Gelezen in november & december 2016

Hoewel Literasa in september al de Ik lees Frans-maand organiseerde en ik zelf in de boekenclub op Goodreads een selectie van Franse boeken voorstelde voor die maand, slaagde ik er pas begin november in om het gekozen boek uit te lezen.

Philippe Claudel, Meuse l’oubli

Meuse l'oubli (Philippe Claudel)

Mijn eerste poging om dit boek te lezen strandde in september na meerdere keren de eerste drie pagina’s te proberen doorploeteren. Ik slaagde er maar niet in om iets van het verhaal – over een man die zijn vrouw verloor – te begrijpen, terwijl het vorige boek dat ik van Claudel las, La petite fille de Monsieur Linh, net heel vlot vooruitging. Gelukkig ging het een paar weken, en een frisser hoofd, later veel beter, al bleef het Frans bij momenten heel moeilijk. Ook had ik het gevoel dat Claudel bij momenten zo hard zijn kunnen wilde tonen, dat sommige zinnen wat gekunsteld overkwamen. Tegelijk waren er dan weer regelmatig zulke pareltjes van zinnen te lezen (al hou ik wel van wat poëtische zinnen op zijn tijd) dat die op zichzelf het boek de moeite waard maakten. Het verhaal kabbelt zoals een rivier, maar beschrijft tegelijk zo mooi het rouwproces… Al bij al dus een heel mooi portret, maar door de soms iets te geforceerde taal is het, ondanks de dikte, zeker geen boek om “snel eventjes tussendoor” te lezen.

Tu ne les connaîtras jamais, Paule, ces frêles figurants. Il me faut m’en convaincre. Tout cela n’est qu’à moi. Est-ce là ton absence? Ton retrait de la lumière? La porte du café a une antique clenche, tu appelais cela une canne. Elle attend ta main qui ne la touchera que dans mes cauchemars. Je la fixe longtemps. Ta paume. Comment était-elle? Mon souvenir ne retient plus les lignes de ta peau. Déjà…

Roald Dahl, Charlie and the chocolate factory

Charlie and the chocolate factory (Roald Dahl)

Om een of andere reden heb ik als kind enkel Matilda van Roald Dahl gelezen; de rest van zijn boeken ken ik enkel van naam, behalve dan deze Charlie and the chocolate factory waarvan ik wel al de Burton-verfilming zag. Aangezien Dahl in 2016 honderd jaar zou geworden zijn, leek het mij een goed moment om mijn achterstand te beginnen inhalen 🙂 . De Verbeelding book challenge – en dan vooral het puntje “een boek waarin eten centraal staat” – zorgde ervoor dat het dit verhaal werd, over vier vreselijke, verwende kinderen en één arme, brave jongen die een ticket te pakken krijgen voor een bezoek aan de bizarste chocoladefabriek te wereld. Het mag dan wel een kinderboek zijn, ik heb als volwassene regelmatig gegniffeld bij de avonturen die de kinderen in de fabriek meemaken, mij verlekkerd bij alle chocolade-uitvindingen van Willy Wonka en mij verwonderd over de ongelooflijke fantasie van Dahl. Heerlijk om even in zijn wereld onder te duiken!

Manfred Böckl, De rode hengst van Kinsale

 ()

Na het nieuwe kinderboek dat Charlie and the chocolate factory voor mij was, dook ik in mijn eigen kindercollectie om er dit boek van Manfred Böckl uit op te diepen. Hij vertelt het verhaal van de Ierse jongen Flann, die halfweg de 17e eeuw opgroeit op een paardenkwekerij en de zorg op zich neemt voor een veulen. Het veulen is echter roodharig en dat betekent – volgens de plaatselijke druïde – dat er gevaar dreigt voor Ierland. En effectief: de Engelsen vallen Ierland in, dringen het huis van Flann en zijn ouders op een brute manier binnen en gaan ervandoor met hun paarden. Wat volgt is een vrij spannend verhaal over hoe Flann zijn ondertussen volwassen geworden roodharige hengst probeert te bevrijden uit handen van de vijand. Pure nostalgie was het, om weer even te verdwijnen in dit verhaal! Fictie tegen een reële historische achtergrond, dat las ik toen het liefst en nu nog steeds graag.

Haruki Murakami, Norwegian wood

Norwegian wood (Haruki Murakami)

Ik wilde al langer een boek van Haruki Murakami lezen en deze Norwegian Wood bleek een fantastische kennismaking. Het was zo’n boek waarin ik niet kon stoppen met lezen, terwijl ik eigenlijk helemaal niet wilde dat het zou eindigen, terwijl ik helemaal nog geen afscheid van de personages wilde nemen. Toen ik het boek dichtsloeg, kon ik niet anders dan “waw, zo straf” denken en toch is het moeilijk om echt te vatten waarom.
Het verhaal gaat over Toru Watanabe die bij het horen van Norwegian Wood van The Beatles terugdenkt aan zijn jeugd- en universiteitsjaren met zijn beste vriend Kizuki, diens vriendin Naoko, medestudente Midori en zijn kotgenoot “Storm Trooper”. Het gaat over verlies, over nostalgie, over de tijd die voorbijgaat. Triest en mooi en rauw en teder, dat is dit boek.

