18 in 2018: foto’s

Een hele week terugblikken, vandaag voor het laatst. Weinig woorden, veel beelden: mijn 18 foto’s van 2018.

Grosser Mythen (Le petit requin)
Januari – Voet van de Grosser Mythen, Zwitserland
Morteratschgletsjer (Le petit requin)
Februari – Morteratschgletsjer, Zwitserland
Alpsteinketen (Le petit requin)
Maart – Alpsteinketen met de Säntis vanaf Kronberg, Zwitserland
Haaltert (Le petit requin)
April – Haaltert, België
Givet (Le petit requin)
Mei – Givet, Frankrijk
Parlementsgebouw Boedapest (Le petit requin)
Juni – Parlementsgebouw Boedapest, Hongarije
Val d'Hérens Arolla (Le petit requin)
Juli – Val d’Hérens bij Arolla, Zwitserland
Steingletsjer (Le petit requin)
Augustus – Steingletsjer, Zwitserland
Saint-Antonin-du-Var (Le petit requin)
September – Fietsen bij Saint-Antonin-du-Var, Frankrijk (genomen door mijn broer)
Château de Berne (Le petit requin)
Oktober – Château de Berne, Frankrijk
Gorges du Verdon (Le petit requin)
Oktober – Gorges du Verdon, Frankrijk
Mont Ventoux (Le petit requin)
Oktober – Beklimming Mont Ventoux vanuit Sault, Frankrijk (genomen door Johan)
Piz Danis - Piz Scalottas (Le petit requin)
Oktober – Ergens tussen Piz Danis en Piz Scalottas, Zwitserland
Ebenalp (Le petit requin)
November – Ebenalp, Zwitserland
Irchelpark (Le petit requin)
December – Irchelpark, Zwitserland
Lago Bianco (Le petit requin)
December – Lago Bianco, Zwitserland
Val Fex (Le petit requin)
December – Val Fex, Zwitserland
Strokkur-geiser (Le petit requin)
December – Strokkur-geiser, IJsland

Life list, gedaan in 2018

Op zich ben ik niet zo vaak bezig met mijn life list (het valt misschien niet op, maar ik heb nog een leven naast mijn lijstjes 😉 ), al neem ik af en toe wel eens een puntje op in mijn voornemens of dergelijke. Maar – soms onbewust, soms bewust wanneer de kans zich voordoet – elk jaar doe ik toch weer een paar dingen van de lijst. Eens kijken wat dat in 2018 was:

Afgewerkt (of herhaald) in 2018

10 lengtes crawl na elkaar zwemmen
Op 24 januari was het – na jaren sukkelen met mijn techniek – eindelijk van dat. Bovendien sloeg ik er niet enkel in om meteen 2x 10 lengtes crawl te zwemmen, maar deed ik dat ook in een 50m bad, terwijl ik dat puntje opstelde met een 25m bad in gedachten. Dubbel en dik geslaagd dus, wat ook – zeer subtiel, ahum – duidelijk is uit het onderschrift bij de foto die ik die dag op mijn toenmalig instagramprofiel plaatste:

Dat Hallenbad in Zürich is niet alleen mooi, het zet ook aan tot mooie dingen. Vandaag zwom ik namelijk 20 lengtes crawl! AAN ÉÉN STUK! IN EEN 50M BAD! Sorry dat ik roep, maar ik bedoel maar: dat is ÉÉN KILOMETER! IN CRAWL! Die slag waar ik vroeger na 25m al in de kant mee hing #woehoehoe #zotjes #trotsopmijzelf #maardatwasalduidelijkzeker #sorrynotsorry  😜  #hallenbadcityzürich

Hallenbad Zürich (Le petit requin)

Kussen in de gietende regen
Op de parking van de Lidl, keiromantisch en al. En dat klinkt sarcastisch, maar eigenlijk was het dat wel degelijk.

De 20 km van Brussel lopen
Mja, lopen is misschien een groot woord voor mijn gejog/gewandel/gestrompel van die dag, maar wetende dat ik achteraf bekeken op dat moment al met gigantische vitaminetekorten zat, is het eigenlijk een half mirakel dat ik de finish gehaald heb (koppig, ikke? Baneet gij 😜 ). Gezond was het weliswaar niet, want de combinatie met de steenrestauratiecursus die er onmiddellijk op volgde, betekende in reserves gaan die er eigenlijk niet waren en zorgde ervoor dat ik kort erna een bronchitis kreeg, die het begin inluidde van een zomer van fysiek doodop zijn. Maar hey, ik heb er toch maar een puntje mee gehaald… (grapje hoor, ik had dit 100x liever ingewisseld voor een gezond lijf, maar aangezien dat niet kan, kan ik evengoed blij zijn met het magere restantje).

