Week 2016/39&40 in woord en beeld

De laatste week dat mijn broer hier bij ons in Zwitserland was, ging vooral op aan de verhuis, maar startte wel nog met een uitstap naar Liechtenstein. Aangezien mijn broer de route samenstelde, reden we op langs de Rijn, maar keerden we terug via een stevige klim 🙂 . Ook al was ik ‘s avonds voor de zoveelste keer bekaf, dagen met de combinatie “broer – fietsen – mooi landschap – mooi weer”, die verdienen niet anders dan een dikke duim!

Le petit requin

Woensdag kregen we de sleutel van het nieuwe appartement en verhuisden we Ă©Ă©n voordeur verder. Dat klinkt op zich niet ver, maar wetende dat we van de derde verdieping in het oude naar de zesde verdieping in het nieuwe gebouw moesten, was dat toch niet zo evident. En dan had ik het nog relatief gemakkelijk, aangezien ik de lift kon gebruiken om dozen te verhuizen; Johan en mijn broer daarentegen droegen alle grote meubels langs de trappen naar omlaag en daarna omhoog. Gelukkig was de trappenhal wel ruim genoeg om alles gemanoeuvreerd te krijgen (al had ik stiekem wel eens pivot willen roepen 😉 )!

Le petit requin

Wie zich afvraagt waarom wij zo zot zijn om Ă©Ă©n voordeur verder te verhuizen: enerzijds is het appartement iets verder van de straat gelegen en daardoor een pak stiller, anderzijds is het ook beter ingedeeld en groter. De grotere binnenoppervlakte zelf is leuk meegenomen, maar zou op zich zeker niet de doorslag gegeven hebben (we zijn tenslotte maar met twee). Wat dan wel de doorslag gaf? Het verschil in terrasoppervlakte. Kijk maar! Ik heb nu al goesting in de komende lente en zomer 🙂

Le petit requin

Donderdag verhuisden we nog verder Ă©n staken Johan en mijn broer al het “moeilijkste” stuk, onze kleerkast, in elkaar. In een timelapse ziet dat er dan zo uit (alle eer naar mijn broer!):

Alsof verhuizen op zich nog niet vermoeiend genoeg is, reden we vrijdag na een hele dag kuisen in het oude appartement nog naar België, voor het eerst met een huurwagen.

Le petit requin

Wat we in BelgiĂ« zo deden? Een nieuwe meubelwinkel in Aalst bezoeken waar ze de tafel en stoelen van onze dromen verkopen (niet die op de foto 😉 ) en waar we verschillende stalen voor de stoffen bekleding van de stoelen konden bekijken. De beslissing is ondertussen gemaakt, dus binnen een tijdje mogen jullie wel eens binnenkijken in onze nieuwe living/eetkamer 😉
We gingen ook op bezoek bij mijn grootmoeder en deden met haar een wandeling naar het nabijgelegen vliegveld, waar ik – ondanks dat ik er als kind al zo vaak geweest ben – voor het eerst van dichtbij zag hoe zweefvliegtuigen opgetrokken worden.

Le petit requin

Al waren die dingen eigenlijk achteraf ingepland, dé hoofdreden voor ons bezoek was namelijk de halve marathon in Brussel op zondag! Daar ga ik, als het (tijd maken voor) bloggen terug wat in zijn plooien valt, nog wel eens apart over schrijven.

Le petit requin

Op maandag reden we na een kort winkelbezoek aan Aalst (bier en fietsgerief voor Johan; boeken en Dille & Kamille voor mij 😉 ) terug naar Zwitserland. Dit bord drukte alleszins wel mooi uit hoe ons weekend geweest was!

Le petit requin

Terug in Zwitserland ging Johan onmiddellijk bloed geven: hij was immers opgeroepen om te doneren voor een specifieke patiënt, maar het was toch net iets beter om dat vlak na dan vlak vóór de halve marathon te doen.

Le petit requin

Ons bezoek aan BelgiĂ« had ook het voordeel dat we wat Belgische lekkernijen konden inslaan: ik wilde immers graag een kennismakingsgeschenkje geven aan onze nieuwe buren, maar zelf koekjes of dergelijke bakken, leek mij zo te midden van de dozen toch iets te ambitieus. Zakjes vullen met speculoos, neuzekes, chokotoffs, manons en bier, dat was wel doenbaar en werd duidelijk ook geapprecieerd: we “kennen” na een paar dagen al evenveel buren als in het andere gebouw na twee jaar.

