Gelezen in december 2015

In december las ik vijf boeken, al nam ik de laatste twee Harry Potters al op in de review van november, samen met de rest van de reeks. Kwamen verder nog een bod: mijn eerste “e-book” (of toch ongeveer), een klassieker en een graphic novel. Gevarieerd, zoals ik het graag heb!

Diane Broeckhoven, De buitenkant van Meneer Jules

De buitenkant van meneer Jules (Diane Broeckhoven)

Aangezien ik de Verborgen Parels app graag eens wilde uittesten, maar dat enkel kon doen op Johans smartphone, koos ik het kortste boek uit de selectie, deze De buitenkant van Meneer Jules van Diane Broeckhoven. Een boekje dat nog maar eens bewijst dat kortverhalen op gebied van kracht en betovering niet onder moeten doen voor hun dikkere soortgenoten.
Het verhaal gaat over Alice, die op een ochtend haar man Jules dood in de zetel vindt. In plaats van onmiddellijk haar zoon en een begrafenisondernemer te bellen, start een dag van rustig afscheid nemen, uitspreken wat nog uitgesproken moest worden, koesteren wat nog gekoesterd moet worden en dit deels samen met de autistische buurjongen David.

‘Meneer Jules is niet ziek. Meneer Jules is dood,’ zei David.
‘Tja,’ gaf Alice toe. ‘Dat weet ik ook wel.’

Een heel mooi en ontroerend verhaaltje, over afscheid nemen en over liefde. Eentje die mij zin doet krijgen om nog meer van Diane Broeckhoven te lezen.

Het leek haar zo vredig om op de drempel van de dood in een mistbank te verdwijnen, waar herinneringen langzaam vervaagden en geluiden uitstierven.

Wat het e-readen betreft trouwens: dat bevalt best wel (ondanks dat het op een smartphone gebeurde), dus wie weet komt een e-reader er hier nog wel eens van 🙂 ). En wat de app Verborgen parels betreft, twee opmerkingen: enerzijds vind ik het een fantastisch initiatief, want mensen leesmogelijkheden aanbieden, daar kan nooit iets mis mee zijn. Anderzijds vind ik het heel bizar dat die app enkel beschikbaar is voor tablets en smartphones (ook al heb ik er zelf geen: e-readers, anyone?) en daarbinnen enkel voor Android- en Appleplatformen. Mijn hoop om op mijn nieuwe laptop (draaiend op Windows) de app te kunnen downloaden vervloog dan ook snel. Ik begrijp de reden (budget), maar toch: een gemiste kans!

Lewis Carroll, Alice in Wonderland and Through the looking glass

Alice in Wonderland and Through the looking glass (Lewis Carroll)

Alice in Wonderland was een van de twee boeken die ik vorig jaar van Johan “moest” lezen, maar om een of andere reden kwam het er nog niet van. Toen ik op Goodreads als thema voor de decemberboek-poll koos voor “vrouwen in de hoofdrol” behoorde dit boek, samen met Mrs. Dalloway, Lolita, Madame Bovary en Mevrouw Verona daalt de heuvel af, tot de keuze-opties en was ik stiekem extra blij toen het boek het haalde (al wil ik de rest eigenlijk ook wel heel graag lezen en heb ik Mrs. Dalloway heel graag gelezen).

De versie die wij hier in de kast hebben staan, bevat naast Alice in Wonderland zelf ook het vervolg Through the looking glass. Ik las beide verhalen dan ook aansluitend, al ben ik achteraf bekeken niet zeker of dat de beste beslissing was.
Alice in Wonderland is namelijk heerlijk absurd, ik vind het fantastisch hoe Carroll zo’n “realistische” droomwereld kan scheppen: realistisch in de zin dat dromen nu eenmaal vaak compleet absurd en onlogisch zijn, maar tijdens het dromen zelf wel volledig logisch aanvoelen. Through the looking glass is meer van hetzelfde, wat op zich super is, maar mij zo vlak na Alice in Wonderland af en toe het gevoel gaf dat het een beetje teveel absurditeit bij elkaar was, waardoor het net iets minder grappig werd. De verschillende literaire verwijzingen zou ik zonder de voetnoten nooit begrepen hebben, maar op zich is dat ook niet echt nodig. Al is het natuurlijk wel leuk te weten dat hij zich soms baseert op andere gedichten en daar dan een nieuwe versie van maakt.