“Tell me how you could say such a thing,” she said, staring at the ground beneath her feet. “You’re not telling me anything I don’t know already. ‘Relax your body, and the rest of you will lighten up.’ What’s the point of saying that to me? If I relaxed my body now, I’d fall apart. I’ve always lived like this, and it’s the only way I know how to go on living. If I relaxed for a second, I’d never find my way back. I’d go to pieces, and the pieces would be blown away. Why can’t you see that? How can you talk about watching over me if you can’t see that?”

Roald Dahl, Matilda

Matilda (Roald Dahl)

In december las ik meteen ook mijn tweede Roald Dahl van 2016; het was namelijk het maandboek van de goodreadsclub. Hoewel ik het boek als kind dus al las, besefte ik tijdens het lezen dat er vooral veel van de film was blijven hangen (en dat voor een boekenliefhebber pur sang, tsss 😉 ). Zo was ik bijvoorbeeld vergeten dat de ouders in het boek quasi het tegenbeeld zijn van de ouders in de film (de moeder is mollig, de vader heeft een ratachtig mager uiterlijk; in de film is Danny DeVito daarentegen de kleine, mollige vader en is de moeder mager). In alle geval was het heerlijk om opnieuw in de wereld van Dahl te verdwijnen en te lezen over (een aantal) dappere, slimme kinderen die het opnemen tegen slechte volwassenen, met als uiterste tegenpolen natuurlijk Matilda versus Miss Trunchbull. Doe daar nog de fantastische tekeningen van Quentin Blake bij en ik ben een blije mens omdat dit boek in onze kast staat!

Amélie Nothomb, Le sabotage amoureux

Le sabotage amoureux (Amélie Nothomb)

Aan deze tweede roman van Amélie Nothomb, over haar kinderjaren in China, hield ik een dubbel gevoel over: er waren briljante, grappige momenten zoals ik ze ken van Stupeur et tremblements, bijvoorbeeld wanneer ze het heeft over hoe het als kind lijkt dat je altijd kind gaat blijven en hoe het onvoorstelbaar is dat ook volwassenen ooit kind zijn geweest. Tegelijk kwam het verhaal nooit veel verder dan “kinderen die oorlogje spelen”, inclusief het nodige braaksel… Gelukkig waren er net voldoende goede flitsen om dit verhaal, dat voor de rest niet heel veel om het lijf heeft, toch graag te hebben gelezen.

Richard McGuire, Here

Here (Richard McGuire)

Het was al weer even geleden dat ik nog een graphic novel las, maar met deze Here las ik wel meteen een pareltje. Veel plot moet je niet verwachten; wel tekeningen die de lezer – op een niet chronologische wijze – een blik laten werpen op dezelfde kamer, van lang voor er een kamer was tot nadat het huis weer is verdwenen. Het is een boek dat perfect is voor mensen die zich al eens afgevraagd hebben wie er voor hen in hun huis gewoond heeft, welke levens er zich afgespeeld hebben… Levens die, hoewel ze decennia of eeuwen van elkaar verwijderd zijn, soms toch zo gelijkaardig kunnen verlopen of soms net weer heel verschillend zijn. Schoontje!

Edel Maex, Mindfulness: in de maalstroom van je leven

Mindfulness: in de maalstroom van je leven (Edel Maex)

Dit boek is op zich wel een interessante inleiding tot mindfulness, maar het is jammer dat je voor het bijhorende praktische programma nog een ander boek moet kopen. Bovendien lijkt het veel dikker dan het in werkelijkheid is, want er staan veel lege pagina’s in. Dat past misschien wel bij het idee van “ruimte en rust”, maar is wat mij betreft toch vooral bladverspilling.

Bart Moeyaert, Het is de liefde die we niet begrijpen

Het is de liefde die we niet begrijpen (Bart Moeyaert)

In dit jeugdboek schetst Bart Moeyaert het leven van een meisje in drie fragmenten. Drie fragmenten die veel zeggen in wat verteld wordt, maar nog meer in wat tussen de lijnen te lezen valt: een soort verlangen naar een moment dat alles beter wordt. Het is net iets te kort en fragmentair om een echte must-read te zijn, maar ik ben wel blij het gelezen te hebben.

William Peter Blatty, The exorcist

The exorcist (William Peter Blatty)

Het laatste boek van 2016 was meteen ook hetgene dat zich het verst van mijn “boeken-comfortzone” bevindt. Mijn huidige toch, want als tiener las ik wel graag horrorboeken. Ik denk dat veel afhangt van hoe makkelijk je verbeelding met je op de loop gaat: zo vond ik het boek bij momenten wel gortig én is het dat ook meer dan de film (vooral op seksueel vlak), maar de  – heel vaak aanwezige – braakscènes vond ik in de film veel viezer, omdat ik ze echt zag gebeuren. In het boek las ik erover, maar het voelde niet zo vies (misschien uit een soort zelfbehoud, want in andere boeken gaat mijn verbeelding al wel eens tot het uiterste. Misschien wilde mijn hoofd mij gewoon behoeden voor braakneigingen, die ik al durf te krijgen van zodra ik het nog maar vaag hoor of zie 🙂 ). Neemt niet weg dat het verhaal zeker spannend is en dat is voor een genre dat de laatste jaren mijn ding niet meer is, al een prestatie op zich.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Gelezen in september & oktober 2016

