Genânt

‘t Is al weer een tijdje geleden dat ik nog eens van #projectblogboek deed en eigenlijk had ik wel zin om er nog eens eentje te schrijven,

#projectblogboek

Omdat het moeilijk is om hét allergênantste verhaal te bepalen, ga ik – op Romina’s wijze – voor een lijstje:

  • Op reis in de Pyreneeën had mijn moeder bovenop een col het geweldige idee om een rustiek portret van haar toen twaalfjarige dochter in een bergweide met een bergkoe te maken. Een beetje manoeuvreren – “stap nog een beetje achteruit, dan sta je er dichter bij” – later, lag ik plots op de grond. Gevloerd. Door een koe. Sindsdien ben ik heel voorzichtig als ik koeien tegenkom. Terecht ook blijkbaar, want – zo las ik een tijdje geleden in de krant –  er sterven elk jaar meer mensen door koeien dan door haaien. Nu gij.

Schilthorn (Le petit requin)

  • Op het laatste afspraakje voor we een koppel werden, had Johan mij bij hem thuis uitgenodigd. Hij had een flesje fruitsap (wegens geen wijn- of bierdrinker hier) klaargezet op tafel en de dop al losgedraaid. Toen ik mij neerzette en het flesje zag staan, dacht ik “ah, zien dat ik niet vergeet eerst te schudden” (typisch iets dat ik vergeet). En ja, ge ziet mij dus al komen, ik was nog maar net binnen of ik zat daar al met een kletsnatte fruitsapbroek. En ja, ge moet uzelf kunnen zijn, maar om nu meteen mijn lompste zelf boven te halen… En ook, wat doet ge op zo’n moment: na vijf minuten date uw broek uitdoen? Of blijven zitten met een natte broek (wat ik uiteindelijk deed)? 
  • Na onze beklimming van de Breithorn kwamen we beneden in Zermatt mensen tegen die we boven ook gezien hadden. Op hun vraag hoe onze beklimming was, antwoord ik “sehr schön, aber am Anfang war es mist” waarop ik een zeer verwarde blik terugkreeg. Ok, ik had snel door dat mist niet vertaald wordt als Mist, maar wel als Nebel en dat het Duitse woord Mist ofwel mest ofwel iets als “onzin, quatsch” betekent, maar toch: er zit een Pfaff in mij, boehoe!
Breithorn (Le petit requin)
Er was dus wel degelijk mist he
  • Doordat mijn eerste trein een beetje vertraging had, moest ik mij haasten om mijn aansluiting te halen. Op de roltrappen stonden mensen zowel links als rechts stil (i.p.v rechts stil te staan en links door te stappen zoals de bedoeling is), waardoor de roltrap volledig geblokkeerd zat en ik zeer vermoedelijk die aansluiting niet meer zou halen. En toen zei ik luidop de “MOOOOVE” waarvan ik dacht dat ik die enkel in mijn hoofd aan het zeggen was. Ik heb wel mijn trein gehaald, dat wel. Maar gegeneerd: dat ook, ja. En blijkbaar is dit verhaal in het Nederlands navertellen terwijl ge op een Zwitserse roltrap staat óók niet zo’n slim idee.