Le petit requin

Mijn Belgische gsm blijft mij trouwens consistent een prettig “verblijf” wensen elke keer we uit BelgiĂ« terugkeren. Sympathiek!

Le petit requin

Iets minder sympathiek vind ik de naam die hier aan tweede generatie migranten gegeven wordt: “secondo” geeft mij een heel erge “tweederangsburger”-bijklank (wat mij dan doet afvragen welke rang wij als “nieuwe buitenlanders” maar zijn…). Nu ja, blijkbaar ligt dat aan mij en wordt het begrip door de “secondos” zelf overwegend positief opgevat. Wat niet wegneemt dat het feit dat verschillende hun naam laten veranderen om op basis daarvan niet meer gediscrimineerd te worden, toch wel heel bitter is…

Le petit requin

En de rest van de week? Die ging op aan dozen en dozen en dozen uitpakken…

Le petit requin

En nadenken over nieuwe boekenkasten… De oude overleefde de verhuis immers niet: enerzijds was ze al serieus afgeleefd door de vele jaren en verhuizen die ze al meemaakte, anderzijds bleek ze bij het uit elkaar halen onderaan aangetast door vocht. Komt al dat gepin toch nog eens van pas 😉

Le petit requin

Week 2016/37&38 in woord en beeld

Ging het de vorige weken met kunst over iets wat ik minder meegekregen heb in mijn opvoeding, dan draaiden deze weken rond iets wat nét wel heel centraal stond: (goesting in) sport! Dat dat ook nu nog altijd zo blijkt te zijn, werd duidelijk tijdens het bezoek van mijn ouders en broer, want we zaten bijna geen seconde stil.

De eerste dag dat ze hier waren, konden Johan en ik weliswaar niet mee gaan fietsen, omdat we uitgenodigd waren op het huwelijk van een van zijn collega’s, in de mooie Villa Boveri in Baden. Gelukkig kent mijn broer zijn weg hier ondertussen al minstens even goed als wij (om niet te zeggen beter, ahum), zodat hij een route kon uitstippelen voor de eerste dag.

Le petit requin

Op zondag trokken we naar de Aletschgletsjer, een wandeling die Johan en ik ondertussen al meerdere keren deden, maar elke keer opnieuw de moeite is, al helemaal als het zo’n mooi weer is. En mijn ouders mogen dan al wel in de vijftig zijn ondertussen, aan de manier waarop ze over de stenen klauterden, was dat niet te merken. We hebben alleszins een deal gesloten dat we diezelfde wandeling binnen 10 jaar nog eens gaan doen, kwestie van ervoor te zorgen dat ze zeker fit blijven 😉 . Alsof ze motivatie nodig hebben om te blijven sporten, die twee…

Le petit requin

Op maandag vertrokken we samen voor een fietstocht hier in de buurt, al hielden mijn moeder en ik het bij een kortere versie. Terwijl “de mannen” er nog een paar stevige klimmen bij deden, fietsten wij iets meer op het gemak terug naar huis, onder meer langs dit huis waar ze de perfecte manier gevonden hebben om hangplanten als zonnewering te gebruiken 🙂

Le petit requin

Aangezien zowel mijn ouders als mijn broer ZĂŒrich tijdens vorige bezoeken al zagen, besloten we dit keer naar Luzern te gaan. We stopten eerst aan het Verkehrshaus, van waar we ook een mooi zicht op de Pilatusberg hadden en trokken daarna het centrum in voor een rondje langs de belangrijkste bezienswaardigheden. En ook al loopt het er altijd vol met toeristen (Luzern behoort tot het standaard “visit Europe“-pakket in China en Japan, vermoed ik), het is desondanks een gezellig en mooi stadje.

Le petit requin

Woensdag vertrokken mijn ouders rond de middag, maar niet vooraleer ik mijn vader meetroonde naar een stevige helling hier vlakbij. Eigenlijk rijdt hij al jaren enkel nog op de weg, maar voor mij wilde hij wel nog eens op een mountainbike kruipen! En dacht ik bij de eerste klim nog verbaasd dat ik hem vrij goed kon volgen, dan bleek een paar kilometer verder duidelijk dat hij gewoon wat meer opwarming nodig heeft dan mij. Stiekem vond ik het dan ook niet zó erg dat het wat te laat begon te worden om nog veel verder te rijden, want had het van hem afgehangen, we waren nu nog aan het klimmen denk ik, miljaar! 😉

Le petit requin

En zo vader, zo zoon, zeker? Want mijn broer, die bij ons bleef om te helpen met de aankomende verhuis, had “een paar leuke paadjes” in de buurt ontdekt die hij wel eens wilde verkennen. Dat we eerst nog een hele omweg deden om de Zimmerberg te beklimmen, was een detail 😉 . Maar het moet gezegd, het waren Ă©cht leuke paadjes. Over het algemeen zijn de mountainbikepaden hier vrij breed, wat op zich wel makkelijk rijdt, maar technische singletracks bieden nu eenmaal meer rijplezier.

