Doodgewone dingen (6)

Een foto-editie voor de zesde “aflevering” van deze rubriek (nog steeds naar een idee van Kelly van Tales from the Crib), omdat ik af en toe foto’s neem die het uiteindelijk niet halen als foto van de dag, maar wel een leuk moment vastleggen:

  • Een regenachtige dag die in de garderobe van de bibliotheek voor dit vrolijk zicht zorgt.

Le petit requin

  • Een kaartje dat perfect uitdrukt welk effect lezen op mij heeft 😉

Le petit requin

  • Johan zijn blik toen hij thuis kwam en dit tafereeltje aantrof in de living. Hij had weliswaar snel door dat het wel iets voor de blog moest zijn (jup jup), maar toch, dat korte moment van complete what the f*ck was goud waard.

Le petit requin

  • Een nieuw zadel op mijn fiets ter vervanging van dit oude. En daardoor op regendagen ook geen gewriemel meer op datzelfde zadel om te vermijden dat mijn broek het opgeslorpte vocht in de gel op zijn beurt opneemt en ik er uit zie alsof ik in mijn broek geplast heb.

Le petit requin

  • Borden als deze eerst lezen als prei-shit alvorens te beseffen dat het gaat om een Preis-hit. En vervolgens op mijn eentje de slappe lach krijgen op straat.

Le petit requin

  • De tram die op een originele manier zijn nieuwe facebookpagina aanduidt (zeker omdat er hier genoeg berghaltes zijn met plekken als de UetlibergZürichberg en Adlisberg)

Le petit requin

  • Als vrijwilliger toezicht houden op een kunstinterventie in de gebouwen van de brandweer. En dan in het protocoll het noodnummer van de brandweer vinden. Oh, ironie.

Le petit requin

  • Een dagje met mijn broer waarbij we een paar keer thuis passeren en ik telkens zo paf af in de zetel neerplof dat daar tegen het einde van de dag een hoopje schoenen verzameld staat. Hartje voor dagen die zo tof zijn dat opruimen het laatste van mijn zorgen is 🙂

Le petit requin

  • Een lang bad nemen, terwijl ik kijk naar guilty pleasure “Project Runway”. En Johan die mij dan een mojito komt brengen!

Le petit requin

  • Bij een restaurant passeren dat een paar uur gesloten is omdat het personeel op “kastanjejacht” is.

Le petit requin

  • Opnieuw naar de kine moeten is niet bepaald leuk, maar het “yoga voor koeien”-boekje dat ik tijdens het wachten kan bekijken wél.

Le petit requin

  • Johan die mij een berichtje stuurt op skype en dit meestuurt. Hartje voor mijn lievelingsmuppet! En nog veel meer voor Johan ♡

Week 2016/41&42 in woord en beeld

Ciao tutti! Terwijl Johan twee weken in de VS verblijft voor zijn werk, profiteerde ik er van om een week onder te duiken in een Italiaans taalbad in Bologna. Mijn plan om daar ‘s avonds eindelijk eens wat tijd te maken om te bloggen (“ah ja, ik ben daar toch alleen”), was echter duidelijk een beetje te ambitieus. De combinatie van vier uur les in de voormiddag, Bologna ontdekken in de namiddag en volgens het Italiaanse ritme – en dus laat – avondeten, maakte dat ik ‘s avonds meestal knock-out in mijn bed kroop en hoogstens nog een serie bekeek 🙂 . Then again, ik ben al lang blij dat het ijzerinfuus dat ik in oktober kreeg wél een positief effect heeft op mijn vermoeidheid (in tegenstelling tot de tabletten die ik daarvoor maanden slikte): ik ben er nog niet, maar er is duidelijk beterschap, jeej!

