Week 2016/31&32 in woord en beeld

De nationale feestdag zorgde ervoor dat onze week met een vrije dag startte en aangezien het mooi weer was, trokken we er op uit voor een ritje bij ons in de buurt, o.a. doorheen dit mooie valleitje.

Le petit requin

Onze boekenkast barst eigenlijk al uit zijn voegen, maar dat hield ons (of ja, een beetje Johan en vooral mij ūüėČ ) niet tegen om met een stapel boeken terug te keren na onze vijf weken in Belgi√ę. Voldoende boeken om meteen een heel vak twee rijen dik te vullen, woeps.¬†Misschien maak ik er nog een boekenbuitfilmpje van…

Le petit requin

Op woensdag ging er een hele hoop post de deur uit: verjaardagskaartjes, een boek voor Gerhilde in het kader van het boekenuitwisselingsproject (al bleek ze het jammer genoeg al te hebben) en een verrassingspakket voor het dochtertje¬†van vrienden. We zijn er namelijk in geslaagd om haar tijdens het spelen op de trampoline een breuk in de pols te laten oplopen (euhm ja, misschien moeten we maar gewoon niet meer twijfelen of wij geschikt zouden zijn als ouders, auwtsch!). Uiteraard was het¬†natuurlijk gewoon een stom ongeval, maar we voelden ons toch wat schuldig…

Le petit requin

Na nog wat over en weer gebel ondertekenden we deze week ook het huurcontract voor het nieuwe appartement, hoera!

Le petit requin

Bij een nieuw appartement horen ook nieuwe inrichtingsidee√ęn: zo gaan we al zeker onze eettafel en -stoelen vervangen. We weten al quasi zeker wat we willen, maar gingen nog wat extra inspiratie opdoen. Al zorgde dat¬†naast gekwijl over een supermooie boekenkast ook voor wat ooggerol. Want handdoeken voor¬†400 CHF (360 euro)… ja kijk, mooie ontwerpen mogen¬†van mij gerust wat kosten, maar dit is toch gewoon belachelijk, niet?
Bij thuiskomst was ik blij verrast met¬†een kaartje uit Parijs, van Lotte! Superleuk! En ‘s avonds verraste Greg Van Avermaet ons op de Olympische Spelen! Euhm ja, ik loop wat achter met mijn weekoverzichten, valt het op… ūüėČ

Le petit requin

Zondag trokken we richting Klausenpass; hoe dat verliep, lazen jullie al.

Le petit requin

Lang leve die Olympische Spelen trouwens, want de dag erna kon ik bijna niet stappen, zoveel pijn deden mijn enkels van de val (gelukkig duurde dat maar √©√©n dag, heel bizar). En zo ontdekte ik ook dat Martina Hingis Zwitsersduits spreekt. En wie nu denkt “ja duh, dat is toch een Zwitserse”, ik weet het wel, maar¬†in internationale interviews spreekt ze natuurlijk altijd Hoogduits of Engels, dus mijn frank is nu pas gevallen ūüôā

Le petit requin

Ik moest eigenlijk ook wel lachen met de foto die ik twee dagen voor die val trok, toen ik tijdens het lopen stomweg gestruikeld was. Niet dat ik deze schaafwonden erg vond, ik voelde mij eerder opnieuw een klein kind dat te enthousiast rondloopt en daar dan kapotte knie√ęn aan overhoudt.

Le petit requin

Maar in vergelijking met mijn knie√ęn een paar dagen n√° mijn val, bleek die “foto van de dag” nogal in het niets te vallen natuurlijk ūüėČ .

Le petit requin

Aangezien mijn fototoestelletje rare kuren vertoonde en niet meer echt betrouwbaar was (wat nogal lastig is als je elke dag minstens één foto wilt nemen), verraste Johan mij met een nieuw exemplaar, superlief!