Ik had er op voorhand eigenlijk niet op gelet hoe oud dit boek is en was dan ook heel verrast toen bleek dat het al in 1865 gepubliceerd werd, veel ouder dan wat ik op basis van het boek zou verwacht hebben. Al bij al heel blij dat ik het gelezen heb, maar bij een herlezing zou ik meer tijd laten tussen beide delen.

Willy Vandersteen & Marc Legendre, Amoras, Nr. 06: Barabas

Barabas (Amoras)

Dit laatste nummer in de Amorasreeks las ik eigenlijk al in november, maar omdat dat toen een heel verwarrende lezing was, besloot ik met mijn “eindoordeel” te wachten tot ik de hele reeks nog eens opnieuw kon lezen. Dat was in de kerstvakantie het geval en tja… het blijft een beetje verwarrend, vrees ik.

Op zich blijf ik het idee van deze reeks heel tof vinden: neem een gekende kinderserie en maak er een volwassen versie van. Visueel vind ik het interessant gedaan en het verhaal heeft veel potentieel, maar dat komt er uiteindelijk niet helemaal uit. Ik heb het gevoel dat de makers zoveel verhaallijnen tegelijk wilden uitproberen dat ze uiteindelijk zelf niet meer uitraakten aan alle – aan Suske en Wiske eigen – tijdreisparadoxen. Pas op, ik heb niets tegen open eindes, voor mij moet een verhaal zeker niet perfect afgerond worden. Maar dit voelde een beetje geforceerd en dat is jammer.

Als er ooit nog een afgeleide komt, dan wil ik die zeker wel nog lezen, maar hoop ik dat het ongebreidelde enthousiasme voor tig verhaallijnen plaatsmaakt voor één bewust en sterk uitgewerkte.

Alan Moore, V for Vendetta

V for Vendetta (Alan Moore)

Het laatste boek dat ik in 2015 las, was meteen ook het laatste dat ik nodig had om de Verbeelding book challenge af te ronden. Met V for Vendetta schrapte ik immers het sci-fi puntje, al ging dat net iets minder makkelijk dan de “ach, ik kies snel een strip”-versie die ik op voorhand in mijn hoofd had. Behalve dik is dit immers ook een moeilijk verhaal. Enerzijds door het onderwerp, dat heel zwaar en donker is, anderzijds door de verschillende personages; ik moest af en toe eens terugbladeren om weer te weten wie nu juist wie was.
Niet de beste graphic novel die ik al las, maar desondanks eentje die de moeite is. Nu de film nog eens bekijken, want die vond ik een paar jaar geleden heel goed.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in november 2015

Het eerste deel van november las ik, net als in oktober, niet echt veel, maar dat veranderde in het tweede deel van de maand gelukkig helemaal.

David Mazzucchelli, Asterios Polyp

Asterios Polyp (David Mazzucchelli)

Aangezien ik het novemberboek van de Verbeelding bookclub op Goodreads hier niet in de originele versie te pakken kon krijgen, ging ik voor een andere graphic novel uit de keuzelijst. Deze Asterios Polyp, over het leven van een architect, zag er zeer veelbelovend uit, maar loste de verwachtingen maar deels in. Grafisch vond ik het zeer sterk uitgewerkt, met onder andere tekenstijlen die veranderen al naargelang de personages en hun gevoelens (zo worden hij en zijn vrouw op een gegeven moment respectievelijk blauw en abstract tegenover rood en gedetailleerd getekend). Er zitten zoveel verschillende elementen in dat ik denk dat je dit boek gerust een paar keer kan lezen en toch elke keer nieuwe dingen kan ontdekken.
Ook inhoudelijk had dit boek een sterk uitgangspunt met een verhaal over nooit helemaal zijn, over relaties en hun valkuilen… En toch bleef ik daar wat op mijn honger zitten. Het bleef wat warrig en liet daardoor geen blijvende indruk na. Een halve aanrader dus 🙂