Over Bologna zelf, ga ik zeker nog bloggen, nu spring ik nog eventjes terug naar de weken na onze verhuis. Want ja, de verhuis zelf is één ding, alles wat erna komt nog iets anders. Zo wilden we ons bureau helemaal anders aanpakken, want behalve de oriëntatie zorgden ook de donkere meubels ervoor dat die ruimte in het vorige appartement vaak wat te donker aanvoelde. Een zoektocht naar een geschikte houtsoort (liefst lokaal, liefst massief, liefst betaalbaar) was dan ook de eerste stap.

Le petit requin

Deze week konden we ook eindelijk terug onze wasmachine gebruiken. Hier in Zwitserland hebben de meeste gebouwen een gemeenschappelijke wasruimte, iets waar ik in theorie helemaal voor ben, maar in de praktijk minder fan van was. Om de tweeënhalve week een dag kunnen wassen vind ik namelijk belachelijk weinig… We wilden na de renovatie het toilet in de badkamer dan ook laten verwijderen om daar een aansluiting voor de wasmachine te voorzien (zoals het vroeger ook was), alleen was het wat onnozel om die werken uit te voeren in het oude appartement, waar we nog amper twee maanden zouden blijven. In het nieuwe appartement brachten we dat dan ook snel in orde, hoera voor terug normaal kunnen wassen!

Le petit requin

Daarnaast gingen we aan de slag met de planken van de inbouwkasten in de gang, die de vorige bewoners hadden beplakt met folie. Op zich geen slecht idee, maar de lijm was zodanig beginnen verweren dat die kasten stonken gelijk de pest. We prutsten er dus alle folie af en gaven alles een proper likje verf.

Le petit requin

Eens dat werk achter de rug was, konden er meteen een heleboel dozen uitgepakt worden: de ene kast werd de “garderobe & sport”-kast, want ahum ja, als je graag kampeert én skiet én fietst én motorrijdt, dan verzamel je wel wat spullen blijkbaar.

Le petit requin

De andere kast werd een voorraadkast voor de keuken met al onze meelsoorten, noten, zaden, pasta, linzen…

Le petit requin

Die nieuwe keuken, die blijkt namelijk iets kleiner uit te vallen dan gedacht. Ze is weliswaar iets breder, maar minder diep en de kastjes zijn kleiner, waardoor we er minder spullen in kwijt kunnen. Naast de voorraadkast in de gang, trokken we dus ook – tegen het plan in om te gaan voor kwaliteitsvoller en duurzamer – naar de Zweed. Investeren in dure of unieke stukken voor een keuken die in een eventueel toekomstig huis toch weer anders zal zijn (want: andere (huur)keuken om mee te combineren), tja, dat vonden we precies wat zot en dus gingen we voor een paar standaardkastjes. Nu maar duimen dat er niets mis mee is, want ik vind ze hier in Zwitserland toch wel heel streng met hun 0 dagen teruggaverecht 😉

Le petit requin

Eens de grote werken achter de rug, was er ook tijd voor kleiner huishoudelijk geprul. Zo begonnen onze houten lepels en spatels er wat triestig uit te zien, dus maakte ik een mengsel van bijenwas en kokosolie om ze mee in te wrijven.

Le petit requin

Terwijl wij binnen aan het werk waren, gingen de werken buiten ook voort, met onder meer de aanleg van een hellend vlak naar ons gebouw. Handig voor wanneer we met een fietskar vol gerief thuiskomen 🙂 (en natuurlijk vooral voor de oudere mensen in het gebouw).

Le petit requin

Zelf trok ik vooral naar buiten om wat te wandelen en mijn hoofd zo de nodige frisse lucht te bezorgen. Hoewel vooral de mooie zichten en de schattige taferelen, zoals deze verzorgende moederkoe, mij naar buiten drijven, is het mooi meegenomen voor mijn 30 before 30-lijstje dat al dat wandelen voor een mooi rijtje van 10 000 stappen per dag zorgde.