Ahum ja, ik dacht mijn “gelezen in…”-bericht van november en december te schrijven, toen ik plots merkte dat er nog eentje van september en oktober quasi afgewerkt in draft stond. Dat hoofd van mij, dat is geen zottigheid soms…

Milena Moser, Gebrauchsanweisung für Zürich

Gebrauchsanweisung für Zürich (Milena Moser)

In deze “gebruiksaanwijzing” neemt Milena Moser de lezer mee tijdens een wandeling doorheen Zürich, waarbij ze zich richt tot haar “Tante Turica” (Turicum is de Latijnse naam voor Zürich). Het boek bevat heel veel leuke – en minder leuke – feiten over de stad (zo wist ik o.a. wel al over de drugsproblemen in de jaren ’80, maar niet dat die zich afspeelden in het Platzspitzpark vlakbij Zürich Hauptbahnhof); het leest heel vlot en is zeker geen pure opsomming van weetjes. Voor toeristen lijkt het mij vooral interessant voor diegenen die verder willen kijken dan de typische reisgids, al bestaat het risico dat sommige stukken iets te specifiek zijn (wanneer de auteur het bijvoorbeeld heeft over een aantal buitenwijken). De locals vinden er waarschijnlijk weinig echt nieuwe informatie in, maar voor de categorie tussenin, de expats zoals ik dus, is het boek perfect: voldoende herkenbare elementen om te kunnen situeren waarover de auteur het heeft en tegelijk veel nieuwe info over de stad. Ik heb de Gebräuchsanweisung für die Schweiz alleszins al aan mijn leeslijstje toegevoegd en wie weet lees ik ook wel eens de versie over Brussel en Vlaanderen.

Verbeelding book challenge
27. Een boek dat zich in de dichtstbijzijnde (Vlaamse) stad afspeelt

Fjodor Dostojewski, De gebroeders Karamazov

De gebroeders Karamazov (Fjodor Dostojewski)

Vorig jaar las ik Misdaad en straf van Dostojewski, dit jaar was het de beurt aan De gebroeders Karamazov. Het verloop bleek vrij gelijkaardig: de eerste honderd pagina’s was het ploeteren om in het verhaal te komen (echt jong, die Russen met al hun voornamen, tussennamen en bijnamen…), daarna vloog ik erdoor. Dat komt deels door het verhaal, waarvan de korte samenvatting evengoed die van de volgende aflevering van Days of our lives ofzo zou kunnen zijn: heeft één van de drie zonen zijn vader vermoord om er met zijn minnares – waar ook zijn vader mee wilde trouwen – vandoor te kunnen en dat terwijl zijn verloofde eigenlijk verliefd is op een van zijn andere twee broers? Tum dum dum… Toch is het boek zoveel meer dan dat, want eigenlijk draait het vooral om de vraag hoe een mens zijn leven leidt en zou moeten leiden. De drie broers staan op een heel andere manier in het leven (Dmitri is de impulsieve, Ivan de intelligente en Aljosja de religieuze) en hebben dus ook elk hun eigen manier om om te gaan met de problemen die ze op hun weg tegenkomen. Die filosofische laag in combinatie met de lichtelijk archaïsche, maar desondanks vlotte schrijfstijl van Dostojewski… ik hou er van!

Soms weet je niet wat te doen vooral als je de zonde van de mensen ziet en je vraagt je af: “moet ik geweld gebruiken of de weg van de liefde bewandelen?”. Kies altijd de weg van de liefde. Maak het vaste besluit om dat altijd te doen en je zult de hele wereld winnen.

Verbeelding book challenge
1. Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt

Elvis Peeters, Dinsdag

Dinsdag (Elvis Peeters)

Dit is het eerste boek dat ik las van Elvis Peeters, pseudoniem voor het schrijversduo Jos Verlooy en Nicole Van Bael, maar het zal zeker niet het laatste zijn. In Dinsdag werpen de schrijvers een blik op een oude man, zo’n man die evengoed je buurman kan zijn, maar waarvan je dan toch maar hoopt dat hij het niet is. Te midden van zijn kleine dagdagelijkse bezigheden blikt het hoofdpersonage terug op zijn leven: een leven waarin hij alles laat gebeuren zonder er spijt van te hebben, een leven waar je het ene moment sympathie voor voelt, het andere pure walging (in die zin is het wel wat verwant met Herinnering aan mijn droeve hoeren van Márquez). Straf, mooi geschreven verhaal!

Hij herinnert zich hoe ze eerst geloofden dat ze van elkaar konden houden, hoe ze daarna geloofden dat ze echt van elkaar hielden, en hoe ze uiteindelijk werkelijk van elkaar hielden.