Scott Adams, The Dilbert Principle : A Cubicle’s-Eye View of Bosses, Meetings, Management Fads & Other Workplace Afflictions

The Dilbert Principle : A Cubicle's-Eye View of Bosses, Meetings, Management Fads & Other Workplace Afflictions (Scott Adams)

Dit boek kreeg Johan ooit cadeau van een collega en ik vermoed dat ik het beter aan hem had overgelaten. Ik startte er ooit eerder toevallig in, vond het best wel grappig met leuke korte stripjes. Alleen kreeg ik na een tijd het gevoel dat het boek wel heel vaak in herhaling viel; soms zelfs vrij letterlijk door hetzelfde stripje verderop in het boek terug te laten komen. En dat vind ik eigenlijk echt niet kunnen: ofwel verzin je nog nieuwe grappige stripjes, ofwel moet je bij zo’n herhaling gewoon beseffen dat je niets nieuws meer aan het vertellen bent en dat je het hele stuk beter weglaat…

Daarnaast waren sommige aspecten van het verhaal voor mij ook helemaal niet zo herkenbaar en daardoor ook minder grappig, al kan ik mij inbeelden dat dat heel anders is voor mensen die in aanraking komen met de “grote firma met cubicles”-bedrijfscultuur (zo ongeveer het tegenovergestelde van mijn werkervaring in bureaus met maximum 30 werknemers).

Best wel aanvaardbaar als de wc-lectuur die het voor mij was, maar ook niet meer dan dat, vrees ik.

J.K. Rowling, Harry Potter

Harry Potter (J.K. Rowling)

Dat er toch nog veel gelezen werd in november lag uiteindelijk aan de Harry Potter-reeks, die zodanig vlot leest dat ik quasi alle boeken op een halve maand tijd verslond. Enkel de laatste pagina’s van boek 6 en het volledige laatste boek las ik eigenlijk pas in december, maar ik neem ze mee op in deze algemene review: ik doe er immers geen voor elk boek apart om de simpele reden dat ik geen spoilers wil weggeven voor mensen die ze nog niet zouden gelezen hebben of bij wie het – zoals bij mij – zodanig lang geleden is dat ze quasi alles vergeten zouden zijn 🙂 .

Hoewel ik de boeken eigenlijk ook wel eens in het Engels zou willen lezen, koos ik toch voor de Nederlandstalige edities die nog bij mijn ouders op zolder lagen. Ook wel leuk, want zo was Hermelien tenminste de Hermelien Griffel die ik “kende” en niet plots een onbekende Hermione Granger 😉 .

Ik ben alleszins blij dat ik deze reeks na zoveel jaren nog eens opnieuw las, want ze is nog steeds heel erg de moeite. Niet van de “pen en papier in de aanslag houdend voor mooie citaten” soort, wel van de ontspannende en meeslepende soort. Doordat mijn eerste lezing al zo lang geleden was, was ik (gelukkig) veel gebeurtenissen compleet vergeten, waardoor het vaak aanvoelde als een nieuw boek met dito ontdekkingen, vrolijke en triestige momenten. Behalve een tof fantasyverhaal met hier en daar wat woordgrapjes (de dorpjes Havermouth en Musley bijvoorbeeld) is het ook een verhaal over opgroeien met de problemen die daar bijhoren. Ok, ik had zelf weinig last van toverstokken in mijn puberteit, maar de hele eerste verliefdheid inclusief verlegenheid, de kliekjes op school, het er niet helemaal bijhoren e.d.: die waren wel herkenbaar en leuk om op terug te kijken.