Le petit requin

Al voelde ik mij daar ook wat onnozel over, toen ik dit artikel las over dertig minus dertigjarigen. Het zijn namelijk mensen die al zoveel zotte dingen verwezenlijkt hebben dat ik mij met mijn “ik ben bijna 30 en weet totaal niet meer wat ik wil of moet doen” even heel kleintjes voelde. Tot zover voor artikels die waarschijnlijk motiverend bedoeld zijn…

Le petit requin

Ach ja, gelukkig zijn er leuke treintjes in het centrum om mij op te beuren 😉

Le petit requin

Of spelletjes in de wachtzaal. Al is dit met zijn weg zoeken en valkuilen vermijden eigenlijk vooral een mooie metafoor…

Le petit requin

In het weekend maakten we tijd voor een herfstwandeling langs de Teufelsschlucht in Olten. Weinig dat voor zoveel rust in mijn hoofd kan zorgen als dat!

Le petit requin

Weekmenu oktober 2016

Oktober was een gemixte eetmaand: een beetje vegetarisch, een beetje vlees; de laatste zomerse groenten, de eerste herfstgroenten; een paar “klassiekers”, een paar nieuwkomers:

1: Barbecue (de dag voor een halve marathon barbecueën is niet echt de slimste voedselkeuze. Nu ja, een duikclubetentje gingen we niet laten passeren nu we toch in België waren en gelukkig omvatte het groentebuffet ook een pastasalade 😉

2: Frikandellen met tomatensaus, champignons en puree

3: Frikandellen met krieken en rijst

4: Rest dag 03 (euhm ja, toen ik mijn moeder op zondag vroeg of ze wat extra frikandellen wilde klaarmaken zodat we maandag na onze rit niet nog zouden moeten koken, had ik niet gedacht dat het er zoveel zouden zijn dat ik drie dagen frikandellen zou eten. Gelukkig smaakt mijn lievelingseten als kindje ook nu nog altijd 🙂 )

5: Pizza met salade

6: Mozzarellaburger met appelmoes en aardappelen

7: Röstischotel met zuurkool, boerenkool en paprika (ik blijf zuurkool moeilijk te combineren vinden, maar dit recept is alleszins wel een goede veggie keuze om op terug te vallen)

Röstischotel met zuurkool, boerenkool en paprika (Le petit requin)

8: Macaroni met champignons, erwtjes en radicchio

Macaroni met champignons, erwtjes en radicchio (Le petit requin)

9: Groentetaart met pompoen, bietjes en wortel

10: Rest dag 08 & 09

11: Croque monsieur

12: Mozzarellasalade met groenten en noten

13: Rode biet-wortel-pompoensoep (de groenteresten van dag 9 gooiden we bij elkaar in een verrassend lekkere soep)

14: Prei-hesperolletjes (nostalgie! En hoewel ik ondertussen wel heel graag gestoofd witloof eet, combineer ik hesperolletjes nog altijd het liefst met prei)

15: Biefstuk met peperroomsaus, gebakken patatjes en rauw witloof

16: Halloumiburger

17: Pizza speciale

18: Balletjes in tomatensaus met rijst @ Hiltl

19: Halloumiburger met frietjes

20: Salade met feta

21: Spaghetti bolognaise

22: Phôsoep (ik wil eens wat vaker Aziatisch proberen koken en dus startte ik met deze traditionele soep. Weliswaar lekker, maar ik ga toch nog wat andere phô-recepten uitproberen)

23: Pasta met geroosterde pompoen, rode ui, spruitjes en granaatappelpitjes (dit is het soort recept dat mij in de winkel doet springen van plezier dat er terug spruitjes zijn. Zo lekker, maar echt, zo zo lekker!)