Le petit requin

  • Tijdens onze reis in Canada had ik op een gegeven moment niet gezien dat de zone 80 was overgegaan in een zone 60 “bebouwde kom”, omdat het daar euh ja, gewoon niet bebouwd was eigenlijk. Stom excuus natuurlijk, want er stond een bord en ik had dat gewoon moeten zien. Maar soit, ik reed dus te snel en ineens kwam een politiewagen achter ons rijden met zijn lichten aan. Ik aan de kant dus; die agent ook, alleen bleef hij ongelooflijk lang in zijn wagen zitten. Zodanig lang dat ik mij begon af te vragen of het eigenlijk wel voor ons was (ik had op dat moment nog niet door dat ik te snel reed). Ik stapte dus uit om dat aan hem te gaan vragen waarna die mens zijn microfoon nam en met heel dreigende stem zei “please get back in your car”. Ik zat van het verschieten op een halve seconde terug in de auto, mij de grootste crimineel ooit voelend. Iets later kwam die agent toch tot bij ons en gaf mij serieus onder mijn voeten, want “ik moest dat toch wel weten dat je nooit op een politiewagen afstapt”. Euhm neen, ik ben nog nooit aan de kant gezet namelijk en neen, dat ik eventueel een wapen zou kunnen hebben, daar had ik ook niet aan gedacht. Ok, ik ben er met een waarschuwing vanaf gekomen dus het viel nog wel mee. Maar dom dat ik mij voelde. Al is het uiteindelijk vooral hilarisch, want gedraagt u anders eens als een wandelend Amerikaans politiecliché en doet eens wat toeristjes schrikken, tsss.

Canada (Le petit requin)

Dit is de vijftiende post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek.

Fair wear Friday (5)

Deze week is het week van de Fairtrade (ale, toch in België, die Zwitsers doen daar precies niet aan mee of anders toch in stilte) en dus het ideale moment voor een vervolg op Fair wear Friday, nog steeds een initiatief van Ma vie en vert, Villa Lisa en Juffrouw Sanseveria.

Logo Fair wear Friday

De vorige keren deed ik een outfitpost, dit keer toon ik jullie mijn sjakosj!

FWF 5 (Le petit requin)

Ik kocht ze in de plaatselijke fairtrade winkel, alwaar men mij wist te vertellen dat er wordt samengewerkt met een atelier in Calcutta, India, waar de arbeiders onder goede omstandigheden en voor een goede verloning werken. De tas is gemaakt van namaakleder, wordt manueel in elkaar gezet en de motieven worden er handmatig op geverfd, waardoor geen enkele tas identiek is (al lijken ze uiteraard soms wel heel erg op elkaar).

FWF 5 (Le petit requin)

Tot nu toe waren mijn handtassen altijd éénkleurig en ik had er eigenlijk al langer eens zo eentje als deze moeten kopen, want tegenwoordig word ik ‘s ochtends soms (al naargelang hoe vroeg het is 😉 ) instant vrolijk van het motiefje en de felle kleurtjes.

Naast leuk is ze uiteraard ook praktisch: groot genoeg voor A4-documenten, maar tegelijk ook niet zodanig groot dat ik moet graven naar sleutels of mij kan overladen met zaken die ik twee weken ervoor nodig had. Het bekijken van de inhoud deed mij trouwens denken aan een van de opdrachten van projectblogboek, dus als jullie mij toestaan om even twee vliegen in één klap te slaan 😉

#projectblogboek

Bij deze de inhoud van mijn handtas, klaar voor een dagje universiteit:

FWF 5 (Le petit requin)

  • pennenzak
  • portefeuille (er bestaan assorti portefeuilles bij de handtas, maar ik ben er nog niet uit of ik dat ga doen; indien wel, dan vermoedelijk wel in een andere kleur, maar hetzelfde motief. Maar sowieso moet de huidige nog een pak meer verslijten voor ze aan vervanging toe is)
  • zelfgemaakte agenda
  • mapje met de te lezen artikels voor deze week
  • notaboekje
  • “cursusboek” (geen echte syllabus, maar wel een boek waar vaak naar wordt verwezen)
  • fototoestelletje (onmisbaar voor mijn Project 365)
  • lippenbalsem
  • sleutelbos
  • gsm (en ook al ziet hij er zeer ouderwets uit, hij is nog maar een jaartje oud)
  • fluostift en stylo (die, gezien de pennenzak, vermoedelijk wat overbodig lijken, maar er standaard inzitten, zodat ik altijd iets om te schrijven / aan te duiden heb, ook wanneer ik mijn pennenzak niet bij heb)
  • dit keer niet, maar soms wel: mijn waterfles (in dit geval zat ze samen met mijn brooddoos in een apart zakje)

Valt best wel mee, toch? Dat is alleszins een voordeel aan de combi werk-studie: ik moet zodanig vaak wisselen van handtasinhoud dat er weinig overbodige brol in terechtkomt (hoeraatjes en veel dankbaarheid van mijn rug).

