Maand in woord en beeld: januari 2017

In de laatste week in woord en beeld die hier verscheen, beloofde ik jullie een andere – voor mij iets minder intensieve – versie, zijnde een maand in woord en beeld. En kijk, we zijn “amper” half maart en hier is januari “al” 😉 . Ach ja, om het “goed te maken” (en anders eigenlijk ook 😉 ) een editie met niet alleen een selectie instagramfoto’s, maar ook wat extra foto’s!

Januari, dat werd hier de sneeuw- en wintermaand bij uitstek! Startend in België met een voorzichtig laagje:

Dag 2 – Die begon met een laagje sneeuw en eindigde met een laagje Brusselse gezelligheid

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Om bij onze terugkeer in Zwitserland te kunnen gaan lopen in een sprookjeslandschap, zowel overdag:

Als ‘s avonds in de zalige stilte van de schemering, enkel onderbroken door het geknars van de sneeuw onder mijn schoenen. De hashtag #heaven had hier ook nog gerust bijgekund:

Ik profiteerde er dan ook van om wat sneeuwwandelingen te maken, zowel puur recreatieve als functionele, zoals deze naar de winkel, waarin ik dit mooie koppel tegenkwam:

Sneeuw, dat betekent ook skiën natuurlijk! We startten in een voor ons nieuw domein, Engelberg-Titlis, en hoewel het weer even wennen was aan dat gevoel van op de latten te staan, deed het vooral gigantisch veel deugd.

Het weer was die dag niet super: bewolkt met af en toe wat blauw in de voormiddag, bewolkt met af en toe wat mist in de namiddag. Maar dat heeft ook zijn voordelen, want zo konden we genieten van quasi lege pistes.

Engelberg-Titlis (Le petit requin)

Een week later trokken we er weer op uit, dit keer naar Flumserberg, een van de skigebieden die het dichtste bij Zürich ligt. Dat én het feit dat het een dag was met een stralend blauwe hemel (zonnecrème-alert!) zorgde ervoor dat er een pak meer volk op de pistes was, maar gelukkig niet in die mate dat de sukkeltjes die wij ten opzichte van de Zwitsers zijn, er last van hadden 😉

Kijk naar die schone bergen! Zo zalig om al liggend in de sneeuw te lunchen met zicht op al dat moois (en een van dé grote redenen dat ik mij nog maar moeilijk kan voorstellen dat we hier ooit nog zouden vertrekken).

Flumserberg (Le petit requin)

Al die sneeuw zorgde voor meer kerstgevoel dan tijdens de kerstperiode zelf, al droeg ook onze wasmachine daar haar steentje bij. Benieuwd wanneer ik dat deuntje beu ga geraken 😉

Al was onze wasmachine zeker niet de enige, want op de Dolderschaatspiste, iets buiten Zürich, stond de kerstboom ook nog. Al besefte Johan dat pas toen hij mijn foto’s zag! Hoe hij daar in geslaagd is, ik begrijp het nog altijd niet… Al zal het feit dat hij – net zoals mij – heel hard zijn best moest doen om niet te vallen en ondertussen ook aan het babbelen was met zijn collega’s, er waarschijnlijk wel wat mee te maken hebben gehad 🙂 . In alle geval, ik ben blij dat zijn collega’s zo’n toffe bende zijn dat ze niet alleen leuke dingen samen doen na het werk, maar partners en co. ook meevragen!

Dag 19 – Het was een eeuwigheid geleden, maar ook licht wankelend was het plezant! #schaatsen #dolder

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Behalve op de latten en op loopschoenen, is sneeuw natuurlijk ook ideaal om er met mountainbikebanden in te gaan ploeteren. Alhoewel “ideaal” toch heel hard afhangt van de dikte van die sneeuwlaag, heb ik gemerkt. Gelukkig blijkt de moeilijkheid om vooruit te geraken recht evenredig met de zachtheid bij het vallen 😉

Kort na het vertrek van mijn rit, nog beneden in het dal, bleek de rivier op sommige punten effectief volledig dichtgevroren te zijn; iets waar ik op aan het hopen was sinds onze terugkomst, toen er hier en daar wat ijsplekken lagen. Tegen het einde van mijn rit was het dan weer genieten van de zonsondergang bovenop de kam:

Sihltal-Uetliberg (Le petit requin)

Dag 7 – Dag dorp met het ijs op de rivier met de sneeuw #byebyebelgium #backhomeagain #sihl