Duiken in de “Zeven zeeën”
Dook ik in 2017 in Genua voor het eerst in de Middellandse Zee, dan herhaalde ik dat in 2018 meteen nog een keertje, dit keer in Saint-Raphaël.

Peltodoris atromaculata (Le petit requin)
Duiken in de Middellandse Zee met Zwitserse koeien (de Peltodoris atromaculata ofte Swiss cow nudibranch)

Geen tandvullingen of valse tanden voor mijn 35e
Het was zéér kantje boordje dit jaar, want mijn tandengeknars zorgde voor schade. Hopelijk helpt dat bitje om het 35-doel (dat uiteindelijk al tien jaar verder ligt dan het oorspronkelijke en dus eigenlijk al lang gehaald is) toch te halen.

Een ouderwetse liefdesbrief krijgen
Een van de mooiste en tegelijk moeilijkste brieven die ik ooit te lezen heb gekregen. 

Le petit requin

Een thuis maken met je lief
Na 2012 in Brussel, 2014 en 2016 in Thalwil (bij Zürich) was het dit jaar opnieuw van dat in Winterthur. Want wij verhuizen blijkbaar graag. Ahum.

Naar de Weense Opera gaan
Twee jaar geleden bleek de opera al volgeboekt (of toch die zitplaatsen die wij kunnen/willen betalen); dit keer haaste ik mij naar de website van zodra onze overnachtig vast lag. Het werd een avond Die Zauberflöte, heerlijk!

Wiener Staatsoper (Le petit requin)

Op één jaar 52 boeken lezen
Ook dit puntje haal ik ondertussen al een aantal jaar op rij, maar aangezien ik het – al zeg ik het zelf – een prestatie blijf vinden, mag ook 2018 mee in de annalen van “jaar met meer dan 52 gelezen boeken” (omdat het kind in mij hier weliswaar eens goed mee zou gelachen hebben, maar de student in mij doodcontent is dat dat lezen weer zo alomtegenwoordig is).

Verjaren in het buitenland 
Ook dit deed ik al meermaals (2002 Londen, 2009 Cottbus, 2013 Zeeland, 2014 Zwitserland), maar na een paar jaar België of Zwitserland (dat ik het eerste jaar meetelde als buitenland, maar nu mijn thuisland is) bevond ik mij dit jaar met Hongarije opnieuw in een ander land.

Het Noorderlicht zien
Haalde ik mijn eerste puntje na 24 dagen in het nieuwe jaar, dan kwam het laatste er in allerlaatste uur van 2018. Het was magisch en tegelijk minder spectaculair dan ik verwacht had. Dat klinkt ongetwijfeld ondankbaar, want “mens, ge ZIET het noorderlicht tenminste”, maar door alle foto’s-met-lange-sluitertijd – zoals ook onderstaande er eentje is – verwacht je je in het echt óók aan veel groen en beweging. Dat kan, maar daarvoor moet je er dichter bij zijn dan wij nu waren, waardoor het bij ons eerder een wit schijnsel was. Wat niet wegneemt dat het wel degelijk zalig was het gezien te hebben 🙂

Noorderlicht (Le petit requin)

Work in progress

20 van de 45 binnenstaten bezoeken
Ik bezocht al Luxemburg, Oostenrijk, Vaticaanstad, Zwitserland en Liechtenstein en voegde daar dit jaar Hongarije aan toe.

Minstens 100 erfgoederen van de Unesco Werelderfgoedlijst bezoeken
De disclaimer is nog steeds dezelfde: puntjes die heel veel objecten omvatten (vb. Belforten in België en Frankrijk) reken ik als gezien wanneer ik er minstens drie van bezocht heb. Puntjes bestaande uit twee locaties (vb. Bauhaus in Weimar en Dessau) zijn “ok” als ik er eentje van gezien heb.
Vorig jaar stond de teller op 46 (het volledige overzicht vinden jullie hier); dit jaar (her)ontdekte ik:

  • Rhätische Bahn in het Albula / Bernina landschap (Zwitserland)
    In februari nam ik de Albulabahn van Chur naar Samedan, in december reed ik met de Rhätische Bahn van Landquart naar St. Moritz en nam vervolgens de Berninabahn van St. Moritz naar Alp Grüm.