Zin in nog meer fair wear? Neem dan zeker een kijkje bij:

Dit is de veertiende post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek.

Gekocht in België

Ik moet echt stoppen met berichtjes beloven als ze nog niet geschreven zijn! Jullie hadden mijn Belgische aankopen namelijk gisteren te zien moeten krijgen, maar een zeer acute blaasontsteking stak daar een stokje voor (gelukkig bleek ze al even snel weer weg, waardoor ik op het werk tenminste niet elk kwartier op de wc moest zitten kreunen van de pijn). Maar euhm, na dit dit blaasintimiteiten-intermezzo, over naar de orde van de dag!

Voor de minimaliseerchallenge moet ik immers mijn laatste vijf aankopen evalueren, maar ja, welke kies je als je op twee dagen tijd wel wat meer dan vijf items koopt?#projectblogboek to the rescue, want dat zegt:

#projectblogboek

Daar waar we in Zwitserland bijna enkel noodzakelijke boodschappen kopen (als daar zijn: voedsel en wc-papier enzo), durven we in België al eens een beetje losgehen: de prijzen liggen er lager, er zijn Nederlandstalige producten (lees: boeken) te vinden en als we iets online bestellen, moeten we er tenminste geen douane- en bijhorende administratiekosten bovenop betalen. Maar wilt losgehen ook zeggen dat we compleet overbodige brol en hier-hebben-we-niet-over-nagedacht-spullen kopen? Een evaluatie:

Gekocht in België 1 (Le petit requin)

 Kleding

1. Wandelbroek

  • Nodig? Op dit moment amper, aangezien we enkel dagwandelingen doen. Maar ze is wel zeker nodig voor onze (half)geplande reizen-met-meerdaagse-wandeltochten, dus het is een aankoop die sowieso in de komende maanden noodzakelijk zou geworden zijn. Liever rustig passen en uitzoeken dan de eerste de beste moeten nemen omdat we twee dagen later vertrekken, denk ik dan.
  • Fair/eco? Het merk heeft geen fair wear/eco-labels, maar wel een goed ontwikkeld recycleerprogramma. Niet perfect, maar ‘t is toch al iets.

2. Kleedje

  • Nodig? Nope, dit is echt wel de luxe-aankoop uit het lijstje. Ik heb weliswaar gemerkt dat de meeste van mijn huidige kleedjes ofwel heel casual ofwel heel gekleed zijn, waardoor ik er vrij weinig naar het werk of de les draag en in dat opzicht is dit casual-chic model wel een goede aanvulling, maar euhm ja, meer reden dan dat kan ik toch niet echt geven, vrees ik 😉
  • Fair/eco? Ja! En mooooi!

3. Jeansbroek

  • Nodig? Een beetje. Ik heb namelijk al twee jeansbroeken, maar eentje ervan is net iets te versleten om nog naar het werk of de les te dragen (ik gebruik ze wel nog als comfi-broek thuis). Aangezien ik vaak jeans draag, voegde ik een tweede “deftig” model al enkele maanden geleden toe aan mijn “mag, maar moet niet”-kooplijstje. Doordat ze nog een tint donkerder en daardoor gekleder is dan degene die ik al had, kan ik mijn zoektocht naar een geklede broek op een lager pitje zetten.
  • Fair/eco? Helemaal!