Verbeelding book challenge
20. Een boek geschreven door een auteur die dezelfde (voor)naam heeft als jij

Isabel Allende, Fortuna’s dochter

Fortuna's dochter (Isabel Allende)

Jaren geleden las ik Het huis met de geesten, maar daarna verloor ik Allende wat uit het oog. Tot vrienden mij dit boek uitleenden en ik terug verdween in een van haar Zuid-Amerikaanse verhalen. Allende verweeft een liefdesgeschiedenis met historische feiten en vooral die laatste, over de goudkoorts die zovelen – waaronder talrijke Chilenen – naar Californië lokte, maakten dat ik dit heel vlot lezend boek wel de moeite waard vind. Het romantische verhaal… tja, soms was het wel realistisch, maar soms was het compleet over the top (of ‘t moet zijn dat ik serieus wat gemist heb met mijn eerste liefde indertijd 😉 ). Niet helemaal overtuigd dus, maar desondanks wel graag gelezen.

Wat vergeten wordt, lijkt nooit gebeurd te zijn; haar werkelijke en denkbeeldige herinneringen waren echter talrijk en het was alsof ze twee keer geleefd had.

Verbeelding book challenge
16. Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots

Jane Austen, Northanger Abbey

Northanger Abbey (Jane Austen)

Mijn eerste Jane Austen werd iets heel anders dan wat ik er van verwacht had: waar ik een sterk, maar serieus verhaal dacht voorgeschoteld te krijgen, werd het een grappig, maar ook wat ongeloofwaardig verhaal. Grappig, omdat Jane Austen heel ironisch schrijft over de belevenissen van haar hoofdpersonage in Bath en zelf in de tekst commentaar geeft op haar boek (“aware that the rules of composition forbid the introduction of a character not connected with my fable”). Vrij ongeloofwaardig, omdat ik het liefdeskoppel Catherine en Henry niet echt bij elkaar vind passen. Bovendien wordt het verhaal op het einde vrij snel afgehaspeld; dat deel had wat mij betreft gerust wat meer uitgewerkt mogen worden. Gelukkig maakt haar manier van schrijven de mindere aspecten goed, waardoor ik toch benieuwd blijf naar haar grote klassiekers Sense and Sensibility en Pride and Prejudice.

Verbeelding book challenge
30. Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven

Bron afbeeldingen: Goodreads

Verbeelding book challenge 2016: the end

Gelukkig nieuwjaar allemaal! Dat 2017 mag worden zoals jullie dat het liefste hebben, of dat nu zacht kabbelend of in een wervelende stroom is. Omring jullie met liefde, geniet van grote en kleine gelukjes en maak tijd voor rust…

Zeven uur voor het einde van 2016, en daarmee ook het einde van de Verbeelding book challenge 2016, las ik met mijn vijftigste boek van het jaar meteen ook het enige nog ontbrekende puntje: een horrorboek. Tijd dus voor het finale overzicht en dan ga ik van start met de veelbelovende nieuwe challenge 🙂

Verbeelding Book Challenge (Verbeelding)
Bron: verbeelding.org

1. Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt
Fjodor Dostojewski, De gebroeders Karamazov

2. Een horror boek
William Peter Blatty, The exorcist

Dit bleek, zoals ik op voorhand al vreesde, effectief een van de grootste uitdagingen uit de lijst. Uiteindelijk werd het geen Stephen King, maar wel The exorcist nadat ik twee weken geleden toevallig te weten kwam dat de film op een boek gebaseerd is. Echt gegruweld heb ik niet tijdens het lezen (al is het bij momenten vrij gortig), maar het was wel leuk om nog eens een genre te lezen dat ik als tiener regelmatiger las, maar tegenwoordig bijna nooit meer.

3. Een detective
Robin Sloan, Mr. Penumbra’s 24-Hour Bookstore

4. Een klassieker
Harper Lee, To kill a mockingbird

5. Een humoristisch boek
Fredrik Backman, Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt

6. Een briefroman
Lionel Shriver, We need to talk about Kevin

7. Een debuut
Sarah Winman, When God was a rabbit

8. Een boek waarin familie centraal staat
Els Beerten, Een mens is genoeg

9. Een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat
Hannie van Genderen, Patronen doorbreken

10. Een boek waarin de dood centraal staat
Max Porter, Grief is the thing with feathers

11. Een boek waarin geloof/spiritualiteit centraal staat
Edel Maex, Mindfulness: in de maalstroom van je leven
Ik was begonnen aan God als misvatting, maar dat boek leest niet zo vlot en wordt er dus eentje voor 2017. Een boek over mindfulness waar ik eerder dit jaar al stukken uit las, bleek makkelijker haalbaar 🙂

12. Een boek waarin eten centraal staat
Roald Dahl, Charlie and the chocolate factory
Aangezien Roald Dahl in 2016 100 jaar zou geworden zijn, wilde ik graag een boek van hem lezen. Tel daar bij op dat er weinig is dat ik zo graag eet als chocolade en het was snel beslist dat ik de wereld van Charlie in zou duiken!