Le petit requin

Deze week ontdekte ik ook grotere vissen in de rivier vlakbij. De foto is niet echt super, maar zit er hier misschien een vissenkenner die weet welke vis dat is? Aan de “snor” te zien, vermoed ik een steur, maar ik ken er eigenlijk te weinig van (eigenlijk onnozel he, ik ken meer tropische vissen door het duiken dan vissen die hier leven…).

Le petit requin

Op zaterdag trokken we met de fiets richting T√ľrlersee, waar ik mij met een boek in de zon installeerde, terwijl Johan zich liet gaan met een triatlontraining.

Le petit requin

Meer dan een beetje zot, want de dag erna had hij een zware fietstraining op de Sustenpass gepland, waarbij hij beide kanten van de col achter elkaar beklom. Ik volgde¬†hem met de auto, want zo zwaar fietsen zag ik nog niet zitten (ook de reden dat ik ‘s nachts wel opstond voor Thiam, ik moest immers niet zo fris¬†zijn ūüėČ ). Dat volgen was geleden van toen¬†we dat met het gezin vroeger regelmatig deden op de Ventoux en in de Alpen en ik was precies vergeten hoe tof dat is. Al helpt het natuurlijk wel als je onderweg zo’n foto’s kan nemen ūüėČ

Le petit requin

5 herfstboeken

Het lijkt nog maar gisteren dat ik mijn eigen ministrandje in onze eetkamer cre√ęerde voor de foto van de zomerboeken, maar ‘t is ondertussen gewoonweg herfst geworden. Ik dook voor de derde keer dit jaar onze boekenkast in om een seizoensselectie te maken van vijf boeken die mij op basis van hun inhoud, cover of titel zin geven om ermee in de zetel te kruipen met een dekentje (de links brengen jullie naar de Goodreadspagina):

Herfstboeken(Le petit requin)

Bone van Jeff Smith
Alleen al omwille van zijn dikte is dit een boek om mee in de zetel te kruipen en niet onderweg mee te nemen ūüôā . Maar daarnaast is ook het verhaal, boordevol rare wezens, prinsessen en monsters eentje dat wel in het Halloweenseizoen past.

Bezonken rood van Jeroen Brouwers
Dit boek haalde puur door zijn cover de selectie: dat diepe rood van vallende bladeren, van de zon die lager komt te staan en de hemel zo mooi rood kan kleuren…

Norwegian Wood van Haruki Murakami
Ik hou in elk seizoen van wandelingen in het bos, maar de herfst steekt er toch echt wel met kop en schouders bovenuit. Zeker op een mistige ochtend, waarin alle geluiden gedempt worden op het kraken van de bladeren onder je voeten na… Zalig!¬†Een boek dat door zijn titel en cover dat gevoel kan oproepen en dan nog eens door ongeveer iedereen heel hard aangeraden wordt, dat moet ik toch echt wel eens lezen.

Afval en dorre bladeren van Gabriel García Márquez
Aansluitend bij de ritselende bladeren van hierboven, kon dit meest herfstige boek van onze kast niet ontbreken. Eeuwige liefde voor Márquez en zijn fantastische titels!

Het geheime dagboek van Klein Duimpje van Philippe Lechermeier en Rébecca Dautremer
Welke boeken zijn beter geschikt om gezellig mee onder een dekentje te kruipen dan sprookjes? Deze hervertelling met zijn toepasselijk rode cover en zijn fantastische tekeningen is wat mij betreft zeker een goede keuze.

Met welke boeken kruipen jullie deze herfst in de zetel?

Halve Klausenpassplog

In aanloop naar het Alpenbrevet, waarvoor Johan en ik respectievelijk drie en twee cols over moeten geraken, besloten we om een stevige training te voorzien. ‘s Ochtends trokken we richting¬†N√§fels, waar we verwelkomd werden door een kleine vliegtuigformatie…

Klausenpassplog

Vanuit dat dorpje startten we samen voor een opwarming van 25km tot aan de Klausenpass. Aan de voet splitsten we: Johan klimt niet alleen veel sneller dan mij, maar had ook een grote lus van 140km voorzien waarbij hij na de Klausenpass nog de Pragelpass zou beklimmen.