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

En tot slot werd er ook gewandeld, al deden we dat zeer dicht bij huis. Ah ja, eerst aan de tv gekluisterd hangen door de mooie match tussen Federer en Nadal op de Australian Open, maar ook het WK veldrijden niet willen wissen, dan blijft er niet veel tijd meer over. Gelukkig is er ook hier vlakbij genoeg schoons, met twee bevroren meren en besneeuwde bossen:

Op het onderstaande meer waagden verschillende mensen zich op het ijs, dat zo dik was dat er weinig risico bestond. Al bleek uit de voetstappen duidelijk dat de honden nog een pak verder naar het midden van het meer durfden dan hun baasjes 😉

Sihlwald (Le petit requin)

Januari bestond natuurlijk nog wel uit wat meer dan sneeuw! Zo bezocht ik drie tentoonstellingen, maar daar ga ik een apart berichtje van maken, aangezien ik zoveel extra foto’s aan het toevoegen was dat dit – toch al niet bepaald kort – bericht helemaal uit zijn voegen begon te barsten.

Wel nog de moeite waard om jullie te tonen: deze heerlijke papierwinkel!

Het theelichthoudertje uit bamboe dat we in Wenen kochten en voor mooie sfeerverlichting zorgde:

Mijn eerste deelname aan een “offline” boekenclub (op goodreads ben ik al langer lid van de Verbeelding book club):

Dag 18 – Na de Verbeelding book club online, nu ook de Zürich book club offline #hartjesvoorlezen #zürichbookclub

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

En de levering van onze – al zeg ik het zelf – zéér mooie eettafel. Alle dozen met stoelen naar boven krijgen bleek niet zo’n probleem; voor het tafelblad moesten we dan weer de hulp van een buurman inroepen, want met ons tweetjes geraakten we amper vijf, van de bijna 100, tredes ver 🙂 . Nu ja, wat hadden we ook gedacht met 50 kg blad en ongeveer 18 kg omkasting… Het zorgde er alleszins voor dat we elkaar beloofd hebben de komende jaren niet meer te verhuizen of dat met een verhuislift te doen 😉

Onderstaande foto is er eigenlijk al eentje van februari, maar zo kunnen jullie tenminste ook al het geheel zien i.p.v. enkel de teaser van hierboven. Ik word nog elke dag blij van de keuze die we gemaakt hebben!

Throwback Thursday: 16 maart

Wie mij op Instagram volgt, krijgt daar elke dag een foto te zien (of toch in theorie, want maandag kwamen er plots 12 foto’s in één keer online, omdat ik de dagen ervoor niet op instagram kon uploaden 😉 ). Dat “Project 365” ben ik echter al veel langer geleden gestart, namelijk op maandag  12 september 2011. Dat klinkt waarschijnlijk als een compleet willekeurige datum, maar het is de dag dat ik voor het eerst begon te werken en dat leek mij wel een mooi moment om te starten met een dagdagelijkse foto. Waar het eerst de bedoeling was om dat één jaar te doen, werd het al snel een gewoonte die ik ondertussen – ruim vijf jaar verder – nog steeds volhoud. Ben ik dan nooit een foto vergeten nemen? Eigenlijk amper één keertje, al moet ik toegeven dat ik heel af en toe wel een beetje “foefel” door, wanneer ik een foto vergeet te nemen of mijn toestel uitzonderlijk niet bij heb, dat de dag erna in te halen 🙂

In alle geval, al die projecten 365 & 366 willen ook zeggen dat ik ondertussen al een mooi archief aan dagdagelijkse foto’s opgebouwd heb. Soms zorgt zo’n terugblik voor herinneringen aan reizen of mooie uitstappen, soms zijn het ook gewoon kleine dingetjes, maar beiden blijken even fijn om op terug te kijken.

Vandaag neem ik jullie mee naar wat ik de afgelopen jaren uitspookte op 16 maart:

2012

In 2012 viel 16 maart op een vrijdag, eentje waarop we op het werk van déjeuner développement deden, ofte een lunch om dingen bij te leren. Dat kon een collega zijn die uitleg gaf over een project of specifieke techniek die hij/zij geleerd had, een expert die een bepaald product kwam voorstellen of – en dat waren meestal de leukste 😉 – een bezoek aan een werf. In dit geval trokken we naar Luik waar een aantal collega’s werkten op de restauratie van de Opéra Royal de Wallonie. Fascinerend om zo’n hele opera in de stellingen te zien, fantastisch om tot bovenaan die stellingen te mogen om de technieken te zien waarmee de plafondschildering gerestaureerd werd… en ook wel grappig dat een deel van de stoelen blijkbaar tijdelijk in de werfkeet terechtkwamen 😉

Opéra Royal de Wallonie (Le petit requin)

2013

Een jaar later ging ik op bezoek bij mijn grootmoeder en trok ik even de stad Diest in. Die ken ik al jaren, maar toch deed ik in 2013 een nieuwe ontdekking door de Ezeldijkmolen, die ik altijd aan de ene zijde voorbijliep, nu ook eens aan de andere zijde te bekijken.