13. Een stiekem-wil-ik-niet-dat-iemand-weet-dat-ik-dit-boek-heb-gelezen-boek
Bart Debbaut, En toen schiep God Kevin

14. Een boek geschreven door een auteur met Afrikaanse roots
J.M. Coetzee, Disgrace

15. Een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots
Haruki Murakami, Norwegian Wood
Ik was al langer van plan om eens iets van Murakami te lezen en dankzij de challenge gebeurde dat dit jaar ook effectief. ‘t Zal alleszins niet het laatste zijn dat ik van hem lees!

16. Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots
Isabel Allende, Fortuna’s dochter

17. Een hervertelling van een bekend sprookje
Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer, Het geheime dagboek van Klein Duimpje

18. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij al boven de 65 was
Diane Broeckhoven, De poppendokter

19. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij jonger was dan 25
Hergé, De avonturen van Kuifje, Bundel 1: Kuifje in het land van de Sovjets / Kuifje in Afrika

20. Een boek geschreven door een auteur die dezelfde (voor)naam heeft als jij
Elvis Peeters, Dinsdag

21. Een boek waarin het hoofdpersonage holebi is
Jeanette Winterson, Oranges are not the only fruit

22. Een boek waarin het hoofdpersonage een kind jonger dan 12 is
Ernest Claes, De Witte

23. Een boek waarin het hoofdpersonage geen mens is
Jeff Smith, Bone

24. Een boek dat zich afspeelt in de toekomst
Margaret Atwood, The Handmaid’s Tale

25. Een boek dat zich afspeelt in een ver, ver verleden
Manfred Böckl, De rode hengst van Kinsale

Uiteindelijk ging ik het een pak minder ver in het verleden zoeken dan bij de geplande Ilias het geval zou geweest zijn, maar de 17e eeuw ligt toch ook al voldoende ver achter ons om te spreken van een “ver, ver verleden”. Lang leve nostalgie naar kinderboeken die mooi bij puntjes blijkt te passen 🙂

26. Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes
Anthony Doerr, All the light we cannot see

27. Een boek dat zich in de dichtstbijzijnde (Vlaamse) stad afspeelt
Milena Moser, Gebrauchsanweisung für Zürich

28. Een boek dat je in 2015 kocht en dat nog steeds ongelezen in de boekenkast staat
Brené Brown, De moed van imperfectie: Laat gaan wie je denkt te moeten zijn

29. Een boek van een auteur waarvan je in 2015 al iets las
Dimitri Verhulst, Mevrouw Verona daalt de heuvel af

30. Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven
Jane Austen, Northanger Abbey
Deze zomer ruilde ik dit boek met Eline en het was een leuke manier om voor het eerst eens iets te lezen van Jane Austen (ja, ja, ik weet het, nu pas 😉 ). In 2017 is het alleszins de bedoeling om o.a. Sense and Sensibility te lezen.

 

Gelezen in juli & augustus 2016

Lezen maakt weliswaar al veel langer deel uit van mijn leven dan bloggen (ik vraag mij nu ineens af of bloggen eigenlijk al bestond toen ik mijn eerste woordjes leerde lezen?), maar dat neemt niet weg dat het mijn leesgedrag al wel eens durft beïnvloeden. Zo zou ik het boek van Roderik Six dat ik begin juli las misschien voorbijgelopen zijn in de bib, moest ik de blog van zijn zus niet lezen.

Roderik Six, Val

Val (Roderik Six)

Val vertelt het verhaal van een jonge dokter die in het kleine Canadese stadje Fall gaat werken, waar elke bewoner zijn eigen, vaak heel duister, verhaal heeft. Ook de dokter zelf blijkt geen onbeschreven blad te zijn. Het beste aan dit boek vond ik de stijl van Six: zijn zinnen zijn bij momenten fantastisch mooi en scheppen een intrigerend, duister sfeertje (bijvoorbeeld al meteen in het begin bij de beschrijving van de weg die de dokter neemt wanneer hij naar Fall rijdt). Inhoudelijk vond ik het opbouwende eerste deel het sterkste; het tweede deel had gerust wat uitgebreider mogen uitgewerkt worden. In alle geval: zowel zus als broer zijn de moeite van het lezen waard!

Erik Vlaminck, Suikerspin

Suikerspin (Erik Vlaminck)

Dit boek kwam samen met het bovenstaande mee uit de bib en dat na een tip van Erik Vlaminck-fan Sofie. Het was het eerste boek dat ik van deze auteur las, maar het zal zeker niet het laatste zijn. Suikerspin gaat over Jean-Baptist Van Hooylandt, die op de kermis een rariteitenkabinet uitbaat en daarin onder andere een Siamese tweeling “tentoonstelt”. Hoewel het boek bij momenten heel grappig is, overwegen toch vooral de tragische aspecten: niet alleen voor de tweeling zelf, maar ook de impact die Van Hooylandts handelingen op de generaties na hem hebben. Doordat Vlaminck wisselt tussen heden en verleden, krijg je als lezer een mooie blik in het veranderende leven van foorkramers. Zijn stijl deed mij bij momenten wat aan Verhulst denken: weliswaar minder “boertig”, maar evenzeer bij momenten zo typisch Vlaams dat het pijnlijk is 🙂

