Life list, gedaan in 2020

Lijstjesmens dat ik ben, kan ook een update van mijn life list niet ontbreken. Niet dat het zo belangrijk is die dingen allemaal te halen, maar plezant zijn ze wel, dus het is altijd wel leuk om, als de kans zich voordoet, een paar dingen van de lijst te doen. Ondanks COVID-19 haalde ik best wel wat puntjes en ik herhaalde ook verschillende dingen (zo heb ik nog steeds een gebit zonder (opgevulde) gaten, las ik opnieuw meer dan 52 boeken en zwem ik regelmatig 10 lengtes crawl), al vermeld ik daarvan enkel degene die ik zelf “speciaal” vind.

Afgewerkt (of herhaald) in 2020

Alleen op reis gaan (herhaling)

Ging ik in 2015 op citytrip naar Milaan en deed ik in 2016 een Italiaanse taalcursus in Bologna, dan werd 2020 het jaar van de sportieve reis alleen. Ik trok immers in 13 dagen op mijn eentje met de fiets van Zwitserland naar België. Een herhaald afstrepen van dit puntje dus, maar wel een heel schoontje.

Een lange trektocht met de fiets maken (nieuw)

Die trekking, dat was al heel lang een droom. De lengte en landen waren met 13 dagen en Zwitserland, Duitsland, Frankrijk en België misschien iets minder exotisch dan wat ik op voorhand in gedachten had, maar enerzijds kan wat nog niet is, nog steeds komen en anderzijds was deze route desondanks heel mooi, een goede “instap” in een trekking en de perfecte combinatie met mijn rug die niet zo fantastisch in vorm was.

Fietstrekking (Le petit requin)
Bijna op het einde, al op Belgische bodem

Verjaren in het buitenland (herhaling)

Ook dit deed ik al meermaals: in 2002 in Groot-Brittanië, in 2009 tijdens mijn Erasmusuitwisseling in Duitsland, in 2013 op duikweekend in Nederland, in 2014 – voor het eerst, maar niet voor het laatst – in Zwitserland (dat ondertussen amper nog “buitenland” kan genoemd worden) en in 2018 met een citytrip in Hongarije. Dit jaar verjaarde ik in twee landen tegelijk: ik werd immers wakker in Frankrijk, maar ging slapen in Duitsland.

Verjaardagskaartje (Le petit requin)
Het verjaardagskaartje dat ik een paar dagen ongeopend meedroeg in mijn fietstassen

Iemand inspireren (nieuw)

Er reageerden dit jaar verschillende mensen dat ze mijn weekmenu’s inspirerend vinden. Op zich is dat niets “groots”, maar hey, inspireren is inspireren.

Vijf talen kunnen spreken (herhaling)

Ooit sprak ik Nederlands, Frans, Engels, Duits en Spaans. Dat laatste was te weinig om na zoveel jaar nog echt te lukken en ook de paar woordjes Italiaans die ik tussendoor ook leerde, tellen niet bepaald als “de taal spreken”. Dit jaar leerde ik echter Zwitsersduits spreken, geen officiële taal, maar voldoende verschillend van Hoogduits om mee te mogen tellen. Er is nog wat oefening nodig, maar het lukt meer en meer.

Zelf Sinterklaas / Sint-Maarten zijn (herhaling)

Geen idee of ik het in 2018 en 2019 niet deed of het stomweg vergat op te schrijven, maar dit jaar was het thuis in alle geval weer van dat.

Sint-Maarten (Le petit requin)
Iets minder Belgisch getint dan anders (geen Mariakes – guimauves – bijvoorbeeld), maar hij kwam wel 😉

Work in progress

Minstens 100 erfgoederen van de Unesco Werelderfgoedlijst bezoeken

De disclaimer is nog steeds dezelfde: puntjes die heel veel objecten omvatten (vb. Belforten in België en Frankrijk) reken ik als gezien wanneer ik er minstens drie van bezocht heb. Puntjes bestaande uit twee locaties (vb. Bauhaus in Weimar en Dessau) zijn “ok” als ik er eentje van gezien heb.
Vorig jaar stond de teller op 50 (het volledige overzicht vinden jullie hier); dit jaar ontdekte ik:

  • Dom van Speyer
    Lang leve mijn fietstocht langs de Rijn, want zonder die tocht zou ik geen nieuw Unesco-Werelderfgoed ontdekt hebben. Zo laste ik een overnachting in Speyer in, van waaruit ik niet alleen een daguitstap naar het kasteel van Heidelberg deed, maar waar ik ook de Dom van Speyer kon bezoeken.
Dom Speyer (Le petit requin)
Een van de drie romaanse Kaiserdome langs de Rijn (de andere twee zijn die in Mainz en Worms).
  • Vestingwerken van Vauban
    Dit is een puntje met meerdere objecten, dus ik ga het nog niet als “gezien” afvinken, maar ik bezocht met Neuf-Brisach wel een eerste stad die naar Vaubanmodel gebouwd werd. Best wel fascinerend, hoe geordend het stadje binnenin en hoe desoriënterend de vestingen zelf waren.
Neuf-Brisach (Le petit requin)
Zicht op de eerste gordel
  • Bovenloop van het Midden-Rijndal
    Het bekendste deel van de Rijn, met de rots van de Lorelei, maar vooral de vele burchten, de ene impressionant, de andere romantisch… Het weer wilde tijdens deze dagen iets minder mee dan ervoor, maar mijn ogen uitkijken deed ik desondanks.
Schloss Marksburg (Le petit requin)
Dreigende lucht boven Schloss Marksburg