Klausenpassplog

Mijn plannen waren iets minder ambitieus: ik zou tot de top van de Klausenpass rijden, maar daar omdraaien¬†en langs dezelfde weg terugkeren.¬†Jullie horen het al aan de voorwaardelijke wijs: mijn dag¬†verliep niet echt zoals gepland…

Klausenpassplog

Na amper een paar kilometer begon ik het al heel lastig te krijgen: mijn benen voelden aan alsof er geen greintje kracht meer in zat. Aangezien er maar geen einde leek te komen aan de percentages van 7 à 8% (zwaar!), zocht ik een plekje in de schaduw op om even te bekomen en wat energie bij te tanken.

Klausenpassplog

Dat hielp gelukkig wel wat, dus na een kwartiertje reed ik verder. Vanaf de tiende kilometer zaten er vijf plattere kilometers in, die niet alleen wat rust, maar ook een fantastisch zicht boden.

Klausenpassplog

Deze hoogvallei, Urnerboden, is met 8km lengte de grootste alpenweide van Zwitserland. En ja, in een alpenweide horen uiteraard ook koeien-met-bellen thuis.

Klausenpassplog

Jammer genoeg bleken noch de mooie omgeving, noch de plattere kilometers echt soelaas te bieden, waardoor ik bij het begin van het tweede sterk stijgende deel van de klim besliste rechtsomkeer te maken. Weliswaar pas na eerst nog een kwartier in de graskant te zitten twijfelen, want opgeven op een klim, dat heb ik nog nooit moeten doen en was dus toch een beetje pijnlijk. Maar bon ja, als je lichaam aangeeft dat het niet gaat, dan gaat het niet…

Klausenpassplog

Klein voordeel van terugkeren was dan weer dat ik even tijd kon nemen om te stoppen bij een dorpsfeest. Het is op de foto niet echt¬†te zien, maar een aantal mannen waren aan het¬†schwingen en dat blijkt – zo leerde het internet mij achteraf – een soort worstelen te zijn, waarbij de deelnemers jutten broeken¬†dragen en met √©√©n hand de broek van de tegenstander moeten vasthouden, terwijl ze hem moeten vloeren.¬†Rare Zwitsers…

Klausenpassplog

Daarna was het tijd om de afdaling in te zetten. In deze bocht liep het echter mis: was het vermoeidheid, was het verstrooidheid… geen idee, maar in elk geval vergat ik mijn pedalen juist te houden (ofte: pedaal aan de binnenkant van de bocht – in dit geval de linker – naar boven) en raakte ik met mijn linkerpedaal de grond.¬†Ik verloor uiteraard de controle over mijn fiets, waardoor ik tegen de grond smakte.

Klausenpassplog

Uiteindelijk bleek het allemaal nog wel mee te vallen en hield ik er niet meer dan schaafwonden aan over, maar het was desondanks serieus schrikken. Achteraf besefte ik ook dat ik voor het eerst bij een val niet als eerste mijn fiets, maar wel mijzelf checkte… duidelijk een teken dat het een zwaardere val was dan ik gewoon ben ūüôā
Ondanks dat het “maar” schaafwonden waren, zag ik het niet zitten om nog verder te rijden (achteraf bekeken had dat ook niet gekund, want mijn versnellingen zaten volledig geblokkeerd en mijn stuur was helemaal scheefgetrokken). Een telefoontje naar Johan leerde mij dat hij net op het verste punt van zijn tocht zat, dus op hem wachten was niet echt de meest ideale optie. Lang leve behulpzame Zwitsers echter, want na de twee motards die onmiddellijk na mijn val stopten en checkten of ik geen erge verwondingen, hersenschudding (duusd hartjes voor mijn helm in deze!) of dergelijke had opgelopen, stopte al meteen de eerste auto toen ik begon te liften. Die mensen brachten mij niet alleen terug naar onze auto 30km verderop, maar legden ook mijn fiets erin. Zooo content met hun hulp! In het toilet van een winkeltje vlakbij kon ik voor het eerst deftig mijn schaafwonden en kapotte kleding bekijken, wat toch wel een zeer uitzonderlijke selfie waard was ūüėČ