Wie het trouwens raar vindt dat wij hier wonen, maar mijn broer nieuwe plekjes voor ons ontdekt: dat is het ook wel een beetje 😉 . Maar hij is nu eenmaal zot van kaarten, werkt heel graag met zaken als Openstreetmap en Strava-segmenten en doet niet liever dan aan de hand daarvan routes uitstippelen (enige beroepsmisvorming is hem niet vreemd…). En wij, wij profiteren mee!

Le petit requin

Op vrijdag gingen we het iets rustiger aandoen, maar op een of andere manier eindigde ik toch met 20 wandelkilometers op mijn stappenteller. Lang leve de Foxtrail die we in ZĂŒrich deden op aanraden van Johan (hij deed hem eerder dit jaar als teambuilding)! Hoewel ik verschillende plekjes al kende, zaten er ook nieuwe ontdekkingen tussen en was het sowieso heel plezant om op zoek te gaan naar aanwijzingen en puzzels op te lossen.

Le petit requin

Tegen het einde van de week was ik dan ook ongeveer uitgeteld, maar “gelukkig” trokken de beide mannen in huis er elk voor een weekje op uit: Johan vertrok op vrijdag naar Malta voor een duikvakantie met onze Belgische club; mijn broer nam op zaterdag de trein naar zijn vriendin in Wenen. En ik, ik bleef achter en genoot van wat rust.

Le petit requin

Alhoewel ook die relatief was, want op zondag was het de laatste dag van Manifesta, dus besloot ik niet één, maar twee shiften te doen en zo nog twee nieuwe kunstinterventies te ontdekken: in de voormiddag hield ik toezicht in een tijdelijk hondensalon; in de namiddag trok ik naar de brandweer.

Le petit requin

De rest van de week hield ik mij vooral bezig met de voorbereidingen op de verhuis: in de mate van het mogelijke nog wat spullen opruimen of weggooien: zo nam ik afscheid van (de bundel met) mijn vervloekt thesisontwerp (het onderzoeksgedeelte mocht wel blijven)…

Le petit requin

… om vervolgens al die spullen in dozen inpakken. En ‘s avonds te uitgeteld zijn om die aan de kant te schuiven vooraleer in de zetel te ploffen… Hier was ik trouwens aan het kijken naar de eerste aflevering van 4×7, een programma op Canvas waarin telkens 4 documentaires van 7 minuten getoond worden; echt wel een aanrader Ă©n – hoera voor Belgen in het buitenland – ook online te bekijken.

Le petit requin

Naast dozen inpakken werden er ook extra dozen gekocht. Want al hadden we er deze zomer zoveel mogelijk in de auto gepropt na een bezoek aan Johans zus (die er deels ook weer van ons had overgenomen na onze verhuis naar hier twee jaar geleden), het bleken er toch net te weinig om toe te komen. Nu ja, beter maar tien nieuwe dozen dan allemaal nieuwe.

Le petit requin

En voor jullie nu denken: “ja maar, die mannen maar plezier gaan maken in het buitenland en gij dozen inpakken, arme duts”, ik heb nog wel meer dan enkel dat gedaan. Zo ging ik naar een Zwitserse film kijken die in competitie was op het ZĂŒrich Film Festival en niet alleen inhoudelijk de moeite was, maar ook het plezier gaf van plekjes in ZĂŒrich en in de Alpen te herkennen.

Le petit requin

Ik ging ook mijn hart ophalen langs de Viadukstrasse, waar een hoop toffe winkeltjes voor heel veel interieurinspiratie zorgden. Een beetje teveel zelfs, want inspiratie is Ă©Ă©n ding, het budget om dat alles te realiseren nog een ander 😉

Le petit requin

Hoewel ik dus zeker wel genoten heb van de relatieve rust van mijn week alleen, was ik toch heel blij om Johan op zaterdag af te halen aan de luchthaven. En op weg naar daar voor de zoveelste keer te moeten gniffelen met de Zug (ofte: trein) naar Zug (ofte: het stadje).

