Amaryllis

Een tijdje geleden kocht ik een Amaryllis en waar ze zaterdag en zondag nog vrij voorzichtig kwam piepen, was ze vandaag in al haar glorie – en al meteen in tweevoud – te bewonderen. Ik moet dan ook altijd een beetje aan het gedicht van Paul van Ostaijen denken. Schone bloem, schoon gedicht, schone dag…

Continue reading →

Gedicht: Als

Als als ik als ik weg zal zijn zal niets veranderd zijn of toch bijna niets misschien de wolken even mooi dat achteloos gebaar van wegstrijkende haren en tederheid de uren van herinnering verglijdend in vergeten maar onontkenbaar als de zee een glimlach van herkenning om alles wat anders is geworden (schrijver onbekend)

Continue reading →

Gedicht: Waarom schrijf ik

Ik schrijf omdat ik wil schrijven dat ik gelukkig ben. Op een dag zal het zover zijn en zal ik schrijven- met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden, en met rode oren en rode wangen; ik ben gelukkig. Als ik daarna ooit nog twijfel en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop…

Continue reading →

Gedicht: Ik heb heimwee naar het niets

Ik heb heimwee naar het niets. Naar zomaar. Een tuin hebben. Mezelf hebben. Zij kan in diezelfde tuin alleen maar werken, hier antipathiek grasje uittrekkend, daar sympathiek grasje besproeiend, ze kan niet hebben. Terwijl ook die tuin toch werkt, meer en meer wordt, net als zij. Maar eigenlijk wil ik alleen minder. Ik wou zo…

Continue reading →