Maand in woord en beeld: februari 2021 #2

Dag 46 – Wandelingetje in de sneeuw tussen het water

Le petit requin

Dag 47 – Milde moedgevende woorden

Le petit requin

Dag 48 – Avondwandelingetje

Le petit requin

Dag 49 – Hoekje in huis 🙂

Le petit requin

Dag 50 – Even geen tijd om naar de bergen te gaan, maar gelukkig moet ik maar een beetje klimmen om ze aan de horizon te zien 😍

Winerthur (Le petit requin)

Dag 51 – Testrit met de speedelec: derny spelen voor Johan en op de stukken bergop tijd hebben voor foto’s 😉

Rüdlingen (Le petit requin)

Dag 52 – Avondzon tussen de wijngaarden

Wolfensberg Winterthur (Le petit requin)

Dag 53 – Een van de vele bezoekers in de tuin 🥰

Koolmees (Le petit requin)

Dag 54 – Streepjesontbijt

Origo Alfred Häberli (Le petit requin)

Dag 55 – Lente, lente, lente!

Krokusje (Le petit requin)

Dag 56 – Toon Tellegen die – alweer – mijn mood van de dag omschrijft: “Ik heb haast en zit urenlang op deze omgehakte boomstam. Ik reis met grote snelheid naar je toe en ik denk dat ik hier nog dagen zal zitten.”

Brieven aan Doornroosje (Le petit requin)

Dag 57 – Oh zo veel, oh zo lieve post!

Kaartjes (Le petit requin)

Dag 58 – Op repeat in mijn hoofd

Nie pleuje (Le petit requin)

Dag 59 – Ik bereik dezer dagen de mogelijke minima aan dagdagelijkse stappen…

Le petit requin

12 Comments

  1. Toekan Do This… zalig 🙂
    En die zonsondergang!
    En die streepjes!
    En nie pleuje, alomtegenwoordig in Gent, maar extra geestig met de vertalingen eronder 🙂

  2. Veel fijne momenten, maar tussen de lijnen door lees ik ook mindere momenten. Dikke knuffel!
    Onlangs zag ik in Gent aan een raam deze hangen: Neute mag, pleuje nie! Vond ik wel een goeike…

    1. Goh, die momenten waren niet per se “minder”, omdat er een duidelijk doel was dat de moeite waard was. Maar makkelijk desondanks ook niet, ik ben wel blij dat het gedaan is, want veel langer had ik het niet kunnen volhouden.

    1. Haha, dat zou op een normale dag inderdaad echt moeite kosten. De meeste dagen dat ik aan die thesis gewerkt heb, was het gelukkig ook helemaal zo erg niet, omdat ik nog wel eens buiten ging voor een wandelingetje ofzo. Maar die laatste dag, toen was het gewoon doorgeven en doodop in de zetel ploffen, meer zat er niet in 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.