Le petit requin

Kreeg Johan nog een avond rust, dan had mijn broer het iets minder getroffen. Het beloofde immers zo mooi weer te worden dat ik een deelauto gereserveerd had om te gaan wandelen in de Alpen. Alleen had ik hem misschien net iets meer dan 10 minuten moeten geven tussen aankomen in ZĂŒrich na een rit met de nachttrein en ons klaarmaken voor de wandeling 😉 . Al denk ik dat hij het mij wel vergeven heeft toen we bovenop de fantastische Steingletsjer stonden. Het is en blijft een van mijn favoriete plekken hier in Zwitserland, zo overweldigend mooi! En machtig, kijkt hoe klein die mensjes zijn!

Le petit requin

Week 2016/35&36 in woord en beeld

Soms ben ik heel duidelijk een kind van mijn ouders, op sommige gebieden lijk ik dan weer helemaal niet op hen. Zo werd kunst bij ons niet echt met de paplepel meegegeven: we gingen wel op citytrip naar culturele steden, maar musea bezoeken deden we als gezin bijvoorbeeld nooit. En toch hield ik de afgelopen weken met veel plezier meerdere keren toezicht op een aantal tentoonstellingen van het kunstenfestival Manifesta. Naast de vier hoofdlocaties waren er verspreid over ZĂŒrich verschillende kleine satellieten waar je werk van de kunstenaars kon zien: die kunstenaars werkten, in het kader van het thema “What people do for money”, immers samen met mensen die werken in ZĂŒrich. Ik probeerde dan ook op zoveel mogelijk verschillende plaatsen een plekje als vrijwilliger te bemachtigen.

Zo stond ik meerdere dagen in het LöwenbrĂ€u-areal, een van de hoofdlocaties, met onder andere cartoons over het hoofdthema in de gangen, nieuwe diersoorten zoals de peppuin (ontstaan uit een samenwerking van kunstenaar en politie, waarbij de favoriete diersoorten en werktools van die laatste samengevoegd werden tot een nieuw object; in dit geval werden pinguĂŻn en pepperspray dus een peppuin)…

Le petit requin

… oude schilderijen van Zwitserse landschappen die deels overschilderd werden…

Le petit requin

… of dit werk, waar letterlijk en figuurlijk een geurtje aanhing. De kunstenaar werkte immers samen met een waterzuiveringsinstallatie en besloot fecaliĂ«n en slib te gebruiken als materiaal om een nieuwe vorm uit te creĂ«ren. Hoewel de geur deels gemaskeerd werd door een door de kunstenaar ontwikkeld parfum, was ik toch heel blij dat mijn “toezichtersstoel” in ruimtes zoals die hierboven stond en niet vlakbij dit werk 🙂

Le petit requin

Ik toonde jullie al eerder het paviljoen dat speciaal voor Manifesta gebouwd werd en ook daar ging ik deze week aan de slag. Aangezien het net een extreem hete dag was en ik aan de ingang moest staan met enkel een parasol als beschutting, was ik heel blij met mijn pauze op het paviljoen zelf: volledig in de schaduw én met een ijskoud drankje in de hand. Dat ik zo ook een paar filmpjes over de kunstwerken kon meepikken, was handig meegenomen.

Le petit requin

Een veel koudere en vooral nattere dag was het toen ik op een kerkhof toezicht moest doen: het kerkhof zelf is weliswaar mooi aangelegd (waarom is dat in België eigenlijk niet de gewoonte om enkel een opstaande grafzerk te hebben en het liggende deel te vervangen door planten?), maar de regen en de afstand tot het centrum zorgden ervoor dat de bezoekers wegbleven van het eigenlijke kunstwerk.

Le petit requin

Gelukkig wist ik op dat moment al dat het niet erg is om tijdens je toezicht af en toe ook wat te lezen en had ik met De Gebroeders Karamazov een voldoende dikke klepper bij om mijn uren te vullen.