24: Pizza speciale

25: Gewokte kip met paprika, champignons, broccoli en rijstnoedels (ik heb het lang wat moeilijk gehad met de smaak van sojasaus, maar het blijkt een gevalletje te zijn van “blijven volhouden”, want ondertussen vind ik het zelfs nog lekker ook)

Gewokte kip met rijstnoedels (Le petit requin)

26: Rest dag 25

27: Wraps met chili sin carne

Wraps met chili sin carne (Le petit requin)

28: Bulgursalade met bieten, noten en geitenkaas

29: Pasta met radicchio, paprika en courgette

30: Pizza met kip en groentjes

31: Rest dag 29

Gelezen in juli & augustus 2016

Lezen maakt weliswaar al veel langer deel uit van mijn leven dan bloggen (ik vraag mij nu ineens af of bloggen eigenlijk al bestond toen ik mijn eerste woordjes leerde lezen?), maar dat neemt niet weg dat het mijn leesgedrag al wel eens durft beïnvloeden. Zo zou ik het boek van Roderik Six dat ik begin juli las misschien voorbijgelopen zijn in de bib, moest ik de blog van zijn zus niet lezen.

Roderik Six, Val

Val (Roderik Six)

Val vertelt het verhaal van een jonge dokter die in het kleine Canadese stadje Fall gaat werken, waar elke bewoner zijn eigen, vaak heel duister, verhaal heeft. Ook de dokter zelf blijkt geen onbeschreven blad te zijn. Het beste aan dit boek vond ik de stijl van Six: zijn zinnen zijn bij momenten fantastisch mooi en scheppen een intrigerend, duister sfeertje (bijvoorbeeld al meteen in het begin bij de beschrijving van de weg die de dokter neemt wanneer hij naar Fall rijdt). Inhoudelijk vond ik het opbouwende eerste deel het sterkste; het tweede deel had gerust wat uitgebreider mogen uitgewerkt worden. In alle geval: zowel zus als broer zijn de moeite van het lezen waard!

Erik Vlaminck, Suikerspin

Suikerspin (Erik Vlaminck)

Dit boek kwam samen met het bovenstaande mee uit de bib en dat na een tip van Erik Vlaminck-fan Sofie. Het was het eerste boek dat ik van deze auteur las, maar het zal zeker niet het laatste zijn. Suikerspin gaat over Jean-Baptist Van Hooylandt, die op de kermis een rariteitenkabinet uitbaat en daarin onder andere een Siamese tweeling “tentoonstelt”. Hoewel het boek bij momenten heel grappig is, overwegen toch vooral de tragische aspecten: niet alleen voor de tweeling zelf, maar ook de impact die Van Hooylandts handelingen op de generaties na hem hebben. Doordat Vlaminck wisselt tussen heden en verleden, krijg je als lezer een mooie blik in het veranderende leven van foorkramers. Zijn stijl deed mij bij momenten wat aan Verhulst denken: weliswaar minder “boertig”, maar evenzeer bij momenten zo typisch Vlaams dat het pijnlijk is 🙂

Fredrik Backman, Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt

Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt (Fredrik Backman)

Na Een man die Ove heet was dit het tweede boek dat ik las van Fredrik Backman. De – zacht uitgedrukt – “nogal atypische” oma uit de titel laat na haar dood een stapeltje brieven achter, die haar kleindochter Elsa moet afleveren. In de brieven verontschuldigt ze zich bij iedereen die ze ooit gekwetst heeft en geeft ze Elsa zo een heel nieuwe blik op haar leven en de mensen rondom hen. Het ene moment zat ik te giechelen om Elsa’s kinderlijke redeneringen, het andere stilletjes te lezen bij de passages over hoe Elsa probeert om te gaan met de dood van iemand die zo’n belangrijke rol in haar leven speelde.

Aan dit sprookje had bijvoorbeeld waarschijnlijk, volgens menig ervaren beschouwer, in alle redelijkheid al veel eerder een eind gebreid moeten worden, en alle draadjes hadden allang afgehecht moeten zijn. Maar het is de bedoeling dat alle helden aan het eind van alle sprookjes nog lang en gelukkig leven. En dat wordt natuurlijk problematisch, verteltechnisch gezien. Want in sprookjes laat iedereen die aan het eind van zijn leven is gekomen dierbaren achter die hun dagen moeten slijten zonder hen.
En het is moeilijk om zonder te leven. Het is heel, heel moeilijk om degene te zijn die achter moet blijven en verder moet zonder.