Klausenpassplog

Alle wonden oppervlakkig schoonmaken, iets eten en drinken en wat uitrusten later, reed ik naar de Klöntalersee, waar ik met Johan had afgesproken om hem nog wat extra kilometers te besparen (en no worries, had ik mij te slecht gevoeld, hij zou uiteraard tot aan ons startpunt gereden zijn). Dat bleek een heel mooi plekje te zijn: ideaal om rustig wat te lezen in mijn boek.

Klausenpassplog

Johan kwam al even kapot – maar dan gelukkig enkel in de figuurlijke zin – toe van zijn rit: de Pragelpass die hij op het einde nog voor de wielen geschoven kreeg, bleek lichtelijk dodelijk qua percentages (met dank aan mijn broer, die hem de rit aanraadde na zelf half gestorven te zijn op die klim ūüėČ ). Die twee hebben mekaar echt wel gevonden in om ter zotst sporten…
We vonden dan ook dat we allebei wel genoeg afgezien hadden om een ijsje te verdienen. Al is het in dit geval wat lastig om dat woord verplicht in zijn verkleinvorm te moeten gebruiken, want met drie bollen √©n slagroom √©n chocoladesaus, was het nu niet bepaald een ijs”je”. Maar lekker, mmm ūüėČ

Klausenpassplog

Laten we het er maar op houden dat het een dubbel dagje qua gevoelens en ervaringen was!

Om te vergeten:

  • Het geluid en gevoel van mijn gezicht dat over de grond schuurde. Ook al heb ik geen te erge schrik¬†opgedaan (ik ben de week erna al terug op mijn fiets gekropen voor een korte klim √©n afdaling) en was de schaafwonde op mijn gezicht de minst erge, dat geluid, brrrrr, ik hoor het nu nog…

Om te onthouden:

  • De Zwitsers! Want ook al doen ze aan rare sporten, ze zijn vooral heel erg¬†behulpzaam.
  • Ik ben er heel goed vanaf gekomen: iets meer naar rechts neerkomen¬†en ik had 20m lager kunnen liggen, iets anders vallen¬†en ik had misschien iets gebroken…
  • Lang leve mijn helm! Ik heb hem ondertussen vervangen, want aangezien ik duidelijk op mijn hoofd terechtgekomen ben, is de kans te groot dat hij niet meer voldoende stevigheid biedt. Maar hey, liever een nieuwe helm moeten kopen dan mogelijks een kapot hoofd.
  • Binnenpedaal al-tijd naar boven houden in een scherpe bocht! Want ja, ik wilde wel eens weten hoe plat ik ga in een bocht, maar om nu op deze manier te beseffen¬†dat ik blijkbaar zo plat ga liggen dat mijn pedaal tegen de grond komt, nope, dat was nu ook weer niet nodig.
  • Johans uitspraak dat “dit echt wel¬†de mooiste dag van het jaar geweest is he tot nu toe”.¬†Hij had het weliswaar over het weer, maar euhm ja, ik kon toch niet echt helemaal akkoord gaan ūüėČ

Weekmenu juli 2016

Juli gaat de annalen is als de maand waarin ik nog nooit zo weinig thuis at: meerdere restaurantbezoekjes, veel gaan eten bij familie en vrienden… Dat zorgde wel voor een heel gevarieerd menu:

01: Lasagne bolognaise

02: Groentecurry met biryani en naanbrood @ Ballywood

03: Gegrilde groenten met halloumi en rijst-quinoa РKip in de oven met gebakken aardappelen, druiven en vijgen РRijsttaart