Le petit requin

Je zou dan denken dat een mens na zoveel kunst er wel eventjes genoeg van heeft, maar dat was buiten de Museumsnacht gerekend 🙂 . Oorspronkelijk wilden we deelnemen aan een lezing in het Landesmuseum – maar die bleek al volzet – en een rondleiding rond Dadakunst – maar de gidse bleef zodanig lang in de muffe, veel te warme kelder van de startlocatie hangen, dat we wegliepen door een acute nood aan zuurstof en frisse lucht. Gelukkig waren er genoeg andere leuke opties: zo namen we een kijkje in het stadhuis van ZĂŒrich, waar niet zozeer het lichtspel als wel dit wandtapijt indruk maakten. En gingen we voor het eerst naar het Haus Konstruktiv, een museum dat ik al een eeuwigheid eens wilde bezoeken en absoluut de moeite waard bleek.

Le petit requin

Totaal geen kunst, maar wel grappig, was dan weer deze tekening. Ik heb al wel slechtere reclames van verzekeringsmaatschappijen gezien dan deze “ongevalschets”.

Le petit requin

De rest van deze twee weken werd ingevuld met voorbereidingen op de verhuis, waarbij mijn innerlijke neuroot zeer blij werd van dozen gemarkeerd met een bolletje in een kleur overeenkomend met die van de kamer waar ze zouden moeten terechtkomen.

Le petit requin

Daarnaast werden hier een paar knopen doorgehakt: zo besliste ik na een gesprek met de studieverantwoordelijke om mijn studie voorlopig te onderbreken. Duimen jullie even mee dat zowel mijn hoofd als mijn lijf terug op hun effen komen, zodat ik eindelijk nog eens iets kan starten (en liefst ook afmaken) zonder extreme vermoeidheid en aanvallen van stress?

Le petit requin

Gelukkig waren er naast serieuze mails ook grappige. Zoals deze spammail, waar ik uiteraard niet op inging, maar die – moest ik er toch geloof aan hechten – mij vooral zou doen vragen wie die “vriend” is die appjes naar vreemden stuurt om te zeggen dat ik moet afvallen 😉

Le petit requin

Tot slot gingen Johan en ik ook voor het eerst kijken naar een atletiekwedstrijd, de Diamond League-meeting hier in ZĂŒrich. Fantastisch om al die sporters bezig te zien Ă©n ongelooflijk fascinerend om op elk plekje bedrijvigheid te zien: de ene sporter die het publiek om ondersteuning vraagt, de andere die in zichzelf gekeerd zijn sprong afwerkt, de loopnummers die dan weer absolute stilte vereisen bij de start, helpers die dingen klaarzetten (lijnen trekken op het veld voor de werpnummers, hordes klaarzetten en weer weghalen…), de hilarische autootjes op afstandsbediening waarmee de geworpen speren en discussen teruggebracht werden… Een krioelende mierenhoop waar je niet weet waar eerst te kijken, daar is het wel zo’n beetje mee te vergelijken 🙂

Le petit requin

Week 2016/33&34 in woord en beeld

De eerste foto van dit weekverslag had ik eigenlijk evengoed vandaag kunnen nemen: een dag wegkruipen in de zetel met een boek. Toen was het met Me before you (en maar bleiten…), nu met Dinsdag van Elvis Peeters na een week met een verhuis, een halve loopmarathon en een volledige kuismarathon van ons oude appartement (en dan ben ik verbaasd dat bloggen er tegenwoordig een beetje bij inschiet, ahum).

Le petit requin

Half augustus was ik nog volop aan een paper bezig en aangezien de bib in de zomer overvol zat door een renovatie van een deel van de leeszalen, werkte ik thuis. Concentreren is daar soms moeilijker, maar mijn solliciterende broer en zijn blokkende vriendin bleken virtueel ook een studiegevoel op te wekken 🙂

Le petit requin

Samen met hen en Johan ging ik trouwens een “augustus suiker-, maar niet sportvrij”-uitdaging aan: zo weinig mogelijk dagen suikers eten en zoveel mogelijk dagen minstens vijf minuten spieroefeningen doen (bovenop eventuele andere sporten). Het moge duidelijk zijn dat het sporten mij een pak beter afging dan het suikergedeelte, auwtch!