Albulabahn (Le petit requin)
Op de Albulabahn tussen Alp Grüm en St. Moritz, niet ver van een bevroren Lago Bianco

  • Boedapest, waaronder de Donauoevers, het Burchtdistrict van Boeda en de Andrássy út (Hongarije)
    Ik vierde er mijn 31e verjaardag, keek er naar Nick Cave en ontdekte een machtig mooie stad. Terecht werelderfgoed!
Het voormalige koninklijk paleis, deel van het burchtdistrict

  • La Chaux-de-Fonds / Le Locle, stadsplanning van horlogemakersstadjes (Zwitserland)
    Een citytripje-in-eigen-land zorgde ervoor dat ik La Chaux-de-Fonds ontdekte, een stad met o.a. gebouwen die zo georiënteerd zijn dat ze zoveel mogelijk natuurlijk licht binnenlaten (dat hebben horlogemakers immers nodig om hun precisiewerk te kunnen uitvoeren). Fascinerend!

La Chaux-de-Fonds (Le petit requin)
Stadsplanning op zijn horlogemakers: gebruik maken van de helling om elk gebouw optimaal licht te geven. En ook: overal dakraampjes 🙂

  • Prehistorische paalwoningen in de Alpen (Zwitserland)
    Dit puntje ga ik nog niet afstrepen, omdat het gigantisch veel objecten bevat en ik er nog maar eentje zag. Daarbij is “zien” ook veel gezegd, aangezien ik vooral uitleg kreeg over de paalwoning bij de Zugersee, maar de restanten zelf ontoegankelijk waren. Neemt niet weg dat het wel een van de erkende paalwoningen is; ik hoop het komende jaar nog eens op ontdekking te gaan en er nog een paar andere te zien.
  • Paleis en tuinen van Schönbrunn (Oostenrijk)
    Was ik twee jaar geleden nog in dubio of ik Schönbrunn al toe zou voegen (wegens toen enkel de voorzijde van het paleis en de oranjerie gezien), dan bestaat er nu geen enkele twijfel meer: dit jaar bezocht ik immers het hele domein en ging ik binnen in het paleis.

Tuinen Schönbrunn (Le petit requin)
Blijft nog de vraag hoeveel je van de tuinen kan zien als ze onder een laagje sneeuw bedekt zijn 😉

  • Historisch centrum van Wenen (Oostenrijk)
    Dit puntje is een herhaling, want ik schrapte het twee jaar geleden al (zonder twijfel 😉 ). Dit keer ontdekte ik daarbovenop nog een paar nieuwe stukken van de stad, met o.a. het Hundertwasserhaus en Spittelau.

Nieuwjaar vieren in 5 tijdzones
Ik heb nog wat reizen te plannen vooraleer ik het mag afstrepen, maar nieuwjaar vieren in IJsland betekende ook dat ik voor het eerst nieuwjaar vierde in een andere tijdzone. Het is daar immers een uurtje vroeger dan hier.

Geschrapt of aangepast

Een fotoalbum maken van elke reis
Dit is gewoon teveel werk. Het is niet dat ik helemaal geen fotoalbums meer wil maken, maar wetende dat de laatste reis die ik inkleefde/afdrukte de cruise op de Nijl is, die ik in 2006(!) samen met mijn moeder deed, tja, dan moge wel duidelijk zijn dat ik echt geen 13 jaar aan reizen, citytrips en allerhande wil of kan verwerkt krijgen.

Patagonië zien
Ik hoop nog steeds Patagonië ooit te bezoeken, maar besefte ineens dat dit puntje gewoon hetzelfde is als “Papa bellen vanuit Ushuaia”. Ik ga immers niet naar Ushuaia gaan zonder de streek daar te bezoeken (dat zou nogal onzinnig zijn) en ben ook niet van plan om er naartoe te gaan zonder naar mijn vader te bellen. Een dubbeltje dus 🙂

Stairway to heaven kunnen spelen op gitaar
Het zou machtig zijn moest mij dit ooit toch lukken, maar als ik eerlijk ben met mijzelf dan droom ik vooral van gitaar spelen, maar heb ik te weinig ambitie om het ook echt te doen. Ik bedoel maar: ik heb één jaar lessen gevolgd, maar ondertussen staat mijn gitaar hier al vele veelvouden daarvan werkloos te wezen. En of ik nu veel of weinig tijd heb, er op spelen komt er nooit van. Ik zal wel gewoon luisteren naar die machtige solo 🙂