4. Lingerie: twee setjes (niet gekocht, maar gekregen. Van mijn moeder “omdat het al zo lang geleden was dat we nog samen waren gaan winkelen”. Niet dat ze anders geen ander excuus zou verzonnen hebben hoor 😉

  • Nodig? Als je af en toe sportbeha’s begint te dragen omdat al je gewone beha’s in de was liggen (en je weigert om enkel daarvoor een halflege machine was te draaien), dan denk ik dat deze aankoop toch wel vrij noodzakelijk begon te worden, ja 🙂
  • Fair/eco? Neen, jammer genoeg niet. Al weet ik bij deze meteen wat de volgende stap in het “betere kleerkast”-voornemen zal worden: verantwoorde lingerielabels zoeken!

Huishouden en decoratie

5. Bol voor onze lamp
In onze living hangt een lamp met drie bollen, waarvan er een tijdje geleden eentje sneuvelde. Een mierenneuker zal misschien zeggen dat we toch nog licht hadden, maar zo’n lamp met twee bollen en een peertje, dat is toch niet echt een zicht. Nogal nodig dus 🙂

6. Pepermolen
We hebben er drie (zout, witte peper, zwarte peper), waarvan er eentje kapot was en ik wilde graag hetzelfde model.

7. Brooddoos
Sinds mijn vorige kapot ging, kon ik wel mijn plan trekken, maar ik had daardoor enerzijds meer afval (af en toe gebruikte ik immers een papieren broodzak, maar dat gaat maar een paar keer mee) en at anderzijds minder vaak bananen of wat kleine groentjes (kerstomaatjes, stukjes komkommer), omdat ik die niet (makkelijk) in één doosje kon meenemen. Deze brooddoos is groot en heeft een onderverdeelstuk (waarvan ik er nu zelfs twee heb, aangezien de vorige dezelfde was, maar in het groen), waardoor ik alles in één keer kan meenemen. Praktisch, een-gezonde-levensstijl-ondersteunend en BPA-vrij, dus jup: goedgekeurd!

Note to self: deze niet meenemen bij bergwandelingen of anders de sluiting onderweg regelmatig openen om de luchtdrukverschillen niet te groot te laten worden.

8. Waterfles
Ik lijk wel waterflessen te verzamelen, want ik heb

  • een glazen fles: thuis continu in gebruik, maar voor onderweg net iets te zwaar en te breekbaar
  • een stalen fles: goed voor op wandeltochten waar ik hoe dan ook veel drink, maar aangezien het water in zo’n fles toch een beetje metalig smaakt/ruikt, niet zo geschikt voor de dagdagelijkse 2-3l waterverbruik
  • en vanaf nu dus ook nog een BPA-vrije plastic waterfles

Was dat echt nodig? Toch wel, vind ik. Feit is namelijk dat ik bovenstaande flessen om de vermelde redenen niet gebruik voor onderweg of op het werk en dan maar om de zoveel weken een liter flessenwater kocht. Ik herbruikte die fles weliswaar tot ze bijna uit elkaar viel, wat beter is dan per keer een nieuwe fles, maar desondanks een hoop overbodig afval veroorzaakt. Ik was dus al langer op zoek naar een stevige, maar toch lichte fles voor onderweg, maar vond nooit mijn goesting: ik wilde namelijk géén filter (overbodig, want het kraantjeswater is hier superlekker), een praktische drinktuit en een volume van 1L (want ik drink véél). Toen ik dé perfecte fles dan ook onverwacht zag staan, was de deal snel beslist en ondertussen vergezelt mijn nieuwe vriendje mij al anderhalve week op al mijn uithuizige bezigheden; blij ermee!

9. Waterkoker (ook niet op de foto, want tweedehands gekregen van mijn ouders, die hem als reserve op de zolder hadden staan)
De vorige is een tijdje geleden gesneuveld door een jammerlijke en zeer kortstondige liefde van de verdeelstekker met een plasje water. We kunnen uiteraard water koken op ons kookvuur, maar zo’n waterkoker is toch wel praktisch als het snel moet gaan. Ons nieuwe model is trouwens een pak kleiner dan het vorige en daardoor zuiniger, omdat ik voor die ene tas thee nu effectief het hele volume gebruik dat minimaal gekookt moet worden i.p.v. dat er telkens een deel voor niets wordt opgewarmd.