Kort samengevat zeer aangename lectuur en ideaal om na een zware studie-geleesperiode even volledig op een ontspannende manier in een boek te verdwijnen.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in oktober 2015

Oktober vormde een dieptepunt in wat eigenlijk een heel goed leesjaar is: ik las amper één boek. Gelukkig was het er wel eentje dat qua schoonheid kan tellen voor vijf boeken!

J. Bernlef, Hersenschimmen

Hersenschimmen (J. Bernlef)

Deze Hersenschimmen is het eerste boek dat ik lees van J. Bernlef en als ze allemaal even straf zijn, dan ga ik nog zeer veel leesplezier beleven denk ik! Al is plezier voor dit boek niet echt het goede woord, want met een verhaal over dementie, weet je natuurlijk al dat je niet meteen de meest vrolijke lectuur gaat te lezen krijgen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de dementerende 71-jarige Maarten Klein. Dat betekent dat je het hele aftakelingsproces vanuit zijn hoofd mee volgt en dus mee zijn goede momenten beleeft, waarop het lijkt dat hij gewoon gezond is, maar meer en meer ook zijn slechte, waarin hij alles lijkt te vergeten. Langzaam maar zeker zie je zijn herinneringen en gedachten afbrokkelen, je voelt het bijna gebeuren. In mijn geval zelfs in die mate dat ik op een gegeven moment zelf bijna niet meer uit mijn woorden geraakte, zo was ik meegesleept in zijn verwarring. Best wel freaky, maar het toont wat mij betreft vooral wat een kunstenaar met woorden Bernlef wel niet is. De manier waarop de schrijfstijl doorheen het boek verandert en zich aanpast aan hoe de woorden in Maartens hoofd verdwijnen is echt straf gedaan. Een van de betere boeken die ik dit jaar gelezen heb, fantastisch mooi en verschrikkelijk tegelijk, eentje dat mij met een onwezenlijk gevoel achterliet (getuige ook het feit dat ik gewoon begon te wenen toen Johan vroeg of mijn boek uit was en of het goed was).

Je moet nooit teruggaan naar plaatsen van vroeger. Dan vernietig je die gloed, de kern van je herinneringen, zoals papa, die, zo oud als hij was, na mama’s dood de auto pakte en alle huizen afging waar hij samen met haar in had gewoond. Een paar waren er afgebroken, in andere woonden vreemde mensen achter geplooide vitrages met vetplanten in de vensterbank. Na die tocht leken zijn herinneringen meer op verzinsels dan op feiten, zei hij en hij was verbitterd omdat de wereld veranderd was en geen rekening met zijn verleden en zijn gemis had gehouden.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in september 2015

Met 8 boeken was september een succesvolle leesmaand, al ligt dat vooral aan het grote aantal graphic novels. Er kon er wel maar eentje dienen voor de Verbeelding book challenge, namelijk Stupeur et tremblements als boek dat zich in Azië afspeelt.

Dimitri Verhulst, Godverdomse dagen op een godverdomse bol

Godverdomse dagen op een godverdomse bol (Dimitri Verhulst)

Verhulst wordt hier in huis vlotjes gelezen en dat was met dit boek niet anders: in Godverdomse dagen op een godverdomse bol vertelt hij op zijn geheel eigen wijze de geschiedenis van de mens. Het hoofdpersonage, de mens ofte ‘t, wordt gevolgd vanaf het moment dat hij uit water kruipt en wat dan volgt is één lange tirade tegen die mens, zijn gedragingen en uitvindingen, zijn geloof (God in al zijn vormen krijgt er serieus van langs). Dat levert veel grappige stukken, maar ook ronduit afgrijselijke op.

Sommige episodes zijn net iets minder sterk, wat jammer is, maar slechts een klein minpuntje voor een boek dat ik in zijn geheel zeer graag gelezen heb.