 

Ik snap het eigenlijk niet goed hoe het allemaal gebeurd is, maar hoewel 2018 op veel vlakken een jaar van vechten was, is het ook een jaar geweest waarin ik weer gigantisch veel mooie en nieuwe dingen heb mogen ontdekken. Sebiet ga ik iedereen nog moeten geloven die zegt dat ik het precies nooit rustig aan doe 😜 

8 van 2018: boeken

Jullie lazen eerder deze week al de cijfertjes over mijn leesjaar, maar welke boeken waren nu eigenlijk de toppers? Bij deze: de 8 beste boeken van 2018, in dit bericht telkens summier beschreven in twee termen; wie er meer over wil weten, komt via de links terecht op mijn uitgebreidere reviews.

Boeken van 2018 (Le petit requin)
  1. Genesis van Bernard Beckett: filosoferend – verrassend
  2. Ik kom terug van Adriaan van Dis: pijnlijk – mooi
  3. Kokoro van Sōseki Natsume: kabbelend – minzaam
  4. Les âmes grises van Philippe Claudel: hard – zacht
  5. Oceaan van een zee van Alessandro Baricco: dromerig – bizar
  6. Scheiden of blijven van Mira Kirschenbaum: verhelderend – herkenbaar
  7. To the lighthouse van Viriginia Woolf: traag – alledaags
  8. Wild swans van Jung Chang: confronterend – verbijsterend

18 in 2018: eerste keren

Vandaag is het tijd voor mijn favoriete overzichtslijstje: mijn “eerste keren” van het afgelopen jaar, zowel groots als klein, zowel stom als fijn 😉 . In 2018 heb ik voor de eerste keer:

  • bingo gespeeld (op een bijeenkomst van de moestuinvereniging; hier heet dat trouwens Lotto, dus ik had het niet eens door tot vijf seconden voor we begonnen te spelen 🙂 )
  • een appartement met een tuin gehuurd (genieten!). En vervolgens voor het eerst een housewarming gegeven (dit is nochtans het veertiende adres waarop ik woon)
Hoe veel foto’s van mijn tuin mag ik nog tonen voor jullie het beu worden? 😉
  • een B12-tekort gehad. Ik ging ook voor het eerst naar een Zwitserse gynaecoloog. Die de diagnose lichen sclerosus stelde, wat mij voor het eerst (en hopelijk laatst) het labeltje “auto-immuunziekte” gaf. Maar ook: gelukkig dat hij het opmerkte en er zo nu al ingegrepen kan worden, zonder dat er al grote schade is aangericht (want nope, geen zin in een vergroeide vagina, dank u)
  • een BMI van meer dan 30 gehad
  • een coca-colatruck gezien
  • een gezond lammetje ter wereld gebracht (het eerste dat ik jaren geleden ter wereld bracht, had jammer genoeg zuurstoftekort opgelopen tijdens de bevalling – ik was er te laat bij – en stierf daardoor na amper een paar dagen)
Lammetjes (Le petit requin)
Het witje bracht ik ter wereld, het zwartje volgde een half uur later vanzelf
  • een mini-interview aan een krant gegeven (de lokale Franse krant L’ Ardennais). Daarnaast was ik voor het eerst te zien op de Zwitserse televisie (weliswaar in de achtergrond bij twee WK-uitzendingen toen de Belgen speelden. Maar toch 🙂 ) en kwam ik – na vroeger al op TV te zijn geweest – op de Belgische radio (Sofie belde mij op in Zwitserland en draaide op mijn vraag Sebastian). Geschreven, gesproken en beeldmedia op één jaar, sebiet word ik nog bekend seg 😜
  • een tafel laten maken en een eigen leeszeteltje gekocht
  • Hongarije en IJsland bezocht. En daardoor voor het eerst Boedapest gezien. En het noorderlicht! En een spuitende geiser!
Een fractie van een seconde voor de uitbarsting van de geiser: een opbollende bel in blauwtinten
  • fruitbomen gekocht
  • Gasthaus Aescher gezien. En La Chaux-de-Fonds. En op de Rhätische Bahn gezeten. En live naar de Formule E-Prix in Zürich gekeken
  • gelezen op een e-reader
  • met een slijpschijf gewerkt (tijdens de cursus steenrestauratie)
Spannend, jong!
  • met een zenmonnik gemediteerd op een kerkhof
  • mijn haar laten knippen in Frankrijk
  • mijn koffer vanaf het bagagekarretje het vliegtuig in zien gaan
  • bewust proberen spreken in het Zwitsersduits (het blijft moeilijk, zeker omdat mijn collega’s – die nochtans het ideale publiek zouden zijn om mee te oefenen – niet willen dat ik het leer. Maar beetje bij beetje probeer ik wat woordjes te integreren in de winkel, op restaurant… Wie weet, binnen een jaar of 20 ofzo, spreek ik het 😉 )
  • zwart brood gegeten
Spiegelei met zwart brood (Le petit requin)
Zwart-wit ontbijt met een gele toets 🙂