10. Eten: koriander, harissa, gist, bloem…
Hier heb ik geen volledige lijst van gemaakt, omdat eten… ja, eten is he. En aangezien wij graag en divers koken en bakken, is wat mij betreft geen enkele voedselaankoop “overbodig”. Tenzij we plots diepvriesmacaroni’s in bulk zouden aankopen ofzo, maar het gaat dus wel degelijk om “basisproducten” 🙂

Dat we eten kopen in België, is trouwens omdat we het in Zwitserland (voorlopig) ofwel niet vinden (harissa, speculaas…) ofwel niet in de bulkhoeveelheden die we willen. Zo vind ik het met ons gistverbruik (per 2-3 dagen telkens 7g voor een brood) echt niet te verantwoorden om van die “oh, kijk mij eens per 7g in een plastiekske en met andere 7g-plastiekskes in nog een extra plastiekse schoon wezen”-gistverpakkingen te kopen. Kan allemaal goed zijn dat dat juist de hoeveelheid is die we nodig hebben, maar ik heb ogen en een weegschaal, dus geef mij maar die verpakking van een halve kilo, die in totaal veel minder afval geeft.

11. Verstevigende nagellak (nope, dit is niet echt “huishouden” of “decoratie”, maar ik had geen zin in een aparte categorie)
Mijn nagels blijven makkelijk scheuren en dus blijf ik deze gebruiken. Het huidige potje is bijna leeg en dus aan vervanging toe. Maar echt noodzakelijk: nee, uiteraard niet, dit is luxe.

 Boeken

Gekocht in België 2 (Le petit requin)

Romans

  • Stupeur et tremblements van Amélie Nothomb
  • Norwegian wood van Haruki Murakami
  • Les Chevaliers du Subjonctif van Erik Orsenna
  • La révolte des accents van Erik Orsenna
  • De wereld van Sofie van Jostein Gaarder

Dichtbundels

  • Je buik van pimpelmees van Hugo Claus

Graphic novels

  • The complete Maus van Art Spiegelman
  • Le bleu est une couleur chaude van Julie Maroh

Non-fictie

  • Art d’Eco van Kelly Eeckhaut
  • Gramática básica del estudiante de español
  • Feel good werkschrift

Hier kan ik kort over zijn: uiteraard is geen enkele van deze aankopen echt noodzakelijk. Maar wij lezen graag en veel en genieten echt van boeken in huis. Een luxe-aankoop waar wij blij van worden met andere woorden en dus wat mij betreft helemaal ok. Al moet ik wel opletten dat ik mij niet elke keer zo laat gaan, want daar gaat mijn budget niet zo blij van worden… 😉

Conclusie

Twee weken na aankoop is misschien nog wat vroeg om al met zekerheid te kunnen zeggen dat dit allemaal nuttige en veelgebruikte aankopen zullen zijn en minimaal kan je dit aankooplijstje sowieso niet noemen (no worries trouwens, zelfs voor België is dit een lang lijstje; we laten ons echt wel niet elke keer (stel je voor!) zo gaan hoor 😉 ). Een pure minimalist zou het vermoedelijk doen zonder al de kledingaankopen, zonder de brooddoos, waterfles en waterkoker, zonder de nagellak en de boeken. Maar minimaliseren betekent voor mij niet noodzakelijk een streven naar zo weinig mogelijk items in huis, wél streven naar waardevolle, duurzame en gebruikte items. Twee goede jeansbroeken is dus niet minimaal, maar aangezien ik ze allebei veel draag / ga dragen, is dat voor mij een goede aankoop. Nog eentje erbij daarentegen, dan gaat het meer om “hebben om te hebben” dan om “nodig hebben”. Een dunne lijn, die voor iedereen ergens anders ligt. De ene zal bij dit lijstje misschien denken dat ik excuses zoek om deze aankopen goed te praten, de andere zal het misschien juist jammer vinden dat ik niets spontaans meer koop, omdat over (bijna) elk item op voorhand is nagedacht.