Fredrik Backman, Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt

Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt (Fredrik Backman)

Na Een man die Ove heet was dit het tweede boek dat ik las van Fredrik Backman. De – zacht uitgedrukt – “nogal atypische” oma uit de titel laat na haar dood een stapeltje brieven achter, die haar kleindochter Elsa moet afleveren. In de brieven verontschuldigt ze zich bij iedereen die ze ooit gekwetst heeft en geeft ze Elsa zo een heel nieuwe blik op haar leven en de mensen rondom hen. Het ene moment zat ik te giechelen om Elsa’s kinderlijke redeneringen, het andere stilletjes te lezen bij de passages over hoe Elsa probeert om te gaan met de dood van iemand die zo’n belangrijke rol in haar leven speelde.

Aan dit sprookje had bijvoorbeeld waarschijnlijk, volgens menig ervaren beschouwer, in alle redelijkheid al veel eerder een eind gebreid moeten worden, en alle draadjes hadden allang afgehecht moeten zijn. Maar het is de bedoeling dat alle helden aan het eind van alle sprookjes nog lang en gelukkig leven. En dat wordt natuurlijk problematisch, verteltechnisch gezien. Want in sprookjes laat iedereen die aan het eind van zijn leven is gekomen dierbaren achter die hun dagen moeten slijten zonder hen.
En het is moeilijk om zonder te leven. Het is heel, heel moeilijk om degene te zijn die achter moet blijven en verder moet zonder.

Mooi, grappig en ontroerend; benieuwd naar meer van Backman!

Verbeelding bookchallenge
5. Een humoristisch boek

Nasrin Siege, Sombo woont in Zambia

Sombo woont in Zambia (Nasrin Siege)

Als ik het mij goed herinner, was ik 10 jaar toen ik dit boek uitkoos als leesvoer voor op GWP. Behalve de kinderachtige reacties van mijn klasgenoten (“oeh, blote borsten op de cover!”) is mij gelukkig vooral nog de indruk bijgebleven die het boek toen maakte. Nasrin Siege vertelt in dit boek over het alledaagse leven van Sombo, een meisje dat opgroeit in Zambiaans dorp, waar de traditionele gebruiken botsen met nieuwe invloeden. Zo wilt Sombo graag lerares worden, maar moet ze haar lessen onderbreken om het overgangsritueel van meisje tot vrouw te ondergaan (waar wel snijden aan te pas komt, maar gelukkig niet in de zin van genitale besnijdenis). Een boek dat als kind indruk maakte en ook nu nog steeds de moeite van het herlezen waard is.

Lionel Shriver, We need to talk about Kevin

We need to talk about Kevin (Lionel Shriver)

Dit boek, dat ik las voor de Goodreadsclub, vertelt aan de hand van de brieven van Eva over de jeugd van haar zoon Kevin. Een zoon die niet bepaald voldoet aan de standaard, zowel tijdens zijn kinderjaren als wanneer hij vlak voor zijn zestiende verjaardag een bloedbad aanricht op zijn school. Hoewel het verhaal op zich heel sterk en aangrijpend is, voelden de personages iets té eenzijdig aan, wat – wat mij betreft – afbreuk deed aan de nochtans heel interessante thematiek: hoe slecht kan iemand uit zichzelf zijn; welke rol spelen ouders en omgeving in iemands gedrag en karakter? Tegelijk bekroop mij tijdens het lezen regelmatig de neiging om afwisselend Kevin, zijn moeder en zijn vader eens goed door elkaar te rammelen en toe te roepen dat dat niet is hoe een normaal mens zich behoort te gedragen. En ja, een boek dat niet echt doordringt, krijgt mij niet uiteraard zover 🙂
Hoewel ik regelmatig in het Engels lees, had ik trouwens best wel wat moeite met het taalgebruik. Het past wel bij de moeder als persoon, maar maakte dat ik toch wel wat tijd en pagina’s nodig had om echt in het verhaal te raken. Al bij al een boek dat echt wel de moeite is, maar dat ik daarom niet altijd graag gelezen heb.

Verbeelding bookchallenge
6. Een briefroman

Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer, Het geheime dagboek van Klein Duimpje

Het geheime dagboek van Klein Duimpje (Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer)

Ik ontdekte dit boek toen we op boekenjacht waren voor de kinderen van vrienden en werd zo’n beetje halsoverkop verliefd op de tekeningen van Rébecca Dautremer. “Gelukkig” waren de kindjes in kwestie nog veel te jong voor dit boek, zodat ik het zonder schuldgevoel voor mijzelf kon meenemen 🙂
Uiteindelijk bleken niet enkel de tekeningen heel erg mooi, maar was ook het verhaal, waarin Philippe Lechermeier het overbekende verhaal herverteld vanuit het standpunt van Klein Duimpje zelf, heel erg de moeite. Heerlijk om te lezen over zijn zes broers, over het buurmeisje waarop hij verliefd is, over de absurde leraar, over zijn overleden moeder…

Ik heet Duimpje. Klein Duimpje.
‘Mijn dubbelklein Duimpje’, zei mama voordat ze voor altijd verdween.