Het jaar van zeg nooit nooit

Vorig jaar schreef ik, naast de “standaard” jaaroverzichten, voor het eerst een algemeen jaaroverzicht en koos daarvoor de titel Kroniek van een onaangekondigd klotejaar. Want hoewel het uiteraard nog veel erger had gekund, was dat wat het was: een klotejaar. 2018 was op sommige gebieden beter, op andere dan weer slechter. Een klotejaar ga ik het zeker niet noemen, maar een echt goed jaar, nee, dat was het eigenlijk ook niet. Daarvoor was het te vaak vechten, met en tegen mijn lijf, mijn hoofd en mensen rondom mij. Nu ik er op terug kijk, was het misschien vooral een jaar waarin verschillende dingen gebeurden die ik dit jaar – of ooit – niet had verwacht. Een jaar van zeg nooit nooit dus.

Vliegen

De afgelopen jaren heb ik veel gereisd, ook met het vliegtuig, maar te weinig stilgestaan bij de gigantische impact die dat op het milieu heeft. De afgelopen twee jaar is dat besef er meer en meer gekomen en dus had ik mij voorgenomen om na de reis naar Zuid-Afrika en Mozambique in april 2017 van 2018 een jaar zonder vliegen te maken (wat eigenlijk niets voorstelt, maar “nooit”, daar ben ik niet klaar voor) en in de toekomst enkel nog maar te vliegen voor lange vakanties naar bestemmingen die anders onbereikbaar zijn. Maar toen ging mijn vader op pensioen en vroegen mijn ouders mijn broer, mij en onze partners mee voor een week IJsland om dat te vieren.
Ik heb gezocht naar alternatieven, maar de enige andere optie – een veerboot vanaf het vasteland – maakte dat we, om die ene week met iedereen te kunnen doorbrengen, drie (of zelfs vier) weken onderweg zouden zijn. Iets dat ik zeker zou overwegen voor een lange vakantie in de zomer, maar niet in dit geval (winter, amper nog vakantie over, veel werk voor die studie). Het werd dus het vliegtuig. En ik, die nochtans graag vlieg, voelde nu een mengeling van contentement (joepie, opstijgen en landen!) en mottigheid (hoeveel ecologische impact is zo’n reis waard?).

Ventoux

Tien jaar was het geleden dat ik voor het laatst op de top van de Ventoux stond. Toen we beslisten om dit jaar naar de Provence te gaan, wilde ik dan ook absoluut nog eens naar die top fietsen. Alleen kwamen zware vitaminetekorten “nogal” roet in het eten gooien. Ik was er in het begin van de zomer – in mijn zetel een kwartier uitpuffend omdat ik de trap naar mijn appartement was opgestapt – dan ook van overtuigd dat ik nooit, no way, boven zou geraken. Naarmate ik tegen eind augustus al eens een klein toertje kon fietsen, begon ik stiekem te hopen dat ik misschien tot aan Chalet Reynard zou kunnen geraken (wat vanuit Sault betekent dat je geen gigantisch zware percentages voor de wielen geschoven krijgt). Tijdens de twee weken vakantie-met-fietstrainingen in de Provence, maakte ik daarvan mijn doel, maar – eerlijk is eerlijk – ergens hoopte ik dat die top misschien toch haalbaar zou zijn. Al geloofde ik eigenlijk niet dat het kon. Maar kijk, zeg nooit nooit, want langzaam, maar zeker, met veel luisteren naar mijn lichaam en nog wat meer koppigheid, ben ik boven geraakt 🙂

Met de vriendin van mijn broer aan Chalet Reynard, waarvan we allebei dachten dat het ons eindpunt zou worden. En alletwee op de top geraakt!