Le petit requin

Vrijdag was een drukke dag: in de namiddag trok ik richting Wildegg om onze auto te verkopen. Want: hoera, hoera, we gaan het zonder auto proberen! Later meer daarover, de proefperiode loopt op volle toeren 😉 . Langs het mooie Schloss Wildegg en de rivier de Aare liep ik naar het station van Brugg om vandaar de trein naar huis te nemen. ‘s Avonds gingen we naar een openluchttheater aan het meer van ZĂŒrich, waar ze Aanrijding in Moskou speelden. Ah ja, Belgische cinema in Zwitserland, dat moet gesteund worden (en Johan had die film nog niet gezien, dat ook). Aangezien het een mooie, zachte zomeravond was, moest ik de kans wel grijpen om eens in het donker te zwemmen. Nog eens hoera dus voor een puntje van mijn verjaardagsdoelstellingen dat na drie jaar eindelijk lukte (en waarbij ik mij tijdens het drijven in stilte en donkerte afvroeg waarom ik dat zolang heb uitgesteld).

Le petit requin

Twee dagen later waren we aan een ander meer te vinden voor een looptocht, al hadden blijkbaar nogal veel mensen het idee om daar naartoe te treken, waardoor het – in tegenstelling tot wat de foto doet vermoeden – bij momenten iets te druk was naar onze zin. Ach ja, niets dat een wandeling door de bossen naar huis niet kan oplossen 😉

Le petit requin

De week erna was ik vooral veel in ZĂŒrich te vinden: met de tram langs deze Almodobar, wiens naam mij elke keer doet glimlachen en waar ik alleen al om die reden ooit iets wil gaan drinken…

Le petit requin

… te voet langs een tijdelijk 10 meter hoog springplatform in het meer, dat weliswaar net werd afgebroken. Er af springen zal dus voor een andere keer zijn 😉

Le petit requin

Al ontdekten we een alternatief toen ik Johan meenam naar Oberer Letten, een plekje in centrum ZĂŒrich waar je in de rivier kan zwemmen. En blijkbaar ook van een 9m hoge brug kan springen, iets wat de sadist in mij per se wilde uitproberen, hoewel ik al minuten had staan draaien en keren alvorens van 3m hoogte te springen. Ahum ja, laat mij zweven boven een 800m hoge vallei en ik kan mijn geluk niet op, laat mij springen van 3m en ik durf plots niet meer… Maar bon, eens dat gelukt was, wilde de koppigaard in mij dus ook van 9m springen, goed voor 10 minuten getwijfel, veel kriebels en uiteindelijk toch een sprong. Die – uiteraard, waarom toch die schrik?! – heel leuk was!

Le petit requin

Ook vlakbij ons deed ik een ontdekking: er blijkt namelijk op nog geen halve kilometer van onze voordeur een perfect onderhouden looppiste te liggen. Hoe het komt dat ik dat pas na ruim twee jaar ontdek? Tsja, de piste ligt bovenop de heuvel en ik loop altijd beneden in de vallei… Neemt niet weg dat het deze winter misschien wel eens handig kan zijn om op een verlichte piste te kunnen lopen.

Le petit requin

Vrijdagavond trokken we met de trein (i.p.v. met de auto zoals het vroeger zou gegaan zijn, jeeej) naar Meiringen, blijkbaar de plaats waar meringues uitgevonden werden. Wij aten er weliswaar niet van, want op zaterdagochtend moesten we om 6u45 klaarstaan voor het Alpenbrevet!

Le petit requin

Hoe die respectievelijk drie en twee cols voor Johan en mij verliepen, daarover volgt nog een apart bericht, maar dat ik deze foto met zicht op de afdaling van de Grimselpass in de tweede klim nam, verraadt misschien al iets 😉

Le petit requin

Onze zondag bestond alleszins uit niet meer dan dit: ga naar het openluchtzwembad 3km verder, neem een ligstoel en een parasol en rust een hele namiddag uit. Zaaaalig!

Le petit requin

En ook, nu ik deze foto’s herbekijk: ik wil terug zomer! Want de hemel ziet er nog wel ongeveer even blauw uit, maar voelt sinds eergisteren plots wel 10 graden kouder aan. Boehoe!

Week 2016/31&32 in woord en beeld

De nationale feestdag zorgde ervoor dat onze week met een vrije dag startte en aangezien het mooi weer was, trokken we er op uit voor een ritje bij ons in de buurt, o.a. doorheen dit mooie valleitje.