Blij dit in huis te hebben om af en toe nog eens naar de illustraties te kijken of een dagboekstukje te herlezen!

Verbeelding bookchallenge
17. Een hervertelling van een bekend sprookje

Jojo Moyes, Me before you

Me before you (Jojo Moyes)

Ik begon met enige voorzichtigheid aan dit boek. Enerzijds was het eerste boek dat ik van Moyes las, Honeymoon in Paris, mij niet echt bevallen, anderzijds waren de commentaren over dit boek zo lovend dat ik schrik had dat het eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. Fast forward naar het moment waarop ik al bijna een hele dag verdiept in dit boek in de zetel zat, vruchteloos aan het vechten was tegen mijn tranen en net op dat moment telefoon kreeg van Johan. Twee keer diep ademhalen om normaal te kunnen opnemen bleek onvoldoende, want na een halve “hallo” ben ik compleet in tranen uitgebarsten en moest ik een geschrokken Johan geruststellen dat ik echt wel enkel een boek aan het lezen was en neen, dat er niet iets heel ergs gebeurd was.

I will never, ever regret the things I’ve done. Because most days, all you have are places in your memory that you can go to.

Om maar te zeggen: dit boek is straf! Zoveel meer dan de chicklit die het soms genoemd wordt, want het is niet zomaar een ontspannend, feel good-verhaaltje, maar wel een verhaal over een vrouw op zoek naar wat ze aan moet met haar leven en een man die na een zwaar ongeluk enkel euthanasie als optie in overweging neemt. Het ene moment heerlijk luchtig en grappig, het andere moment, tja, bleitink tot en met.

Jojo Moyes, After you

After you (Jojo Moyes)

Inhoudelijk ga ik niets zeggen over dit boek, kwestie van het niet te verpesten voor wie Me before you nog niet las. Het is in alle geval moeilijk om een “eerlijke” mening over dit boek te geven, net omdat zijn voorganger zo’n indruk maakte: het leest vlot, in die mate dat ik opnieuw moeite had om het aan de kant te leggen, het is bij momenten heel mooi en teder. Tegelijk kan het niet tippen aan Me before you, in de verste verte niet zelfs. Dit boek is meer een “typische” chicklit: leuk om te lezen, maar geen boek dat ik lang ga onthouden.
Ik heb er zeker geen spijt van dat ik het gelezen heb, maar het is wat mij betreft zeker geen must read.

Bron afbeeldingen: Goodreads

Verbeelding book challenge update

Verbeelding Book Challenge (Verbeelding)

Met driekwart van het jaar achter de rug, komen ook de laatste maanden van de Verbeelding book challenge in het zicht. Sinds de vorige update kwamen er zeven boeken bij, waarvan nog een uitgebreidere review volgt in een “gelezen in” bericht (samen met andere boeken die ik las, maar niet meetellen voor deze challenge). Dat brengt de totale stand op 24 boeken; nog zes te gaan dus, wat haalbaar zou moeten zijn. Hoewel ik bij elk van de nog te lezen puntjes al wel een (vaag) idee heb, zijn tips zeker nog welkom! Hoe meer keuze, hoe makkelijker namelijk om iets te vinden dat past bij mijn leesgoesting van de dag 🙂

1. Een boek dat meer dan 600 pagina’s telt
Fjodor Dostojewski, De gebroeders Karamazov

Een van de boeken die ik dit jaar “moest” lezen van Johan en met 960 pagina’s eentje die dubbel en dik meetelt voor dit puntje.

2. Een horror boek
Het oktoberboek van de Goodreadsclub is een horrorboek, alleen is het jammer genoeg Nederlandstalig en vind ik het hier dus niet. Misschien moet ik voor het eerst eens een Stephen King uitproberen?

3. Een detective
Robin Sloan, Mr. Penumbra’s 24-Hour Bookstore

4. Een klassieker
Harper Lee, To kill a mockingbird

5. Een humoristisch boek
Fredrik Backman, Oma heeft me gestuurd om te zeggen dat het haar spijt

Sofie raadde mij een boek van Erik Vlaminck aan voor dit puntje, maar hoewel Suikerspin bij momenten wel grappig is, vond ik het toch vooral tragisch. Ook Oma heeft me gestuurd… is weliswaar ook veel meer dan enkel een humoristisch boek, maar aangezien ik verschillende keren luidop heb zitten lachen, telt het wel als humoristisch.

6. Een briefroman
Lionel Shriver, We need to talk about Kevin

Dit boeken lazen we als maandboek in de Goodreadsclub en bleek een briefroman te zijn. Aangename verrassing, want in het boek dat ik hiervoor in gedachten had – Brieven aan Doornroosje van Toon Tellegen – vorder ik maar traag, waardoor ik dat waarschijnlijk dit jaar niet meer ga uitlezen (niet omdat het slecht is, net integendeel want het zijn brieven die ik soms wat wil laten bezinken).

