit requin

Ook de rest van de week was de tegenstelling nog een paar keer aanwezig: zo zorgde een looptocht bij ons in de vallei voor pure herfstsfeer… (een looptocht die overigens absoluut noodzakelijk was om mijn hoofd wat lucht te geven na een paar uur verdwaasd naar de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen te kijken; een uitslag die mij nu nog altijd in diezelfde toestand kan brengen, zeker als ik denk aan de gevolgen voor het klimaat).

Le petit requin

Op zaterdag stapten we dan weer in die herfstsfeer in de trein om een uurtje later uit te stappen in de halte “winterwonderland”. Ook wel gekend als de streek rond Arvenbüel, een nieuwe ontdekking, die ons liet genieten van de zalige stilte die sneeuw kan bieden, van geploeter om verder te geraken als je tot aan je knieën in die sneeuw wegzakt, van de schoonheid van zo’n volledig wit landschap… Heerlijke dag!

Le petit requin

Elke dag 10000 stappen proberen halen, zorgde er deze week ook voor dat ik nog eens onder dit viaduct passeerde waar we heel in het begin vlakbij woonden. Al is het mij toen nooit opgevallen dat de weg schijnbaar in het niets lijkt te eindigen daar…
In de winkel waar ik op weg naartoe was, zorgde de kerstchocolade voor wat gefrons: ik snap de kerstman, het engeltje en de kerstboom. Maar die klok, die is volgens mij een paar maanden te laat (of te vroeg) op de afspraak, niet?

Le petit requin

Sint-Maarten, die ons ook in Zwitserland braaf blijft vinden op 11 november, bracht gelukkig enkel normale chocolade en mandarijntjes 😉
Al was dat verre van genoeg zoetigheid om mijn gevoel bij het overlijden van Cohen te compenseren…

Le petit requin

Gelukkig waren er genoeg dingen voor het appartement om mij op te focussen: nieuwe planten kopen, waarbij de grootste onze living even in een halve jungle omtoverden voor ze elk hun eigen plekje kregen.

Le petit requin

De kleintjes zorgden dan weer voor een zoektocht naar leuke tweedehands potjes en recuperatie van o.a. chocopotjes 🙂

Le petit requin

De afgelopen weken staken we de nieuwe boekenkast voor het bureau in elkaar:

En deze week werden de kasten voor in de living geleverd. Hartjes voor die houtstructuur!

Le petit requin

Ik ging ook voor het eerst een kijkje nemen bij het Schloss Sihlberg, dat ik meestal vanuit de tram zie liggen zoals op de eerste foto. Van dichtbij bleek het een businesscenter te zijn geworden, wat jammer genoeg ook betekende dat ik niet zomaar een kijkje binnenin kon nemen.

Le petit requin

Johan stond dan weer voor het eerst bovenop de Freitagtoren, die weliswaar een minder mooi (of vooral: industriëler) zicht op Zürich biedt dan bijvoorbeeld de Grossmünster, maar ons desondanks toeliet een blik op de besneeuwde bergen in de verte te werpen.

Le petit requin

We hebben overigens een nieuwe manier gevonden om “samen” te lopen en toch allebei aan ons tempo te werken: ik vertrok een aantal minuten voor Johan voor een tocht van 5km met als doel hem voor te blijven. Dat zou gelukt zijn had ik 10km/h gemiddeld kunnen halen en Johan minder dan 13 km/h zou gelopen hebben… De voorwaardelijke wijs verraadt het al: ondanks dat ik maar nipt onder mijn doel zat, liep hij aan zo’n zot tempo dat hij mij toch voorbij snelde (iets wat wel grappig was om nadien op strava te bekijken). Maar toch: voor herhaling vatbaar, want dat wedstrijdelement geeft die extra push om mijn snelheid te verhogen.

Le petit requin

En verder? Lachte ik met deze magic kapper die zijn klanten laat weten dat er ook normale kapsels geknipt worden…

Le petit requin

… en ging ik naar een boekenavond waarbij blogster en boekhandelaar Manuela Hofstätter een selectie boeken voorstelde. En boeken en boekenbonnen uitdeelde, waardoor ik binnenkort een paar Zwitserse boeken mag uitkiezen in de winkel, hoera!

Le petit requin

Week 2016/43&44 in woord en beeld

Na de halve marathon van Brussel viel ik op loopgebied wat stil (te diep gegaan, ikke? Ahum…). Twee weken en wat rust later kon ik gelukkig weer van start gaan; de bossen waren in de herfst immers veel te mooi om er niet van te genieten 🙂 . Voorlopig leg ik de focus op iets vaker lopen, maar dan wel kortere afstanden in de hoop eindelijk eens mijn snelheid omhoog te krijgen.

Le petit requin

In dat opzicht is ook een looptochtje met Johan altijd een goed idee: wat voor hem een rustige training is (straks meer over waarom hij daar nood aan had 😉 ), is voor mij immers stevig doorgeven.
We zijn overigens niet op een kerkhof gaan lopen; de tweede foto is van een lezing van het literaire festival Zürich liest waar ik ‘s avonds naartoe ging. Het thema was het alombekende boek Heidi van schrijfster Johanna Spyri, die begraven is op het Friedhof Sihlfeld. Interessante avond, die mij zin gaf om het boek eens te lezen, want ik ken eigenlijk enkel de typische Heidi-clichés, maar niet het originele verhaal.