Mooi, grappig en ontroerend; benieuwd naar meer van Backman!

Verbeelding bookchallenge
5. Een humoristisch boek

Nasrin Siege, Sombo woont in Zambia

Sombo woont in Zambia (Nasrin Siege)

Als ik het mij goed herinner, was ik 10 jaar toen ik dit boek uitkoos als leesvoer voor op GWP. Behalve de kinderachtige reacties van mijn klasgenoten (“oeh, blote borsten op de cover!”) is mij gelukkig vooral nog de indruk bijgebleven die het boek toen maakte. Nasrin Siege vertelt in dit boek over het alledaagse leven van Sombo, een meisje dat opgroeit in Zambiaans dorp, waar de traditionele gebruiken botsen met nieuwe invloeden. Zo wilt Sombo graag lerares worden, maar moet ze haar lessen onderbreken om het overgangsritueel van meisje tot vrouw te ondergaan (waar wel snijden aan te pas komt, maar gelukkig niet in de zin van genitale besnijdenis). Een boek dat als kind indruk maakte en ook nu nog steeds de moeite van het herlezen waard is.

Lionel Shriver, We need to talk about Kevin

We need to talk about Kevin (Lionel Shriver)

Dit boek, dat ik las voor de Goodreadsclub, vertelt aan de hand van de brieven van Eva over de jeugd van haar zoon Kevin. Een zoon die niet bepaald voldoet aan de standaard, zowel tijdens zijn kinderjaren als wanneer hij vlak voor zijn zestiende verjaardag een bloedbad aanricht op zijn school. Hoewel het verhaal op zich heel sterk en aangrijpend is, voelden de personages iets té eenzijdig aan, wat – wat mij betreft – afbreuk deed aan de nochtans heel interessante thematiek: hoe slecht kan iemand uit zichzelf zijn; welke rol spelen ouders en omgeving in iemands gedrag en karakter? Tegelijk bekroop mij tijdens het lezen regelmatig de neiging om afwisselend Kevin, zijn moeder en zijn vader eens goed door elkaar te rammelen en toe te roepen dat dat niet is hoe een normaal mens zich behoort te gedragen. En ja, een boek dat niet echt doordringt, krijgt mij niet uiteraard zover 🙂
Hoewel ik regelmatig in het Engels lees, had ik trouwens best wel wat moeite met het taalgebruik. Het past wel bij de moeder als persoon, maar maakte dat ik toch wel wat tijd en pagina’s nodig had om echt in het verhaal te raken. Al bij al een boek dat echt wel de moeite is, maar dat ik daarom niet altijd graag gelezen heb.

Verbeelding bookchallenge
6. Een briefroman

Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer, Het geheime dagboek van Klein Duimpje

Het geheime dagboek van Klein Duimpje (Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer)

Ik ontdekte dit boek toen we op boekenjacht waren voor de kinderen van vrienden en werd zo’n beetje halsoverkop verliefd op de tekeningen van Rébecca Dautremer. “Gelukkig” waren de kindjes in kwestie nog veel te jong voor dit boek, zodat ik het zonder schuldgevoel voor mijzelf kon meenemen 🙂
Uiteindelijk bleken niet enkel de tekeningen heel erg mooi, maar was ook het verhaal, waarin Philippe Lechermeier het overbekende verhaal herverteld vanuit het standpunt van Klein Duimpje zelf, heel erg de moeite. Heerlijk om te lezen over zijn zes broers, over het buurmeisje waarop hij verliefd is, over de absurde leraar, over zijn overleden moeder…

Ik heet Duimpje. Klein Duimpje.
‘Mijn dubbelklein Duimpje’, zei mama voordat ze voor altijd verdween.

Blij dit in huis te hebben om af en toe nog eens naar de illustraties te kijken of een dagboekstukje te herlezen!