Leuk extraatje is het herkennen / raden van de geschiedkundige gebeurtenissen, aangezien die noch naam noch datum krijgen 😉

 Wie in zijn eigen taal schrijft is een geitenlulletje van niks. God spreekt immers niet in de taal van het volk. […] Maar om zomaar tegen zijn eigen spiegelbeeld gewone boerenkosttaal te spreken is zijne perfectie uiteraard veel te verfijnd. Die wil kunnen jongleren met kostelijke Suffixen.

Craig Thompson, Habibi

Habibi (Craig Thompson)

Grafisch is dit boek echt fantastisch: hele mooie tekeningen, boordevol details en met een heel mooi gebruik van het Arabische alfabet. Echt de moeite!

Het verhaal over Dodola en Zam, twee slavenkinderen die ontsnappen en jaren overleven in de woestijn, start heel sterk; heel mooi ook hoe Thompson verhalen uit de Koran verweeft in het boek. Naarmate het boek vorderde, bleven die verhalen wel sterk, maar verloor het hoofdverhaal aan geloofwaardigheid, zeker op het einde.

Mooi, maar ik betwijfel of er – op het grafische na – veel van zal blijven hangen.

Tatiana de Rosnay, Sarah’s key

Sarah's key (Tatiana de Rosnay)

Sarah’s key was het eerste boek dat ik in september las voor de Ik lees Frans-maand en behalve dat het door een Franse schrijfster (in het Engels) geschreven is, vormt de stad Parijs de achtergrond voor een verhaal over een van de pijnpunten in de Franse geschiedenis: de razzia op de Vélodrome d’Hiver tijdens de tweede Wereldoorlog

Het verhaal wordt verteld vanuit twee standpunten; enerzijds het joodse jonge meisje Sarah, die in 1942 samen met haar familie gearresteerd wordt en anderzijds de Amerikaanse journaliste Julia die een artikel schrijft naar aanleiding van de 60-jarige herdenking. Het eerste deel is heel sterk en aangrijpend en beide verhaallijnen verweven mooi in elkaar. Ongeveer halverwege vloeien de beide verhalen in elkaar over, wat op een mooie en “spontane” manier gebeurt. En toch had dat wat mij betreft niet zo snel in het verhaal moeten gebeuren, aangezien je vanaf het middendeel de rest van Sarah’s verhaal vanuit het standpunt van Julia te weten komt. Op sommige punten werkt dat heel goed, omdat Julia die dingen door haar onderzoek te weten komt, maar soms gaat het over scènes die Julia zelf niet eens kent en die beter vanuit het standpunt van Sarah hadden kunnen verteld worden. Dat maakt het tweede deel minder sterk dan het eerste, maar al bij al vond ik het een heel aangename kennismaking met Tatiana de Rosnay en ben ik ook “blij” dat ik dit stukje geschiedenis heb leren kennen door haar boek.

No one looked at them. No one took care of them. They were rarely fed. They were so hungry, they nibbled dry grass, bits of straw. No one comforted them. The girl wondered: These policemen… didn’t they have families, too? Didn’t they have children? Children they went home to? How could they treat children this way? Were they told to do so, or did they act this way naturally? Were they in fact machines, not human beings? She looked closely at them. They seemed of flesh and bone. They were men. She couldn’t understand.

Willy Vandersteen, Suske en Wiske, Nr. 331: Sooi en Sientje

Suske en Wiske, Nr. 331: Sooi en Sientje (Willy Vandersteen)

Suske en Wiske lezen, dat is altijd een beetje nostalgie en in het geval van dit nummer nog een beetje meer. De hoofdpersonages moeten immers hun eigen bestaan redden nadat Sooi en Sientje hun avonturen opeisen en ervoor zorgen dat Suske, Wiske en hun entourage minder populair worden en daardoor vervagen. Tijd dus voor een tripje naar hun eigen ontstaan, wat toelaat om veel, best wel leuk gevonden, verwijzingen te verwerken, o.a. te zien bij de tekenstijl waarin nieuwe helden Sooi en Sientje getekend zijn.