Le petit requin

Een dag later ging ik een kijkje nemen bij een uitgeverij; niet alleen leuk om te zien hoe ze daar werken, maar ook om véél boekeninspiratie op te doen 🙂
‘s Avonds ging ik dan weer naar een voorstelling rond Suzanne Perrottet en Pina Bausch: die laatste ken ik wel – zij het vaag – maar van de eerste had ik nog nooit gehoord. Hun verhaal werd heel mooi gebracht: de mannelijke performer bracht de “droge” achtergrondkennis, terwijl de vrouw fragmenten uit boeken over beide danseressen voorlas.

Le petit requin

Een week later trok ik – nadat ik ‘s ochtends bij een Repair café mijn jas liet herstellen (hoera!) – naar een laatste event: een literaire stadswandeling, die tijdens het festival zelf zo populair was dat de gids besloot om ze een week later opnieuw te organiseren en zo de toehoorders wat te spreiden over twee dagen. Hoewel ik een deel van de stadslegendes waarover ze vertelde al wel kende, zaten er voldoende nieuwe verhalen bij om het de moeite waard te vinden. En ik ging zo – eindelijk – ook eens binnen in de Wasserkirche!

Le petit requin

Zondag 30 oktober behaalde Johan zijn doelstelling: nadat hij in Genève door een blessure “maar” de halve marathon liep, deed hij nu in Luzern de volledige. Ondanks dat zijn knie hem vanaf km 26 serieus parten speelde, deed hij dat in een fantastische tijd. Ik volgde hem met de fiets (jah, ik maakte er mij makkelijk vanaf 😉 ) en kon alleen maar vol bewondering toekijken. Zotte prestatie, dat is zeker!

Le petit requin

Wie 30 oktober zegt, zegt ook 31 oktober ofte Halloween. Werden we vorig jaar wat verrast door de enthousiaste kinderen in het gebouw (met een zoektocht naar voldoende snoeperij in huis), dan ging ik er dit jaar volledig mee in op met ballonnen aan onze brievenbus om te laten weten dat ze welkom waren. En vooral met vingerkoekjes! Eén kindje durfde er geen nemen en ging voor de normalere chocoladevariant; missie geslaagd denk ik dan 😉

Le petit requin

1 november is hier in kanton Zürich geen feestdag, maar daar trok dit Hollands winkeltje zich duidelijk niets van aan. Ik ben er nog nooit binnengestapt (die molen, die tulpen, de klompen, het is mij iets te cliché…), maar in mijn ooghoek plots een tekst in het Nederlands ontdekken, deed mij toch even omkijken.

Le petit requin

1 november luidde hier in Zwitserland ook het einde in van de gratis plastic zakjes in de supermarkt. En al wat ik kon denken was: ein-de-lijk! 2016 mensen, 2016! En toch nog altijd gratis plastic uitdelen dat het één aankoopbeurt volhoudt? Blij dat dat eindelijk voorbij is!

Le petit requin

En verder? Ontdekte ik een fantastische tweedehandswinkel in Zürich (en vroeg ik mij af waarom het zo lang geduurd heeft om de link tussen brocante en brockenbrocki te leggen…).

Le petit requin

… verkende ik in Tiefenbrunnen een nieuw stukje Zürich met mooi bewaard en herbestemd industrieel erfgoed.

Le petit requin

… testten we hier ten huize allebei een nieuw kussen uit, nadat ik de vorige kapot maakte door ze in de wasmachine te steken (oeps! En ook: dat verenkussen van Johan dat scheurde, dat was dikke fun om op te ruimen…). Gelukkig waren ze eigenlijk écht wel aan vervanging toe, al gaan we bij onze nieuwe kussens toch iets beter opletten bij het wassen 🙂

Le petit requin

… kocht ik een boeket lelies dat voor dagenlang kleur en plezier zorgde. En Johan de opmerking ontlokte dat hij mij misschien te weinig bloemen koopt. Superlief, maar ook een beetje moeha, want opnieuw, 2016! Ik ben geëmancipeerd genoeg om bloemen voor mijzelf / onszelf kopen 😉

Le petit requin

Week 2016/41&42 in woord en beeld

Ciao tutti! Terwijl Johan twee weken in de VS verblijft voor zijn werk, profiteerde ik er van om een week onder te duiken in een Italiaans taalbad in Bologna. Mijn plan om daar ‘s avonds eindelijk eens wat tijd te maken om te bloggen (“ah ja, ik ben daar toch alleen”), was echter duidelijk een beetje te ambitieus. De combinatie van vier uur les in de voormiddag, Bologna ontdekken in de namiddag en volgens het Italiaanse ritme – en dus laat – avondeten, maakte dat ik ‘s avonds meestal knock-out in mijn bed kroop en hoogstens nog een serie bekeek 🙂 . Then again, ik ben al lang blij dat het ijzerinfuus dat ik in oktober kreeg wél een positief effect heeft op mijn vermoeidheid (in tegenstelling tot de tabletten die ik daarvoor maanden slikte): ik ben er nog niet, maar er is duidelijk beterschap, jeej!