04: Tortellini en ravioli, gevuld met ricotta en spinazie, met champignons, tomaatjes en courgette in pestosaus

05: Buffelmozzarella, rucola pesto en gevanilleerde tomaat konfijt РQuinoa met kruidenolie, wok en tempura van groente van de markt @ La Manufacture (jammer dat ze maar één vegetarisch hoofdgerecht hadden, maar gelukkig was dat wel heel lekker)

06:¬†Wortel-venkelsoep, gegarneerd met aubergine, zonnebloempitten, yoghurt en koriander – Zomerse ovengroenten met kip – Cr√®me brul√©e (allemaal de moeite, maar die soep… fantastisch!)

07: Buffet @ Aahaar (nadat zowel Saar als Johans broer dit Рterecht! Рaanraadden, was dit een logische keuze als eerste Antwerps diner)

08: Ayib be gomen, ingudai tibs, yataklete kilkil, doro wot en beg wot met injera (jum jum jum)

Ethiopisch eten

09: Pizza speciale

10: Pizza asparagi @ Orso Pizzeria

Pizza asparagi

11: Thaise kip met engelenhaar @ Cheese cake café

12:¬†Scampi’s in saffraansaus met salade

13: Pizza vegetariana @ Le Quattro Stagioni

14: Gourmet

15: Vegetarische lasagne @ Brel

16: Lasagne bolognaise

17: Barbecue

18: Pizza margherita @ Civiltà del bere

19: Frietjes met kipkorn @ Bobbejaanland

20: Linzensalade met kerstomaatjes, radijsjes, paprika en selder en couscoussalade met rucola, pijnboompitten, zonnebloempitten en geroosterde paprika, courgette en aubergine

Linzensalade (Le petit requin)

21: Barbecue

22: Chicken burger @ Le Bretzel

23: Buffet @ Hiltl

24: Macaroni met prei, champignons en erwtjes en lasagne met witte kool (diepvriesrestjes for the win)

25:  Pasta arrabiata

26: Salade

27: Hamburger en spinazie met spinazie-ricotta-tortellinis

28: Parmigiane di melanzane

29:¬†Pizza Gem√ľse @ Fulmine

30: Barbecue

31: Buffet @ Hiltl

Week 2016/29&30 in woord en beeld

Ik heb jullie al veel verteld over onze weken in Belgi√ę, maar wie jullie nog niet gezien hebben, is de kat waar we in die periode op gecatsit hebben! De eerste week moest hij duidelijk nog wennen aan onze aanwezigheid,¬†maar tegen de derde week kwam hij al eens zeer subtiel op mijn laptop zitten om mijn aandacht op te eisen ūüėČ

Le petit requin

We trokken er in die laatste week ook¬†op uit met Johans oudste petekind en wel naar Bobbejaanland. Ze kwam al de avond ervoor, waardoor we voor het eerst een hele avond, nacht en dag voor een kind moesten zorgen, spannend ūüėČ . Neen serieus, we hebben ons heel erg geamuseerd en kijken al uit naar wanneer ze oud genoeg zal zijn om hier in Zwitserland met ons op avontuur te gaan (want dat het geen angsthaas is, was wel duidelijk!).

Le petit requin

Ik fietste vrij weinig in Belgi√ę, maar op een van de laatste dagen ontdekte ik dankzij mijn broer een heel mooi plekje. Kijk wat een¬†kleuren!

Le petit requin

Dat mijn rug er ‘s avonds na een toffe picknick met Kelly in het park van Aalst al even kleurrijk uitzag, negeer ik maar even… Want echt waar,¬†28 muggenbeten op √©√©n avond, enkel en alleen op mijn rug, dat beest moet net een maand hongerstaking achter de rug gehad hebben ofzo!