En ikzelf? Ik ben blij met de aankopen, zeker omdat een aantal echt wel al een tijdje op mijn verlanglijstje stonden en ik ben vooral blij met het feit dat ik niet het gevoel heb dat ik overbodige brol in huis gebracht heb.

Dit is tevens de dertiende post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek. Ja ja, ik ben nog eventjes aan het schrijven voor alle 120 opdrachten afgewerkt zullen zijn 😉

Tabletadvies gevraagd!

Ik breek er al een tijdje mijn hoofd over: tablet kopen of niet? Ergens vind ik het heel aangenaam om op zijn minst onderweg internetloos te zijn (ik heb geen smartphone), anderzijds ben ik tegenwoordig zodanig lang onderweg dat het vooral tijdswinst zou betekenen. Twee en een half uur pendelen en dus lezen is namelijk wel leuk voor eventjes, maar laten we wel wezen: ruim 10u leestijd per week is nu ook niet echt noodzakelijk. Als ik de helft ervan zou kunnen lezen en de andere helft mails beantwoorden, blogs lezen… of zelfs wat werken (en dus mijn tijd op bureau inkorten), dan blijft er van mijn korte avonden thuis misschien nog net iets meer over.

Dus ja, feitelijk breek ik mijn hoofd niet meer over de vraag of er een tablet komt, maar wel over dewelke. En kijk, gisterenavond bladerde ik nog eens door het Blogboek en zag ik plots dat ik “verplicht” ben jullie om advies te vragen 😉 Dus vraagje aan jullie, lieve mensen: welke tablet gebruiken jullie en zijn jullie daar tevreden over? Welke tablet zouden jullie mij aanraden, wetende dat dit mijn eisen zijn (in volgorde van belangrijkheid):

  • toetsenbord (absoluut noodzakelijk, want ik wil er echt wel vlot mee kunnen typen; anders beantwoord ik vermoedelijk maar één mail per treinrit…)
  • makkelijke fotobewerking en bijhorend geheugen (idealiter zou ik graag op de trein een deel van mijn fotomappen gesorteerd krijgen): wat mij betreft moet die tablet zelf niet voldoende geheugen hebben voor honderden foto’s, maar indien dat niet kan, wil ik er wel eentje die makkelijk en snel een usb-stick of sd-kaartje leest, zodat ik ze daarop kan bewerken. Dit impliceert ook wel dat ik geen al te klein scherm wil; het mag gerust een 10 inch scherm zijn, maar deel gerust jullie ervaringen (vinden jullie een kleiner scherm bijvoorbeeld ook al praktisch genoeg om zo’n dingen mee te doen?).
  • mogelijkheid om vb. word te installeren (als ik hem eventueel ook voor het werk wil kunnen gebruiken, is dit toch wel praktisch)
  • aangenaam om er lang op te lezen (en ja, ik weet het, een e-reader is dan uiteraard aan te raden, maar aangezien ik nu eenmaal geen ezeltje heb dat geld schijt (maar integendeel een studie die geld zuipt) is mijn budget niet oneindig. Sowieso zie ik mij nog vooral papieren boeken lezen, maar vb. op reis zou het niet slecht zijn als ik die tablet als e-reader kan gebruiken)

Op dit moment twijfel ik tussen de Samsung Galaxy 10.1 en de iPad Air, maar ik vraag mij af of er geen goedkopere modellen zijn die hetzelfde kunnen 🙂 De iPad voelt voor mij intuïtiever aan, maar dat is natuurlijk vooral omdat Johan een iPhone heeft en ik dus al wel wat vertrouwd ben met Apple op dat gebied. Anderzijds denk ik niet dat de Samsung (of een andere tablet) zoveel tijd gaat vragen om mee te leren werken en vind ik die Apple niet (zoveel) mooier dat ik aan dat esthetische geld wil uitgeven (mijn oude versleten laptopje die voor bovenstaande taken niet meer in aanmerking komt is dan ook geen Apple).