Verrassend of vernieuwend zijn deze strips nog zelden (op dat gebied was het slim gezien van de uitgeverij om met de volwassen versie Amoras te starten), maar voor af en toe zijn ze zeker nog leuk om te lezen.

Julie Maroh, Le bleu est une couleur chaude

Le bleu est une couleur chaude (Julie Maroh)

De 15-jarige Clémentine en de blauwharige Emma zijn de hoofdpersonages van deze graphic novel over opgroeien, verliefd worden en worstelen met het leven.

De eerste pagina harkte er al meteen in en Maroh houdt dat niveau in het eerste deel zeker aan. In het tweede deel overhaast ze het hele verhaal echter: zo mooi en diep er op Clémentines puberjaren wordt ingegaan, zo oppervlakkig zijn haar latere jaren (waarom en wanneer gaat het mis?). Heel jammer, maar desondanks zeker de moeite. Grafisch vind ik het verhaal heel mooi uitgewerkt; de manier waarop de kleur blauw overheerst, verbeeldt bijvoorbeeld heel goed de steeds belangrijkere rol die Emma in Clémentines leven inneemt.

Mais peut-être était-ce stupide de se contenter de ce que chaque jour nous offrait sans chercher à aller plus loin ni à prendre de risques?

Gabriel García Márquez, Liefde in tijden van cholera

Liefde in tijden van cholera (Gabriel García Márquez)

Toen ik dit boek uithad, schreef ik op Goodreads: “Ik ben verliefd. Verliefd op Marquez’ woorden”. Dit boek, het vierde dat ik van hem las, bevestigde namelijk wat ik eigenlijk al wel wist: Márquez is een tovenaar met woorden.

Hij was nog te jong om te weten dat het geheugen van het hart de slechte herinneringen elimineert en de goede opblaast en dat wij dankzij die kunstgreep erin slagen het verleden te verdragen.

We volgen over een periode van meer dan vijftig jaar de liefde tussen Florentino Ariza en Fermina Daza. Hij blijft haar en zijn liefde voor haar zijn hele leven trouw (ondanks al zijn overspel), zij kiest voor een verstandshuwelijk met een andere man. De manier waarop Márquez zijn tijd neemt om de personages uit te werken is fantastisch: het verhaal gaat langzaam vooruit, wat mij bij sommige boeken stoort, maar hier juist perfect is. Het maakt de personages menselijk: Florentino Ariza is bijvoorbeeld iemand waar ik vermoedelijk echt niet mee overweg zou kunnen, maar desondanks hoop en leef ik met hem mee. Een bepaald stuk in het boek deed mij overigens ook heel hard denken aan Herinnering aan mijn droeve hoeren; in die mate dat ik mij afvraag hoe lang Márquez overwogen heeft om dit verder uit te werken tot een op zichzelf staand verhaal (Liefde in tijden van cholera werd gepubliceerd in 1986; Herinnering aan mijn droeve hoeren 18 jaar later in 2004).

Hij was het, precies zoals ze hem altijd zag: de schaduw van iemand die ze nooit had leren kennen.

In zijn geheel een heerlijk boek over liefde, ouder worden en vasthouden aan iemand, een van de weinige boeken waarvan ik zéker ben dat ik het ooit ga herlezen van een van de weinige auteurs van wie ik al de boeken wil lezen.