De avond erna zat ik dan ook onder een dikke laag muggenspray op het terras van mijn ouderlijk huis, waar mijn broer, zijn vriendin, Johan en ik de traditie van barbecue op 21 juli nieuw leven inbliezen.

Le petit requin

Al was ik die Nationale Feestdag stiekem¬†wat vergeten (sorry Belgi√ę!), want eigenlijk wilden we donderdag al terug naar Z√ľrich rijden i.p.v. te barbecue√ęn. Omdat ik echter dringend nieuwe loopschoenen nodig had en zowel de prijs als het advies mij trouw laten blijven aan mijn Belgisch adresje, bleven we tot vrijdag. Al hoop ik dat ze mij de volgende keer toch een mooier model aanraden… En ja, ik weet wel dat vorm en vering en steun en weet ik veel wat nog allemaal v√©√©l belangrijker¬†zijn¬†dan de kleur, maar na mijn eerste blauw-zwarte paar¬†moest ik al wennen aan¬†blauw-oranje, laat staan dit fluogroen met paars. Duimen jullie even mee dat het na dit paar opnieuw in stijgende lijn gaat vooraleer ik met barbieroze aan mijn voeten eindig? ūüôā

Le petit requin

Dat onze terugkomst in Z√ľrich niet bepaald rustig verliep, lazen jullie al. Al was die korte triatlon niet onze enige activiteit van de dag: ‘s avonds hadden we namelijk een heel gezellig etentje met Literasa en haar man bij Hiltl¬†(lees zeker ook het mooie reisverslag dat ze maakte van hun Zwitsers-Italiaanse reis en dat start in Z√ľrich).

Le petit requin

Verder verbaasden we ons bij thuiskomst ook over deze meneer die plots een plekje in onze boekenkast had gevonden. Geen idee wie het is en wie de foto daar gelegd heeft – al zal het vermoedelijk wel een van de werkers geweest zijn – of waarom. Bizar!

Le petit requin

Al even raar waren de planken die plots in de rivier verschenen ¬†en daar stenen lijken te beschermen tegen… ja, tegen wat? Water?

Le petit requin

Tijdens onze eerste week terug sloeg ik eigenlijk vooral aan het opruimen, wetende dat er binnenkort een verhuis zit aan te komen. Dat zorgt al eens voor romantische herontdekkingen, zoals deze “Ik zie je graag” die ik ooit op Johans duikschrijfbordje schreef…

Le petit requin

… of voor lichtelijk beschamende, wanneer je ervan overtuigd bent dat het zeker nog geen jaar geleden is dat het medicijnkastje werd opgeruimd om vervolgens de helft te moeten¬†weggooien waarvan een ruim aantal met vervaldatum 2014, ahum…

Le petit requin

… of ook gewoon vrolijke en kleurrijke toen ik mijn knutselmateriaal wat beter ordende dan allemaal los in een zak.

Le petit requin

Na een aantal maanden wachten kreeg ik deze week ook eindelijk het bericht dat ik een kastje in de bibliotheek mag huren. Vooral mijn rug sprong een gat in de lucht bij het besef dat al die kilo’s boeken niet meer telkens heen en terug gesleurd moeten worden.

Le petit requin

Ons tweede weekend terug thuis ontvingen we al meteen duikbezoek uit Belgi√ę en die zagen een sportieve uitdaging wel zitten. Op naar¬†de top van de Schilthorn dus, goed voor in totaal 8u klimmen en dalen (al heb ik Johan achteraf wel gezworen dat ik niet meer meedoe met zoveel dalen, mijn knie√ęn, auwtch, auwtch, auwtch).

Le petit requin

En ja, duikers, die moeten ook water gezien en gevoeld hebben, dus gingen we de dag erna voor een rustig bezoekje aan Z√ľrich en wat luilekkeren aan de rand van en plonzen in de Z√ľrichsee. Zalig hoe die stad in de zomer zo’n¬†zuiders¬†gevoel kan geven!

Le petit requin