Ik zou het super vinden als jullie de tijd zouden willen nemen om mij advies te geven, want ik geraak er duidelijk niet helemaal uit en weet er eigenlijk ook te weinig van om makkelijk een selectie te kunnen maken (wie weet hebben jullie wel zoiets van “maar mens toch, er bestaan toetsenborden die ge op om het even welke tablet kunt aansluiten, wat zit ge daar nu toch uw belangrijkste criterium van te maken!”).

Alvast dikke merci!

#projectblogboek

Dit is de twaalfde post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek.

Grimselpassplog

Vorige zondag deden Johan en ik wat we al een tijdje wilden doen, maar telkens uitstelden, vooral doordat ik er nog schrik voor had: een Alpencol beklimmen. Niet dat ik nu plots wel vond dat we genoeg getraind waren, maar wetende dat afgelopen weekend het laatste vrije in weken zou zijn (we worden zo’n beetje overspoeld met bezoek uit België vanaf deze week 🙂 ), was het wel hét moment om het te proberen.

Een beeld van hoe onze klimzondag er uitzag, geef ik jullie in mijn eerste plog:

9u13: ik word – eindelijk – wakker. Mijn wekker / Belgische gsm stond weliswaar om 8u, maar die zette ik in halve slaaptoestand af (gevaarlijk, opletten dat dat tijdens de week niet gebeurt!). Johan werd wel wakker, maar vond dat ik een beetje extra slaap best wel kon gebruiken en liet mij dus uitslapen. Zaligheid!

Le petit requin

9u30: nog met een half slaaphoofd bekijken we op cyclingcols.com het klimprofiel van de Sustenpass en de Grimselpass en beslissen uiteindelijk te gaan voor die laatste. We kunnen volgens het hoogteprofiel van Google Maps immers het makkelijkste opwarmen vanuit een dorpje kort bij startplaats Innertkirchen. Het besef dat we straks ruim 25km gaan moeten klimmen maakt mij al meteen een pak wakkerder!

Grimselpass (cyclingcols.com)

10u: we zijn bijna klaar met ontbijten. Geen idee of Johan het er om deed, maar hij zette mijn favoriete tas op tafel, goed voor extra moed 😉

Le petit requin

10u30: en wijle weg! De fietsen zijn ingeladen in de koffer, we hebben een frigobox met drinkbussen en energiebars mee en een zak met helmen, fietsschoenen…

Le petit requin

12u15: na 1u15 rijden parkeren we de auto, laden alles uit en maken ons klaar. Het eerste stuk is de voorziene opwarming, hier nog effectief de platte weg die we wilden, iets verderop blijkt echter dat die hoogteprofielen van Google Maps nog steeds met een serieuze korrel zout genomen moeten worden, wanneer het – zeker voor een opwarming – al vrij serieus bergop gaat.

Le petit requin

12u45: in het dorpje Innertkirchen start de eigenlijke klim, dus stoppen we daar nog eventjes, zodat ik mijn kilometerteller terug op nul kan zetten. En ja, ook de obligatoire “voor”-foto wordt genomen 😉

Grimselpass (Le petit requin)

13u30: Johan is het eerste deel van de klim bij mij gebleven, maar gaat er vlak na het dorpje Guttannen vandoor. Binnen de kortste keren zie ik hem totaal niet meer rijden, ons tempo is dan ook te verschillend om op zo’n klim bij elkaar te blijven.

Grimselpass (Le petit requin)

14u15: gelukkig is er onderweg genoeg ander moois om naar te kijken!