Ezeldijkmolen Diest (Le petit requin)

2014

Op zondag nam ik een lichtelijk mislukte foto aangezien het eigenlijke onderwerp van de foto niet de orchidee (wiens pot hier trouwens opnieuw met een orchidee staat te blinken), maar wel de kat is.
Niet dat wij ooit een kat gehad hebben, maar die van de buren kwam al eens graag een kijkje nemen in ons appartement. Dat vonden wij eigenlijk wel gezellig, al doet het onderschrift dat ik toen bij de foto schreef, wel vermoeden dat ik in dit geval een tijdje doodstil ben blijven zitten om te vermijden dat de kat ofwel de schaal ofwel de orchidee zou omstoten 😉

Le petit requin

2015

Een goede maand na bovenstaande foto, verhuisden we naar Zwitserland en toch bleek ik in 2015 nog steeds wat problemen met de treinen te hebben. Nu ja, een en dezelfde lijn die in Zürich Hauptbahnhof in de ene richting naar Dietlikon gaat en in de andere naar Dietikon, een mens zou van minder in de war geraken, toch? 🙂

Le petit requin

2016

Vorig jaar stond ik mij in de winkel dan weer te bedenken dat ik deze konijntjes er toch eerder freaky dan smakelijk vond uitzien. Een jaar later vind ik dat eigenlijk nog altijd. En ik bedenk mij nu plots, zouden ze die konijntjes dit jaar weer verkopen? Morgen eens gaan kijken, ik moet toch naar de winkel 😉

Le petit requin

2017

En vandaag, vandaag trok ik er onder een heerlijk stralend zonnetje op uit met de fiets. Zaaaalig!

40… neen, 31… euhm, 15

Jullie merkten het misschien al: naast de 40 dagen zonder vlees vielen ook de 40 (of eigenlijk 31) geplande dagen bloggen wat in het water. Geen erg, want zoals jullie al lazen, was de reden daarvoor véél belangrijker dan welk voornemen ook. Ondertussen gaat het al een pak beter mijn grootmoeder (al zal ze nog een tijdje moeten herstellen) en ben ik terug thuis. Bij het oppikken van alle “losse draadjes”, inherent aan plots alles laten vallen en naar België vertrekken, horen ook die uitdagingen; vanaf morgen (of ja, eigenlijk vandaag, want dit is ook een – zij het voor mij doen zeer kort – blogje) ga ik hier dus weer van start 🙂

Wat jullie zo mogen verwachten? Al zeker een paar ouwe getrouwen, zoals twee boeken- en maandoverzichten en het weekmenu van februari, maar ook blogjes over terrastuinieren (wie weet al gevolgd door een eerste bericht over “tuintuinieren”), autoloos leven, bizarre handleidingen, momenten om te koesteren… En – een mens mag ambitieus zijn – hopelijk ook eindelijk wat reisberichten over Zuid-Afrika. Kwestie van daar toch over geschreven te hebben vooraleer ik opnieuw naar ginder vertrek 😉

Tot morgen!

Rije, rije, rije

Jah, goed bezig met die 40 dagen bloggen: typ ik gisteren onderstaand blogje, vergeet ik het toch wel niet te publiceren i.p.v. enkel als draft op te slaan zeker? Bon ja, vandaag komt er normaalgezien nog een bericht aan, dus als jullie willen doen alsof jullie dit gisteren al lazen, dan weet niemand nog dat ik even verstrooid was 😉

Misschien weten jullie nog dat ik vorig jaar stevig tegen de grond smakte in de afdaling van de Klausenpass? Op het eerste zicht leek de schade aan mijn koersfiets wel mee te vallen: mijn stuur moest rechtgetrokken worden en het was even prutsen om mijn versnellingen weer goed te krijgen, maar daarna leek ik weer vertrokken te zijn. Jammer genoeg zorgde die val toch voor wat meer schade: tijdens een rit een paar weken later merkte ik immers dat mijn fiets niet meer stabiel aanvoelde en dat bleek aan het balhoofd te liggen. De raming van de fietsenmaker om dat balhoofd en andere – kleinere, maar daarom niet minder belangrijke – mankementen op te lossen, bedroeg echter meer dan de helft van wat die fiets – ondertussen toch al 16,5 jaar geleden – gekost heeft.