Scott McCloud, The sculptor

The sculptor (Scott McCloud)

Het vierde stripverhaal dat ik in september las, gaat over beeldhouwer David, die een deal sluit met de dood: in de nog 200 resterende dagen voor hij sterft kan hij alles scheppen wat hij wil. Alleen ontmoet hij in die periode ook Meg, de liefde van zijn leven…

De relativiteit van het leven, de drang van een mens om ook na dat leven nog iets achter te laten, het zijn thema’s waar iedereen op een gegeven moment in zijn leven vermoedelijk wel over nadenkt (of mee worstelt). Een sterk uitgangspunt dus, maar voor mij niet helemaal overtuigend uitgewerkt. Vooral het vrouwelijk hoofdpersonage vond ik te oppervlakkig. Ja, je ziet wel dat ze zelf ook bepaalde problemen heeft, maar tegelijk is ze voor David een soort icoon, een geïdealiseerde liefde, wat ik niet helemaal kon inpassen.

Mooi, maar niet zo sterk als ik op voorhand verwacht en gehoopt had.

Amélie Nothomb, Stupeur et tremblements

Stupeur et tremblements (Amélie Nothomb)
Dit is het enige boek dat ik tot nu toe las van Amélie Nothomb (en het was dan nog een herlezing ook) en daar moet ik dringend eens verandering in brengen. Deze Stupeur et tremblements is immers een heel geslaagde schets van het jaar dat ze bij een Japanse firma werkte. De manier waarop ze de botsing van haar westerse, ambitieuze “ik laat zien wat ik kan”-mentaliteit met de Japanse, onderdanige manier van doen beschrijft, is grappig en pijnlijk tegelijk. Een mens kan alleen maar hopen dat het in het echt niet zo erg was, want no way dat ik zou overleven daar; ik vind mijn Zwitserse werkomgeving en de aanpassingen die dat vraagt al uitdagend genoeg!

L’honneur consiste le plus souvent à être idiot. Et ne vaut-il pas mieux se conduire comme une imbécile que se déshonorer? Encore aujourd’hui, je rougis d’avoir préféré l’intelligence à la décence.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in augustus 2015

Met al dat geminimaliseer was ik al bijna vergeten dat jullie nog een “Gelezen in augustus”-berichtje te goed hadden. Bij deze dus, de vier boeken die ik in augustus las en waarmee ik nog eens twee puntjes voor de Verbeelding book challenge kon schrappen:

Peter Stamm, Sieben Jahre

Sieben Jahre (Peter Stamm)

Na de Franstalige Zwitser Joël Dicker in juli, besloot ik ook eens een boek van de Duitstalige kant te lezen: ik koos Sieben Jahre van Peter Stamm over hoofdpersonage Alex, die een schijnbaar perfect huwelijk heeft met Sonja, maar dat op het spel zet voor Iwona. Klinkt nogal “Mooi en Meedogenloos”, niet? Maar de omslagtekst beloofde een verhaal over verlangen naar het leven en over hoe geluk eigenlijk werkt, waardoor het mij wel de moeite leek.

De openingszin was er eentje van de soort waardoor je in een paar woorden al meteen een heel beeld van iemand hebt en dus ging ik gretig aan het lezen. Het feit dat zowel Alex als Sonja architecten zijn, maakte het verhaal bij momenten herkenbaar. Zo deed dit fragment mij een beetje denken aan bepaalde discussies bij onze ontwerpvakken, waarbij ik altijd meer conciërge dan architect geweest ben, vrees ik 😉

Ik hoorde ooit hoe Sonja de conciërge van een school probeerde verklaren waarom de fietsenstallingen niet konden vergroot worden. Ze sprak over proporties, vorm en esthetiek. Hij keek haar verwonderd aan en zei dat de kinderen hun fietsen toch ergens moesten kunnen plaatsen. (eigen vertaling)

Het boek bevat inderdaad wel enkele mooie beschouwingen over geluk en liefde, maar het liet mij desondanks serieus op mijn honger zitten. De liefde van Alex voor Iwona bijvoorbeeld; misschien ligt het aan mij, maar bizarre lust leek mij daar een betere beschrijving voor. Niet slecht, maar ook niet super.