Le petit requin

Onze boekenkast barst eigenlijk al uit zijn voegen, maar dat hield ons (of ja, een beetje Johan en vooral mij 😉 ) niet tegen om met een stapel boeken terug te keren na onze vijf weken in BelgiĂ«. Voldoende boeken om meteen een heel vak twee rijen dik te vullen, woeps. Misschien maak ik er nog een boekenbuitfilmpje van…

Le petit requin

Op woensdag ging er een hele hoop post de deur uit: verjaardagskaartjes, een boek voor Gerhilde in het kader van het boekenuitwisselingsproject (al bleek ze het jammer genoeg al te hebben) en een verrassingspakket voor het dochtertje van vrienden. We zijn er namelijk in geslaagd om haar tijdens het spelen op de trampoline een breuk in de pols te laten oplopen (euhm ja, misschien moeten we maar gewoon niet meer twijfelen of wij geschikt zouden zijn als ouders, auwtsch!). Uiteraard was het natuurlijk gewoon een stom ongeval, maar we voelden ons toch wat schuldig…

Le petit requin

Na nog wat over en weer gebel ondertekenden we deze week ook het huurcontract voor het nieuwe appartement, hoera!

Le petit requin

Bij een nieuw appartement horen ook nieuwe inrichtingsideeĂ«n: zo gaan we al zeker onze eettafel en -stoelen vervangen. We weten al quasi zeker wat we willen, maar gingen nog wat extra inspiratie opdoen. Al zorgde dat naast gekwijl over een supermooie boekenkast ook voor wat ooggerol. Want handdoeken voor 400 CHF (360 euro)… ja kijk, mooie ontwerpen mogen van mij gerust wat kosten, maar dit is toch gewoon belachelijk, niet?
Bij thuiskomst was ik blij verrast met een kaartje uit Parijs, van Lotte! Superleuk! En ‘s avonds verraste Greg Van Avermaet ons op de Olympische Spelen! Euhm ja, ik loop wat achter met mijn weekoverzichten, valt het op… 😉

Le petit requin

Zondag trokken we richting Klausenpass; hoe dat verliep, lazen jullie al.

Le petit requin

Lang leve die Olympische Spelen trouwens, want de dag erna kon ik bijna niet stappen, zoveel pijn deden mijn enkels van de val (gelukkig duurde dat maar Ă©Ă©n dag, heel bizar). En zo ontdekte ik ook dat Martina Hingis Zwitsersduits spreekt. En wie nu denkt “ja duh, dat is toch een Zwitserse”, ik weet het wel, maar in internationale interviews spreekt ze natuurlijk altijd Hoogduits of Engels, dus mijn frank is nu pas gevallen 🙂

Le petit requin

Ik moest eigenlijk ook wel lachen met de foto die ik twee dagen voor die val trok, toen ik tijdens het lopen stomweg gestruikeld was. Niet dat ik deze schaafwonden erg vond, ik voelde mij eerder opnieuw een klein kind dat te enthousiast rondloopt en daar dan kapotte knieën aan overhoudt.

Le petit requin

Maar in vergelijking met mijn knieĂ«n een paar dagen nĂĄ mijn val, bleek die “foto van de dag” nogal in het niets te vallen natuurlijk 😉 .

Le petit requin

Aangezien mijn fototoestelletje rare kuren vertoonde en niet meer echt betrouwbaar was (wat nogal lastig is als je elke dag minstens Ă©Ă©n foto wilt nemen), verraste Johan mij met een nieuw exemplaar, superlief!

Le petit requin

Deze week ontdekte ik ook grotere vissen in de rivier vlakbij. De foto is niet echt super, maar zit er hier misschien een vissenkenner die weet welke vis dat is? Aan de “snor” te zien, vermoed ik een steur, maar ik ken er eigenlijk te weinig van (eigenlijk onnozel he, ik ken meer tropische vissen door het duiken dan vissen die hier leven…).

Le petit requin

Op zaterdag trokken we met de fiets richting TĂŒrlersee, waar ik mij met een boek in de zon installeerde, terwijl Johan zich liet gaan met een triatlontraining.

Le petit requin

Meer dan een beetje zot, want de dag erna had hij een zware fietstraining op de Sustenpass gepland, waarbij hij beide kanten van de col achter elkaar beklom. Ik volgde hem met de auto, want zo zwaar fietsen zag ik nog niet zitten (ook de reden dat ik ‘s nachts wel opstond voor Thiam, ik moest immers niet zo fris zijn 😉 ). Dat volgen was geleden van toen we dat met het gezin vroeger regelmatig deden op de Ventoux en in de Alpen en ik was precies vergeten hoe tof dat is. Al helpt het natuurlijk wel als je onderweg zo’n foto’s kan nemen 😉

Le petit requin