Verder waren er nog een paar bijna-maar-net-niet-bezoekjes:

  • Ik fietste langs Straatsburg, dat ik eerst dacht te bezoeken (met de trein of auto op weg van en naar België rijden we er altijd gewoon door), maar uiteindelijk toch links liet liggen. Enerzijds passeerde ik er midden op de dag en waren er niet meteen campings in de buurt, waardoor ik mijn bepakte fiets aan de hand had moeten meenemen (weinig zin in nadat ik in Basel hetzelfde moest doen), anderzijds had ik Coronagewijs nog veel minder zin in de mogelijks grotere drukte van steden. Ooit zal ik er wel eens geraken…
  • De dom van Keulen vormde het eindpunt van het Duitse deel van mijn fietstocht en ook hier wilde ik graag binnen gaan. Maar omdat ik nog de dag zelf een trein naar België kon nemen en daardoor met hetzelfde “waar laat ik mijn fiets terwijl ik in de dom ben”-probleem geconfronteerd werd, liet ik het maar zo. Weliswaar met de vaste overtuiging bij onze volgende treinreis naar België eindelijk eens een langere – i.p.v. de standaard snelste – overstap in te lassen, zodat er tijd is voor een bezoek.
  • Begin december hadden we dan weer een week in Valchava, vlakbij Müstair, gepland en toen was het natuurlijk ook de bedoeling om de Benedictijner abdij Sankt Johann te bezoeken. Viel er net de dag voor we vertrokken hoeveelheden sneeuw die ze daar al in geen jaren in december nog gehad hadden, waardoor we niet alleen niet meteen ter plaatse zouden geraakt zijn, maar ook de hele week amper iets hadden kunnen doen (die sneeuwval zorgde immers ook voor zeer rode lawinekaarten). We hebben die week dan maar verschoven naar maart, dus hopelijk komt dat bezoekje aan de abdij er dan wel van.

Voor een jaar waarin er op gebied van reizen zo weinig mocht, heb ik toch weer veel fantastisch mooie dingen kunnen zien en beleven.

12 Comments

    1. Ja, een van de belangrijkste ingenieurs van de westerse wereld, toch op militair vlak. Tijdens mijn studie hebben we er ook wat info over gekregen, maar ik had nog nooit een van zijn gebouwen in het echt gezien. Ik ben het lijstje van degene die op de Unesco-lijst staan eens doorgegaan en daarvan zijn er effectief twee (Mont-Louis en Villefranche) in jouw buurt. Als ik eens zou langskomen, kan ik die meteen ook eens gaan bezoeken 😉

  1. Alleen op reis…enerzijds durf ik dat echt niet. Anderzijds, zijn er mensen uit m’n omgeving die me dat al een keertje hebben ingefluisterd, dat zoiets me ontzettend deugd zou doen. Toch twijfel ik.

    1. Goh, dat snap ik wel. Moest je het eens willen proberen, maar twijfelt, zou ik eerder – al spreek ik daar misschien teveel uit mijn eigen ervaring – starten met vb. een twee- of driedaagse citytrip. In steden is er altijd wel meer dan genoeg te doen om je “bezig” te houden, waardoor je minder in je hoofd bezig kan zijn met het alleen zijn. Die fietstocht was fantastisch en ik ben heel blij dat ik zoiets alleen gedaan heb, maar ik heb ook wel een moment gehad dat ik in mijn tent zat te wenen, omdat ik mij alleen voelde en dat had ik noch in Milaan, noch in Bologna… (Bologna was natuurlijk ook anders, omdat ik daar elke voormiddag Italiaanse les volgde en dus contact met andere mensen had)

  2. Hier dus zo’n maandmenu-fan. Daar zijn dit soort terugblik-blogposts eigenlijk wel heel goed voor hé. Dan valt het nog meer op dat er ondanks de minpunten aan het voorbije jaar vooral ook heel veel mooie lichtpuntjes waren.

    1. Ja, absoluut! Eigenlijk was het voor mij in veel opzichten een heel mooi jaar (die fietsreis kunnen doen, een nieuwe job vinden, heel veel moois hier in Zwitserland ontdekt…). Dat ene minpunt weegt wel heel erg door, maar al dat moois maakt het wel makkelijker om dragen (dat en online videocalls, zo blij dat we dit nu meemaken en niet 30 jaar geleden toen dat allemaal nog niet bestond of heel exotisch was).

      1. Die bedenking heb ik me ook al regelmatig gemaakt. Traditionele post is hier nog steeds een favoriet maar ik ben toch heel blij dat we niet dagen -of wekenlang moeten wachten vooraleer we horen of het goed gaat met iemand.

        1. Ja, als ik soms denk aan mijn grootouders… Toen die indertijd naar Congo gingen waren hun brieven weken onderweg. Ik weet niet of ik dat zou kunnen, of ik in zo’n tijd naar het buitenland had willen verhuizen of het had kunnen volhouden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.