Verbeelding bookchallenge
17. Een hervertelling van een bekend sprookje

Jojo Moyes, Me before you

Me before you (Jojo Moyes)

Ik begon met enige voorzichtigheid aan dit boek. Enerzijds was het eerste boek dat ik van Moyes las, Honeymoon in Paris, mij niet echt bevallen, anderzijds waren de commentaren over dit boek zo lovend dat ik schrik had dat het eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. Fast forward naar het moment waarop ik al bijna een hele dag verdiept in dit boek in de zetel zat, vruchteloos aan het vechten was tegen mijn tranen en net op dat moment telefoon kreeg van Johan. Twee keer diep ademhalen om normaal te kunnen opnemen bleek onvoldoende, want na een halve “hallo” ben ik compleet in tranen uitgebarsten en moest ik een geschrokken Johan geruststellen dat ik echt wel enkel een boek aan het lezen was en neen, dat er niet iets heel ergs gebeurd was.

I will never, ever regret the things I’ve done. Because most days, all you have are places in your memory that you can go to.

Om maar te zeggen: dit boek is straf! Zoveel meer dan de chicklit die het soms genoemd wordt, want het is niet zomaar een ontspannend, feel good-verhaaltje, maar wel een verhaal over een vrouw op zoek naar wat ze aan moet met haar leven en een man die na een zwaar ongeluk enkel euthanasie als optie in overweging neemt. Het ene moment heerlijk luchtig en grappig, het andere moment, tja, bleitink tot en met.

Jojo Moyes, After you

After you (Jojo Moyes)

Inhoudelijk ga ik niets zeggen over dit boek, kwestie van het niet te verpesten voor wie Me before you nog niet las. Het is in alle geval moeilijk om een “eerlijke” mening over dit boek te geven, net omdat zijn voorganger zo’n indruk maakte: het leest vlot, in die mate dat ik opnieuw moeite had om het aan de kant te leggen, het is bij momenten heel mooi en teder. Tegelijk kan het niet tippen aan Me before you, in de verste verte niet zelfs. Dit boek is meer een “typische” chicklit: leuk om te lezen, maar geen boek dat ik lang ga onthouden.
Ik heb er zeker geen spijt van dat ik het gelezen heb, maar het is wat mij betreft zeker geen must read.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Week 2016/39&40 in woord en beeld

De laatste week dat mijn broer hier bij ons in Zwitserland was, ging vooral op aan de verhuis, maar startte wel nog met een uitstap naar Liechtenstein. Aangezien mijn broer de route samenstelde, reden we op langs de Rijn, maar keerden we terug via een stevige klim 🙂 . Ook al was ik ‘s avonds voor de zoveelste keer bekaf, dagen met de combinatie “broer – fietsen – mooi landschap – mooi weer”, die verdienen niet anders dan een dikke duim!

Le petit requin

Woensdag kregen we de sleutel van het nieuwe appartement en verhuisden we één voordeur verder. Dat klinkt op zich niet ver, maar wetende dat we van de derde verdieping in het oude naar de zesde verdieping in het nieuwe gebouw moesten, was dat toch niet zo evident. En dan had ik het nog relatief gemakkelijk, aangezien ik de lift kon gebruiken om dozen te verhuizen; Johan en mijn broer daarentegen droegen alle grote meubels langs de trappen naar omlaag en daarna omhoog. Gelukkig was de trappenhal wel ruim genoeg om alles gemanoeuvreerd te krijgen (al had ik stiekem wel eens pivot willen roepen 😉 )!