Over Bologna zelf, ga ik zeker nog bloggen, nu spring ik nog eventjes terug naar de weken na onze verhuis. Want ja, de verhuis zelf is één ding, alles wat erna komt nog iets anders. Zo wilden we ons bureau helemaal anders aanpakken, want behalve de oriëntatie zorgden ook de donkere meubels ervoor dat die ruimte in het vorige appartement vaak wat te donker aanvoelde. Een zoektocht naar een geschikte houtsoort (liefst lokaal, liefst massief, liefst betaalbaar) was dan ook de eerste stap.

Le petit requin

Deze week konden we ook eindelijk terug onze wasmachine gebruiken. Hier in Zwitserland hebben de meeste gebouwen een gemeenschappelijke wasruimte, iets waar ik in theorie helemaal voor ben, maar in de praktijk minder fan van was. Om de tweeënhalve week een dag kunnen wassen vind ik namelijk belachelijk weinig… We wilden na de renovatie het toilet in de badkamer dan ook laten verwijderen om daar een aansluiting voor de wasmachine te voorzien (zoals het vroeger ook was), alleen was het wat onnozel om die werken uit te voeren in het oude appartement, waar we nog amper twee maanden zouden blijven. In het nieuwe appartement brachten we dat dan ook snel in orde, hoera voor terug normaal kunnen wassen!

Le petit requin

Daarnaast gingen we aan de slag met de planken van de inbouwkasten in de gang, die de vorige bewoners hadden beplakt met folie. Op zich geen slecht idee, maar de lijm was zodanig beginnen verweren dat die kasten stonken gelijk de pest. We prutsten er dus alle folie af en gaven alles een proper likje verf.

Le petit requin

Eens dat werk achter de rug was, konden er meteen een heleboel dozen uitgepakt worden: de ene kast werd de “garderobe & sport”-kast, want ahum ja, als je graag kampeert én skiet én fietst én motorrijdt, dan verzamel je wel wat spullen blijkbaar.

Le petit requin

De andere kast werd een voorraadkast voor de keuken met al onze meelsoorten, noten, zaden, pasta, linzen…

Le petit requin

Die nieuwe keuken, die blijkt namelijk iets kleiner uit te vallen dan gedacht. Ze is weliswaar iets breder, maar minder diep en de kastjes zijn kleiner, waardoor we er minder spullen in kwijt kunnen. Naast de voorraadkast in de gang, trokken we dus ook – tegen het plan in om te gaan voor kwaliteitsvoller en duurzamer – naar de Zweed. Investeren in dure of unieke stukken voor een keuken die in een eventueel toekomstig huis toch weer anders zal zijn (want: andere (huur)keuken om mee te combineren), tja, dat vonden we precies wat zot en dus gingen we voor een paar standaardkastjes. Nu maar duimen dat er niets mis mee is, want ik vind ze hier in Zwitserland toch wel heel streng met hun 0 dagen teruggaverecht 😉

Le petit requin

Eens de grote werken achter de rug, was er ook tijd voor kleiner huishoudelijk geprul. Zo begonnen onze houten lepels en spatels er wat triestig uit te zien, dus maakte ik een mengsel van bijenwas en kokosolie om ze mee in te wrijven.

Le petit requin

Terwijl wij binnen aan het werk waren, gingen de werken buiten ook voort, met onder meer de aanleg van een hellend vlak naar ons gebouw. Handig voor wanneer we met een fietskar vol gerief thuiskomen 🙂 (en natuurlijk vooral voor de oudere mensen in het gebouw).

Le petit requin

Zelf trok ik vooral naar buiten om wat te wandelen en mijn hoofd zo de nodige frisse lucht te bezorgen. Hoewel vooral de mooie zichten en de schattige taferelen, zoals deze verzorgende moederkoe, mij naar buiten drijven, is het mooi meegenomen voor mijn 30 before 30-lijstje dat al dat wandelen voor een mooi rijtje van 10 000 stappen per dag zorgde.

Le petit requin

Al voelde ik mij daar ook wat onnozel over, toen ik dit artikel las over dertig minus dertigjarigen. Het zijn namelijk mensen die al zoveel zotte dingen verwezenlijkt hebben dat ik mij met mijn “ik ben bijna 30 en weet totaal niet meer wat ik wil of moet doen” even heel kleintjes voelde. Tot zover voor artikels die waarschijnlijk motiverend bedoeld zijn…

Le petit requin

Ach ja, gelukkig zijn er leuke treintjes in het centrum om mij op te beuren 😉

Le petit requin

Of spelletjes in de wachtzaal. Al is dit met zijn weg zoeken en valkuilen vermijden eigenlijk vooral een mooie metafoor…

Le petit requin

In het weekend maakten we tijd voor een herfstwandeling langs de Teufelsschlucht in Olten. Weinig dat voor zoveel rust in mijn hoofd kan zorgen als dat!

Le petit requin