Grimselpass (Le petit requin)

14u30: de ene keer is zo’n uitzicht trouwens heel hoopvol, omdat je ziet hoeveel hoogtemeters je op korte afstand hebt kunnen overbruggen…

Grimselpass (Le petit requin)

15u00: … en de andere keer is het vooral demotiverend, wanneer je ziet waar je nog naartoe moet (namelijk die twee gebouwen in het midden van de foto) én weet dat de laatste kilometers qua stijgingspercentage bij de zwaarste van de hele klim horen.

Grimselpass (Le petit requin)

15u50: een paar kilometers afzien later krijg ik echter Johan – en dus ook bijna de top – in zicht. En Jerommeke, die met stevige tred over de parking wandelt…

Grimselpass (Le petit requin)

15u53: nog een laatste blik opzij, naar die mooie bergen en naar dat dal vanwaar ik kom. Ik heb mijn kilometerteller de hele rit op het aantal kilometers laten staan, maar verzet hem nu voor het eerst om mijn gemiddelde (8,3 km/h) en mijn tijd te kunnen zien.

Grimselpass (Le petit requin)

15u55: die tijd toont dat ik 3u12′ onderweg geweest ben. Geen supertijd (en 50′ trager dan Johan, de zot!), maar wel eentje waar ik heel blij mee ben, omdat ik op voorhand eigenlijk vreesde dat ik niet eens boven zou geraken. Johan neemt de nog veel obligatere “na”-foto: bijna dezelfde houding, maar de licht verkrampte rug en ingezakte schouders tonen toch duidelijk dat ik al een pak meer op mijn fiets steun dan een paar uur ervoor 😉

Grimselpass (Le petit requin)

16u15: we blijven nog even op de top: even bekomen, een hapje eten en wat slokken drinken. Een andere rijder komt vragen om een foto te nemen, wat we uiteraard doen en waar we dan maar meteen van profiteren om ook een foto van ons beiden te vragen 🙂 Daarna is het tijd om aan de afdaling te beginnen, het deel waar ik beter in ben (al is het een kwestie van tijd – en bijhorende ervaring – voor Johan mij daar bij beent). Mijn kilometertellertje heeft er blijkbaar geen zin meer in, dus geen idee welke snelheid ik gehaald heb: minstens 70km/h, maar vermoedelijk meer, want het eerste stuk waar mijn snelheidsmeter wel nog werkte, was niet het snelste van de ganse afdaling.

Grimselpass (Le petit requin)

19u15: na de afdaling en de rit terug naar huis, is het tijd voor “echt” eten. Ook al waren de nieuwe energierepen die we vandaag mee hadden verrassend lekker, het voelt immers toch niet echt als een maaltijd. Vandaag staat een bloemkool-broccolitaart op het menu, al starten we tegelijk ook al met de voorbereidingen van vegetarische spaghetti.

Bloemkool-broccolitaart (Le petit requin)

20u00: het klaarmaken van dat laatste laat ik echter over aan Johan, er staat immers een skype-sessie met mijn ouders gepland.

Le petit requin

21u30: na het skypen ruimen we de keuken nog op, de spaghettisaus verdwijnt in de diepvries.

Le petit requin

21u45: terwijl Johan het sportnieuws en Vive le Velo bekijkt (die laatste met een dag vertraging, dus lieve VRT, zet dat volgend jaar eens op de livestream voor Belgen-in-het-buitenland aub!), plooi ik de was die op het rek hangt op en hang meteen een nieuwe was te drogen.

Le petit requin

21u50: ik duik met een boek in bad, eventjes tijd om tot rust te komen en de toch wel wat zware benen te laten ontspannen! Veel te kort naar mijn goesting…

Le petit requin

22u32: … maar ‘t is dan ook dringend tijd om te gaan slapen, wetende dat de wekker om 6u zal aflopen…

Le petit requin

Schone dag!

#projectblogboek

Dit is de elfde post voor #projectblogboek, volgens haar idee, gebaseerd op haar boek.