7. Een debuut
Sarah Winman, When God was a rabbit

8. Een boek waarin familie centraal staat
Els Beerten, Een mens is genoeg

9. Een boek waarin geestelijke gezondheid centraal staat
Hannie van Genderen, Patronen doorbreken

10. Een boek waarin de dood centraal staat
Max Porter, Grief is the thing with feathers

11. Een boek waarin geloof/spiritualiteit centraal staat
Hiervoor ga ik waarschijnlijk een boek over mindfulness lezen.

12. Een boek waarin eten centraal staat
Afhankelijk van de goesting wordt dit een kookboek – bijvoorbeeld Goed eten – of een kinderboek – Sjakie en de chocoladefabriek!

13. Een stiekem-wil-ik-niet-dat-iemand-weet-dat-ik-dit-boek-heb-gelezen-boek
Bart Debbaut, En toen schiep God Kevin

14. Een boek geschreven door een auteur met Afrikaanse roots
J.M. Coetzee, Disgrace

15. Een boek geschreven door een auteur met Aziatische roots
Dit zal vermoedelijk een Murakami worden, want het wordt toch echt wel tijd dat ik eens iets van die mens lees.

16. Een boek geschreven door een auteur met Latijns-Amerikaanse roots
Isabel Allende, Fortuna’s dochter
Ik was eigenlijk van plan hiervoor een Márquez te lezen, maar door de verhuis zitten alle boeken nog in dozen. Behalve dan de boeken die we uitgeleend hebben van vrienden (die hou ik goed gescheiden van onze eigen boeken, kwestie van te vermijden dat we niet meer weten wat van wie is) en daaruit koos ik recent deze Allende, die uiteraard ook Latijns-Amerikaans is.

17. Een hervertelling van een bekend sprookje
Philippe Lechermeier & Rébecca Dautremer, Het geheime dagboek van Klein Duimpje
Lang leve de mooie tekeningen van Rébecca Dautremer die mij overtuigden om dit boek te kopen!

18. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij al boven de 65 was
Diane Broeckhoven, De poppendokter

19. Een boek geschreven door een auteur toen hij/zij jonger was dan 25
Hergé, De avonturen van Kuifje, Bundel 1: Kuifje in het land van de Sovjets / Kuifje in Afrika

20. Een boek geschreven door een auteur die dezelfde (voor)naam heeft als jij
Elvis Peeters, Dinsdag
Nope, ik heb niet stiekem mijn naam in Elvis veranderd. Maar toen Johan dit boek kocht en ik het eigenlijk meteen uitlas (zo gaat dat hier soms, de ene koopt iets voor zichzelf en de andere is er mee weg…), besloot ik het mijzelf niet langer moeilijk te maken en het voorstel van Becky te volgen om een auteur met dezelfde achternaam te lezen. Mijn exacte voornaam is sowieso niet te vinden, maar eventuele opties die ik al vond (met de Duitse variant Heike) zijn ofwel niet hier in de bib te vinden, niet interessant genoeg om te kopen of gewoon écht mijn ding niet. Ach ja, ik denk dat het met een ongewone voornaam zoals de mijne wel toegestaan is om een draai aan de invulling te geven 😉

21. Een boek waarin het hoofdpersonage holebi is
Jeanette Winterson, Oranges are not the only fruit

22. Een boek waarin het hoofdpersonage een kind jonger dan 12 is
Ernest Claes, De Witte

23. Een boek waarin het hoofdpersonage geen mens is
Jeff Smith, Bone

24. Een boek dat zich afspeelt in de toekomst
Margaret Atwood, The Handmaid’s Tale

25. Een boek dat zich afspeelt in een ver, ver verleden
Ik wil al heel lang de Ilias van Homerus lezen, wat perfect zou passen bij dit puntje, want heel veel verder in het verleden kan je niet teruggaan denk ik. Al is het natuurlijk de vraag of ik dat dit jaar nog uitgelezen krijg…

26. Een boek dat springt tussen verschillende tijdsperiodes
Anthony Doerr, All the light we cannot see

27. Een boek dat zich in de dichtstbijzijnde (Vlaamse) stad afspeelt
Milena Moser, Gebrauchsanweisung für Zürich

Nog een puntje waar ik een beetje mee gefoefeld heb: geen enkele Vlaamse stad ligt namelijk echt dichtbij van hieruit 🙂 . Oorspronkelijk dacht ik een boek over Brussel (waar ik het laatst gewoond heb in België) of Aalst (dichtste bij vanuit mijn ouderlijk dorp) te lezen, maar uiteindelijk vond ik de dichtstbijzijnde stad van waar ik nu woon, ofte dus Zürich, even valabel als optie.

28. Een boek dat je in 2015 kocht en dat nog steeds ongelezen in de boekenkast staat
Brené Brown, De moed van imperfectie: Laat gaan wie je denkt te moeten zijn

29. Een boek van een auteur waarvan je in 2015 al iets las
Dimitri Verhulst, Mevrouw Verona daalt de heuvel af

30. Een boek dat een andere deelnemer van de Verbeelding Book Challenge je heeft gegeven
Ik ben net gestart in Northanger Abbey van Jane Austen, dat ik deze zomer met Eline wisselde op de boekenpicknick!

Zien jullie het nog zitten om de challenge te halen?