Le petit requin

Wie zich afvraagt waarom wij zo zot zijn om één voordeur verder te verhuizen: enerzijds is het appartement iets verder van de straat gelegen en daardoor een pak stiller, anderzijds is het ook beter ingedeeld en groter. De grotere binnenoppervlakte zelf is leuk meegenomen, maar zou op zich zeker niet de doorslag gegeven hebben (we zijn tenslotte maar met twee). Wat dan wel de doorslag gaf? Het verschil in terrasoppervlakte. Kijk maar! Ik heb nu al goesting in de komende lente en zomer 🙂

Le petit requin

Donderdag verhuisden we nog verder én staken Johan en mijn broer al het “moeilijkste” stuk, onze kleerkast, in elkaar. In een timelapse ziet dat er dan zo uit (alle eer naar mijn broer!):

Alsof verhuizen op zich nog niet vermoeiend genoeg is, reden we vrijdag na een hele dag kuisen in het oude appartement nog naar België, voor het eerst met een huurwagen.

Le petit requin

Wat we in België zo deden? Een nieuwe meubelwinkel in Aalst bezoeken waar ze de tafel en stoelen van onze dromen verkopen (niet die op de foto 😉 ) en waar we verschillende stalen voor de stoffen bekleding van de stoelen konden bekijken. De beslissing is ondertussen gemaakt, dus binnen een tijdje mogen jullie wel eens binnenkijken in onze nieuwe living/eetkamer 😉
We gingen ook op bezoek bij mijn grootmoeder en deden met haar een wandeling naar het nabijgelegen vliegveld, waar ik – ondanks dat ik er als kind al zo vaak geweest ben – voor het eerst van dichtbij zag hoe zweefvliegtuigen opgetrokken worden.

Le petit requin

Al waren die dingen eigenlijk achteraf ingepland, dé hoofdreden voor ons bezoek was namelijk de halve marathon in Brussel op zondag! Daar ga ik, als het (tijd maken voor) bloggen terug wat in zijn plooien valt, nog wel eens apart over schrijven.

Le petit requin

Op maandag reden we na een kort winkelbezoek aan Aalst (bier en fietsgerief voor Johan; boeken en Dille & Kamille voor mij 😉 ) terug naar Zwitserland. Dit bord drukte alleszins wel mooi uit hoe ons weekend geweest was!

Le petit requin

Terug in Zwitserland ging Johan onmiddellijk bloed geven: hij was immers opgeroepen om te doneren voor een specifieke patiënt, maar het was toch net iets beter om dat vlak na dan vlak vóór de halve marathon te doen.

Le petit requin

Ons bezoek aan België had ook het voordeel dat we wat Belgische lekkernijen konden inslaan: ik wilde immers graag een kennismakingsgeschenkje geven aan onze nieuwe buren, maar zelf koekjes of dergelijke bakken, leek mij zo te midden van de dozen toch iets te ambitieus. Zakjes vullen met speculoos, neuzekes, chokotoffs, manons en bier, dat was wel doenbaar en werd duidelijk ook geapprecieerd: we “kennen” na een paar dagen al evenveel buren als in het andere gebouw na twee jaar.

Le petit requin

Mijn Belgische gsm blijft mij trouwens consistent een prettig “verblijf” wensen elke keer we uit België terugkeren. Sympathiek!

Le petit requin

Iets minder sympathiek vind ik de naam die hier aan tweede generatie migranten gegeven wordt: “secondo” geeft mij een heel erge “tweederangsburger”-bijklank (wat mij dan doet afvragen welke rang wij als “nieuwe buitenlanders” maar zijn…). Nu ja, blijkbaar ligt dat aan mij en wordt het begrip door de “secondos” zelf overwegend positief opgevat. Wat niet wegneemt dat het feit dat verschillende hun naam laten veranderen om op basis daarvan niet meer gediscrimineerd te worden, toch wel heel bitter is…

Le petit requin

En de rest van de week? Die ging op aan dozen en dozen en dozen uitpakken…

Le petit requin

En nadenken over nieuwe boekenkasten… De oude overleefde de verhuis immers niet: enerzijds was ze al serieus afgeleefd door de vele jaren en verhuizen die ze al meemaakte, anderzijds bleek ze bij het uit elkaar halen onderaan aangetast door vocht. Komt al dat gepin toch nog eens van pas 😉

Le petit requin