Le petit requin

Voeg aan die prijs en ouderdom nog het eigenlijk iets te grote kader en de beslissing om voor een nieuwe te gaan, was vrij logisch. Gelukkig liep het wegseizoen toen net ten einde en kon ik in de winter rustig op zoek gaan naar een nieuw model. Wie mij op instagram volgt, zag daar eind januari een eerste selectie verschijnen, gebaseerd op online onderzoek. Volgende stap was het bekijken van die modellen “in ‘t echt”, waardoor er niet alleen twee geschrapt werden (zo vond ik de onderbuis van de BMC toch iets te breed), maar ik twee weken geleden in een fietsenwinkel in België ook halsoverkop verliefd werd op een model dat ik in mijn online zoektocht niet eens een blik gegund had.

Dag 30 – Eerste selectie in de zoektocht naar een nieuwe koersfiets #keuzeskeuzes #afscheidvanmijn16jarigros

A post shared by Haaike (@haaike_lepetitrequin) on

Ah ja, het leek mij immers slimmer om dit keer niet voor een mannen-, maar wel voor een vrouwenkader te gaan, zodat de geometrie beter op mij afgestemd zou zijn. Tot ik dus een mannenmodel zag staan dat niet alleen technisch alles had wat ik wilde (carbon kader, Ultegra versnellingen…), maar er ook nog eens suuupermooi uitzag in mat zwart met accenten in turquoise. Het onmiddellijk bestellen wilde ik niet, ik wilde er toch eerst even een nachtje over slapen. Alleen moesten we na dat nachtje terug naar huis en bleek hij in Zwitserland een pak duurder te zijn (uiteraard, alles is daar duurder, maar dit was zo een van die gevallen “in verhouding écht veel duurder”).

En toen moesten we onverwacht terug naar België komen… Met mijn grootmoeder gaat het gelukkig al veel beter, al heeft ze voorlopig wel nog constant iemand nodig die bij haar blijft en voor eten e.d. zorgt – wat ik momenteel dus doe, zodat mijn, bij haar inwonende, nonkel wat ontlast wordt en kan gaan werken.
Het “voordeel” van onze terugkeer (veel te positief woord, want uiteraard waren we liever niet moeten afkomen, maar jullie snappen het wel) was dan weer dat we het afgelopen weekend nog eens naar die fietsenwinkel konden. Die liefde op het eerste zicht was ook bij de tweede kennismaking nog even groot en dus besliste ik trouw te blijven aan het merk van mijn oud ros en een bestelling te plaatsen. Dat het een mannenkader is, maakt uiteindelijk ook weer niet zoveel uit: een goede opmeting zorgt ervoor dat ik de juiste kadermaat krijg, met een aan mijn geometrie aangepaste stuurbreedte en stuurpen.

Le petit requin

Mooi toch he? 🙂
Jullie krijgen nog wel eens een volledig zicht eens de fiets toegekomen is (dit zijn details van het toonzaalmodel). En mijn oude? Daar twijfel ik nog tussen een tweede leven als een soort hometrainer – iets waarvoor een kapot balhoofd geen probleem is – of een volledige herbestemming. To be continued 😉

Pipilotti Rist

Ik vermoed dat de meesten onder jullie het nummer Wicked game van Chris Isaak wel kennen:

Misschien kennen jullie ook de mooie coverversie van London Grammar, die ik zelf dankzij mijn broer en zijn vriendin ontdekte:

Maar kennen jullie ook al deze cover van Pipilotti Rist? Johan liet mij deze versie voor het eerst een paar weken geleden horen en ik ben compleet verkocht. Het gaat er zo over en toch werkt het. Misschien omdat het is hoe wij (ofte de amateuristisch zingende mensen) het zouden zingen? Misschien omdat het de rauwe emotie van de tekst zo perfect uitdrukt? In alle geval: zeker eens beluisteren! En tot het einde blijven luisteren, ook al denk je dat het je ding niet is 😉

Toen ik op zoek ging naar info over Pipilotti Rist bleek zij een Zwitserse kunstenares te zijn, die haar kunstenaarsnaam baseerde op haar idool Pippi Langkous en haar eigen naam, Elisabeth Charlotte. Dat er vorig jaar een tentoonstelling van/over haar liep in het Kunsthaus in Zürich verklaart ook waarom haar naam een belletje deed rinkelen. Al heb ik nu een beetje spijt dat ik dit nummer pas dit jaar ontdekte, anders was ik zéker naar die tentoonstelling gegaan 🙂