Verder studeren

In oktober 2015 startte ik met een tweejarige specialisatiemaster aan de ETH Zürich. Ik werkte het eerste jaar af, maar lastte daarna een onderbreking in die uiteindelijk twee jaar zou duren. Begin dit jaar deed ik een eerste poging om opnieuw te starten, maar die strandde al na amper twee weken. Teveel stress, teveel werk, teveel druk, teveel, teveel… Ik stopte opnieuw, dit keer met het idee “ik ga die studie nooit meer afmaken, dat gaat mij nooit lukken”. Of ik ze effectief ga afmaken, zal nog moeten blijken natuurlijk, maar dat ik een semester zou hebben zoals dat in het najaar er uiteindelijk een was – met stress, maar binnen de perken, met vooral opbouw van zelfvertrouwen -, dat had ik nooit verwacht.

Dat het met “Vrouwen bouwen” een thema naar mijn hart was, heeft ook wel geholpen 🙂

Verhuizen

Tja, na drie verhuizen vorig jaar, waarvan ik er geen enkele eigenlijk echt wilde (wat niet wegneemt dat ik ze – vooral die laatste naar een eigen appartement – wel nodig had), is het niet onlogisch dat ik mijzelf had voorgenomen om een heel jaar in dezelfde woning te blijven. Enter een aanzet tot samenwonen en huizen kijken. Enter twijfels of ik er al wel klaar voor ben. Enter een appartement dat per-fect is. Dus ben ik gesprongen. Ik weet nog steeds niet of het de juiste beslissing was (of vooral: de juiste timing). Maar ondanks dat is dat huis een thuis geworden. Eentje waar ik in mijn mooi bureauhoekje zit te werken met zicht op de tuin, eentje waar ik bij elk beetje mooi weer die tuin inloop (en bij slecht eigenlijk ook vaak), eentje waar ik graag in thuis kom.

Vermoeiende liefde

Na de breuk vorig jaar had ik eigenlijk gedacht / gehoopt dit jaar even een time-out van al dat relatiegedoe te nemen. Even terugplooien op mijzelf en dan wel zien of er iemand op mijn pad zou komen. Bleek hij daar al meteen in die eerste dagen te lopen. Bleek hij ook geen onbekende. Bleek hij degene die ik dacht voor altijd kwijt te zijn en nooit meer in mijn leven te kunnen of willen hebben.
Vlak na onze breuk schreef ik nog: “goed komen, dat kan dit niet meer”. Niet dat ik ondertussen zeker ben van het tegendeel, want het is verdomd zwaar om om te gaan met wat hij gedaan heeft. En toch, ik zie hem nog graag, voelde zoveel kriebels toen er een jaar geleden onverwacht een tweede eerste kus was. Snap dat zijn jeugd, zijn vorige scheiding en zijn angsten ervoor zorgen dat hij op sommige gebieden helemaal niet goed kan functioneren, ook niet in een relatie waarin er liefde is van beide kanten. Snap dat hij vast zat in bepaalde gedachten en daar geen uitweg meer uit zag. Snap niet waarom hij gekozen heeft voor de weg die hij vorig jaar nam. Zie dat hij daar oprecht spijt van heeft, zich gigantisch schuldig voelt. Voel pijn, verdomd veel pijn, omdat wat wij hadden zo goed was en nu zo, zó veel moeilijker. Begrijp dat die “zo goed” misschien vooral voor mij telde en minder voor hem door die f*cked up mensen die er te veel, te vaak geweest zijn in zijn leven. Voel mij ziek wanneer ik denk aan hem en haar. Ben kwaad. Op hem. Op zijn vader en zijn psychoses. Op zijn moeder en haar zo vaak zo onverantwoord gedrag. Op zijn ex die hem kapotmaakte bij hun scheiding. Op hem omdat hij mij op gelijkaardige manier kapotmaakte vorig jaar. Ben kwaad. Veel te vaak en veel te heftig. Ik weet niet of dat ooit beter gaat worden. Het moet, als wij willen lukken. Maar het gaat nog niet. Vraag mij soms af of het niet makkelijker zou zijn om ons te laten waar het was. Denk soms dat het beter zou zijn. Alleen of met een ander. Blijf amper met mijn hoofd boven water. Besef dat ik hem desondanks niet kwijt wil. Omdat ik hem, ondanks alles, graag zie. Omdat het – niet altijd, maar soms wel opnieuw – heerlijk is. Omdat ik, ondanks alles, thuis ben bij hem.

Silsersee (Le petit requin)
23 december 2018 aan de Silsersee. Uitkijken naar een nieuw jaar dat hopelijk makkelijker wordt