Graeme Simsion, The Rosie Effect

The Rosie Effect (Graeme Simsion)

Eerder dit jaar las ik al het eerste deel, The Rosie project, en in dit vervolg moet Don omgaan met Rosie’s zwangerschap. Ik had op voorhand een beetje schrik dat het wat teveel van hetzelfde zou zijn en dat bleek deels zo te zijn. Het voelde minder origineel dan het eerste deel en sommige situaties waren net iets té. Maar dat neemt niet weg dat ik met heel veel andere stukken opnieuw luidop heb zitten lachen of met een brede grijns zat te lezen.

Niet zo goed als deel 1 dus, maar desondanks zeker het lezen waard (al moet er nu niet per se nog een deel 3 “Don leert omgaan met zijn kind” bijkomen).

Verbeelding book challenge
8. Een romance of chicklit

F. Scott Fitzgerald, The great Gatsby

The great Gatsby (F. Scott Fitzgerald)

Dit boek kreeg onverwacht hoogste prioriteit toen de vriend van wie Johan het leende, op bezoek kwam en ik besefte dat ik het toch eigenlijk wel wilde lezen 🙂 The Great Gatsby wordt omschreven als “een van de grote liefdesverhalen van onze tijd” en dat is het toch wel. Niet het soort zeemzoete, alles-is-fantastisch en we-leven-nog-lang-en-gelukkig liefde, wel een verhaal over zodanig van iemand houden dat je er aan blijft vasthouden. Fitzgerald verpakt dit verhaal in een stevige, ironische aanklacht tegen de decadente twenties. Het maakte dat ik mij niet kon inleven in de personages (wel in het algehele verhaal), maar tegelijk wel inzicht kreeg in een wereld die ver van de mijne af staat.

Gabriel García Márquez, Afval en dorre bladeren

Afval en dorre bladeren (Gabriel García Márquez)

Marquez is een schrijver die bij mij niet veel mis kan doen: ik hou van zijn manier van schrijven, zijn mooie omschrijvingen, maar ook de vlotheid die ze uitstralen… De eerste pagina van Afval en dorre bladeren deed mij dan ook twee keer met mijn ogen knipperen: mooie omschrijvingen, jawel, maar in ingewikkeldere, “gekunstelder” zinnen dan ik van hem gewoon ben (al klinkt dat alsof ik al gans zijn oeuvre gelezen heb, wat verre van het geval is). Dat blijft in de rest van het boek deels het geval, maar eens ik er wat aan wende, was ik weer vertrokken voor een mooi verhaal.

Maar de nieuwe beweging mislukt – mijn vader komt de kamer binnen en de twee tijden verzoenen zich; de twee helften passen zich aan, groeien hecht aaneen, en de klok van señora Rebeca beseft plotseling dat hij verdwaald is geraakt tussen de behoedzaamheid van het kind en het ongeduld van de weduwe en dan geeuwt hij verward en duikt in de wonderlijke stilte van het moment en komt weer boven, druipend van vloeibare tijd, van precieze en herziene tijd, en hij maakt een buiging en zegt met plechtige waardigheid: ‘Het is twee uur en zevenenveertig minuten precies.’

Een verhaal over drie generaties die op zijn sterfdag terugkijken op het leven van een dokter en zijn relatie met het dorp waarin hij woonde. Een soort lange afscheidsrede, waarin Marquez dood en vervreemding raak observeert. Soms is het wat verwarrend, aangezien hij regelmatig wisselt tussen de drie vertellers (een kolonel, zijn dochter en haar zoon) en je soms al een paar zinnen verder bent voor je beseft dat je van standpunt gewisseld bent. Tegelijk zorgen die drie vertellers er ook voor dat hij een en dezelfde gebeurtenis meerdere keren kan vertellen, telkens vanuit een ander standpunt om ze daarna weer mooi te laten samenvloeien.

Verbeelding book challenge
26. Een boek dat zich afspeelt in Latijns-Amerika

Bron afbeeldingen: Goodreads